παρΟΥΣΙΑΤΣΑΚΑΛΙΔΗΣ ΠΑΥΛΟΣ – παρΟΥΣΙΑ

ColorAIno: Ενδυματολογικός οδηγός για άτομα με προβλήματα όρασης με χρήση της Τεχνητής Νοημοσύνης

ΤΣΑΚΑΛΙΔΗΣ ΠΑΥΛΟΣ — Sun, 03 Nov 2024 13:41:47 +0000

Μετά από συζήτηση στο σχολείο μας την Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία, χάρις στην Κωνσταντίνα, ένα κορίτσι με προβλήματα όρασης, βρεθήκαμε σε βαθύτερους προβληματισμούς σχετικά με τα θέματα που αντιμετωπίζουν τα άτομα με οπτική αναπηρία. Ακούγοντας με προσοχή τις περιγραφές και τις αναλύσεις της σχετικά με τις πολλές και συχνά αξεπέραστες δυσκολίες που συναντά στην καθημερινότητά της, αντιληφθήκαμε ότι ενέργειες που είναι απλές για τους περισσότερους, όπως η επιλογή των χρωματικών συνδυασμών των ρούχων, είναι από εξαιρετικά δύσκολες έως αδύνατες για τα άτομα που αντιμετωπίζουν προβλήματα όρασης, ανάλογα βέβαια και με τον βαθμό στον οποίο εμφανίζονται τα συγκεκριμένα προβλήματα. Έχοντας εντοπίσει λοιπόν αυτό, η πρότασή που εμείς, η Αγγελική, η Βενετία, ο Δημήτρης και ο Παύλος, στείλαμε στον διαγωνισμό Ρομποτικής επικεντρώνεται σε μια καινοτόμο κατασκευή, που βοηθά τα άτομα με προβλήματα όρασης να επιλέγουν χρωματικούς συνδυασμούς ρούχων στην καθημερινότητά τους, χρησιμοποιώντας τεχνητή νοημοσύνη.

Η κατασκευή μας, δημιουργημένη με την πολύτιμη βοήθεια της κυρίας Τσομπανούδη και του κύριου Αθιανά, εκπαιδευτικών του σχολείου μας, επιτρέπει στα άτομα με προβλήματα όρασης να συνδυάζουν τα ρούχα τους με ευκολία. Ο χρήστης σαρώνει τα ρούχα, η κατασκευή αναγνωρίζει τα χρώματά τους, επικοινωνεί με την εφαρμογή τεχνητής νοημοσύνης, λαμβάνει την απάντηση σχετικά με τη συμβατότητα των χρωματικών συνδυασμών και ενημερώνει ηχητικά τον χρήστη.

Ακολουθεί βίντεο στο οποίο περιγράφεται λεπτομερώς η ιδέα μας αλλά και όλα τα στάδια υλοποίησής της.

[video ]

Τσακαλίδης Παύλος

«Η λογοκρισία στην τέχνη ήταν και είναι ένα από τα πιο επικίνδυνα σημάδια ότι μια εποχή είναι σε κρίση»: Συζητώντας με τη Νατάσα Μποφίλιου

ΤΣΑΚΑΛΙΔΗΣ ΠΑΥΛΟΣ — Sun, 03 Nov 2024 13:41:46 +0000

Είχατε κάποιο πρότυπο που επηρέασε τη διαμόρφωση της καλλιτεχνικής σας πορείας; Αν ναι, ποιο ήταν αυτό και πώς λειτούργησε θετικά (ή και αρνητικά);

Τα πρότυπα μου ήταν οι καλλιτέχνες που η σταδιοδρομία τους οδηγήθηκε από την αγάπη και την ειλικρίνεια με την οποία έσκυψαν πάνω στην τέχνη τους.

Ποια ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετωπίσατε για να φτάσετε πλέον σε αυτό το σημείο της καριέρας σας;

Η πρόκληση να παραμείνω πίστη στις καλλιτεχνικές μου ανησυχίες και στην ανάγκη μου να μη χαθεί ο πυρήνας και ο λόγος για τον οποίο κάνω μουσική.

Πιστεύετε ότι ένας έφηβος μπορεί να ταυτιστεί με μερικά από τα τραγούδια σας; Έχοντας ως βάση την οπτική σας σήμερα, θα ταυτίζατε τον εφηβικό σας κόσμο με κάποιο από τα τραγούδια σας;

Πιστεύω πως ένας έφηβος μπορεί να ταυτιστεί με τα τραγούδια μας, γιατί ο ήρωας τους είναι κάποιος που ψάχνει να βρει τη θέση του στον κόσμο και τη σχέση του με τους άλλους. Κι αυτή είναι μια διαχρονική ανησυχία όχι μόνο των εφήβων αλλά και όλων όσοι δε σταματούν ποτέ να αναζητούν μια προσωπική αλήθεια. Στον εφηβικό μου εαυτό, θα αφιέρωνα τον “αδερφό μου” από το «Κάτι καίγεται» και θα του έλεγα στο τέλος “το “χεις όλο, μη φοβάσαι’.

Πολλοί καλλιτέχνες σήμερα κάνουν λόγο για λογοκρισία της τέχνης λόγω της διαμόρφωσης της κοινωνίας μας σήμερα. Ποια είναι η άποψη σας επ” αυτού;

Η λογοκρισία στην τέχνη ήταν και είναι ένα από τα πιο επικίνδυνα σημάδια ότι μια εποχή είναι σε κρίση. Είναι δείγμα ότι η κοινωνία συντηρητικοποιείται και φοβάται ότι η τέχνη θα καταδείξει τις παθογένειές της και ενδεχομένως να αφυπνίσει συνειδήσεις και να συσπειρώσει ανθρώπους κάτω από τη σκέψη και την επιθυμία μιας αντίδρασης στο κατεστημένο. Πάντοτε η τέχνη έπαιζε έναν τέτοιο το ρόλο και πάντοτε όσοι κινδύνευαν από μια τέτοια αλλαγή ήθελαν να τη φιμώσουν.

Μπορείτε να μας διηγηθείτε ένα αξέχαστο περιστατικό που συνέβη σε συναυλία σας; Μια ακραία ίσως εκδήλωση θαυμασμού ή οτιδήποτε άλλο σας έχει χαραχτεί στο μυαλό.

Έχουμε τόσες πολλές ιστορίες αστείες ή τραγικές που θα χρειαζόμασταν μια ολόκληρη μέρα να τις λέμε! Θα σου πω όμως πως τίποτα στην πορεία μας δε με έκανε ποτέ να νιώσω ότι δεν άξιζε να συμβεί! Ακόμα και το πιο πικρό ή δύσκολο συμβάν.

Γυρνώντας αρκετά χρόνια πίσω, πριν ακόμη η Νατάσα Μποφίλιου γίνει γνωστή και καταξιωμένη, όταν βρισκόταν στα πρώτα της παρθενικά βήματα, πίστευε άραγε ότι θα κατόρθωνε να φτάσει μέχρι εδώ σήμερα;

Ούτε κατά διάνοια! Δε φανταζόμουν πώς μοιάζει η “επιτυχία’, ούτε την είχα ονειρευτεί ποτέ ως τέτοια. Δε θα μπορούσα άλλωστε, γιατί η πραγματικότητα ξεπέρασε κάθε ενδεχόμενη προσδοκία. Για ένα πράγμα όμως ήμουν σίγουρη, ότι το όνειρο μας να κάνουμε τραγούδια αγαπημένοι και περήφανοι θα γινόταν! Κι έπεσα μέσα ευτυχώς!

Πείτε μας λίγα πράγματα για τη σχέση που έχετε χτίσει τόσα χρόνια με τους θαυμαστές σας.

Η σχέση μας είναι αληθινή. Βασίζεται σε μια ανάγκη για επικοινωνία εκατέρωθεν. Μέσα από τα τραγούδια, μέσα από τις ιδέες, μέσα από τις συναντήσεις μας στις συναυλίες. Νιώθω εμπιστοσύνη και ασφάλεια με το κοινό μας και δε θα μπορούσα να φανταστώ καλύτερο κοινό από εσάς. Ανθρώπους ανοιχτούς στη συγκίνηση που έρχονται με διάθεση να αφεθούν για λίγες ώρες μαζί μας. Τι μεγάλη μας τιμή!

Πολύς κόσμος θα χαρακτήριζε πολλά από τα τραγούδια που έχετε ερμηνεύσει υπερβολικά αφού ασχολούνται ως επί το πλείστον με προβλήματα που αντιμετωπίζει ένας άνθρωπος στη ζωή του ενώ αφήνουν στην άκρη τις πιο ευχάριστες πτυχές της ζωής. Ποια είναι η άποψη σας για αυτό;

Θα έλεγα σε αυτόν τον κόσμο να έρθει σε μια συναυλία μας ή να ακούσει έναν δίσκο μας ολόκληρο. Με φροντίδα και ειλικρίνεια προσπαθούμε να χωρέσουμε στη δουλειά μας όλη τη βεντάλια της ζωής μας. Τις μεγάλες και τις σκοτεινές μας στιγμές. Όχι μόνο το ένα, ούτε μόνο το άλλο και κυρίως τη δύναμη να βαδίζεις, όπως και αν στα φέρνει η ζωή. Με τόλμη και πίστη. Παρόλα αυτά, ο καθένας επιλέγει τους καλλιτέχνες που του “πάνε” και είναι πολύ θεμιτό σε κάποιους να μην ταιριάζουμε.

Τι σας κάνει να νιώθετε περήφανη ως καλλιτέχνης;

Όλα τα παραπάνω!

Τι λένε τα σχέδια σας για το άμεσο μέλλον; Τι ετοιμάζετε για τους θαυμαστές σας;

Τώρα είμαστε κουρδισμένοι στο «Κάτι καίγεται» ανυπομονώντας να σας συναντήσουμε στις συναυλίες μας σε όλη την Ελλάδα.

Ευχαριστούμε πολύ τη Νατάσα Μποφίλιου για αυτήν την τόσο ενδιαφέρουσα συνέντευξη.

Κεστρίτσαλης Δημήτρης

Τσακαλίδης Παύλος

Εγκλωβισμένοι στη Θάλασσα σε Εκδρομή στη Θάσο! – Άγνωστες Ιστορίες του Γυμνασίου Ελευθερούπολης

ΤΣΑΚΑΛΙΔΗΣ ΠΑΥΛΟΣ — Sun, 03 Nov 2024 13:41:37 +0000

Καθημερινότητα 1957 – 1963

Κάθε πρωί, στις 7:30, τα παιδιά από τα γύρω χωριά συγκεντρώνονταν στη στάση του λεωφορείου κατά μήκος του κεντρικού δρόμου, περιμένοντας με ανυπομονησία την άφιξη του πρώτου λεωφορείου με προορισμό την Ελευθερούπολη. Αυτό το λεωφορείο συνήθως ξεκινούσε είτε από τη Γαληψό είτε από τη Μουσθένη, εξυπηρετώντας επιβάτες που προορίζονταν για την Ελευθερούπολη καθώς και μαθητές από διάφορα χωριά. Μέσα σε τριάντα λεπτά, οι μαθητές από το Χρυσόκαστρο έφταναν στην Ελευθερούπολη, ακριβώς εγκαίρως για την έναρξη των μαθημάτων στις 8:00, τα οποία διαρκούσαν μέχρι τις 13:30. Κατά τη διάρκεια των διαλειμμάτων, τα παιδιά επιδίδονταν σε σνακ που αγόραζαν από έναν περιπλανώμενο πωλητή που σύχναζε στην αυλή του σχολείου, προσφέροντας κουλούρια, τυρόπιτες ή μπουγάτσες με κρέμα.

Το μεσημέρι, στο ταξίδι της επιστροφής, το λεωφορείο είχε την τάση να είναι γεμάτο από επιβάτες, γεγονός που ωθούσε τα παιδιά να προσφέρουν ευγενικά τις θέσεις τους στους ηλικιωμένους. Οι τιμές των εισιτηρίων εκείνη την εποχή ανέρχονταν σε 1,5 δραχμή για τους ενήλικες και 80 λεπτά για τους μαθητές, που υποδηλώνονταν από μακριά στενά κομμάτια χαρτιού -μπλε για την αναχώρηση και ροζ για την επιστροφή- τα οποία έκοβε επιμελώς ο εισπράκτορας που βρισκόταν κοντά στην πίσω πόρτα του λεωφορείου.

Για τις ημερήσιες εκδρομές που διοργάνωνε το σχολείο, οι μαθητές έπρεπε να συγκεντρώνονται στο Γυμνάσιο ήδη από τις 7:30. Κατά συνέπεια, την προηγούμενη ημέρα, μετά την ολοκλήρωση των μαθημάτων τους, νοίκιαζαν αμέσως ποδήλατα προς 1,5 δραχμή το 24ωρο από το κατάστημα ποδηλάτων που βρισκόταν κοντά στην πλατεία, δίπλα στον πλάτανο, για να μετακινηθούν πίσω στα αντίστοιχα χωριά τους.

Ακαταλληλότητα κτιρίου, εκλογες, φροντιστήρια και… περιπολίες καθηγητών

Το 1958, αποφασίστηκε ότι το κτίριο του Γυμνασίου ήταν ανεπαρκές και προγραμματίστηκε η κατεδάφισή του. Έτσι, οι μαθητές μεταφέρθηκαν στις αίθουσες διδασκαλίας του 1ου Δημοτικού Σχολείου κοντά στον Άγιο Νικόλαο.

“Απ’ τη 2α τάξη, κάναμε αρχαιρεσίες και εκλέγαμε Πρόεδρο στην τάξη … τα κορίτσια ήταν περισσότερα από τα αγόρια μέσα στη τάξη…”

Κατά τη διάρκεια των απογευμάτων, τα παιδιά παρακολουθούσαν φροντιστήρια από τις 18:00 έως τις 20:00, μετά το πέρας των οποίων τα αγόρια συνόδευαν τα κορίτσια στο σπίτι τους. Οι καθηγητές επέβλεπαν την περιοχή, καθώς η κυκλοφορία των μαθητών ήταν περιορισμένη μέχρι τις 20:00.

Μία εκδρομή… εφιάλτης!

Στις 5 Ιουνίου 1959, οι μαθητές του Γυμνασίου ξεκίνησαν εκδρομή στη Θάσο με το καΐκι «Απόστολος». Στο ταξίδι της επιστροφής, όμως, το σκάφος αντιμετώπισε πρόβλημα με τη μηχανή του, με αποτέλεσμα να μείνουν εγκλωβισμένοι στη θάλασσα μεταξύ Θάσου και Καβάλας. Όσο περνούσε η ώρα, η κατάσταση γινόταν όλο και πιο δύσκολη: το σκάφος άρχισε να παίρνει νερό, οι χειροκίνητες αντλίες δούλευαν ακούραστα και μέσα στο χάος, τα κορίτσια έκλαιγαν, ενώ η αγωνία των καθηγητών έφτασε στο αποκορύφωμά της. Εν τω μεταξύ, τα αγόρια, ακουμπισμένα στα πλαϊνά της βάρκας, διασκέδαζαν αφήνοντας χάρτινα καραβάκια στην ήρεμη επιφάνεια της θάλασσας, η οποία απείχε μόλις 50-60 εκατοστά.

Μια δασκάλα, η I., εμφανώς ταλαιπωρημένη και δακρυσμένη, έλεγξε την κατάσταση των παιδιών, προκαλώντας τους ωστόσο νευρικό γέλιο. Ευτυχώς, η θάλασσα παρέμεινε ασυνήθιστα ήρεμη, χωρίς καθόλου κύματα. Μετά από 2-3 ώρες, ένα διερχόμενο πλοίο με προορισμό την Καβάλα ήρθε να τους βοηθήσει. Ωστόσο, το σχοινί που συνέδεε τα δύο σκάφη έσπασε, αφήνοντάς τους για άλλη μια φορά αποκλεισμένους, αυτή τη φορά 500 μέτρα έξω από το λιμάνι.

Παρά την αγωνία τους, οι μαθητές βρήκαν παρηγοριά στη μαγευτική νυχτερινή θέα της Καβάλας. Γύρω στις 10:00 μ.μ., μια βάρκα με κουπιά εμφανίστηκε στην είσοδο του λιμανιού, πλησιάζοντας αργά τη θέση τους. Μόλις τους έφτασε, πέταξε ένα σχοινί και τους οδήγησε με ασφάλεια στο λιμάνι. Αυτή η θαλάσσια δοκιμασία έγινε μια αξέχαστη περιπέτεια, ιδιαίτερα για τους εκπαιδευτικούς.

Και οι διαδηλώσεις καλά κρατούσαν…

Καθ” όλη τη διάρκεια των πρώτων σχολικών τους χρόνων στο Γυμνάσιο, διοργάνωναν συχνά διαδηλώσεις και συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας κατά των ενεργειών των Άγγλων. Οι διαμαρτυρίες αυτές είχαν ως αφορμή την άδικη μεταχείριση και εκτέλεση Κυπρίων αγωνιστών, μεταξύ των οποίων και άτομα όπως ο Αυξεντίου και ο Δημητρίου.

Ένας μαθητής της εποχής μάλιστα υποστηρίζει: “Αντιπαθούσα τα αγγλικά και τους εγγλέζους κι έτσι, στις αρχές του 1961, αποφάσισα να μάθω γερμανικά, στην Frau Thekla, που ήταν γερμανίδα, παντρεμένη με έλληνα. Πήγαινα στο σπίτι της Frau Thekla, που ήταν στον δρόμο πηγαίνοντας στην “Μπουζίνα”, δυο φορές τη βδομάδα και μου άρεσε πολύ, που η Frau Thekla, φορούσε κολωνια, γιασεμί.”

Κωμικά ευτράπελα και αταξίες…

“Μια χειμωνιάτικη Πέμπτη, που είχαμε απογευματινό μάθημα, ξεβιδώσαμε ελαφρά τη μοναδική λάμπα της αίθουσας, η οποία βέβαια, δεν άναψε, όταν ο καθηγητής, μπαίνοντας στην αίθουσα, γύρισε τον διακόπτη. Έστειλε, κάποιον να αγοράσει λάμπα, ο οποίος όμως φρόντισε να επιστρέψει, αφού είχε περάσει η ώρα της εξέτασης…”

Ο “πρωτοπόρος” καθηγητής

Με την άφιξή του στο Γυμνάσιο, ο Γ.Ζ. εισήγαγε μια νέα προοπτική, επιφέροντας μια αξιοσημείωτη αλλαγή στην ατμόσφαιρα. Υιοθετώντας μια λαϊκίστικη προσέγγιση, τόνισε τη σημασία της λογικής εξήγησης και του διαλόγου μέσα στην τάξη, μια απόκλιση από τα προηγούμενα πρότυπα. Οι αντισυμβατικές του μέθοδοι τον έκαναν να ξεχωρίζει, με χαρακτηριστικό παράδειγμα ένα περιστατικό όπου έστειλε έναν οικονομικά αδύναμο συμμαθητή του να ρωτήσει για ένα ζευγάρι παπούτσια σε ένα τσαγκάρικο. Προς έκπληξη του συμμαθητή, ο τσαγκάρης όχι μόνο επιβεβαίωσε την ετοιμότητα των παπουτσιών αλλά και τα χάρισε, καθώς είχαν ήδη πληρωθεί. Αυτή η πράξη καλοσύνης από τον δάσκαλο έκανε τον Χ. να νιώθει τεράστια ευγνωμοσύνη προς αυτόν, επιβεβαιώνοντας το γνωμικό ότι «τα χέρια που βοηθούν είναι πιο σεβαστά από τα στόματα που προσεύχονται».

Χριστούγεννα και χιόνια

Τα Χριστούγεννα του 1962 και στις αρχές του 1963 χιόνισε πολύ και τα σχολεία έκλεισαν για πάνω από 15 μέρες.

Πηγές:

https://users.auth.gr/~harala/A3%2000%2004.%CE%91%CE%BD%CE%B1%CE%BC%CE%BD%CE%AE%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82%20%CE%B1%CF%80%27%20%CF%84%CE%BF%20%CE%93%CF%85%CE%BC%CE%BD%CE%AC%CF%83%CE%B9%CE%BF,1963.pdf

Τα σχολεία … «φυλακές» στον κόσμο των παιδιών (;)

ΤΣΑΚΑΛΙΔΗΣ ΠΑΥΛΟΣ — Sun, 03 Nov 2024 13:41:34 +0000

Σε μία χώρα όπου τα σχολεία λειτουργούν σαν “φυλακές” για τους μαθητές και τα θρανία «αξιοποιούνται» ομοίως με τους τοίχους των φυλακών, χαραγμένα και μολυβιασμένα από δεξιά έως αριστερά, από πάνω μέχρι κάτω, λόγω της πλήξης των παιδιών (Ακριβώς, των παιδιών. Παιδιά είμαστε, ναι, ακόμη! Είμαστε ακόμη παιδιά!) μήπως, εν τέλει, φταίει κάτι άλλο; Μήπως αιτία αυτής της βαρετής προς τους μαθητές εκπαιδευτικής διαδικασίας είναι η αδυναμία των καθηγητών να δοκιμαστούν, να τολμήσουν να κάνουν διαφορετικό; Να δουν τι τους ταιριάζει, τι ταιριάζει στους μαθητές τους; Πώς να το κάνουν όμως, να μου πεις, αυτό το διαφορετικό, όταν κάθε τι εναλλακτικό, πρωτοπόρο, είναι χάσιμο μαθήματος… Για τους μαθητές, επειδή ξεφεύγουν από τη ρουτίνα, για τους γονείς, οι οποίοι συνήθισαν στις “παραδοσιακές” μεθόδους με βιβλία και τετράδια, για τους ίδιους, επειδή κάθε καινούργια μέθοδος απαιτεί ένα γενναιόδωρο διάστημα προσαρμογής. Κι εκεί είναι που αρχίζει αυτός ο φαύλος κύκλος. Τα ίδια και τα ίδια! Ξανά και ξανά! Αχ, μόνο εγώ βαριέμαι;

Ευτυχώς, υπάρχουν και οι άλλοι. Αυτοί που έχουν εντοπίσει τους τρόπους με τους οποίους μπορούν να επιβληθούν, τους τρόπους με τους οποίους μπορούν να διδάξουν αποτελεσματικά. Και τα συμπεράσματα για αυτούς είναι, ως επί το πλείστον, θετικά. Αν τους βοηθούσαν και άλλοι παράγοντες, όπως για παράδειγμα ο αριθμός των μαθητών ανά τάξη, θα ήταν, θεωρώ, εκπληκτικά. Άρα, μήπως λοιπόν σε κάποιες περιπτώσεις δε φταίνε αποκλειστικά οι μαθητές αλλά μερίδιο ευθύνης έχει και ο εκάστοτε καθηγητής; Όχι;

Τσακαλίδης Παύλος

Οι νέοι, πρωταγωνιστές σε μια κοινωνία άλλης εποχής

ΤΣΑΚΑΛΙΔΗΣ ΠΑΥΛΟΣ — Sun, 03 Nov 2024 13:41:32 +0000

Ώρες-ώρες κάθομαι και σκέφτομαι ότι ζούμε στο Μεσαίωνα. Σε σκοτεινές δηλαδή εποχές. Φόβος, άγχος… σε μια κοινωνία που κατά τα άλλα δε χωράει, δε δέχεται διακρίσεις, είμαστε όλοι ίσοι. Και ενώ κάποιοι επιχειρούν να περπατήσουν στο φως και να φύγουν από αυτό το μαύρο σκοτάδι… τσουπ! Έρχονται άνθρωποι, χωρίς παιδεία, που δεν αναγνωρίζουν βασικές ανθρώπινες αξίες και δικαιώματα και καταπατούν, ανενόχλητοι (ίσα-ίσα υποστηριζόμενοι μερικές φορές), βασικές ελευθερίες άλλων ανθρώπων. Σκέφτομαι επίσης και αναρωτιέμαι αν ποτέ θα ξημερώσει. Δεν μπορώ να δώσω ξεκάθαρη απάντηση, όμως, θεωρώ πως οι επιφανειακές περιττές φαμφάρες, δεν προσφέρουν τίποτα, το αντίθετο μάλιστα.
Στο τέλος, όμως, νικάει πάντα η αγάπη. Νικάει;
Κάποιοι άνθρωποι, πάλι, δε λαμβάνουν ίσως την απαραίτητη ποσότητα αγάπης και φτάνουν σε σημείο να ζητήσουν προσοχή με άσχημο, άγριο τρόπο.
Η «Ελπίδα αυτού του τόπου», όπως συνηθίζεται να λέγεται από μεγαλύτερες γενιές, δε θα αλλάξει τίποτα αν δεν αποκτήσει την κατάλληλη μόρφωση, τα κατάλληλα ερεθίσματα για να πάει μπροστά. Και εδώ κολλάει περίφημα το «Εμπρός, πίσω» του Περίανδρου Πώποτα. Τι, όχι;

«Καληνύχτα Κεμάλ. Αυτός ο κόσμος δε θα αλλάξει ποτέ.
Καληνύχτα.»
- Μάνος Χατζηδάκις

Και πριν βιαστείτε να πέσετε να με φάτε, όχι! Προφανώς και δεν τα ξέρω όλα. Δεν μπορούμε να διαπραγματευόμαστε όμως εν έτει 2024 βασικές ελευθερίες, βασικά ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ δικαιώματα.
Τσακαλίδης Παύλος