Θα γνωρίζετε, φαντάζομαι, ότι η πεταλούδα προέρχεται από την κάμπια. Μέσα στο κουκούλι της, μέρα με τη μέρα, η κάμπια γίνεται χρυσαλλίδα ώσπου το κουκούλι ανοίγει κι από μέσα βγαίνει μια πεταλούδα με φτερά πολύχρωμα σαν ζωγραφιστά. Η πεταλούδα, λοιπόν, γεννιέται από κάτι που προϋπήρχε.
Για τον Αναξίμανδρο, όμως, η προέλευση των πάντων δεν μπορεί να είναι κάτι που ήδη υπάρχει στη φύση, όπως το νερό, η φωτιά ή ο αέρας. Αντίθετα, είναι σαν μια παράξενη αγκαλιά, όπου δεν υπάρχει κανείς που να αγκαλιάζει ή να αγκαλιάζεται. Σε αυτή την παράξενη αγκαλιά έδωσαν ένα εξίσου παράξενο όνομα, Άπειρον, δηλαδή «χωρίς πέρατα, χωρίς σύνορα». Η λέξη αυτή αναφέρεται σε κάτι στο οποίο δεν μπορούμε να δώσουμε σχήμα ή χρώμα, και δεν μπορούμε καν να διανοηθούμε πώς είναι ένα πράγμα που δεν προϋπήρχε και που γεννήθηκε στη συνέχεια, που δεν μοιάζει σε κάτι και άρα δεν μπορεί να διαφέρει από κάτι, που δεν υπάρχει πουθενά. Αν νομίζεις ότι δεν κατάφερες να συλλάβεις αυτή την παράξενη αγκαλιά με το παράξενο όνομα, σημαίνει ότι κατάλαβες περί τίνος πρόκειται! Στο Άπειρον, που βρίσκεται σε διαρκή κίνηση, μια ισχυρότατη δύναμη δημιουργεί μια δίνη από την οποία γεννιούνται το θερμό και το ψυχρό, τα οποία στη συνέχεια δίνουν ζωή σε όλα τα πράγματα που υπάρχουν στη φύση και στο σύμπαν. Το θερμό δημιουργεί τον ήλιο, τη σελήνη και τα άστρα, το ψυχρό δημιουργεί τη γη, το νερό και τον αέρα. Η βροχή, αντίθετα, γεννιέται όταν το θερμό και το ψυχρό αναμειγνύονται. Ωστόσο, δεν αγκαλιάζονται όπως στο Άπειρο, αντίθετα, κάθε πράγμα επιθυμεί να επιβληθεί στο άλλο. Ευτυχώς, δεν το καταφέρνει κανένα, διαφορετικά θα είχαμε παράξενα πράγματα όπως ένα ατελείωτο καλοκαίρι στο οποίο δεν θα ξημέρωνε ποτέ ή ένα σωρό κάμπιες που δεν θα γίνονταν ποτέ πεταλούδες!
