Κατά τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς, οι μαθητές και οι μαθήτριες συμμετείχαν ενεργά σε δημιουργικές και ουσιαστικές δραστηριότητες που προάγουν την αξία της προσφοράς και της συνεργασίας. Μέσα από καλλιτεχνικές δημιουργίες, άρθρα, ψηφιακές αφηγήσεις και δράσεις ανάδειξης τοπικών φορέων, τόνισαν τη σημασία του εθελοντισμού ως στάση ζωής και ως βασικό στοιχείο μιας ενεργής κοινωνίας.

Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της δράσης ήταν η συνεργασία με άλλα σχολεία από διαφορετικές περιοχές. Οι μαθητές εργάστηκαν σε κοινό ψηφιακό περιβάλλον, αντάλλαξαν ιδέες και συνδιαμόρφωσαν ένα συλλογικό αποτέλεσμα, αποδεικνύοντας στην πράξη τη δύναμη της ομαδικότητας και της επικοινωνίας.

Αποτέλεσμα αυτής της προσπάθειας αποτέλεσαν τα συνεργατικά τεύχη της μαθητικής εφημερίδας, καθώς και άλλες δημιουργικές δράσεις, που αποτυπώνουν τη φαντασία, την ευαισθησία και τη διάθεση προσφοράς των μαθητών. Παράλληλα, μέσα από τη συμμετοχή τους, οι μαθητές ανέπτυξαν σημαντικές δεξιότητες, όπως η συνεργασία, η δημιουργική σκέψη και η υπεύθυνη στάση απέναντι στην κοινωνία.

Η συμμετοχή μας στον διαγωνισμό δεν αποτελεί μόνο μια ευκαιρία διάκρισης, αλλά κυρίως μια αφορμή να μοιραστούμε το έργο μας και να αναδείξουμε τη σημασία της συνεργασίας και του εθελοντισμού στη σχολική ζωή.

Με τη δράση αυτή, το σχολείο μας κάνει ένα ακόμη βήμα προς την κατεύθυνση της ενεργού πολιτειότητας, ενθαρρύνοντας τους μαθητές να γίνουν υπεύθυνοι, ευαισθητοποιημένοι και ενεργοί πολίτες του αύριο.

Η σχολική μας εφημερίδα ανέλαβε την πρωτοβουλία να επισκεφθεί τον Σύλλογο και να μιλήσει τόσο με τον Πρόεδρό του, τον κ. Αγαθαγγελίδη  Λάζαρο όσο και με την αντιπρόεδρο του Συλλόγου,  κ. Σεμερτζίδου Θεοδώρα.

Συνέντευξη με τον Πρόεδρο του Συλλόγου, κ. Αγαθαγγελίδη Λάζαρο και την Αντιπρόεδρο, κ. Σεμερτζίδου Θεοδώρα

 Ακολουθεί η συνέντευξη:

Κύριε Αγαθαγγελίδη,  θα θέλαμε να μας πείτε πότε ιδρύθηκε ο Σύλλογος και ποια ήταν η αφορμή για τη δημιουργία του;

Ο Σύλλογος ιδρύθηκε το 1950 από μία ομάδα Ποντίων εκ Ρωσίας. Ο λόγος που ιδρύθηκε ήταν η ανέχεια και ο φόβος της εγκατάστασης των προσφύγων εδώ. Οι πρόσφυγες θέλησαν να είναι ομαδοποιημένοι, επειδή έτσι λειτουργούσαν στα παλιά χρόνια. Όταν ήρθαν εδώ μαζευόντουσαν σε μία αυλή, φτιάχνανε  τις δουλειές του ενός σπιτιού και τον άλλο μήνα πήγαιναν στο άλλο το σπίτι. Έτσι συνήθιζαν να κάνουν  τις δουλειές τους. Αυτό αλλά και η ανάγκη τους μετά τη δουλειά να συνευρίσκονται για να διασκεδάζουν ήταν οι βασικές αφορμές που δημιουργήθηκε ο Σύλλογος. Αυτή η διάθεση ομαδοποίησης αυτών των ανθρώπων  κατέληξε σε σύλλογο.

Ποιοι ήταν οι άνθρωποι που είχαν την ιδέα να δημιουργήσουν τον Σύλλογο; 

Πρωτέργατης φαίνεται ότι ήταν  ο Σωτήρης Κουσίδης,  ο οποίος ήταν ο πρώτος πρόεδρος μαζί με δύο άλλους, τον Συμεωνίδη Γιώργο και τον Μαρμαρίδη Γιώργο. Αυτοί ήταν οι πρωτεργάτες της ίδρυσης του Συλλόγου. Βέβαια, πλαισιώθηκαν στην πορεία και με  άλλο κόσμο και φτάσαμε στη σημερινή μορφή του Συλλόγου.

Η συζήτηση συνεχίστηκε με την αντιπρόεδρο του συλλόγου, κ. Σεμερτζίδου Θεοδώρα.

Κυρία Σεμερτζίδου, ποιος είναι ο βασικός στόχος του Συλλόγου σήμερα;

Ο βασικός στόχος είναι να διατηρήσουμε και να διαδώσουμε την πολιτιστική μας κληρονομιά, ιδιαίτερα σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς που ο πολιτισμός τείνει  να εξαφανιστεί.

Ποιες δράσεις διοργανώνετε για να διατηρήσετε την ποντιακή παράδοση;

Εμείς έχουμε πει πολλές φορές, ότι ένας σύλλογος δεν είναι μόνο ο χορός. Για τον λόγο αυτό προσπαθούμε με ότι μέσο μπορούμε να πραγματοποιήσουμε τον στόχο μας όπως προείπα. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο είναι η χορωδία, η οποία είναι και ένα τρόπος εξάσκησης της ποντιακής διαλέκτου,  ένα φεστιβάλ ποντιακής κουζίνας που διοργανώνουμε εδώ και  3 χρόνια συνεχόμενα. Σε αυτό συμμετέχουν ποντιακοί σύλλογοι, οι οποίοι έρχονται και μαγειρεύουμε όλοι μαζί ποντιακά εδέσματα. Τα αναλύουμε και  τα εξηγούμε. Σε αυτή τη δραστηριότητα  είναι μαζί μας και ο κύριος Θωμάς Σαββίδης, ο οποίος είναι γνώστης καθηγητής και τα εξηγεί πολύ καλά, οπότε μαθαίνει όλος ο κόσμος την ποντιακή κουζίνα. Επίσης, είναι η εκμάθηση οργάνων που έχουμε στο σύλλογο. Πρόκειται για τα  βασικά μας όργανα μας όργανα στον Σύλλογο όπως η λύρα , ο κεμετζές, το νταούλι.

Πόσο σημαντικό είναι για εσάς να μεταφέρετε την παράδοση στην νεότερες γενιές; 

Είναι το πιο σημαντικό! Για αυτό και είμαστε εδώ. Αυτό προσπαθούμε με όσες δυνάμεις έχουμε και όσες μας επιτρέπουν να έχουμε, γιατί είναι πολύ δύσκολο. Προσπαθούμε όσο μπορούμε  να διαδώσουμε τον πολιτισμό μας, να μην χαθεί ο πολιτισμός μας.
Υπάρχουν πολλοί νέοι που  συμμετέχουν στον Σύλλογο;

Υπάρχουν, βέβαια. Είμαστε ένα σύλλογος, ο οποίος ξεχωρίζει σε αυτό το θέμα, γιατί έχουμε πάρα πολύ νεολαία. Έχουμε τμήμα παιδικό, εφηβικό και παραστάσεων. Αυτό σημαίνει ότι έχουμε πολλούς εφήβους και αυτό είναι το πιο βασικό κομμάτι μας. Να κρατήσουμε αυτή τη γενιά των εφήβων, να μην φύγουνε και να συνεχίσουνε και όταν θα γίνουν πιο μεγάλοι.

Ποια εκδήλωση ή δράση του Συλλόγου ξεχωρίζετε; 

Αυτό που ξεχωρίζει τον Σύλλογο είναι οι τριήμερες εκδηλώσεις που κάνουμε κάθε Σεπτέμβριο. «Τον Πόντον  Ερωθύμεσα» είναι η ο τίτλος της εκδήλωσης και αισίως είμαστε στο 27ο έτος που σημαίνει ότι επί 27 συναπτά έτσι διοργανώνεται η εκδήλωση αυτή κι είναι ένα μεγάλο γεγονός του συλλόγου γιατί μαζεύει 2.500 με 3.000 κόσμου κάθε βράδυ και από αυτό τον κόσμο το 80% είναι νεολαία.

Πόσο συμβάλλει ο Σύλλογος στη διατήρηση της ιστορίας και της μνήμης των Ποντίων;

Ο Σύλλογος εκτός από αυτές τις δράσεις που είπαμε, έχει κι ένα άλλο πολύ σημαντικό γεγονός, που συμβάλλει σε  αυτό που ρωτήσατε: είναι η επέτειος μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων  κάθε 19 του Μάη. Τότε κάνουμε το μνημόσυνό μας,  καταθέτουμε το στεφάνι,  μαθαίνει ο κόσμος λίγο πολύ την ιστορία του ποντιακού ελληνισμού. Επίσης, σε αυτό το πλαίσιο συμβάλλουμε και στις διοργανώσεις που κάνουν τα σχολεία. Δημοτικά και γυμνάσια μας καλούνε για να κάνουμε μία ομιλία, να μάθουν τα παιδιά και οι γονείς για το ποντιακό ελληνισμό. Και κάτι ακόμη που κάνουμε,  που είναι κι  αυτό μέσα στη δράση της διάδοσης του πολιτισμού μας, είναι μία εκδήλωση που γίνεται εδώ και 5 χρόνια, αν δεν κάνω λάθος. Πρόκειται  για  τα «Κοτσαμάνια» ή αλλιώς «Μωμόγεροι», οι οποίοι έρχονται από την Κοζάνη από το χωριό Τετράλοφο Κοζάνης. Τα παιδιά αυτά είναι νέα παιδιά, που μεταλαμπαδεύουνε τον ποντιακό πολιτισμό και έχουν δώσει έναν άλλον αέρα στο Κορδελιό. Έχουνε μάθει οι Κορδελιώτες τι είναι τα Κοτσαμάνια, γιατί τα έκαναν, πώς διασκέδαζαν και γενικά όλο αυτό το έθιμο.

Ποιες δυσκολίες μπορεί να αντιμετωπίζει ένας πολιτιστικός σύλλογος σήμερα;

Αυτό είναι ένα κομμάτι που πονάει. Είναι πολύ μεγάλες οι  δυσκολίες … όταν εμείς ας πούμε, που διαθέτουμε δικό μας κτίριο, κάποιοι το θεωρούνε τύχη.  Εγώ θα πω ότι είναι τύχη είναι και ατυχία… είναι και τα δύο μαζί, γιατί δεν υπάρχει οικονομική ενίσχυση. Είναι πάρα πολύ δύσκολο να συντηρήσεις έναν σύλλογο, να κρατήσεις τον κόσμο με δράσεις, γιατί οι δράσεις χρειάζονται χρήματα. Το κυριότερο είναι να κρατήσουμε το ενδιαφέρον των παιδιών. Όλα δυστυχώς σήμερα, όλα γίνονται με τα λεφτά. Αυτή είναι η πραγματικότητα… όλα γίνονται με τα λεφτά. Και το κράτος, όποιο κράτος κι αν είναι αυτό, όποιοι κι αν είναι στην κυβέρνηση,  τέλος πάντων, δεν βοηθάει… ούτε η δημοτική αρχή βοηθάει.

 Ποια είναι τα σχέδια ή τα όνειρα   του Συλλόγου για το μέλλον; 

Τα σχέδια… Σχέδιο  θα έλεγα ή όνειρο καλύτερα  είναι να κρατήσουμε αυτό που είπα και πιο πριν,  να κρατήσουμε τη νεολαία μας και να ανεβούμε ένα σκαλί πιο πάνω. Να μην πάμε σίγουρα πίσω και να ανεβούμε ένα σκαλί πιο πάνω. Να κρατήσουμε τους νέους μέσα στον σύλλογο, να αυξηθούν οι δράσεις, να κάνουμε περισσότερα ταξίδια, γιατί κάνουμε κι αυτό, συμμετέχουμε  σε φεστιβάλ εντός και εκτός Ελλάδας. Θέλουμε να ανεβούμε ένα σκαλί παραπάνω!

 Τι θα λέγατε σε έναν νέο που θα ήθελε να συμμετέχει στον Σύλλογο; 

Ότι θα είναι το καλύτερο που μπορεί να κάνει. Όχι μόνο για να μάθει το πολιτισμό της φυλής του…. όχι μόνο για αυτό.  Αλλά γιατί, όταν  ένα παιδί συμμετέχει σε ένα σύλλογο, φυλάσσεται από πολλά πράγματα που είναι τώρα στην κοινωνία άσχημα. Τα  παιδιά που είναι εδώ μέσα, οι έφηβοι,  ας μιλήσουμε για τους εφήβους, γιατί τα  μικρά όσο να ‘ναι έχουν τους γονείς δίπλα και είναι ακόμα μικρά. Οι έφηβοι όμως κάνουνε παρέα μεταξύ τους, έρχονται εδώ να κάνουνε τις συζητήσεις τους, να δούνε αγώνα τον ΠΑΟΚ ας πούμε, να βγουν όλοι μαζί στα πανηγύρια, στις εκδηλώσεις, που γίνονται όλη  τη χρονιά, σε άλλους συλλόγους δηλαδή ο τρόπος διασκέδασης είναι γύρω από τον σύλλογο και αυτό είναι πολύ σημαντικό. Αυτό το καταλαβαίνουν πιο πολύ οι γονείς. Τα παιδιά μπορεί να μην το καταλαβαίνουν ακόμα, οι γονείς όμως το καταλαβαίνουν.

 Τι σημαίνει για εσάς προσωπικά η ποντιακή παράδοση;

Η ποντιακή  παράδοση ρέει στις φλέβες μας. Από 8 χρονών είμαι μέσα σε ένα ποντιακό σύλλογο. Έχω τρία παιδιά και τα παιδιά μου είναι μέσα στο Σύλλογο, οπότε νομίζω ότι αυτό τα λέει όλα!

Ο εθελοντισμός είναι  μια πράξη αγάπης προς το συνάνθρωπο χωρίς την αναμονή κάποιου ανταλλάγματος. Αν και ο όρος είναι σύγχρονος, η ουσία του δηλαδή η ανιδιοτελής προσφορά προς το κοινό καλό, συνοδεύει την ανθρώπινη κοινωνία σε κάθε ιστορική περίοδο. Αποτελεί μια διαχρονική έκφραση κοινωνικής προσφοράς και αλληλεγγύης, η οποία εμφανίζεται σε διάφορες μορφές από την αρχαιότητα έως τις μέρες μας.

Στην Αρχαία Ελλάδα, η συμμετοχή των πολιτών στα κοινά θεωρούνταν βασικό στοιχείο της δημοκρατίας. Πολλοί προσέφεραν εθελοντικά τις υπηρεσίες τους, είτε στον πόλεμο για την υπεράσπιση της πατρίδας είτε στη διοίκηση της πόλης-κράτους, χωρίς οικονομικό αντάλλαγμα, αναγνωρίζοντας το χρέος τους προς την κοινότητα.

Κατά τον Μεσαίωνα και τη Βυζαντινή περίοδο, σημαντικό ρόλο στην κοινωνική προσφορά ανέλαβε η Εκκλησία. Μέσα από τα μοναστήρια και τις εκκλησιαστικές δομές οργανώθηκαν μορφές προνοιακής μέριμνας, όπως νοσοκομεία, ξενώνες, συσσίτια και φιλανθρωπικά ιδρύματα, που στήριζαν τους φτωχούς, τους ασθενείς και τους αδύναμους.

Στη Νεότερη Ελλάδα, κατά τον 19ο και 20ό αιώνα, ο εθελοντισμός συνδέθηκε στενά με την έννοια της ευεργεσίας. Μεγάλοι εθνικοί ευεργέτες προσέφεραν σημαντικές δωρεές για την ίδρυση σχολείων, νοσοκομείων και άλλων κοινωφελών ιδρυμάτων, συμβάλλοντας καθοριστικά στην ανάπτυξη του νεοσύστατου ελληνικού κράτους. Παράλληλα, κατά την περίοδο της Εθνικής Επανάστασης και των πολέμων, η εθελοντική προσφορά εκδηλώθηκε μέσα από τη συμμετοχή σε μάχες αλλά και την υποστήριξη τραυματιών και αμάχων, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τη δράση του Ερυθρού Σταυρού. Στα μεταπολεμικά χρόνια, με την ενίσχυση του κράτους πρόνοιας, ο εθελοντισμός περιορίστηκε σε ορισμένους τομείς, χωρίς όμως να εξαφανιστεί.

Στη σύγχρονη εποχή, από τα τέλη του 20ού αιώνα έως σήμερα, ο εθελοντισμός γνωρίζει νέα άνθηση. Υπάρχει πληθώρα εθελοντικών ομάδων και οργανισμών, οι οποίες βοηθούν σημαντικά μέσα από δράσεις τα άτομα που διανύουν μια δύσκολη περίοδος της ζωή τους  Τα σημαντικά κενά που υπάρχουν στην κοινωνική πρόνοια του Κράτους όπως η φροντίδα προσφύγων, η προστασία του περιβάλλοντος και η υποστήριξη της υγείας, τα καλύπτουν οι Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις (ΜΚΟ),

Ο εθελοντισμός είναι μια αμοιβαία ωφέλιμη πράξη, καθώς προσφέρει πολλά όχι μόνο στα άτομα που έχουν ανάγκη αλλά και σε όλους μας. Μέσα από πράξεις προσφοράς μαθαίνουμε να γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι, να  κατανοούμε τα προβλήματα και τις δυσκολίες των συνανθρώπων μας και κυρίως να γεμίζουμε με χαρά και ευχαρίστηση διότι αισθανόμαστε πως έχουμε προσφέρει κάτι σημαντικό.

Συμπερασματικά ο εθελοντισμός αποτελεί στάση ζωής και τρόπος σκέψης που θα έπρεπε όλοι μας να υποστηρίζουμε καθώς μόνο με λίγο από το χρόνο μας και την καλή μας διάθεση μπορούμε να κάνουμε τον κόσμο μας πιο ανθρώπινο

Η ομάδα των μαθητών αποτελούνταν από τις: Καραγιώργου Ασπασία (Γ1), Κοασσίδου Μαργαρίτα (Α1),  Καββάδα Χρυσή (Α1), Ατματζίδου Ελισσάβετ (Α3), Ελευθεριάδου Όλγα (Α3) και συνοδεύονταν από τις υπεύθυνες καθηγήτριες: Τακαβάκογλου Ζωή και Χατζηαγοράκη Ευαγγελία.

 Ο πατέρας Χαραλάμπος, ιερέας της ενορίας, μας υποδέχτηκε με εγκάρδιο τρόπο. προσφέροντας σε όλη την ομάδα μια ζεστή φιλοξενία με γλυκά, χυμούς  και  δώρα (τετράδια, σελιδοδείκτες και ημερολόγια) για τους μαθητές και το σχολείο.

Η συζήτησή μας  ξεκίνησε με κάποιες απαραίτητες συστάσεις και από τις δύο πλευρές, ενώ στη συνέχεια έγινε αναφορά στον ρόλο της εκκλησίας σχετικά με το σημαντικό  εθελοντικό έργο του συσσιτίου.

Ο ζεστός χώρος του Ιερατικού Γραφείου

Ο πατέρας Χαράλαμπος διακονεί στην  εκκλησία μας  εδώ και εννέα χρόνια. Μετά την κοίμηση του πατέρα Βασιλείου, ο οποίος υπήρξε και καθηγητής Θεολογίας, μετατέθηκε στην ενορία και συνεχίζει το έργο της Εκκλησίας μαζί με τους άλλους δύο ιερείς,τον πατέρα Θεόδωρο, τον παλαιότερο όλων, και τον πατέρα Αναστάσιο. Όταν τον ρωτήσαμε για το εθελοντικό έργο της ενορίας ανέφερε ότι στην Εκκλησία, ο εθελοντισμός ονομάζεται «διακονία». Ο διάκονος, σύμφωνα με την ερμηνεία των Πατέρων, είναι αυτός που περνά διά + κόνεως, δηλαδή μέσα από τη σκόνη. Πρόκειται για τον άνθρωπο που δεν φοβάται να «λερωθεί», να σηκώσει τα μανίκια, να εργαστεί  και να υπηρετήσει τον αδελφό του μέσα από δυσκολίες, κόπο και κούραση. Έτσι λειτουργούν οι οικογένειες, τα μοναστήρια και η Εκκλησία, που αποτελεί μια μεγάλη οικογένεια.

Ο πατέρας Χαράλαμπος

Όσον αφορά το συσσίτιο της ενορίας, αυτό ξεκίνησε πριν από δέκα περίπου χρόνια, σε μια ιδιαίτερα δύσκολη περίοδο για τη χώρα μας, τότε που η οικονομική κρίση είχε οδηγήσει πολλούς συνανθρώπους μας σε αδιέξοδο. Όπως τόνισε, τότε έγινε φανερό πως η απλή οικονομική βοήθεια δεν αρκούσε· υπήρχε ανάγκη για μια οργανωμένη δομή που θα πρόσφερε καθημερινή στήριξη.

 Ο χώρος όπου ξεκίνησε να λειτουργεί – μέχρι και σήμερα -  το συσσίτιο ήταν αρχικά ένας εγκαταλελειμμένος διάδρομος, μόλις τριών μέτρων, δίπλα στην παλιά εκκλησία. Με την αγάπη και τη φροντίδα των ανθρώπων της ενορίας, μεταμορφώθηκε σε έναν αξιοπρεπή χώρο προσφοράς. «Αυτό είναι το θαύμα της αγάπης», ανέφερε χαρακτηριστικά, εξηγώντας ότι δεν λύνονται όλα τα προβλήματα με ένα πιάτο φαγητό, όμως αφαιρείται ένα σημαντικό βάρος από την καθημερινότητα των ανθρώπων.

Ο χώρος του συσσιτίου

Σημαντικό ρόλο στο έργο αυτό έχουν οι γυναίκες της διακονίας, οι οποίες έρχονται καθημερινά με χαμόγελο και διάθεση προσφοράς για να μαγειρέψουν και να βοηθήσουν. Όπως ανέφερε χαρακτηριστικά: » οι κυρίες της διακονίας έρχονται από το πρωί σαν εργατικές μέλισσες φοράνε το δικό τους πετραχήλι  όπως ο ιερέας στην Αγία Τράπεζα, φοράνε το πετραχήλι της προσφοράς της διακονίας της αγάπης, την ποδιά…. Η χαρά τους είναι μεγαλύτερη από τη χαρά εκείνων που λαμβάνουν το φαγητό, γιατί ο νόμος της αγάπης λειτουργεί αντίθετα από τα μαθηματικά: όσο μοιράζεται, τόσο πολλαπλασιάζεται.»

Το συσσίτιο της ενορίας μας αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης προσπάθειας της Μητρόπολης, όπου καθημερινά σε διάφορες ενορίες παρασκευάζονται πάνω από  7.000 μερίδες φαγητού. Στη δική μας ενορία προσφέρονται περίπου 100 μερίδες την ημέρα. Όλα αυτά δεν γίνονται από κάποιον απρόσωπο μηχανισμό πρόνοιας, αλλά από απλούς ανθρώπους που προσφέρουν από το υστέρημά τους.

Οι Αγίες Μητέρες των Τριών Ιεραρχών- προστάτιδες του συσσιτίου

Έξω ακριβώς από τον χώρο του συσσιτίου, εκεί που περιμένουν οι άνθρωποι να πάρουν το φαγητό, υπάρχει μια αγιογραφία με τις Αγίες Μητέρες των Τριών Ιεραρχών: την Αγία Εμμέλεια, την Αγία Ανθούσα και την Αγία Νόννα. Το συσσίτιο όταν εγκαινιάστηκε από το δεσπότη αφιερώθηκε στις Αγίες Μητέρες των τριών ιεραρχών με το σκεπτικό ότι  πρόκειται για απλές γυναίκες, μητέρες και νοικοκυρές, που με αγάπη και θυσία ανέθρεψαν τα παιδιά τους, τα οποία έμελλε να αλλάξουν τον κόσμο. Οι Τρεις Ιεράρχες δεν υπήρξαν μόνο προστάτες των γραμμάτων, αλλά της παιδείας με την ευρύτερη έννοια. Παιδεία σημαίνει  να είμαι φιλόκαλος, να αγαπώ την ομορφιά και  όχι την ασχήμια.

Ο ιερέας υπογράμμισε ότι Εκκλησία δεν είναι τα κτίρια και οι τοίχοι, αλλά οι άνθρωποι. Κάθε μεσημέρι, στη Μητρόπολή μας συντελείται ένα μικρό θαύμα: εκατοντάδες άνθρωποι βρίσκουν ένα πιάτο φαγητό. Το θαύμα αυτό έχει ένα όνομα: αγάπη.

Κλείνοντας, τόνισε πως, παρά την τεχνολογική πρόοδο και τις ανέσεις της εποχής μας, η αγάπη συχνά «παγώνει» στις καρδιές των ανθρώπων. Η αλλαγή, όπως είπε, ξεκινά από τον καθένα μας ξεχωριστά. Αυτό που μπορούμε να αλλάξουμε είναι τον εαυτό μας και όταν αλλάξουμε τον εαυτό μας έχουμε αλλάξει ένα κομμάτι του κόσμου του οποίου είμαστε και εμείς μέρος. Αν αυτό ο καθένας μας προσπαθούσε και αγωνιζόταν να το κάνει μέσα από την προσφορά μέσα από την αγάπη μέσα στη φιλαδέλφία μέσα στη διακονία τότε θα μπορούσε να αλλάζει και ο κόσμος.

Σύμφωνα με την εκκλησία μας αυτό είναι και το μήνυμα των Χριστουγέννων: ο Θεός γίνεται άνθρωπος, ταπεινώνεται και έρχεται να διακονήσει τον άνθρωπο. Ένα μήνυμα αγάπης που παραμένει πάντα επίκαιρο.

Η επίσκεψη αυτή αποτέλεσε μια ξεχωριστή εμπειρία για όλους μας και άνοιξε ένα παράθυρο σε έναν κόσμο όπου η αγάπη, η προσφορά και η αλληλεγγύη δεν είναι απλώς λέξεις, αλλά καθημερινή πράξη.

 Στο πλαίσιο αυτής της δράσης, μέρος των τροφίμων που συγκεντρώθηκαν από τους μαθητές του σχολείου μας πρόκειται να προσφερθεί στην τοπική εκκλησία, ενισχύοντας οικογένειες που έχουν ανάγκη, ιδιαίτερα κατά τη γιορτινή περίοδο.

Από τις Καραγιώργου Ασπασία, Ελευθεριάδου Όλγα, Ατματζίδου Ελισάβετ, Καββάδα Χρύσα, Καζαντζίδου Μαρία

- Κυρία Έφη, πώς αποφασίσατε να συμμετέχετε εθελοντικά στο μαγείρεμα;

- Ξεκίνησα την προσφορά μου στο ενοριακό συσσίτιο το 2011, την εποχή της κρίσης, από αγάπη για τον Άγιο Γεώργιο, την ενορία μου και τον συνάνθρωπό μου. Αρχικά διακονούσαμε γύρω στις 60 γυναίκες. Στη συνέχεια εξαιτίας του κορονοϊού και των περιοριστικών μέτρων αφενός και της αποχώρησης κάποιων κυριών λόγω ηλικίας αφετέρου ο αριθμός των γυναικών εθελοντριών μειώθηκε σε 20 άτομα. Γι’ αυτό προτρέπω τις νεότερες σε ηλικία κυρίες να ασχοληθούν ενεργά με τον εθελοντισμό μέσα από τη συμμετοχή τους στο ενοριακό συσσίτιο. Με τη δράση αυτή δεν βοηθούν απλώς έναν άνθρωπο που βρίσκεται σε ανάγκη αλλά κερδίζουν και οι ίδιες σε συναισθήματα αγάπης και αλληλεγγύης. Πράγματι, επικρατεί ένα πολύ όμορφο κλίμα και φτάνουμε στο σημείο να νιώθουμε οικογένεια και να στηρίζουμε η μία την άλλη. Ένας μόνος του δεν μπορεί να πετύχει πολλά αλλά όλοι μαζί μέσα από τον εθελοντισμό και την προσφορά μπορούμε να κάνουμε πιο όμορφο τον κόσμος μας, την ενορία μας, τη γειτονιά μας.

- Πώς λειτουργείτε ως ομάδα και πώς οργανώνετε το μενού κάθε μέρα;

- Κάθε βδομάδα μία κυρία είναι η υπεύθυνη μαγείρισσα και  δύο με τρεις γυναίκες τη βοηθούν, οι οποίες εναλλάσσονται καθημερινά. Έρχονται γύρω στις 7 το πρωί και τελειώνουν γύρω στις 12 με τη διανομή του συσσιτίου. Το μενού το προετοιμάζουμε από την προηγούμενη εβδομάδα φροντίζοντας να έχουμε τα υλικά που θα χρησιμοποιήσουμε.   Στο σημείο αυτό θα ήθελα να αναφέρω ότι την περίοδο του κορονοϊού, αν και ήταν δύσκολα, η αγάπη του κόσμου στήριξε το συσσίτιο. Όπως και τώρα, έρχονται ταπεινά μέσα στην αφάνεια και προσφέρουν χωρίς να κάνουν γνωστά τα στοιχεία τους. Όπως σας είπα, φροντίζουμε να έχουμε πάντα τα υλικά από την προηγούμενη εβδομάδα, τα οποία σε καμιά περίπτωση δεν είναι υποδεέστερα από τα υλικά που χρησιμοποιεί μια νοικοκυρά στο σπίτι της. Δευτέρα, Τρίτη και Πέμπτη τα φαγητά μας περιλαμβάνουν κρεατικό ενώ Τετάρτη και Παρασκευή είναι νηστίσιμα. Σήμερα σιτίζονται γύρω στα ενενήντα άτομα, η επιλογή των οποίων γίνεται με οικονομικά κριτήρια, ώστε να επιλεχθούν αυτοί που πραγματικά έχουν ανάγκη.

- Ποια στιγμή ή εμπειρία σάς έχει συγκινήσει περισσότερο;

- Ένα ζευγάρι ηλικιωμένων, που σιτίζεται από την εκκλησία, παρά  τα οικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζει μέσα από το υστέρημά του στηρίζει το συσσίτιο. Αυτό το ζευγάρι ηλικιωμένων μας δείχνει ότι αγάπη είναι να στερείσαι αυτό που δεν έχεις άφθονο. Αυτή η γνήσια διάθεση προσφορά τους με έχει συγκινήσει πολύ!

- Κυρία Έφη, σας ευχαριστούμε πολύ!

Με πολλή διάθεση, φαντασία και δημιουργικότητα, οι μαθητές δημιούργησαν μοναδικές κάρτες, γεμάτες χρώματα, ευχές και μηνύματα αγάπης. Κάθε κάρτα είναι  ξεχωριστή, καθώς αντικατοπτρίζει την προσωπική προσπάθεια και την ευαισθησία των παιδιών, που εργάστηκαν με διάθεση, γνωρίζοντας  ότι οι δημιουργίες τους θα φτάσουν σε ανθρώπους που χρειάζονται ενθάρρυνση και θετική ενέργεια.

Στη δράση συμμετείχαν τα σχολεία του Δικτύου και μέρος της δουλειάς των μαθητών αναρτήθηκε σε ένα κοινό ψηφιακό χώρο (digipad), ώστε να κοινοποιηθεί   η συλλογική  προσπάθεια  και το πνεύμα συνεργασίας.

Κλείνοντας, η συμμετοχή στο «Επισκεπτήριο Αγάπης 2025» δεν ενίσχυσε μόνο τη δημιουργικότητα των μαθητών, αλλά και την ενσυναίσθηση και την κοινωνική τους ευαισθησία. Τους έδωσε την ευκαιρία να κατανοήσουν ότι ακόμη και η πιο μικρή πράξη καλοσύνης μπορεί να δώσει χαρά και δύναμη  στον συνάνθρωπο που αντιμετωπίζει κάποιο πρόβλημα.

Το σχολείο μας αισθάνεται ιδιαίτερα περήφανο για τη συμμετοχή των μαθητών μας και συνεχίζει να στηρίζει πρωτοβουλίες που προάγουν αξίες ανθρωπιάς και συλλογικότητας.

https://wincancer.gr/episkeptirio-agapis-3/#