την ζωή μου .Γεννήθηκα το 1783 στην Αίνο της Θράκης και παντρεύτηκα τον καπετάνιο Αντώνιο Βισβίζη που ήταν στην Φιλική Εταιρεία και αποκτήσαμε πέντε παιδιά. Μαζί με τον άντρα μου και τα παιδιά μου αρματώσαμε το μπρίκι την Καλομοίρα και πολεμήσαμε στη Λέσβο, την Σάμο και τον Εύριπο εκεί σκοτώθηκε ο Αντώνης μου αλλά δεν τα παράτησα .Μαζί με τα παιδιά κουβαλούσαμε πυρομαχικά και τρόφιμα στους Έλληνες .Ακόμα και όταν τραυματίστηκε ο γιος μου και δεν είχα χρήματα για να συντηρήσω το πλοίο το έδωσα για πυρπολικό . Μετά από αυτό πήγα κι έμεινα στο Ναύπλιο και από εκεί στην Ερμούπολη . Τα τελευτέα μου χρόνια τα έζησα στον Πειραιά Έδωσα την περιουσία μου ,τους ανθρώπους μου και την Ζωή μου για την πατρίδα αλλά πέθανα ξεχασμένη .

ΧΑΛΑΛΙ

e-reporter Κυριακή

Χμμμ… τι μπορεί να σκαρώνει η κα Νάσια με κάλτσες και μαντήλια? Όλα άρχισαν όταν η δασκάλα μας, μαζί με τον κο Τάσο και τον κο Αποστόλη μάς κάλεσαν στο προαύλιο. Μας χώρισαν σε δύο ισάξιες ομάδες, που αποτελούνταν από έναν τυφλό, δηλαδή ένα παιδί με μαντήλι στα μάτια του, ένα παιδί χωρίς χέρια, δηλαδή ένας μαθητής που είχε βάλει και τα δύο του χέρια σε μια κάλτσα, ένα παιδί χωρίς ένα πόδι, δηλαδή με το ένα πόδι να το κρατάει και να κάνει κουτσό, και τους δύο βοηθούς. Οι δάσκαλοι μάς έδωσαν οδηγίες και είπαν στον κουτσό και αυτόν που δεν έχει χέρια να πάνε να βρουν έναν φάκελο που είχαν κρύψει μέσα στο προαύλιο. Τον βρήκαν και ο κουτσός τον άνοιξε. Είχε ένα παζλ μέσα! Ο τυφλός με τη βοήθεια των άλλων παιδιών θα έπρεπε να το φτιάξει. Εξηγούσαμε πού να βάλει το καθένα κομμάτι και το φτιάξαμε με επιτυχία.

Τα κέρδη μας μέσα από όλο αυτό το βιωματικό παιχνίδι ρόλων πολλά : Ενσυναίσθηση, αποδοχή της διαφορετικότητας, έκφραση συναισθημάτων, μετάδοση μηνυμάτων με τη γλώσσα του σώματος, συνεργασία και συναγωνισμός, δεξιότητες ζωής σε σχέση με τη διαχείριση των προβλημάτων!!!Το πιο ουσιαστικό όμως ήταν ότι καταλάβαμε ότι κάθε μέρα τα παιδιά με αναπηρία ζουν τέτοιες δύσκολες στιγμές και αξίζουν την αποδοχή μας!!!Άνθρωποι λοιπόν και όχι ανάπηροι, όπως θα δείτε στην λέξη κρεμάλα της φωτογραφίας που μας ενέπνευσε!!!

e-reporter Κυριακή και Μαρία

Καθώς είναι Ασιατικός λαός έχει πολλά κοινά χαρακτηριστικά με τους γείτονες λαούς της . Όπως ότι τρώνε με τσοπ-στικς, μοιάζουν όλοι εξωτερικά , τρώνε σούσι και νουντλς .

Αλλά αυτό που για εμένα ξεχωρίζει είναι η αρχιτεκτονική στα σπίτια και  οι αμυγδαλιές της !!! Επιπλέον οι παραδοσιακές φορεσιές , η κουλτούρα και η καθημερινή ζωή τους είναι πράγματα τα οποία διαφέρουν κατά πολύ απ΄ την Ελλάδα.

Η Ιαπωνία ξεχωρίζει επειδή είναι πολύ εκσυγχρονισμένη από κάθε άλλη χώρα. μπορούμε να βρούμε στο google πολλά βίντεο που δείχνουν εξελιγμένα μεταφορικά μέσα να πετάνε ή να έχουν διαφορετικά χαρακτηριστικά που μας εκπλήσσουν !Oι άνθρωποι εξωτερικά έχουν σκιστά μάτια και είναι σχετικά κοντοί . Το κακό που έχουν βέβαια είναι ότι όλα τα κάνουν πολύ γρήγορα και τους φαίνεται περίεργο για τους ρυθμούς που κάνουμε τα πράγματα .Επίσης οι Ιάπωνες έχουν μανία με τις kit kat τόσο πολύ που αν πας στην Ιαπωνία μαγαζί μόνο με kit kat που έχει  άπειρες γεύσεις .Άλλο χαρακτηριστικό τους είναι το ψεύτικο μακιγιάζ των γυναικών ,οι οποίες βάζουν τόσα πολλά καλλυντικά που το δέρμα τους φαίνεται λες και είναι ηλικιωμένης και όχι γυναίκες στην κανονική τους ηλικία .Οι γυναικείες παραδοσιακές στολές είναι το κιμονό και συνήθως βάφουν το πρόσωπο τους λευκό και βάζουν δύο παραδοσιακά ξύλινα στοπ στικς στα μαλλιά.

e reporter Κυριακή

Η Ιαπωνία είναι μια χώρα της Ανατολικής Ασίας. Τους αρέσει πολύ το σούσι καθώς παράγεται κυρίως από ψάρι και ρύζι που είναι πολύ εύκολο να βρεθούν λόγω του κλίματος τους εκεί.

Επίσης το άλλο αγαπημένα μας Noodls τα οποία είναι λεπτά μακαρόνια με διάφορα συστατικά και γεύσεις ή και σκέτα. Ένα από τα διαφορετικά σκεύη που χρησιμοποιούν είναι τα τσοπστικς ,που τα χρησιμοποιούν αντί για μαχαιροπίρουνα . Έχουν και δικές τους σάλτσες για παράδειγμα η γλυκόξινη και το γουασάμπι που λένε ότι καίει πολύ.

Εκτός από την ασυναγώνιστη γεύση του, το καλό με το τονκάτσου είναι ότι μπορείτε να το βρείτε παντού. Ένα από τα πιο δημοφιλή πιάτα της Ιαπωνίας, το τονκάτσου είναι μια χοιρινή κοτολέτα βυθισμένη σε αλεύρι, αυγό και τρίμματα ψωμιού , τηγανισμένη μέχρι να γίνει όσο τραγανή επιθυμείτε.

Η Ιαπωνία όπως και άλλες Ασιατικές χώρες έχουν και ένα μεγάλο κακό , αναφέρομαι στα διάφορα έντομα και ζωντανά χταπόδια που τρώνε . Όπως θα έλεγε και ο φίλος μου ο Αστερίξ “είναι τρελοί αυτοί οι Ιάπωνες’.

e – reporter Κυριακή