Γράφει η Κατερίνα Μπόλη
Τι σχέση μπορεί να έχει το θεατρικό έργο «Περιμένοντας τον Γκοντό», “En Attendant Godot” στα γαλλικά, με τα σημερινά υπαρξιακά προβλήματα των νέων σήμερα; Θα τολμούσαμε να ισχυριστούμε ότι είναι τόσο επίκαιρο όσο ποτέ!
Ένας από τους βασικούς εκπροσώπους του «Θεάτρου του Παραλόγου», ο Σάμιουελ Μπέκετ, Ιρλανδός θεατρικός συγγραφέας, πεζογράφος και ποιητής, δημοσίευσε το 1952 το θεατρικό του έργο «Περιμένοντας τον Γκοντό». Μία κωμικοτραγική ιστορία για το παράλογο της ανθρώπινης ύπαρξης και της υπαρξιακής αναμονής.
Στην ιστορία αυτή δεν συμβαίνει απολύτως τίποτα. Οι ήρωες, δύο ρακένδυτοι αλήτες, ο Βλαντιμίρ και ο Εστραγκόν περιμένουν μάταια τον Γκοντό. Όσο περιμένουν εμφανίζονται ο Πότζο και ο Λάκι, με τον πρώτο να φέρεται απάνθρωπα στον δεύτερο καθώς είναι ο δούλος του. Οι χαρακτήρες είναι απογυμνωμένοι από οποιοδήποτε ιστορικό και κοινωνικό πλαίσιο χωρίς κανένα ψυχολογικό βάθος, βρίσκονται στη μέση του πουθενά και μέσω της επανάληψης των πράξεών τους τονίζεται η στατικότητα και η βασανιστική αναμονή. Οι μόνες αλλαγές που γίνονται οφείλονται στο πέρασμα του χρόνου και στη φθορά που επιφέρει στην ανθρώπινη ύπαρξη. Επίσης, οι δύο ήρωες αποτυγχάνουν ακόμα και στη μοναδική απόφαση που παίρνουν, να αυτοκτονήσουν, όταν ενημερώνονται ότι ο Γκοντό τελικά δεν θα έρθει.
Αντίστοιχα, οι νέοι σήμερα βρίσκονται σε ένα χάσμα με την πραγματικότητα. Μέσα σε αυτόν τον παράλληλο κόσμο που ζουν έχουν χάσει το πραγματικό νόημα της ζωής. Έχουν διάφορα υπαρξιακά προβλήματα που είτε αφορούν το μέλλον τους, την κοινωνική τους αποδοχή, τις κοινωνικές τους σχέσεις, την ίδια την επιβίωσή τους. Ξεγελούν τον εαυτό τους με εφήμερες απολαύσεις και διάγουν μία παθητική ζωή χωρίς σκοπό.
Πολλοί από τους νέους δεν μεγαλώνουν σε υγιή περιβάλλοντα. Πολλές οικογένειες αντιμετωπίζουν είτε προβλήματα σχέσεων είτε σοβαρά οικονομικά προβλήματα τα οποία επηρεάζουν άμεσα τους νέους. Επίσης, προβλήματα στο σχολικό περιβάλλον όπως η μη αποδοχή από τους συνομήλικους και η αποτυχία στη σχολική επίδοση μπορεί να χειροτερεύσουν τον ψυχισμό των νέων. Τέλος, η προώθηση λανθασμένων κοινωνικών προτύπων τους αποπροσανατολίζει από τη επίτευξη των στόχων τους. Ως αποτέλεσμα κάνουν λάθος επιλογές και πολλές φορές βρίσκουν παρηγοριά σε διαφόρων ειδών καταχρήσεις και εξαρτήσεις, όπως το τσιγάρο, τα ναρκωτικά, ο τζόγος αλλά στην εξάρτησή τους από την τεχνολογία. Ξεφεύγουν για λίγο από την πραγματικότητα αλλά βρίσκονται σε μία κατάσταση αναβλητικότητας και αποφυγής των ευθυνών. Υπόκεινται όμως στη φθορά που απορρέει από αυτές τις εξαρτήσεις, διάγουν μία ζωή στατική χωρίς σκοπό και βρίσκονται σε μία κατάσταση ατέρμονης αναμονής όπως ακριβώς οι ήρωες του θεατρικού έργου.
Οι νέοι ελπίζουν σε κάτι καλύτερο που δεν έρχεται ποτέ και δεν μπορούν να συνειδητοποιήσουν ότι μόνο οι ίδιοι μπορούν να ορίσουν τη ζωή τους. Θυσιάζουν τις πραγματικές φιλίες, τον έρωτα και το ίδιο το μέλλον τους αφήνοντας την ευτυχία να ξεγλιστρά μέσα από τα χέρια τους. Δεν μπορούμε παρά να παραλληλίσουμε την ζωή των νέων με αυτή στο σύμπαν του Μπέκετ όπου: «η ζωή είναι σαν ένα σπιράλ φθίνουσας πορείας που κατηφορίζει σε μία τελική λήξη που δεν μπορεί να βρεθεί ποτέ!»
