Με αφορμή την ανάγνωση του κειμένου «Το άγαλμα που κρύωνε», θα ήθελα να διατυπώσω μερικές σκέψεις και συναισθήματα που μου προκάλεσε, όσον αφορά την προσφυγιά στην τρυφερή παιδική ηλικία. Πιο συγκεκριμένα, το κείμενο αφηγείται την ιστορία ενός μικρού αγάλματος, προσφυγόπουλου από τη Μικρά Ασία, που στέκεται ακίνητο με μια κάπα και ένα σκυλάκι. Το κείμενο εστιάζει στην αφήγηση, την περίληψη, τη συγκίνηση, τον συμβολισμό της προσφυγιάς, και τα συναισθήματα που προκαλεί η τέχνη.

  Ο ξεριζωμός από την πατρίδα και η εγκατάσταση σε έναν άγνωστο και τελείως ξένο τόπο, αποτελεί ένα σκληρό και     ίσως απάνθρωπο γεγονός για όλους τους ανθρώπους, κυρίως, όμως, για τα παιδιά, που αντιμετωπίζουν τον κόσμο με   διαφορετική οπτική. Στην πατρίδα πάτησαν το πόδι τους για πρώτη φορά, εκεί είδαν τον καταγάλανο ουρανό για   πρώτη φορά, εκεί τους χαμογέλασε ο ήλιος και τους έδειξε την αισιόδοξη πλευρά της ζωής, γεμίζοντάς τους με ελπίδες   και όνειρα. Όλα εκεί, στην πατρίδα! Όλα αυτά περνούν διάχυτα στο μυαλό αυτών των παιδιών και αποτελούν   αξέχαστες αναμνήσεις.

Η απομόνωση του μικρού αγοριού μέσα σ΄ ένα ψυχρό και σκοτεινό δωμάτιο συμβάλλει σημαντικά στη πρόκληση όλων των αρνητικών συναισθημάτων που καταλαμβάνουν την καρδιά του. Κρύο μπάζει από παντού. Ο ξένος, αλλά ταυτόχρονα παγωμένος τόπος που φιλοξενείται, είναι ο λόγος που νιώθει μοναξιά. Όλοι πιστεύουν ότι είναι ένα άψυχο και άκαρδο άγαλμα, ένα θέαμα, με αποτέλεσμα να το παρατηρούνε απλώς με το ίδιο το αγόρι να μην μπορεί να τους μιλήσει. Οι μεγάλοι δε θα τον καταλάβουν. Οι σκέψεις αυτές τον πληγώνουν κατάστηθα. Ζούσε μια ατέλειωτη ζωή. Οι ακτίνες του ήλιου δεν ξεπρόβαλαν από πουθενά. Απελπισία και ξανά απελπισία. Όταν τίποτα σε αυτή τη ζωή δεν είναι όπως το επιθυμεί, παύει να κάνει και όνειρα, καθώς η απογοήτευση που αισθάνεται από τα βάσανα της ζωής έρχεται και σκεπάζει την επιθυμία για το όνειρο. Συνεπώς, βουλιάζει στη βαθιά απόγνωση. Αναρωτιέται τι πρέπει να κάνει για να σωθεί από τους εφιάλτες. Τι πρέπει να κάνει για να ονειρευτεί ξανά. Η πληγή του ξεριζωμού δεν μπορούσε να θεραπευτεί. Η μελαγχολία κυριαρχούσε καθημερινά στα συναισθήματά του. Η πατρίδα του του έλειπε και αυτό δεν μπορούσε να αλλάξει. Αφότου όλα του τα όνειρα γκρεμίστηκαν από τη μια στιγμή στην άλλη και η κάθε ελπίδα του εξανεμίστηκε, μυαλό και καρδιά αφέθηκαν στη δυστυχία. Κάτι παραπάνω από στενοχώρια. Κάτι παραπάνω από λύπη. Δυστυχία είναι ένα συναίσθημα που κρύβει πολλές εκδοχές για έναν άνθρωπο, ιδιαίτερα για ένα παιδί που με την αγνή του ψυχή είναι αρκετά σπάνιο να το νιώθει. Ως αποτέλεσμα της απώλειας της παιδικής του αθωότητας , το μόνο που νιώθει πλέον είναι μίσος, αλλά και νοσταλγία. Μίσος που συσσωρεύτηκε μέσα του, εξαιτίας της σκληρότητας των ανθρώπων. Είναι παιδί, είναι άνθρωπος, έχει ψυχή, έχει δικαιώματα, που όμως όλα αυτά κατεδαφίζονται καθημερινά από τον κόσμο γύρω του. Πάντα, όμως, θα νοσταλγεί τους φιλικούς και καλόκαρδους ανθρώπους της πατρίδας του. Αυτοί ήταν οι μόνοι άνθρωποι που οι φωνές τους σκέπαζαν σαν μια όμορφη μελωδία τα αυτιά του. Ήταν αυτοί που άφησαν τα λευκά τους περιστέρια να ακολουθήσουν το μικρό προσφυγάκι, ώστε οι στιγμές και οι αναμνήσεις του, να είναι πάντα σύντροφος στη ζωή του.

‘Ωσπου μια νύχτα το φεγγάρι μετατράπηκε σε ήλιο και οι ακτίνες του σκέπαζαν με εκθαμβωτική λάμψη το δωμάτιό του. Ένα μικρό αγόρι, συνομήλικο μ’ αυτόν εμφανίστηκε. Απ΄τη μια στιγμή στην άλλη όλα άλλαξαν μέσα του. Η ξαφνική αυτή κίνηση του Λάμπη, του γιου του νυχτοφύλακα δημιούργησε μεγάλη έκπληξη στο προσφυγάκι. Επιτέλους, ένα μικρό παιδί, ένα μικρό παιδί που θα τον καταλάβει, θα τον συμπονέσει. Στη σκέψη όλων αυτών ξεπροβάλλει η χαρά, απέραντη χαρά, καθώς έχει τη μεγάλη ευκαιρία να παίξει μαζί του και να θυμηθεί την παλιά, παιδική του ηλικία, που τόσο απάνθρωπα του στέρησαν. Την αγνότητα και αθωότητά του. Την αγάπη και ευτυχία που ένιωθε. Όλα αυτά τα βρήκε μέσα σε μια στιγμή, σε ένα βράδυ. Εκστασιασμένος όπως ήταν και βυθισμένος για τα καλά στον ενθουσιασμό, εξιστορεί τα βάσανα που πέρασε στον Λάμπη. Ένας κόμπος ξελύθηκε, καθώς η επιθυμία του να μιλήσει σε κάποιον πραγματοποιήθηκε. Η ανακούφιση που ένιωσε το προσφυγάκι σκέπασε εντελώς την αγωνία. Του ανοίχτηκε ένας νέος ορίζοντας. Η αγάπη που ένιωσε το προσφυγάκι για τον Λάμπη, αποτυπώνει την έντονη επιθυμία του για έναν νέο φίλο. Ένα νέο μονοπάτι ανοίχτηκε για το μικρό αγόρι, χάρη σε αυτόν, καθώς ο Λάμπης ξεχώρισε στην καρδιά του και εξασφάλισε μια θέση εκεί. Τον έκανε να θυμηθεί πώς είναι να ζει και να χαίρεται την παιδική του ηλικία.

Συμπερασματικά, το μικρό άγαλμα συμβολίζει ένα οποιοδήποτε παιδί του πολέμου. Τα συναισθήματά του και η παιδική ψυχή του θυσιάζονται στον βωμό του μίσους και της έχθρας. Οι πόλεμοι θα συνεχίζουν να γίνονται, γιατί είναι ένας φαύλος κύκλος. Τα παιδιά γίνονται ενήλικες, γαλουχημένοι από σκληρούς ανθρώπους, και κατά αυτόν τον τρόπο, όντας κι αυτοί απάνθρωποι πλέον, θα μεγαλώσουν τους επόμενους άγριους ανθρώπους. Αυτός ο κόσμος είναι τόσο σκληρός που δεν χωράει τα παιδιά μέσα του. Γιατί τα παιδιά είναι αληθινά και η αλήθεια εξαλείφεται στην ψευτιά του. Γι’ αυτό οι άνθρωποι στοχεύουν στο να βρωμίζουν τις ψυχές των παιδιών, ώστε να μην κοιτάνε τους εαυτούς τους στον καθρέφτη των ματιών τους και απογοητεύονται με την αθλιότητά τους.

«Ό,τι δεν πάρει κάποιος σαν παιδί, σπάνια μπορεί να το δώσει σαν ενήλικας.»  P. D. James

Με αφορμή την επίσκεψή μου στο ‘’Ολυμπιακό Μουσείο Αθήνας’’, θα ήθελα να αναφερθώ στις καταπληκτικές εμπειρίες που αποκόμισα από εκεί. Πιο συγκεκριμένα, το Ολυμπιακό Μουσείο Αθήνας βρίσκεται εντός του εμπορικού κέντρου Golden Hall και συνδέεται μέσω πεζογέφυρας με το Ολυμπιακό Αθλητικό Κέντρο Αθηνών «Σπύρος Λούης» (Ο.Α.Κ.Α.). Ένα καταπληκτικό μουσείο που φιλοξενεί το ολυμπιακό πνεύμα των Ολυμπιακών Αγώνων από την αρχαιότητα έως σήμερα.

Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του μουσείου είναι ότι μέσω της τεχνολογίας προβάλλει παραστατικά τα γεγονότα των θρυλικών εκείνων ημερών για την Αθήνα, τη γενέτειρα των Ολυμπιακών Αγώνων.

Αναλυτικότερα, προσφέρει μια μοναδική εμπειρία που αναδεικνύει την ιστορία και τις αξίες των Ολυμπιακών Αγώνων, με διαδραστικές εκθέσεις και εκπαιδευτικά προγράμματα. Το μουσείο φιλοξενεί εκθέματα που περιγράφουν την ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων, από την αρχαία Ολυμπία μέχρι τις σύγχρονες διοργανώσεις. Οι επισκέπτες μπορούν να συμμετάσχουν σε διαδραστικά παιχνίδια και εκπαιδευτικά προγράμματα που προσφέρουν μια βιωματική εμπειρία. Στις πολλές ψηφιακές οθόνες που συναντάμε κατά τη διάρκεια της περιήγησής μας μπορούμε να θαυμάσουμε σκηνές από τους αγώνες, ενώ έχουμε την ψευδαίσθηση ότι παρευρισκόμαστε κι εμείς στο στάδιο, νιώθοντας τον παλμό των αθλητών.

Αφενός το μουσείο αυτό αποτυπώνει τα γεγονότα  μέσω της τεχνολογίας, αφετέρου διατηρεί και κάποια παραδοσιακά χαρακτηριστικά. Οι τοιχογραφίες που αποδίδουν με λεπτομερείς εικόνες σκηνές από τους Αγώνες σε συνδυασμό με την ανάγνωση καλογραμμένων κειμένων μας βοηθούν να κάνουμε μια αναδρομή στο παρελθόν, γεμάτη εκπλήξεις. Ακόμα, δίνεται η δυνατότητα στους επισκέπτες, κατά διαστήματα, να κάθονται σε πραγματικές κερκίδες που διαμορφώνουν έναν πλήρως αρμονικό και αψεγάδιαστο χώρο και, μέσω ειδικών  οθονών που προσομοιώνουν τους αγώνες, μπορεί κανείς να τους παρακολουθήσει σαν να βρισκόταν εκεί. Νιώθουμε διάχυτη την αγωνία των αθλητών πριν τον αγώνα και την απέραντη χαρά μετά τη χρυσή νίκη τους. Επίσης, στεκόμαστε με δέος σε έναν ειδικά διαμορφωμένο χώρο με τις ενδυμασίες, τον εξοπλισμό και το ποσοστό των μεταλλίων των αθλητών, καθώς τα σκισμένα παπούτσια και τις ξεθωριασμένες στολές τους που αποδεικνύουν τον σκληρό αγώνα που έδωσαν για να κάνουν εμάς τους Έλληνες υπερήφανους!

Το ‘’Ολυμπιακό Μουσείο της Αθήνας’’ συνδυάζει το παρελθόν με το μέλλον. Ανάμεσα σε αυτές τις χρονικές βαθμίδες μπορεί να αλλάξουν πολλά, από τον εξοπλισμό που απαιτεί κάθε άθλημα μέχρι και τον τρόπο διεξαγωγής τους. Αυτό όμως που παραμένει αναλλοίωτο είναι το αθλητικό πνεύμα που πρώτη η χώρα μας θεμελίωσε και διέδωσε.

Τα συναίσθηματά μου κατά την περιήγησή μου στο μουσείο ήταν ανάμεικτα. Ενθουσιασμός, χαρά και δέος. Ένιωσα την περηφάνια και τη συγκίνηση παντού διάχυτη Ένιωσα περήφανη για τους προγόνους μου, που έθεσαν τα θεμέλια για τη διαμόρφωση των ανθρώπων που είμαστε σήμερα. Για τις αξίες και το ήθος που διαδίδονται από γενιά σε γενιά. Για την πλούσια ιστορία μας στην οποία δε χωράει ο εγωισμός και ο ατομικισμός, αλλά μόνο η περηφάνια!

Την Δευτέρα, 22 Δεκεμβρίου 2025, πραγματοποιήθηκε εκπαιδευτικός περίπατος στην Πλάκα από μαθητές και μαθήτριες δύο σχολείων της Αττικής. Οι μαθητές και μαθήτριες του Ομίλου Δημοσιογραφίας από το Ωνάσειο Δημόσιο ΓΕ.Λ. Αχαρνών και οι μαθητές και μαθήτριες του Ομίλου Φωτογραφίας από το Πρότυπο ΓΕ.Λ. Αγίων Αναργύρων έκαναν ένα οδοιπορικό σε μνημεία της οθωμανικής εποχής. Ο όμιλος Δημοσιογραφίας παρουσίασε τα μνημεία και τον ρόλο τους όταν χτίστηκαν αλλά και σήμερα, ενώ ο όμιλος Φωτογραφίας ανέλαβε να απεικονίσει τα εν λόγω ιστορικά μνημεία, και γενικότερα τη διαδρομή από την πλατεία Μοναστηρακίου μέχρι και το Μετόχι του Πανάγιου Τάφου. Οδηγός μας ήταν ένα ΜΗΛΟ που βρήκαμε ξεχασμένο σε ένα πέτρινο παγκάκι.

Τζαμί Τζισταράκη

Το πρώτο κτίριο που επισκεφθήκαμε, αν και μόνο εξωτερικά, ήταν το Τζαμί Τζισταράκη. Σήμερα, δεσπόζει στη πλατεία Μοναστηρακίου και είναι ανοιχτό στο κοινό ως μουσείο λαϊκής τέχνης. Κατασκευάστηκε το 1759 από τον Οθωμανό διοικητή της Αθήνας, Μουσταφά Αγά Τζισταράκη.  Τζισταράκης, έχοντας ανάγκη για ασβέστη για την κατασκευή του κτιρίου, πήρε μια αρχαία κολόνα από τις τόσες που βρίσκονταν στο σημείο, πιθανόν από την διπλανή του βιβλιοθήκη του Αδριανού, την οποία ύστερα ανατίναξε. Σύμφωνα με το Χρονικόν Ανθίμου αυτό θεωρήθηκε μεγάλη ιεροσυλία που θα απελευθέρωνε κατάρες (μια επιδημία πανώλης τον επόμενο χρόνο αποδόθηκε σε αυτό το γεγονός). Αυτή η πράξη οδήγησε στον υποβιβασμό του Τζισταράκη από τους Τούρκους. Έχασε τον τίτλο του και διώχθηκε από την Αθήνα.

Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Ραγκαβά

Ο Ιερός Ναός Αγίου Νικολάου Ραγκαβά χτίστηκε τον 11^ο αιώνα.  Μας έκανε εντύπωση, ότι οι καμπάνες της εκκλησίας αφαιρέθηκαν την εποχή των Οθωμανών οι οποίοι απαγόρευσαν τη χρήση τους. Μόνο μετά την Ελληνική Επανάσταση η καμπάνα της εκκλησίας αποκαταστάθηκε, καθιστώντας την την πρώτη εκκλησία της Αθήνας που χτύπησε την ελευθερία της. Αυτή η καμπάνα, δώρο από τη Ρωσία, χτύπησε για πρώτη φορά την Κυριακή του Πάσχα του 1833, σηματοδοτώντας την απελευθέρωση της Αθήνας.

Φετιχιέ τζαμί

Επόμενη στάση μας ήταν το Φετιχιέ τζαμί ή Τζαμί του Σταροπάζαρου λόγω της θέσης του μέσα στη ρωμαϊκή αγορά όπου γινόταν εμπόριο σταριού. Το τζαμί αυτό ήταν βυζαντινή εκκλησία κοντά στον Πύργο των Ανέμων, που μετατράπηκε σε τζάμι για τις ανάγκες του μεγάλου οθωμανικού πληθυσμού που ζούσε στην Αθήνα τα χρόνια της τουρκοκρατίας.

Μεντρεσές

Βαδίζοντας προς τους Αέρηδες, βρήκαμε την χαρακτηριστική ξύλινη πόρτα δίπλα στη Ρωμαϊκή Αγορά, την πύλη του Μεντρεσέ. Ο μεντρεσές ήταν ιερατικής σχολής στην Αθήνα των οθωμανικών χρόνων, που αργότερα στα χρόνια του Όθωνα μετατράπηκε σε φυλακή. Στην αυλή του Μεντρεσέ στεκόταν ένας πλάτανος που χρησίμευε για την εκτέλεση των θανατικών ποινών των κρατουμένων. Αυτός ο πλάτανος έγινε σύμβολο της φυλακής και σε αυτόν λένε πως αναφέρεται η φράση «χαιρέτα μου τον πλάτανο» που έλεγαν όσοι φυλακισμένοι έζησαν εκεί. Σήμερα απομένει μόνον η πόρτα χορταριασμένη και ερειπωμένη.

Χαμάμ (τουρκικά λουτρά)

Είναι το μόνο από τα δημόσια λουτρά της Αθήνας που σώζεται μέχρι σήμερα. Χρονολογείται κατά την πρώτη περίοδο της Τουρκοκρατίας (1430-1669). Σήμερα είναι ανακαινισμένο και λειτουργεί ως μουσείο με θέμα την καθαριότητα, τη φροντίδα και τον καλλωπισμό του σώματος . Μας έκαναν εντύπωση οι χώροι που ήταν κάπως στενάχωροι με πολλά μικρά δωματιάκια, χωριστά για τους άνδρες και τα γυναικόπαιδα.  Διασώζονται οι θόλοι, οι μαρμάρινες γούρνες, τα αποδυτήρια, ο χώρος ανάπαυσης και παρουσιάζεται μέσα από φωτογραφίες και κείμενα η ζωή στα λουτρά, οι συνήθειες η κοινωνικοποίηση και οι ιστορίες των ανθρώπων που τα επισκέπτονταν.

Οικία Μπενιζέλων

Επόμενη στάση του οδοιπορικού μας ήταν το εντυπωσιακό Αρχοντικό Μπενιζέλων στην οδό Αδριανού, το παλαιότερο σπίτι της πρωτεύουσας, που χτίστηκε τον 15^ο αιώνα. Είναι μια διώροφη κατασκευή με Χαγιάτι, κατά τα πρότυπα του μεταβυζαντινού σπιτιού, με ένα πηγάδι στην μπροστινή αυλή του, ενώ στην πίσω αυλή διέθετε ελαιοτριβείο και  πατητήρι που σώζονται μέχρι σήμερα. Ανήκε στην αριστοκρατική οικογένεια του Αθηναίου άρχοντα Άγγελου Μπενιζέλου, με καταγωγή από το Βυζάντιο.  Εκεί γεννήθηκε και έζησε η κόρη του Ρηγούλα, που έγινε μοναχή με το όνομα Φιλοθέη.  Είναι η γνωστή Αγία Φιλοθέη που έκανε μεγάλο φιλανθρωπικό έργο.

Μετόχι του Πανάγιου Τάφου

Ανεβαίνοντας τα σκαλάκια της οδού Πρυτανείου φτάσαμε στο Μετόχι του Πανάγιου Τάφου, εκεί όπου μεταφέρεται το Άγιο Φως κάθε Μεγάλο Σάββατο από τον Πανάγιο Τάφο στην Ιερουσαλήμ. Το Μετόχι ήταν μοναστήρι αφιερωμένο στους Αγίους Αναργύρους. Περνώντας την πύλη βρεθήκαμε σε μια όμορφη αυλή γεμάτη δέντρα και λουλούδια.  Είναι μοναδική εμπειρία να συμμετέχει κανείς στην περιφορά του Επιταφίου την Μεγάλη Παρασκευή και στην Ανάσταση μέσα σε μια ιδιαίτερα κατανυκτική ατμόσφαιρα στα στενά της Πλάκας.

Όλες τις φωτογραφίες τράβηξαν τα παιδιά του Ομίλου Φωτογραφίας του Πρότυπου ΓΕ.Λ. Αγίων Αναργύρων

Το ΙΒ στο Δημόσιο σχολείο είναι πλέον γεγονός!

Από το σχολικό έτος 2026-2027, το Διεθνές Απολυτήριο θα εφαρμοστεί για πρώτη φορά σε 13 δημόσια σχολεία, ανάμεσα στα οποία βρίσκεται και το σχολείο μας, το Πρότυπο ΓΕΛ Αγίων Αναργύρων.

Μέχρι τώρα το ΙΒ ήταν δικαίωμα λίγων, αποκλείοντας πολλά παιδιά από την πρόσβασή τους σε αυτό το πρωτοποριακό πρόγραμμα. Πιο συγκεκριμένα, με την είσοδο του Διεθνούς Απολυτηρίου στα δημόσια σχολεία σηματοδοτείται η ισότιμη πρόσβαση των μαθητών σε μια υψηλού επιπέδου εκπαίδευση, ως αντιστάθμισμα στο παρωχημένο σύστημα των πανελληνίων. Στόχο του διεθνούς απολυτηρίου αποτελεί η προετοιμασία των μαθητών για τον ανταγωνιστικό χώρο της εργασίας, μέσω της ερευνητικής και κριτικής προσέγγισης επίκαιρων ζητημάτων Παγκόσμιου ενδιαφέροντος, ιδεών και επιστημονικών θεμάτων που βρίσκουν αντίκρισμα στη σημερινή εποχή. Η ανάπτυξη της ενσυναίσθησης και η ενεργοποίηση των μαθητών σε κοινωνικά θέματα θα αποτελέσει καταλυτικό παράγοντα στην ενίσχυση της ανθρωπιστικής παιδείας. Οι μαθητές δε θα δέχονται παθητικά τη γνώση, αλλά θα είναι σε θέση να καλλιεργήσουν την κριτική τους σκέψη, ολοκληρώνοντας την προσωπικότητά τους σε επίπεδο, ηθικό, ψυχικό, πνευματικό και σωματικό. Έτσι, η μετάβαση από το πλαίσιο του σχολείου σε αυτό της κοινωνίας, θα είναι ομαλή, καθώς οι μαθητές θα γνωρίζουν ακριβώς τις ικανότητες τους, μέσω βιωματικών εμπειριών που θα έχουν αποκομίσει.

Αυτά είναι όσα υπόσχεται το πρόγραμμα Διεθνούς Απολυτηρίου ΙΒ, με τις προετοιμασίες στα 13 αυτά δημόσια σχολεία να έχουν αρχίσει. Η επιμόρφωση των καθηγητών, όπως και η επίσημη ενημέρωση μαθητών και γονέων για τον τρόπο διδασκαλίας και τις δυνατότητες πρόσβασης στην τριτοβάθμια εκπαίδευση μέσω του προγράμματος ΙΒ, έχουν ήδη θέσει τις βάσεις για την ομαλή εισαγωγή του και στα δημόσια σχολεία.

Το Πρότυπο ΓΕ.Λ. Αγίων Αναργύρων, με ιδιαίτερη χαρά και ανυπομονησία, είναι έτοιμο να υποδεχτεί τους πρώτους μαθητές από τον Σεπτέμβριο 2026, αποβλέποντας στην ψυχική ενδυνάμωση, την ομαδικότητα, την ευγενή άμιλλα και την προσωπική εξέλιξη.

Όταν θέλεις κάτι γλυκό μα κάτι υγιεινό και δεν ξέρεις τι να φτιάξεις, θέλω να θυμηθείς τη γιαγιά μου – αυτή είναι η απλή συνταγή για μηλόπιτα, που χάραξε την παιδική μου ηλικία!

Θα χρειαστείτε:

250γρ. βούτυρο

2 κουταλιές της σούπας ζάχαρη (για το ταψί) και 2 φλυτζάνια του τσαγιού ζάχαρη (για το μείγμα)

3 κουταλάκια του γλυκού κανέλα

5-10 μήλα (εξαρτάται από το μέγεθος του ταψιού σας)

250γρ. καρύδια

1 ταψί μεσαίο στρογγυλό

6 αυγά

2 φλυτζάνια τσαγιού αλεύρι για όλες τις χρήσεις

3 κουταλάκια κοφτά baking powder

Εκτέλεση:

Βάζετε στο ταψί το βούτυρο και το αλείφετε σε αυτό. Ύστερα, πασαλειβετε στο ταψί τις 2 κουταλιές ζάχαρη και 1 κουταλάκι του γλυκού κανέλα.

Κόβετε τα μήλα σας σε ροδελες (στρογγυλού σχήματος) και αφαιρείτε το εσωτερικό του και τα στρώνετε στο ταψί. Μέσα στα κενά του μήλου βάζετε τα καρύδια. Αφού καλύψετε και όλα τα υπόλοιπα κενά μεταξύ των ροδελων, πασαλειβετε τα μήλα με την υπόλοιπη κανέλα.

Στη συνέχεια, χτυπήστε τα αυγά σε ένα μπολάκι μαζί με τις 2 κούπες του τσαγιού ζάχαρη. Προσθέτετε σιγά-σιγά το αλεύρι και το μπεικινγκ παουντερ στο μείγμα και ανακατεύετε. Το μείγμα αυτό μετά το στρώνετε πάνω από τα μήλα στο ταψί σας.

Βάλτε τη πίτα μέσα στον φούρνο σε σιγανή φωτιά στους 170°C για μία ώρα και την αφήνετε να ψηθεί.

Όταν η πίτα σας είναι έτοιμη, τη βγάζετε από τον φούρνο και την αφήνετε να κρυώσει. Μετά την αναποδογυριζετε σε μια πιατέλα έτσι ώστε τα μήλα σας να είναι από την πάνω όψη της πίτας.

Ελπίζω η συνταγή αυτή να γλυκάνει εσάς όσο και εμένα!

Ο θρύλος Ozzy Osbourne ήταν ένας καλλιτέχνης-φαινόμενο που άλλαξε την μουσική και τον ήχο της για πάντα.

Γεννήθηκε στις 3 Δεκεμβρίου του 1948 (τότε γνωστός ως John Michael Osbourne, το πραγματικό του όνομα) και μεγάλωσε στο Μπέρμιγχαμ, εκεί όπου ίδρυσε και τους Black Sabbath το 1968.

Η δημιουργία των Black Sabbath ήταν το γεγονός που σηματοδότησε την ιστορία της μουσικής. Όχι μόνο ήταν καλοί σε αυτό που έκαναν, ήταν ειδήμονες – τα τραγούδια τους είχαν έναν ιδιαίτερο άκουσμα το οποίο καθιέρωσε τον χαρακτηριστικό ήχο της heavy metal και αποτέλεσε αρχέτυπο στη μουσική αυτή και σε πολλούς τομείς και παρακλάδια της. Η μουσική βιομηχανία μετά τους Sabbath δεν ήταν ποτέ ίδια. Ο πλέον γνώριμος ήχος της heavy metal με τις δυνατές ηλεκτρικές κιθάρες και τα σόλο τους, ο σκοτεινός ατμοσφαιρικός παράδεισος της μέταλ, οφείλεται σε αυτούς.

Βέβαια, σημαντική ήταν (και είναι) και η σόλο καριέρα που ακολούθησε ο Ozzy αργότερα στην μουσική του πορεία μετά τους Sabbath, τη δεκαετία του 80′. Ο θρύλος συνέχισε να παράγει αριστουργήματα για το κοινό του και μπορούσε πλέον να καταλάβει κανείς ότι εδώ δεν μιλάμε για έναν απλό τραγουδοποιό, μιλάμε για έναν θεό, έναν δημιουργό γεμάτο έμπνευση, πρωτοτυπία και ταλέντο.

Εννοείται ότι ο Ozzy και το έργο του δεν επηρέασαν μόνο τη μουσική σκηνή, αλλά και γενικότερα την κουλτούρα, τη μόδα και τις αντιλήψεις της εποχής. Ο αποκαλούμενος «Πρίγκιπας του Σκότους», έδωσε έμπνευση σε ολόκληρες γενιές και τους έμαθε να εκφράζονται ελεύθερα, χωρίς να ακούνε αυτούς που τους κρίνουν και τους ακυρώνουν. Αν και πολλοί δεν τον «συμπάθησαν» διότι υποστήριξαν ότι προωθεί σατανιστικές ιδεολογίες (το οποίο δεν ισχύει βέβαια), εκείνος μας έμαθε ότι το να σου αρέσουν διαφορετικά πράγματα (που είναι ίσως πιο σκοτεινά για κάποιους) είναι εντάξει και αρκεί να είσαι ο εαυτός σου, κάτι που θεωρείτο ταμπού τότε.

Στην τελευταία του συναυλία «Back to the Beginning» τον Ιούλη του 25′, ο Ozzy Osbourne τραγούδησε για τελευταία φορά στο κοινό του μαζί με πολλά άλλα συγκροτήματα-θηρία της ροκ και μέταλ σκηνής (Metallica, Slayer, Pantera… κ.ά.). Τραγούδια όπως το «Mr. Crowley», «War Pigs» ξεσήκωσαν το κοινό – ήταν μια βραδιά που μας πήγε μικρούς και μεγάλους πίσω στον χρόνο. Με το «Mama I’m Coming Home» από την σόλο καριέρα του Ozzy, δεν μπορούσες πάρα να συγκινηθείς με το που το άκουγες… Γνωρίζοντας ότι η συναυλία αυτή θα ήταν και η τελευταία και ξέροντας ότι ο Ozzy υποφέρει από τη νόσο του Πάρκινσον, το τραγούδι αυτό ήταν το καλύτερο αποχαιρετιστήριο.

«I could be right, I could be wrong

It hurts so bad, it’s been so long

Mama, I’m coming home»

Εμένα όμως, το αγαπημένο μου τραγούδι είναι το «Crazy Train». Μεγάλωσα με αυτό το τραγούδι… Η συναισθηματική αξία που έχει το τραγούδι αυτό για εμένα και για πολλούς άλλους είναι απερίγραπτη.

«Mental wounds not healing

Life’s a bitter shame                                                                                             

I’m going off the rails on a crazy train

I’m going off the rails on a crazy train»

Ο Ozzy πέθανε λίγες μέρες μετά τη τελευταία του συναυλία. Ήταν κοντά στην οικογένειά του, όπως ακριβώς ήθελε. Είχε πει κάποια στιγμή στην Sharon Osbourne, τη γυναίκα του, μετά τη παράσταση «I had no idea that so many people liked me.» («Δεν είχα ιδέα ότι με συμπαθούσαν τόσοι πολλοί άνθρωποι.»).

Ναι Ozzy… Σε συμπαθούμε…!

]]> https://schoolpress.sch.gr/plaa/archives/300/feed 0 https://schoolpress.sch.gr/plaa/archives/298 https://schoolpress.sch.gr/plaa/archives/298#comments Sun, 18 Jan 2026 20:54:10 +0000 ΑΡΓΥΡΙΟΥ ΕΥΦΡΟΣΥΝΗ-ΜΑΡΙΑ http://schoolpress.sch.gr/plaa/?p=298 [...]]]> του Κώστα Ρουσσάκη

Με αφορμή την παρακολούθηση της πολυσυζητημένης ταινίας Καποδίστριας του Γιάννη Σμαραγδή, θέλησα να προβάλλω το χάος της σημερινής πολιτικής.

Η ταινία έχει δεχθεί χιλιάδες κριτικές, ενώ οι απόψεις διΐστανται.  Από τη μία, σε κάποιους αρέσει αρκετά η ταινία και πιστεύουν ότι η προσωπικότητα του ήρωα απεικονίζεται με σωστό τρόπο, ενώ άλλοι πιστεύουν πως η ταινία αυτή αγιοποιεί τον πρώτο κυβερνήτητ της Ελλάδαςκαι ότι δεν αποδίδονται σωστά τα ιστορικά γεγονότα.

Εγώ, όμως, θα ήθελα να θέσω ένα ερώτημα άσχετο με την αξιολόγηση της ταινίας. Οι θεατές βλέπουν την ταινία αυτή ως ντοκιμαντέρ; Δεν γνωρίζουν ποιος ήταν ο μεγάλος Ιωάννης Καποδίστριας και τι πρόσφερε στην Ελλάδα;  Η ταινία αυτή δεν είναι εκπαιδευτική ούτε ντοκιμαντέρ, άρα γιατί να κατηγορούμε τον ήρωα, ενώ κυριολεκτικά η ταινία αυτή είναι αφιερωμένη σε αυτόν;

Έτσι, φθάνουμε στο σήμερα και βλέπουμε πως από μια ταινία που μπορεί να προβάλει τον Καποδίστρια ως πιο δεξιό, όπως κάποιοι σχολιάζουν, να επισκιάζεται η λάμψη του ίσως μεγαλύτερου πολιτικού ηγέτη της σύγχρονης Ελλάδας, ο οποίος την οδήγησε από το τίποτα σε ένα οργανωμένο κράτος.  Γιατί πρέπει να χαρακτηρίσουμε το πρόσωπο αυτό δεξιό ή αριστερό; Τι σημασία έχει σε ποια πολιτική ταιριάζουν περισσότερο τα μέτρα που πήρε τότε;  Αυτή η προσέγγιση οδηγεί τους περισσότερους σε λάθος αντιλήψεις και η πολιτική μετατρέπεται σε χάος.  Σπουδαίοι άνθρωποι που άλλαξαν ολόκληρες χώρες ή και ολόκληρο τον κόσμο δεν έχουν την αναγνώριση που θα τους ταίριαζε διότι δεν θεωρείται ότι θα ανήκαν πολιτικά με αυτούς που τους κρίνουν.  Προσωπικότητες που εντάσσονται σε αυτή την κατηγορία είναι ο Nelson Mandela, Ernesto che Guevara, o Martin Luther King και πολλοί άλλοι.  Τι σημασία έχει αν είσαι αριστερός ή δεξιός όταν σώζεις ζωές και βοηθάς ανθρώπους που το χρειάζονται;  Γιατί πρέπει ο εγωισμός να μπαίνει πάνω από την ενσυναίσθηση και να μη νοιαζόμαστε απλά για τη δικαιοσύνη και για την ευημερία των ανθρώπων ανεξάρτητα από τη δεξιά και την αριστερά;

Όσο λιγότερος εγωισμός κρύβεται πίσω από τα λόγια και την ψήφο μας, τόσο πιο πολλές είναι οι προσδοκίες για ένα καλύτερο αύριο με πολιτικούς αλτρουιστές που φροντίζουν για το καλό της πατρίδας και των πολιτών.

Ζούμε σε μια χώρα όπου όλα αποκαλύπτονται, αργά η γρήγορα, μα σχεδόν τίποτα δεν φωτίζεται πραγματικά. Vanitas Vanitatum (ματαιότης ματαιοτήτων) έγραφε ο Εκκλησιαστής, αιώνες πριν τα σκάνδαλα και η διαφθορά αποτελέσουν κοινωνικό φαινόμενο. Κι όμως, η φράση αυτή μοιάζει γραμμένη για το παρόν, την Ελλάδα της διαφθοράς,των τραγωδιών και των σκανδάλων. Πόσο μάταιο; Ωστόσο αυτή η ματαιότητα δεν κάνει θόρυβο. Φοράει κοστούμι, υπόσχεται επενδύσεις, καθησυχάζει  με επιδόματα τον λαό και τάζει τάξη και οργάνωση. Στην Ελλάδα λοιπόν των σκανδάλων, όλα φθείρονται αργά, ευγενικά, θα έλεγε κανείς, αλλά κάθε φορά που η αλήθεια βγαίνει στο φως η ματαιότητα φροντίζει το φως αυτό να σβήνει γρήγορα.

Από το σκάνδαλο  Siemens  μέχρι το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, η Ελλάδα έχει καταιγιστεί από πλήθος σκανδάλων και υποθέσεις διαφθοράς. Αυτά τα σκάνδαλα έχουν όλα ένα κοινό χαρακτηριστικό: πάντα αποκαλύπτονται, αλλά ποτέ κανείς δεν τιμωρείται, με αποτέλεσμα να μην αλλάζει απολύτως τίποτα. Επανειλημμένα η κοινωνία γίνεται θεατής διαφορετικών σκανδάλων, τα οποία  είναι σαν μια φούσκα: μεγαλώνουν, τραντάζουν την κοινή γνώμη, και τελικά σκάνε, αφήνοντας μόνο υπολείμματα και μυρωδιά ματαιότητας. Πέρα από τους πραγματικούς υπαίτιους, συναυτουργοί, κατά την γνώμη μου, είναι τα ΜΜΕ. Τα ΜΜΕ, άν και υπερπληροφορούν, όταν βγαίνουν στο φως της δημοσιότητας σκιώδεις υποθέσεις, φροντίζουν  να αποπροσανατολίσουν την κοινωνία και την κοινή γνώμη, γεννώντας μια άλλη είδηση ή επαναφέροντας μια παλαιότερη. Όμως, μέχρι και τα ΜΜΕ αποτελούν σύμπτωμα της κοινωνίας, μιας κοινωνίας που επαναλαμβάνει τα ίδια λάθη και ατασθαλίες και έχει δεχτεί την διαφθορά και την εκμετάλλευση ως πραγματικότητα. Σύμπτωμα αυτής της κοινωνίας είμαστε και εμείς οι πολίτες, που έχουμε κουραστεί να ασχολούμαστε και μέσα μας γνωρίζουμε ότι η προσπάθεια για την αλλαγή θα είναι μάταιη. Οι πολίτες έχουμε συνηθίσει στην επανάληψη των σκανδάλων. Η σιωπή ή ο κυνισμός μας λειτουργεί ως έμμεση συνενοχή και η ματαιοδοξία γίνεται συλλογική εμπειρία. Όλοι βλέπουμε, λίγοι αντιδρούμε.

Τα σκάνδαλα δεν είναι μόνο ατομικές πράξεις ή σφάλματα. Αντιθέτως, είναι αποτέλεσμα θεσμικών μηχανισμών που επιτρέπουν ή ακόμα και ενθαρρύνουν την παρατυπία και την κατάχρηση εξουσίας. Η δικαστική και η νομοθετική εξουσία αντί να υπερασπίζονται το δίκιο του πολίτη, λειτουργούν ως μηχανισμος συγκάλυψης της αδικίας και της ατιμίας, με αποτέλεσμα  η ατιμωρησία και η ανευθυνότητα να έχουν γίνει κανόνας. Οι ηθικοί αυτουργοί, όσοι δηλαδή παρακινούν και έχουν όφελος μέσα  από την εκμετάλλευση του συστήματος, σπάνια αντιμετωπίζουν συνέπειες, ενώ οι φυσικοί αυτουργοί, λειτουργούν σαν μαριονέτες, τις οποίες καλύπτει  και παρακινεί το ίδιο το σύστημα. Πολλές φορές, οι ίδιοι οι ηθικοί αυτουργοί είναι αυτοί που τους φανερώνουν, ώστε να αποφύγουν τις ευθύνες. Η παραγραφή, η αναποτελεσματική δικαιοσύνη και οι πολιτικές προστασίες επιτρέπουν στις απάτες να μην αποκαλύπτονται ή αν αποκαλυφθούν, να μη φθάνουν στη δικαιοσύνη και την αποκατάσταση της αδικίας. Το μήνυμα, λοιπόν, που δίνουν προς την κοινωνία είναι σαφές: η εξουσία υπερβαίνει τον νόμο.

Η αίσθηση της ματαιότητας πηγάζει από την επαναλαμβανόμενη ατιμωρησία και την έλλειψη ουσιαστικής αλλαγής. Κάθε νέα υπόθεση διαφθοράς, όσο σοβαρή και αν είναι, προκαλεί αρχικά έντονη ανησυχία και δημόσιο ενδιαφέρον, αλλά γρήγορα η προσοχή μετατοπίζεται σε άλλες ειδήσεις ή υποθέσεις. Αυτή η επανάληψη δημιουργεί ένα συναίσθημα αδυναμίας και απογοήτευσης στους πολίτες. Η προσπάθεια του καθενός μας να επιτευχθεί αλλαγή φαίνεται μάταιη και η εμπιστοσύνη στους θεσμούς εκφυλίζεται συνεχώς. Ακόμη, οι πολίτες παρακολουθούν τα σκάνδαλα και τις αδικίες χωρίς να βλέπουν αποτελέσματα. Η συναισθηματική κούραση και η απογοήτευση οδηγούν δυστυχώς ,σε πολιτική αδράνεια αλλά και στο συναίσθημα ότι οι προσπάθειες για δικαιοσύνη και λογοδοσία δεν φέρνουν αποτελέσματα, ενώ ενισχύεται  όλο και περισσότερο η πεποίθηση ότι το σύστημα λειτουργεί ανεξάρτητα από τη δική μας συμμετοχή. Η ματαιότητα δεν είναι μόνο η αίσθηση του ανικανοποίητου, είναι και κοινωνικό φαινόμενο. Τέλος είναι φανερό πως  η αδράνεια της κοινωνίας ενισχύει τη διατήρηση των ίδιων πρακτικών, και η αίσθηση ότι τίποτα δεν αλλάζει μετατρέπεται σε συναισθηματική πραγματικότητα, ώστε  η πολιτική και η κοινωνική ζωή να  γίνονται χώροι όπου η προσπάθεια φαντάζει ανώφελη, και η απογοήτευση καθίσταται καθημερινή.

Όμως δεν είναι λύση να αποδεχτούμε την ματαιότητα της κατάστασης και να γίνουμε απλά παθητικοί δέκτες σε ένα διεφθαρμένο σύστημα. Πρέπει έμπρακτα εμείς οι νέοι να στραφούμε προς την αλλαγή. Είμαστε καθρέφτης της κοινωνίας και η οργάνωσή της πηγάζει από εμάς τους ίδιους. Συνεπώς, είναι υποχρέωσή μας η αλλαγή να ξεκινήσει από εμάς μέσω της παιδείας. Όταν εμείς νοιαστούμε πραγματικά για το σύνολο, αναλάβουμε τις ευθύνες μας και λειτουργήσουμε με διαφάνεια, τότε και μόνο τότε θα απαλλαγούμε από ανθρώπους που νοιάζονται μόνο για το όφελος και όχι για τον συνάνθρωπο και την ευημερεία όλων των πολιτών. Τέλος, απαιτείται συντονισμένη δράση σε όλα τα επίπεδα — θεσμικό, πολιτικό και κοινωνικό — με στόχο τη λογοδοσία, την εφαρμογή των νόμων και τη διαφάνεια. Μόνο μέσα από οργανωμένη και συνεπή προσπάθεια μπορεί να σπάσει ο κύκλος της ματαιότητας και να αποκατασταθεί η λειτουργικότητα του κράτους και της κοινωνίας.

Την Τρίτη 16 Δεκεμβρίου 2025 το Πρότυπο ΓΕ.Λ. Αγίων Αναργύρων αντιμετώπισε το 3ο ΓΕ.Λ.Αγίων Αναργύρων στον τελικό του σχολικού πρωταθλήματος μπάσκετ αγοριών του Δήμου Αγίων Αναργύρων- Καματερού. Το τελικό αποτέλεσμα βρήκε το σχολείο μας να χαμογελάει και να πανηγυρίζει με μια εμφατική νίκη-δήλωση που έκανε απέναντι σε ακόμα μια άξια ομάδα. Με σκορ 43-31 το σχολείο μας υπερασπίστηκε το στέμμα του και επανήλθε στην περσινή του θέση. Άξια αναφοράς είναι η εμφάνιση όλων των μελών της ομάδας που μπορεί να μην έδωσαν όλοι πόντους αλλά συνέβαλαν στην νίκη με την άμυνά τους και την φωνή τους. Μαγική εμφάνιση πραγματοποίησε ο Γ. Λατίφης, μαθητής της Γ΄ Λυκείου, ο οποίος με 17 πόντους πρωτοπόρησε στον πίνακα των σκόρερ  και έβαλε και ένα “μάγκικο” μπάζερ μπίτερ στο τέλος του πρώτου ημιχρόνου από το κέντρο του γηπέδου. Μια ομάδα η οποία έχει αρκετές νέες αφίξεις τη φετινή χρονιά και έχει καταφέρει να προσαρμοστεί τέλεια στα νέα δεδομένα και να αποδείξει ότι είναι σε θέση, αν όχι να κερδίσει, να ανταγωνιστεί το ιδιωτικό λύκειο της Υπατίας που θα κληθεί να αντιμετωπίσει την Παρασκευή 19/12 για τον ημιτελικό της Γ’ Αθήνας.

Σε ότι αφορά την μέχρι τώρα πορεία της ομάδας, το σχολείο μας έχει καταφέρει να κερδίσει το 2ο Λύκειο Καματερού χωρίς να δεχθεί ιδιαίτερη πίεση, με τελικό σκορ 45-28, μετά ήρθε αντιμέτωπη με το 1ο Λύκειο Καματερού που παρά την τρομερή αντίσταση που πρόβαλε δεν κατάφερε να σταματήσει τον χείμαρρο του σχολείου μας και έτσι ηττήθηκε επίσης με 56-51 και τέλος με άμυνα… για σεμινάρια εξαφάνισε το γειτονικό (τα σχολεία βρίσκονται δίπλα) 3ο ΓΕ.Λ. Αγίων Αναργύρων που κατάφερε να σκοράρει μονάχα 31 πόντους. Να σημειωθεί επίσης πως το σκορ του πρώτου ημιχρόνου ήταν 17-6! Σε κάθε παιχνίδι οι πρωταγωνιστές άλλαζαν και ο χρόνος μοιραζόταν ανάμεσα στους αθλητές του σχολείου μας με αποτέλεσμα να υπάρχει αρκετά μεγάλη εμβέλεια παιχτών που μπορούν να χρησιμοποιηθούν από τον καθηγητή μας και προπονητή της ομάδας Θ. Ρούσσο. Σημαντική για μας είναι επίσης η παρουσία στον πάγκο του καθηγητή μαθηματικών του σχολείου Θ. Παπαστεφανόπουλου, ο οποίος στηρίζει με σθένος την ομάδα και δεν λείπει από κανέναν αγώνα μας.

Οι παίχτες της ομάδας μπάσκετ του σχολείου μας για αυτά τα 3 παιχνίδια είναι από την Γ΄ τάξη οι Γιάννης Λατίφης, Ηρακλής Τσότρας, Ζαχαρίας Παπαλουκάς,  Γαβριήλ Γληγόρης, Ανδρέας Αντωνιάδης, Σταμάτης Σαμπάνης, Δημήτρης Παπαγεωργίου, Αλέξης Σιμιτζής, από τη Β΄τάξη οι  Κωστής Ρουσσάκης , Μιχάλης Καρατζάς και από την Α΄τάξη οι Νικόλας Κίτσος, Φίλιππος Τζανάκης και Θωδορής Μονογιός.

Ως παίχτης της ομάδας τόσο πέρσι όσο και φέτος έχω να αναφέρω πως η ομάδα του σχολείου μας βρίσκεται σε εξαιρετική κατάσταση και αποτελείται από πληθώρα αξιόλογων παιχτών που είναι διατεθημένοι να τα δώσουν όλα μέσα στο γήπεδο. Το κίνητρο που βρίσκω σε αυτό το σχολικό πρωτάθλημα είναι το πάθος και η ανυπομονησία για κάθε αγώνα. Το πως ανεξάρτητα από τις προσωπικές σχέσεις ανάμεσα στους παίχτες, την ώρα του αγώνα όλοι γινόμαστε ένα και παίζουμε για έναν κοινό σκοπό. Σε ό,τι αφορά το παιχνίδι το οποίο η ομάδα μας έχει να αντιμετωπίσει την Παρασκευή, σίγουρα μιλάμε για ένα πολύ δύσκολο  έργο. Παρόλα αυτά, θα κάνουμε τα πάντα μέσα στο παρκέ και προσωπικά πιστεύω πως οι ελπίδες δεν είναι απλά ζωντανές, αλλά ρεαλιστικές θα μπορούσα να πω.

Η μουσική, είτε το διαπιστώνουμε είτε όχι, είναι μέρος της καθημερινότητάς μας. Σε συναυλίες, παραστάσεις, δίσκους, άλμπουμ, ή ακόμα και σε μέρη που ίσως να μην συνειδητοποιούμε ότι υπάρχει μουσική, όπως η μουσική επένδυση σε κάποια ταινία ή σειρά, ή ακόμα και οι διαφημίσεις, η μουσική που σιγοπαίζει σε κάποια καφετέρια ή στο πρατήριο ρούχων της γειτονιάς. Πολλοί πιστεύουν, και έχουν απόλυτο δίκιο, ότι στη σημερινή εποχή είναι αδύνατον να περάσει μια μέρα της ζωής μας χωρίς να ακούσουμε έστω και ένα μελωδικό μοτίβο – η μουσική πράγματι μας έχει κυριεύσει!

Η συνεχής επαφή με τη μουσική επηρεάζει το άτομο. Έρευνες δείχνουν ότι η μουσική μπορεί να έχει θετική ή και αρνητική συναισθηματική επίδραση πάνω μας. Ο άνθρωπος ταυτίζεται με τη μουσική. Είτε αυτό γίνεται μέσω στίχων, γιατί αυτό είναι μία εξαιρετική μέθοδος έκφρασης, αυτοβελτίωσης και αυτογνωσίας, είτε μέσω της κατάλληλης αρμονικής σύνθεσης. Η μουσική καταφέρνει να εκφράσει κάλλιστα το ανθρώπινο συναίσθημα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι ελάσσονες συγχορδίες, οι οποίες χρησιμοποιούνται κυρίως στην σύνθεση μελαγχολικών ακουσμάτων. Όταν ακούμε μουσική, αυξάνεται η ροή του αίματός μας στις εγκεφαλικές περιοχές που παράγουν και ελέγχουν τα συναισθήματα. Όταν ο εγκέφαλός μας αντιλαμβάνεται τη μουσική, το μεταιχμιακό σύστημα συμμετέχει ενεργά στην επεξεργασία δεδομένων. Εννοείται, ωφέλειες έχει και το να “παίζεις” και να αντιλαμβάνεσαι επιπλέον τη μουσική. Η ερμηνεία μουσικού οργάνου βοηθά στην “άσκηση” του μυαλού, επηρεάζοντας πιο πολύ τη μνήμη, τη συναισθηματική αντίληψη, τη διάθεση, τις κινητικές δεξιότητες, την εκμάθηση και την συγκέντρωση. Το άγχος μπορεί επίσης να αντιμετωπιστεί με την εκτέλεση ενός μουσικού κομματιού.

Όμως, πέρα από συναισθηματική συνδρομή, η μουσική βοηθά και στην κοινωνική ζωή περνώντας κοινωνικά και πολιτικά μηνύματα μέσα από τις νότες αλλά και τους στίχους. Το κίνημα λ.χ. των χίπις, το πανκ κίνημα, και η φολκ χρησιμοποίησαν τη μουσική ως κινητήριο μέσο για την επίδρασή τους στην κοινωνία. Η μουσική έχει αναμφισβήτητα καταπολεμήσει προβλήματα δηλώνοντας εγγύτητα στους ακτιβιστές κάθε δράσης. Πολλά άλλα είδη μουσικής (με πολιτικό υπόβαθρο και μη), έχουν επεκτείνει παραπέρα τους ορίζοντες τις προσωπικής έκφρασης με τα ίδια τα ακούσματα, με τους εντυπωσιακούς τρόπους ένδυσης, τους χορούς…

Για τον λόγο αυτό, οι νέοι έχουν μία ιδιαίτερη σχέση με την τέχνη αυτή. Η εφηβεία είναι ένα σημαντικό κομμάτι της ζωής ενός ατόμου και στην περίοδο αυτή ο άνθρωπος τείνει να επαναστατεί, να εκφράζεται, να ανήκει, να νιώθει πολύ πιο έντονα από ότι σε μικρότερη ηλικία.

Η τέχνη της μουσικής είναι πραγματικά ένα εξαιρετικό ανθρώπινο επίτευγμα, ένα φαινόμενο που συναντάμε από την προϊστορία. Καθόλη την ιστορία της ανθρωπότητας, θα έλεγε κανείς ότι δεν υπήρξε στιγμή που ο άνθρωπος και η μουσική δεν συνυπήρχαν. Με την πάροδο του χρόνου, μάθαμε να εκτιμάμε την τέχνη αυτή όλο και περισσότερο. Αναπτύξαμε μεθόδους, θεωρίες, κανόνες, τεχνικές, τις οποίες επεξεργαστήκαμε και τελειοποιήσαμε από γενιά σε γενιά – από μουσικό σε μουσικό – από συνθέτη σε συνθέτη – από οργανοπαίκτη σε οργανοπαίκτη. Η μουσική που γνωρίζουμε και αγαπάμε σήμερα καθώς και η εξέλιξή της δεν θα ήταν τίποτα χωρίς την αφοσίωση και το πάθος που είχαν οι καλλιτέχνες του κόσμου ανά τους αιώνες. Υπάρχουν όμως και αμέτρητοι σύγχρονοι, ταλαντούχοι και επιτυχημένοι καλλιτέχνες που έχουν αξιοποιήσει το χάρισμά τους αυτό, με τον καλύτερο τρόπο. Από εξαιρετικές φωνές όπως η Tina Turner, σε καταπληκτικούς κιθαρίστες σαν τον Van Hallen, και φημισμένους μαέστρους όπως τη Zhang Xian, αυτά είναι μόνο μερικά παραδείγματα από τις πολλές θαυμάσιες προσωπικότητες που είχε και έχει η μουσική σκηνή στη σύγχρονη εποχή.

Εσύ, τι θα έκανες χωρίς τη μουσική; Θα μπορούσες να επιβιώσεις σε έναν κόσμο μονότονο, μουντό, καταθλιπτικό; Θα άντεχες να μείνεις βουβός; Να μην μπορείς ποτέ να χορέψεις, να χειροκροτήσεις, να τραγουδήσεις, να φωνάξεις; Η μουσική είναι ένα δώρο. Και όπως είπε κάποτε ο Friedrich Nietzsche: “Without music, life would be a mistake.” (“Χωρίς τη μουσική, η ζωή θα ήταν ένα λάθος.”)

">D. Bowie HEROES

">D. Bowie HEROES