Τα αποτελέσματα της έρευνας για παιδιά και εφήβους εδώ:  https://docs.google.com/forms/d/1E_5OSbxOxWrABIa0njjqebFMXtmg8_IdxNMfL5Z0YIA/edit#responses

Μεγάλη ήταν η ανταπόκριση στην έρευνα που κάναμε για να δούμε πώς βίωσαν οι μαθητές και οι μαθήτριες την περίοδο της τηλεκπαίδευσης και των περιορισμών λόγω πανδημίας. Συγκεντρώθηκαν 205 απαντήσεις. Τα αποτελέσματα δείχνουν ξεκάθαρα ότι η τηλεκπαίδευση δεν πήγε καλά για τους περισσότερους. Σχεδόν οι μισοί (48,3%) λένε ότι ήταν δεν ήταν καθόλου αποδοτική, ενώ άλλο ένα μεγάλο ποσοστό (44,4%) ότι ήταν μόνο λίγο αποδοτική. Μόλις ένα μικρό 7% περίπου θεωρεί ότι ήταν αρκετά καλή. Παρόμοια εικόνα βγαίνει και όταν ρωτάμε πόσο ελκυστικό βρήκαν το online μάθημα: 42% λέει καθόλου, 36,1% λίγο, και πάλι ελάχιστοι (7,3%) το βρήκαν πολύ ελκυστικό. Με λίγα λόγια, 9 στους 10 μαθητές ένιωσαν ότι τα μαθήματα από την οθόνη ήταν βαρετά, απομακρυσμένα και πολύ λίγο αποτελεσματικά.

Αυτό που μας έλειψε περισσότερο από το σχολείο είναι ξεκάθαρο: οι φίλοι μας. Αυτό απάντησε το 67,8%. Ακολουθούν σε πολύ μικρότερα ποσοστά οι δραστηριότητες με (19,5%). Το σχολείο για τους περισσότερους δεν είναι μόνο μαθήματα και διαγωνίσματα, είναι κυρίως η ζωντανή παρέα, οι κουβέντες, τα διαλείμματα και η ατμόσφαιρα της τάξης.

Όσο για τον ελεύθερο χρόνο, η συντριπτική πλειοψηφία (63,4%) πέρασε πολύ περισσότερο χρόνο σε βιντεοπαιχνίδια, σειρές, ταινίες, κινητό και διαδίκτυο. Ακολουθούν σε μικρότερα ποσοστά ύπνος, γυμναστική, διάβασμα κ.λπ. Η εικόνα είναι πολύ ξεκάθαρη: οι οθόνες «κέρδισαν» τεράστιο κομμάτι από τον χρόνο μας εκείνη την περίοδο.

Από την άλλη, ενώ το 73,2% πέρασε περισσότερο χρόνο με την οικογένειά του, το 63,4% απαντάει ότι η σχέση με την οικογένεια δεν επηρεάστηκε. Ωστόσο, στις ανοιχτές απαντήσεις η μοναξιά εμφανίζεται σε ένα ποσοστό 42,4%.  Άλλα συχνά συναισθήματα ήταν η ηρεμία (56,1%), η χαρά (32,7%), το άγχος (28,3%) και η θλίψη (24,9%). Δηλαδή, ενώ η οικογένεια έγινε πιο «παρούσα», η ψυχολογική πίεση από την απομόνωση και την έλλειψη φίλων ήταν αρκετά έντονη.

Τέλος, όταν ρωτήσαμε αν πιστεύουν ότι η περίοδος αυτή άφησε μόνιμες αλλαγές στον τρόπο ζωής των νέων, το 40% λέει «αρκετά», το 33,2% «λίγο» και μόνο το 9,8% «καθόλου». Πολλοί θεωρούν ότι άλλαξε –και όχι πάντα προς το καλύτερο– ο τρόπος που επικοινωνούμε, διασκεδάζουμε και μαθαίνουμε.

Το μεγαλύτερο μάθημα από όλα αυτά τα αποτελέσματα είναι ίσως ένα: η ζωντανή ανθρώπινη επαφή δεν αντικαθίσταται εύκολα, ούτε με την καλύτερη κάμερα, ούτε με την ταχύτερη σύνδεση. Ευχαριστούμε πολύ όλους και όλες που απαντήσατε ειλικρινά και ανώνυμα.

Οι φωνές σας  μετράνε πραγματικά

Τα αποτελέσματα της έρευνας εδώ: http://docs.google.com/forms/d/16Hl8o0oYoRzyKVAEwdgHu1nuaF04k_OnNnLV8NsXgeU/edit#responses

Σχολιάζοντας τα αποτελέσματα της έρευνας στους εκπαιδευτικούς, ένα πρώτο στοιχείο που παρατηρήσαμε είναι ότι συμπλήρωσαν το ερωτηματολόγιο στη συντριπτική πλειοψηφία οι γυναίκες συνάδελφοι: 73,9 έναντι 26,1 των ανδρών συναδέλφων!

Ένα δεύτερο στοιχείο, μάλλον αναμενόμενο, είναι ότι σε καμία/κανέναν συνάδελφο δεν άρεσε πολύ η τηλεκπαίδευση (43,5% καθόλου, 52,2% λίγο). Επίσης, το 69,6% βρίσκει λίγο αποδοτικό το μάθημα στην τηλεκπαίδευση ενώ το 26,1% καθόλου. Ανάλογα είναι τα αποτελέσματα και στην έρευνα στους μαθητές. Από την άλλη βέβαια οι μαθητές επιβεβαίωσαν στην έρευνα αυτό που υποψιαζόμασταν: στη διάρκεια του μαθήματος έπαιζαν βιντεοπαιχνίδια, μιλούσαν στα ΜΚΔ ή έτρωγαν ενώ ένα 11,7 έχτιζε και κορμί!

Ένα άλλο στοιχείο είναι ότι σχεδόν στο σύνολο των εκπαιδευτικών έλειψε ή αλληλεπίδραση με καθηγητές και μαθητές (95,7). Όταν όμως ερωτώνται οι μαθητές τι τους έλειψε απαντούν κυρίως οι φίλοι τους και μόνο ένας/μία αναφέρει να του/της έλειψαν οι καθηγητές. Θέλουμε να το βρούμε αυτό το παιδί και να δούμε τι του συμβαίνει!

Ένα εντυπωσιακό εύρημα της έρευνας αφορά τα συναισθήματα που βιώσαμε στη διάρκεια της πανδημίας. Εκεί υπάρχουν σημαντικές διαφορές ανάμεσα στους εκπαιδευτικούς και τους μαθητές.

Το πιο ενδιαφέρον είναι ότι το μεγαλύτερο ποσοστό των μαθητών απαντά ότι το κυρίαρχο συναίσθημα ήταν η ηρεμία. Μάλλον κάτι μας λέει αυτό για το υπερφορτωμένο πρόγραμμα των παιδιών εντός και εκτός σχολείου (φροντιστήρια, δραστηριότητες, ελάχιστος ελεύθερος χρόνος). Σημαντικό, ωστόσο, είναι και το ποσοστό των παιδιών που ένιωσαν μοναξιά.

Σε ό,τι αφορά τους εκπαιδευτικούς κυρίαρχο συναίσθημα ήταν η μοναξιά, το άγχος και ο φόβος. Από την άλλη όμως φαίνεται ότι ο εγκλεισμός μάς έδωσε την ευκαιρία να δούμε καλύτερα τον εαυτό μας και να ιεραρχήσουμε διαφορετικά τις προτεραιότητές μας.

Κοινό εύρημα στις δύο έρευνες είναι ότι η οικογένεια αποτέλεσε στήριγμα στη διάρκεια της καραντίνας. Στα στοιχεία που λειτούργησαν υποστηρικτικά περιλαμβάνονται ακόμη οι φίλοι, οι βόλτες, τα χόμπι και για τους νέους τα βιντεοπαιχνίδια (αναμενόμενο!)

Και κάτι ακόμα που μας έδωσε μεγάλη χαρά: η μεγάλη ανταπόκριση των μαθητών (205) και των συναδέλφων (23) να συμπληρώσουν το ερωτηματολόγιο και να καταθέσουν εμπειρίες και απόψεις. Ευχαριστούμε πολύ!

Πώς γιορτάζετε συνήθως το Πάσχα στο Μεξικό;

Στο Μεξικό το Πάσχα γιορτάζεται μέσα από δύο περιόδους: τη Μεγάλη Εβδομάδα και την εβδομάδα του Πάσχα. Όλα ξεκινούν με τη Σαρακοστή, η οποία αρχίζει την Τετάρτη των Τεφρών και συμβολίζει τις σαράντα ημέρες που πέρασε ο Ιησούς στην έρημο. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, πολλές οικογένειες προσπαθούν να κάνουν μια μικρή θυσία, συνήθως αποφεύγοντας το κρέας, κυρίως τις Παρασκευές, και διατηρώντας ένα πιο ήρεμο και πνευματικό κλίμα στο σπίτι. Η Μεγάλη Εβδομάδα αρχίζει με την Κυριακή των Βαΐων και οι μέρες αυτές έχουν μεγάλη θρησκευτική σημασία.

Για εσένα προσωπικά, τι σημαίνει το Πάσχα;

Για μένα, το Πάσχα σημαίνει τη μνήμη των Παθών του Χριστού και τη θυσία που έκανε για τους ανθρώπους. Είναι μια περίοδος περισυλλογής, πίστης και σκέψης. Δεν αφορά μόνο τη νηστεία ή την αποχή από κάποια φαγητά, αλλά και την προσπάθεια να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι, να βοηθήσουμε τους άλλους και να δείξουμε περισσότερη αγάπη και κατανόηση.

Είναι το Πάσχα μεγάλη γιορτή στο Μεξικό, όπως είναι στην Ελλάδα;

Το Πάσχα είναι πολύ σημαντική γιορτή στο Μεξικό, αλλά γιορτάζεται με διαφορετικό τρόπο από ό,τι στην Ελλάδα. Στο Μεξικό δίνεται περισσότερη έμφαση στη θρησκευτική πλευρά και στη συμμετοχή στις λειτουργίες. Οι οικογένειες μαζεύονται και γιορτάζουν, αλλά συνήθως δεν γίνεται τόσο μεγάλη γιορτή με ειδικά φαγητά και δώρα όπως στην Ελλάδα.

Ποια είναι η πιο σημαντική μέρα της Μεγάλης Εβδομάδας εκεί;

Οι πιο σημαντικές μέρες είναι η Μεγάλη Πέμπτη και ιδιαίτερα η Μεγάλη Παρασκευή, γιατί συνδέονται με τα Πάθη και τον θάνατο του Χριστού. Πολύ σημαντικό είναι επίσης και το βράδυ του Μεγάλου Σαββάτου, όταν γιορτάζεται η Ανάσταση με ιδιαίτερη χαρά.

Υπάρχουν ιδιαίτερα έθιμα που κάνετε μόνο στο Μεξικό;

Υπάρχουν ορισμένα πολύ χαρακτηριστικά έθιμα. Ένα από τα πιο γνωστά είναι το έθιμο του Μεγάλου Σαββάτου, όπου κυρίως οι νέοι και τα παιδιά βρέχονται μεταξύ τους με νερό, νεροπίστολα ή μπαλόνια με νερό. Επίσης, την Κυριακή των Βαΐων οι πιστοί πηγαίνουν στην εκκλησία με πλεγμένα βάγια, τα οποία ευλογούνται.

Πηγαίνετε στην εκκλησία αυτές τις μέρες; Αν ναι, ποιες λειτουργίες είναι οι πιο σημαντικές;

Ναι, πολλοί άνθρωποι πηγαίνουν στην εκκλησία αυτές τις μέρες. Τη Μεγάλη Πέμπτη γίνεται η τελετή του Νιπτήρα, που θυμίζει τη στιγμή που ο Χριστός έπλυνε τα πόδια των μαθητών του. Τη Μεγάλη Παρασκευή οι λειτουργίες είναι πολύ κατανυκτικές και πένθιμες. Το βράδυ του Μεγάλου Σαββάτου γίνεται η λειτουργία της Ανάστασης, όπου ανάβουν τα κεριά και φωτίζεται ξανά η εκκλησία.

Υπάρχουν αναπαραστάσεις ή δημόσιες εκδηλώσεις;

Σε πολλές περιοχές του Μεξικού γίνονται δημόσιες αναπαραστάσεις της Σταύρωσης και της πορείας του Χριστού προς τον Γολγοθά. Η πιο γνωστή είναι στην Ισταπαλάπα, στην Πόλη του Μεξικού, και είναι πολύ εντυπωσιακή και γνωστή διεθνώς. Επίσης, σε ορισμένες περιοχές γίνονται πομπές σιωπής και η καύση του Ιούδα.

Τι κάνουν συνήθως οι οικογένειες τη Μεγάλη Παρασκευή και την Κυριακή του Πάσχα;

Τη Μεγάλη Παρασκευή οι οικογένειες συνήθως πηγαίνουν στην εκκλησία, περνούν τη μέρα πιο ήρεμα και με πνεύμα περισυλλογής και αποφεύγουν το κρέας. Την Κυριακή του Πάσχα πηγαίνουν ξανά στην εκκλησία και μετά συγκεντρώνονται για οικογενειακό φαγητό. Για τα παιδιά υπάρχουν μερικές φορές αυγά ή σοκολατένια λαγουδάκια, αν και αυτό είναι περισσότερο μια επιρροή από τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Τι φαγητά τρώτε συνήθως το Πάσχα στο Μεξικό;

Στο Μεξικό δεν υπάρχει ένα μόνο συγκεκριμένο πασχαλινό φαγητό για όλη τη χώρα. Κατά τη Μεγάλη Εβδομάδα συνηθίζεται να τρώνε ψάρι, θαλασσινά ή φαγητά χωρίς κρέας. Παραδοσιακά πιάτα είναι ο μπακαλιάρος, τα romeritos, οι πιπεριές γεμιστές με τυρί και η capirotada, που είναι ένα παραδοσιακό γλυκό. Την Κυριακή του Πάσχα το φαγητό είναι συνήθως πιο οικογενειακό και εξαρτάται από την κάθε περιοχή.

“Δεν είναι εύκολο να λες σε κάποιον ότι άξιζε να πεθάνει. Στη δική μου πραγματικότητα. υπάρχουν ακόμη φασίστες και ακόμη υπάρχει μίσος. Παρόλα αυτά, οι θυσία σας άφησε σημάδι. Έδειξε τι σημαίνει αντίσταση και να πεθαίνεις για τα πιστεύω σου. Κι αν ακόμη το 2026 ρυπογόνες αντιλήψεις, όπως είναι οι χιτλερικές, ακόμη επιβιώνουν, μπορώ ως Ελληνίδα να κοιτάω το παρελθόν με μια σταγόνα περηφάνιας. Για αυτό  που ήταν η αντιστασιακή νεολαία του τότε”

             «Ένας απ’ τους συνηθισμένους μας φόβους είναι η παρενόχληση σε δημόσιο χώρο. Όταν βρισκόμαστε μόνες μας στον δρόμο ή σε κάποιο μέσο μεταφοράς μπορεί να αισθανθούμε άβολα αν δεχτούμε ανεπιθύμητα σχόλια η περίεργες ματιές ή συμπεριφορές. Ακόμη και αν δεν συμβεί κάτι σοβαρό, τέτοιες καταστάσεις μας προκαλούν αμηχανία και ανασφάλεια…                                                                                              Ένας ακόμη φόβος που δεν μπορούμε να αγνοήσουμε είναι η πιθανότητα να δεχτούμε βία. Τα περιστατικά βίας κατά των γυναικών που συχνά ακούμε ή βλέπουμε στις ειδήσεις μάς κάνουν να ανησυχούμε ακόμη περισσότερο για την ασφάλεια μας.  Συχνά αναρωτιόμαστε αν είναι ασφαλές να κυκλοφορούμε μόνες μας τη νύχτα ή σκεφτόμαστε πώς θα επιστρέψουμε χωρίς να κινδυνεύσουμε  στο σπίτι μας.                                    Παρόλα αυτά, μπορούμε να πούμε ότι τα πράγματα στην κοινωνία έχουν βελτιωθεί σε αρκετούς τομείς, αν και η πρόοδος αυτή είναι αργή. Τα τελευταία χρόνια έχουν θεσπιστεί νόμοι και μέτρα προστασίας για τις γυναίκες,  Σε σχέση με πριν από 20 ή πριν από 100 χρόνια έχουμε περισσότερα δικαιώματα και ευκαιρίες αλλά η πλήρης ισότητα, σίγουρα, δεν έχει ακόμη επιτευχθεί»

           «Η αλήθεια είναι ότι η δυναμική προσωπικότητα σε μία κοπέλα δεν είναι ευρέως αποδεκτή. Σε ένα κόσμο γεμάτο ήσυχες και συγκαταβατικές κοπέλες νιώθω πως ξεχωρίζω επειδή δεν φοβάμαι να εκφράσω τη γνώμη μου ή να αντιδράσω στην αδικία. Η πατριαρχία έχει επιβάλει το πρότυπο της υπάκουης και γατούλας γυναίκας.  Ένα ακόμη στερεότυπο που η πατριαρχία έχει θεμελιώσει είναι η λεπτεπίλεπτη γυναικεία φωνή. Τη δική μου μπάσα φωνή πρέπει να την αλλάξω για να ακούγεται πιο γλυκιά. Αλλιώς χαρακτηρίζεται αντρική. Δεν μπορεί όμως η χροιά της φωνής να προσδιορίζει τη θηλυκότητα μιας κοπέλας

(Πηγή εικόνας άρθρου: sheknows.com, Φωτογράφος και Δικαιώματα Χρήσης: Mary Long/Adobe. Design: Ashley Britton/SheKnows)

      Το kick boxing  μπήκε στην ζωή μου πριν από αρκετά χρόνια. Από τότε έχει γίνει ένα σημαντικό κομμάτι της καθημερινότητάς μου. Στην αρχή το δοκίμασα απλώς από περιέργεια: ήθελα να μάθω μια πολεμική τέχνη και να δυναμώσω σωματικά. Πολύ γρήγορα όμως κατάλαβα ότι το kick boxing δεν είναι μόνο γροθιές και λακτίσματα, είναι ένας τρόπος να μαθαίνεις πειθαρχία, αυτοέλεγχο και σεβασμό. Μέσα από αυτό το άθλημα έχω αποκτήσει αυτοπεποίθηση, φυσική κατάσταση και πολλούς φίλους που μοιράζονται το ίδιο πάθος. Κάθε φορά που ανεβαίνω στο ρινγκ ξέρω πως δεν αγωνίζομαι μόνο απέναντι σε κάποια   αντίπαλο αλλά και με τον εαυτό μου, για να γίνω λίγο καλύτερη. Για εμένα, το kick boxing δεν είναι απλώς ένα άθλημα. Είναι τρόπος ζωής, δύναμη, σεβασμός και σωστή νοοτροπία .

Ασχολούμαι με το συγκεκριμένο άθλημα εδώ και 13 χρόνια. Από μικρή ένιωθα ότι μέσα στο ρινγκ βρίσκω τον εαυτό μου. Η προπόνηση, η προσπάθεια, η πειθαρχία, όλα αυτά με έκαναν να αγαπήσω βαθιά αυτό το άθλημα. Τα χρόνια που πέρασαν απέκτησα εμπειρία από 200 περίπου αγώνες και κατάφερα να φτάσω πολύ ψηλά. Είμαι πρωταθλήτρια Ευρώπης με τρεις νίκες στην κατηγορία νέων γυναικών, τρίτη στον κόσμο από όλες τις νέες γυναίκες και πάνω από 10 φορές πρωταθλήτρια και κυπελλούχος Ελλάδος. Παράλληλα, έχω γίνει προπονήτρια αλλά και διαιτητής Ελλάδος παρόλο που είμαι μόλις 17 ετών. Κυρίως όμως, μέσα από αυτό έχω μάθει να σέβομαι, να επιμένω και να παλεύω, όχι μόνο στο ρινγκ αλλά και στην ζωή μου γενικότερα. Κάθε φορά που ακούγεται ο εθνικός μας ύμνος και σηκώνω ψηλά την ελληνική σημαία εκπροσωπώντας τη χώρα μας νιώθω απέραντη περηφάνεια. Είναι στιγμές που δεν θα ξεχάσω ποτέ, που δεν περιγράφονται με λόγια, στιγμές που δικαιώνουν όλες τις ώρες ιδρώτα και πόνου.

Πραγματικά , αυτό το άθλημα μου προσφέρει κάθε μέρα όλο και περισσότερα πράγματα και με εξελίσσει ως προς το καλύτερο και σαν άνθρωπο και σαν αθλήτρια!

Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά. Τι είναι ο σκύλος-οδηγός;

Είναι ένας σκύλος που έχει λάβει ειδική εκπαίδευση να βοηθά έναν τυφλό άνθρωπο να περπατά με ασφάλεια στον δρόμο, να αποφεύγει εμπόδια όπως σκαλιά, αυτοκίνητα ή λακκούβες και να βρίσκει σωστά την κατεύθυνσή του. Έτσι του δίνει περισσότερη ανεξαρτησία και αυτοπεποίθηση στην καθημερινή του ζωή γιατί μπορεί να μετακινείται χωρίς να χρειάζεται πάντα τη βοήθεια άλλων ανθρώπων. 

Τι είναι το λευκό μπαστούνι;

Είναι ένα ειδικό μπαστούνι που χρησιμοποιούν οι τυφλοί ή άτομα με πολύ χαμηλή όραση. Με αυτό ελέγχουν το έδαφος μπροστά τους για να καταλάβουν αν υπάρχει κάποιο εμπόδιο ή αλλαγή στο δρόμο. Το λευκό χρώμα βοηθά τους γύρω ανθρώπους και τους οδηγούς να καταλάβουν ότι το άτομο δεν βλέπει καλά και να δείξουν περισσότερη προσοχή.

Επομένως πρόκειται για πολύτιμα μέσα που επιτρέπουν στα άτομα με οπτική αναπηρία να κινούνται με ασφάλεια και αυτονομία στην καθημερινή τους ζωή. Δεν είναι απλώς εργαλεία ή βοηθήματα· είναι σύμμαχοι ανεξαρτησίας, που δίνουν τη δυνατότητα στους ανθρώπους να συμμετέχουν ισότιμα στην κοινωνία, να εργάζονται, να σπουδάζουν και να κινούνται χωρίς φόβο.

Ποια είναι τα εμπόδια που συναντά ένας τυφλός άνθρωπος κατά τη μετακίνησή του στην πόλη;

Κατά τη μετακίνησή του στην πόλη, ένας τυφλός άνθρωπος συναντά πολλά εμπόδια. Στα πεζοδρόμια μπορεί να υπάρχουν παρκαρισμένα αυτοκίνητα, μηχανάκια, κάδοι σκουπιδιών,  κοντά δέντρα με κλαδιά και φύλλα που προεξέχουν, όλα αυτά του μπλοκάρουν τον δρόμο. Επίσης, είναι δύσκολο να καταλάβει πότε ανάβει το πράσινο φανάρι για να περάσει τον δρόμο και υπάρχει κίνδυνος από τα αυτοκίνητα. Τα σκαλιά χωρίς σήμανση, οι λακκούβες και τα έργα στον δρόμο κάνουν τη μετακίνηση ακόμα πιο επικίνδυνη.

Άλλη μία δυσκολία που αντιμετωπίζουν οι τυφλοί είναι η συμπεριφορά των υπολοίπων προς αυτούς. Πολλές φορές μπορεί να προσφέρουμε την βοήθεια μας σε έναν τυφλό με τον λάθος τρόπο. Συνήθως δείχνουμε μία συμπεριφορά ανάλογη με αυτή που αντιμετωπίζουμε ένα μικρό παιδί. Το γεγονός ότι κάποιος είναι τυφλός δεν σημαίνει πως είναι ανίκανος να εκτελέσει μια κανονική εργασία, παρά μόνο πως θα χρειαστεί λίγο περισσότερο χρόνο. Εκτός αυτού, η υπερβολική βοήθεια αφαιρεί την δυνατότητα κάποιος τυφλός να ανεξαρτητοποιηθεί. Πρέπει, λοιπόν, να προσφέρουμε την απαραίτητη βοήθεια για να διευκολύνουμε και να συντομεύσουμε μία ενέργεια που θα έκανε έτσι κι” αλλιώς ένας τυφλός.

Μία ακόμη αξιοσημείωτη δυσκολία είναι αυτή στην εύρεση εργασίας. Από αυτές τις ελάχιστες ευκαιρίες που παρουσιάζονται για τους τυφλούς πηγάζει η αδυναμία για της οικονομική ανεξαρτησία τους.

Τέλος, δραστηριότητες που για εμάς είναι μέρος της καθημερινότητας μας είναι πολύ διαφορετικές για τα άτομα με προβλήματα στην όραση. Δεν υπάρχει πρόσβαση σε πολλά βιβλία και πολύ λίγες εφαρμογές και ιστότοποι είναι προσβάσιμοι για τους τυφλούς. Επομένως άλλο ένα δεδομένο μέσο αναψυχής για εμάς περιορίζεται για τους τυφλούς.

Η αντιμετώπιση αυτών των προβλημάτων στηρίζεται κυρίως στον δήμο της περιοχής, αλλά όλοι ως κοινότητα μπορούμε να δείξουμε πως νοιαζόμαστε για αυτό το θέμα και να προτρέψουμε τον δήμο να δράσει για την διόρθωση του.

Τι προτείνετε για να γίνει η ζωή του πιο εύκολη;

Για να γίνει η ζωή του πιο εύκολη, θα μπορούσαν να υπάρχουν καλύτερα πεζοδρόμια χωρίς εμπόδια και ειδικές λωρίδες για τυφλούς με ανάγλυφο έδαφος. Τα φανάρια θα έπρεπε να έχουν ηχητικά σήματα για να ξέρει πότε να περάσει. Επίσης, είναι σημαντικό οι άνθρωποι να δείχνουν σεβασμό, να μην αφήνουν αντικείμενα στα πεζοδρόμια και να προσφέρουν βοήθεια όταν χρειάζεται. Έτσι, οι τυφλοί άνθρωποι θα μπορούν να κινούνται πιο εύκολα και με ασφάλεια στην πόλη.

Γενικά, χρειάζεται η ευαισθητοποίησή μας για αυτά τα εμπόδια στην καθημερινότητα των τυφλών αλλά και η συμμετοχή οργανισμών, δήμων και χωρών παγκοσμίως για την αντιμετώπιση των προβλημάτων που αναφέρθηκαν.

Τι κρατάτε από τη συνάντηση που είχατε με έναν τυφλό άνθρωπο και τη συζήτηση μαζί του;

Αυτό που κρατάω είναι η καθημερινότητα της Άννας, το πώς ζούσε τη μέρα της , τον τρόπο με τον οποίο κινούνταν αλλά και το υπέροχο σκυλάκι της . Επίσης δεν θα ξεχάσω τον τρόπο με τον οποίο έβλεπε με αισιοδοξία τον κόσμο και τις ιστορίες που μας είπε από διάφορες στιγμές στην καθημερινότητα της.

Ποια εικόνα για έναν τυφλό άνθρωπο είχατε πριν την εκδήλωση; 

• Η εικόνα που είχα για έναν τυφλό άνθρωπο πριν την συνάντηση ήταν ότι δεν μπορούν να κάνουν πολλά πράγματα λόγω της αναπηρίας τους.
• Είχα το στερεότυπο πως οι τυφλοί άνθρωποι είναι ανήμποροι, εξαρτιούνται από τους άλλους και πρέπει να τους λυπόμαστε.
• Πίστευα ότι δεν μπορούν να μαγειρέψουν, να μιλήσουν στο κινητό ή να περπατήσουν άνετα.

Ποια εικόνα έχετε τώρα;

• Με την κατάλληλη εκπαίδευση, καθοδήγηση και τις προσβασιμότητες που υπάρχουν πλέον, μπορούν να λειτουργήσουν κανονικά χωρίς κάποια δυσκολία στην καθημερινότητα τους σε αντίθεση με τα παλαιότερα χρόνια.
• Τώρα έχω μια εντελώς διαφορετική εικόνα.
• Κατάλαβα ότι είναι άνθρωποι με δυναμισμό, πλήρη προσωπικότητα, με πολλές ικανότητες, και αυτόνομοι διότι χρησιμοποιούν την τεχνολογία και άλλα μέσα ώστε να μπορούν να λειτουργήσουν απολύτως φυσιολογικά.
• Οι τυφλοί άνθρωποι δεν χρειάζονται οίκτο αλλά ισότητα και σεβασμό.
• Η μεγαλύτερη δυσκολία τους συχνά δεν είναι η απώλεια όρασης αλλά τα εμπόδια και οι προκαταλήψεις που δημιουργούμε εμείς οι ίδιοι μέσα στην κοινωνία.
• Οι τυφλοί άνθρωποι μπορεί να μη βλέπουν με τα μάτια, αλλά βλέπουν με την καρδιά και τη δύναμη της ψυχής τους. Παρά τις δυσκολίες, αγωνίζονται κάθε μέρα και αποδεικνύουν ότι η αναπηρία δεν σταματά τα όνειρα. Με θάρρος, υπομονή και πίστη στον εαυτό τους μπορούν να πετύχουν πολλά και να δώσουν σε όλους μας ένα μάθημα ζωής και ελπίδας.

Στο κλίμα των χριστουγεννιάτικων ημερών, μαθητές και μαθήτριες του σχολείου μας αντάλλαξαν χριστουγεννιάτικες κάρτες με μαθητές και μαθήτριες από το πολωνικό σχολείο II Lyceum Ogólnkształcaçe στην πόλη Γκντανσκ. Με αυτό το σχολείο συνεργαστήκαμε την περσινή χρονιά στο πλαίσιο του προγράμματος Φιλοσοφικές και Ιστορικές Αναζητήσεις για τον Πόλεμο και την Ειρήνη και του προγράμματος erasmus Ancient Phoilisophy: Thinking and Acting.

Η ανταλλαγή χριστουγεννιάτικων καρτών αποτελεί μια γέφυρα επικοινωνίας και πολιτισμού, που ενώνει τους μαθητές μας πέρα από σύνορα και αποστάσεις. Μέσα από τις χειρόγραφες ευχές τους, τα παιδιά στέλνουν μηνύματα αγάπης και αλληλεγγύης, αποδεικνύοντας ότι οι κοινές αξίες που μελέτησαν στα προγράμματα  μετουσιώνονται σε πράξεις αληθινής φιλίας.