Η ελληνική παρουσία στον Πόντο ξεκινά από την αρχαιότητα, περίπου το 800 π.Χ., με την ίδρυση αποικιών από Ίωνες ναυτικούς, κυρίως από τη Μίλητο. Κατά τη ρωμαϊκή περίοδο επικράτησε ο Χριστιανισμός και ο ελληνισμός του Πόντου διέπρεψε.
Η νεότερη ιστορία των Ποντίων αποτελεί παράδειγμα δυναμισμού και πίστης.
Οι Πόντιοι συνέβαλαν στην Ελληνική Επανάσταση του 1821, τόσο οικονομικά όσο και με τη συμμετοχή τους σε μάχες. Με την έναρξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η κατάσταση για τους Ποντίους έγινε δραματική. Ξεκίνησε η σταδιακή εξόντωση των χριστιανικών πληθυσμών από τους Νεότουρκους του Μουσταφά Κεμάλ. Όσοι δεν σφαγιάστηκαν και δεν πέθαναν στα τάγματα εργασίας Αμελέ Ταμπουρού, πήραν το δρόμο του ξεριζωμού. Οι Τούρκοι εφάρμοσαν μια οργανωμένη πολιτική για να εξοντώσουν τους Έλληνες που ζούσαν εκεί. Αυτό κορυφώθηκε με τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου Πάνω από 353.000 Πόντιοι έχασαν τη ζωή τους από σφαγές, πορείες θανάτου στην ενδοχώρα, πείνα και ασθένειες. Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή και τη Συνθήκη της Λωζάνης, οι επιζώντες Πόντιοι εκδιώχθηκαν από τις πατρογονικές τους εστίες και αναγκάστηκαν να εγκατασταθούν στην Ελλάδα, κυρίως στη Μακεδονία και τη Θράκη.
Οι Πόντιοι, παρά τις απώλειες και τον ξεριζωμό, έχουν διατηρήσει ζωντανή την πλούσια πολιτιστική τους κληρονομιά, τη διάλεκτο, τους χορούς και τα τραγούδια τους.
">ΧΟΡΟΣ ΤΙΚ (με τουλούμι) – Ποντιακό τραγούδι Ματσούκας
