του Κώστα Ρουσσάκη
Με αφορμή την παρακολούθηση της πολυσυζητημένης ταινίας Καποδίστριας του Γιάννη Σμαραγδή, θέλησα να προβάλλω το χάος της σημερινής πολιτικής.
Η ταινία έχει δεχθεί χιλιάδες κριτικές, ενώ οι απόψεις διΐστανται. Από τη μία, σε κάποιους αρέσει αρκετά η ταινία και πιστεύουν ότι η προσωπικότητα του ήρωα απεικονίζεται με σωστό τρόπο, ενώ άλλοι πιστεύουν πως η ταινία αυτή αγιοποιεί τον πρώτο κυβερνήτητ της Ελλάδαςκαι ότι δεν αποδίδονται σωστά τα ιστορικά γεγονότα.
Εγώ, όμως, θα ήθελα να θέσω ένα ερώτημα άσχετο με την αξιολόγηση της ταινίας. Οι θεατές βλέπουν την ταινία αυτή ως ντοκιμαντέρ; Δεν γνωρίζουν ποιος ήταν ο μεγάλος Ιωάννης Καποδίστριας και τι πρόσφερε στην Ελλάδα; Η ταινία αυτή δεν είναι εκπαιδευτική ούτε ντοκιμαντέρ, άρα γιατί να κατηγορούμε τον ήρωα, ενώ κυριολεκτικά η ταινία αυτή είναι αφιερωμένη σε αυτόν;
Έτσι, φθάνουμε στο σήμερα και βλέπουμε πως από μια ταινία που μπορεί να προβάλει τον Καποδίστρια ως πιο δεξιό, όπως κάποιοι σχολιάζουν, να επισκιάζεται η λάμψη του ίσως μεγαλύτερου πολιτικού ηγέτη της σύγχρονης Ελλάδας, ο οποίος την οδήγησε από το τίποτα σε ένα οργανωμένο κράτος. Γιατί πρέπει να χαρακτηρίσουμε το πρόσωπο αυτό δεξιό ή αριστερό; Τι σημασία έχει σε ποια πολιτική ταιριάζουν περισσότερο τα μέτρα που πήρε τότε; Αυτή η προσέγγιση οδηγεί τους περισσότερους σε λάθος αντιλήψεις και η πολιτική μετατρέπεται σε χάος. Σπουδαίοι άνθρωποι που άλλαξαν ολόκληρες χώρες ή και ολόκληρο τον κόσμο δεν έχουν την αναγνώριση που θα τους ταίριαζε διότι δεν θεωρείται ότι θα ανήκαν πολιτικά με αυτούς που τους κρίνουν. Προσωπικότητες που εντάσσονται σε αυτή την κατηγορία είναι ο Nelson Mandela, Ernesto che Guevara, o Martin Luther King και πολλοί άλλοι. Τι σημασία έχει αν είσαι αριστερός ή δεξιός όταν σώζεις ζωές και βοηθάς ανθρώπους που το χρειάζονται; Γιατί πρέπει ο εγωισμός να μπαίνει πάνω από την ενσυναίσθηση και να μη νοιαζόμαστε απλά για τη δικαιοσύνη και για την ευημερία των ανθρώπων ανεξάρτητα από τη δεξιά και την αριστερά;
Όσο λιγότερος εγωισμός κρύβεται πίσω από τα λόγια και την ψήφο μας, τόσο πιο πολλές είναι οι προσδοκίες για ένα καλύτερο αύριο με πολιτικούς αλτρουιστές που φροντίζουν για το καλό της πατρίδας και των πολιτών.
