Η ωραιότερη στιγμή της χρονιάς ήταν η Τσικνοπέμπτη. Ο σύλλογος γονέων και κηδεμόνων φρόντισε να μας φέρει σουβλάκια ενώ ο διευθυντής μας έβαζε παραδοσιακά τραγούδια και χορεύαμε. Εκείνη τη μέρα έφυγα τελευταία από το σχολείο και ενώ η κούραση μου ήταν αβάσταχτη γύρισα με τα πόδια σπίτι. Αλλά δεν με ένοιαζε!

Η περίοδος των εξετάσεων κύλησε ομαλά θα έλεγα. Αν και πρώτο μάθημα ήταν ιστορία, δύσκολο για πρώτο μάθημα, η καλή οργάνωση της ύλης και του χρόνου με βοήθησε να προετοιμαστώ κατάλληλα για κάθε εξέταση.

Ελπίζω και η επόμενη χρονιά να είναι το ίδιο υπέροχη με τη φετινή και να αποφοιτήσω χαρούμενη από το γυμνάσιο.

Αν είσαι μαθητής Γυμνασίου, τότε σίγουρα θα καταλάβεις τα παρακάτω..

1. Το κουδούνι χτυπάει ΜΟΝΟ όταν ξεκινάει το καλύτερο μέρος του διαλείμματος!

Είναι μαθηματικά αποδεδειγμένο πως όταν βρεις το σούπερ παιχνίδι, ΝΤΡΙΝ …και μέσα τα κεφάλια. Χάθηκε δηλαδή να μπορούσαμε να έχουμε λίγο περισσότερο χρόνο στο προαύλιο με τους φίλους μας;

2. Κανείς δεν ξέρει ΠΟΤΕ ποιο βιβλίο πρέπει να έχει μαζί του!

«Ποιο μάθημα έχουμε τώρα;» ή «Πότε το είπαμε αυτό;» είναι ερωτήσεις που όλοι κάνουμε σε καθημερινή βάση και μην προσπαθήσετε να το αρνηθείτε..έχω δίκιο!! Τώρα πώς γίνεται και πάντα υπάρχουν κάποιοι που έχουν φέρει το σωστό, μάλλον ούτε και οι ίδιοι το έχουν καταλάβει!

3. Οι καθηγητές έχουν ειδικό ραντάρ: σε ρωτάνε ΜΟΝΟ όταν δεν έχεις διαβάσει!

Αν διαβάσεις δεν θα σε ρωτήσει ποτέ κανένας. Αν τολμήσεις να πας αδιάβαστος…το ραντάρ ενεργοποιείται σε χρόνο μηδέν!

4. «Θα γράψουμε μόνο ένα μικρό τεστάκι» μια φράση που δεν πρέπει να πιστέψετε για κανένα λόγο!

Ποτέ δεν είναι τεστάκι. Είναι πάντα ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ με την ψευτοδικαιολογία…»ελάτε τώρα, αυτά τα έχουμε πει χιλιάδες φορές!»

5. Την τελευταία μέρα θα παίξουμε μπουγέλα!

Εδώ γελάμε και κλαίμε μαζί!!! Ποια μπουγέλα; Κάθε χρόνο την τελευταία ημέρα έχει διακοπή νερού!!!!! Μας δουλεύετε;

Εσείς πόσα από αυτά έχετε ζήσει; Εγώ, ξεκάθαρα …. ΟΛΑ!

Νικόλας Άγγελος Μανιάτης

   Ξεκάθαρα, ο αγώνας δεν ξεκίνησε άσχημα. Είπα «άντε, το “χουμε». Είχα βολευτεί στον καναπέ μου με χυμό και πατατάκια και ήμουν έτοιμος για την νίκη. Το πρώτο ημίχρονο ήταν χλιαρό..αρκετά λάθη αλλά περίμενα πως θα γινόταν το μεγάλο θαύμα στο δεύτερο. Ναι, καλά!!!!  Μάλλον ο Παναθηναϊκός μπέρδεψε το γήπεδο με την σάουνα, αφού οι παίκτες έλιωναν από την ζέστη.

Φανερά κουρασμένοι δεν μπορούσαν να πάρουν τα πόδια τους. Εντελώς αποσυντονισμένοι έχασαν ΤΙΣ απίστευτες ευκαιριές, και εγώ τα πατατάκια από το μπόλ, αφού σε μια στιγμή αστοχίας τα πέταξα όλα στον αέρα!!

     Η Φενέρ ήταν λες και έκανε προπόνηση με χαλαρά σουτάκια!! Ήμαρτον!!

Δεν πειράζει όμως..τουλάχιστον χάσαμε από τους νικητές της Euroleague!! Χαλάλι και η ήττα και τα πατατάκια..

    Παναθηναϊκέ, το ξέρουμε ότι μπορείς!! Πάμε γερά για το επόμενο!

•Το πρωινό γεύμα είναι απαραίτητο για κάθε παιδί και ο ρόλος του είναι εξαιρετικά σημαντικός, ιδιαίτερα την περίοδο των εξετάσεων, καθώς παρέχει ενέργεια και βοηθά τον οργανισμό να ξεκινήσει την ημέρα σωστά.

•Αντί να τρως μεγάλα γεύματα, είναι καλύτερο να καταναλώνεις μικρές ποσότητες. Έτσι η ενέργεια θα είναι σταθερή όλη μέρα και δεν θα νιώθεις υπνηλία.

Ο οργανισμός χρειάζεται διάφορα θρεπτικά συστατικά που συμβάλλουν στην σωστή λειτουργία του εγκεφάλου, την αντιμετώπιση του άγχους και τη διατήρηση της ενέργειας και μερικά από αυτά είναι τα εξής:

Υδατάνθρακες: παρέχουν ενέργεια στον οργανισμό και είναι απαραίτητοι για τη συγκέντρωση και την αποδοτικότητα. π.χ ψωμί, μακαρόνια, ρύζι, βρώμη

Πρωτεΐνη: Σε κρατάει χορτάτο και σε βοηθάει να παραμείνεις σε εγρήγορση. π.χ. κοτόπουλο, ψάρι, αυγά, γιαούρτι, τυρί, φακές και φασόλια.

«Καλά» Λιπαρά: Είναι ζωτικής σημασίας για την υγεία του εγκεφάλου. Εστίασε σε ωμέγα-3 λιπαρά οξέα . π.χ σολομός, καρύδια, λιναρόσπορο και ελαιόλαδο.

Φρούτα: είναι γεμάτα βιταμίνες και φυσικά σάκχαρα που δίνουν άμεση ενέργεια. π.χ μπανάνες ( που είναι ιδανικές για κάλιο), φράουλες, blueberries και πορτοκάλια για βιταμίνη C.

Λαχανικά: σπανάκι, μαρούλι, μπρόκολο, πιπεριές και καρότα.

•ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΣ•

Να πίνεις άφθονο νερό! Η αφυδάτωση μπορεί να σε κάνει να νιώθεις κουρασμένος και να δυσκολεύει τη συγκέντρωση.

Η νεότερη ιστορία των Ποντίων αποτελεί παράδειγμα δυναμισμού και πίστης.

Οι Πόντιοι συνέβαλαν στην Ελληνική Επανάσταση του 1821, τόσο οικονομικά όσο και με τη συμμετοχή τους σε μάχες. Με την έναρξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η κατάσταση για τους Ποντίους έγινε δραματική. Ξεκίνησε η σταδιακή εξόντωση των χριστιανικών πληθυσμών από τους Νεότουρκους του Μουσταφά Κεμάλ. Όσοι δεν σφαγιάστηκαν και δεν πέθαναν στα τάγματα εργασίας Αμελέ Ταμπουρού, πήραν το δρόμο του ξεριζωμού. Οι Τούρκοι εφάρμοσαν μια οργανωμένη πολιτική για να εξοντώσουν τους Έλληνες που ζούσαν εκεί. Αυτό κορυφώθηκε με τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου Πάνω από 353.000 Πόντιοι έχασαν τη ζωή τους από σφαγές, πορείες θανάτου στην ενδοχώρα, πείνα και ασθένειες. Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή και τη Συνθήκη της Λωζάνης, οι επιζώντες Πόντιοι εκδιώχθηκαν από τις πατρογονικές τους εστίες και αναγκάστηκαν να εγκατασταθούν στην Ελλάδα, κυρίως στη Μακεδονία και τη Θράκη.

Οι Πόντιοι, παρά τις απώλειες και τον ξεριζωμό, έχουν διατηρήσει ζωντανή την πλούσια πολιτιστική τους κληρονομιά, τη διάλεκτο, τους χορούς και τα τραγούδια τους.

Πρώτα επισκεφτήκαμε τον Πύργο Τζαννετάκη, όπου έχει δημιουργηθεί το Ιστορικό και Εθνολογικό Μουσείο. Εκεί είδαμε παλιά αντικείμενα και μάθαμε λίγα πράγματα για την ιστορία της πόλης.

Στη συνέχεια πήγαμε στο Αρχαίο Θέατρο του Γυθείου. Αν και είναι παλιό και φθαρμένο, μας άρεσε πολύ και καταλάβαμε πόσο σημαντικό ήταν στα αρχαία χρόνια.

Ύστερα επισκεφτήκαμε το Κέντρο Πολιτισμού της πόλης, όπου παρακολουθήσαμε τα εκθέματα των αιθουσών σχετικά με την παράδοση και τις δραστηριότητες των κατοίκων του Γυθείου.

Αφού τελειώσαμε τις επισκέψεις, είχαμε αρκετές ώρες ελεύθερου χρόνου. Κάναμε βόλτες, φάγαμε και απολαύσαμε την όμορφη πόλη. Ήταν μια ξεχωριστή μέρα που σίγουρα θα θυμόμαστε για καιρό!

Η παρακάτω εικόνα είναι από την επίσκεψή μας στο αρχαίο θέατρο.

Εφτά οι Νάνοι Άρχοντες στα πέτρινά τους τα παλάτια,

Εννιά οι Άνθρωποι οι Θνητοί που ΄χουν τη μοίρα του θανάτου

Ένα ο Μαύρος Άρχοντας, που βασιλεύει στα σκοτάδια,

στης Μόρντορ τη γη, που ζουν οι Σκιές.

Ένα, όλους να τους κυβερνά και όλους να τους βρίσκει, Ένα.

Ένα, να τους μαζεύει όλους μαζί, με μαύρα μάγια, Ένα.

Στης Μόρντορ τη γη, που ζουν οι Σκιές.

Όλα ξεκίνησαν μια μέρα όπως όλες οι άλλες, που όμως δεν σκόπευε καθόλου να εξελιχθεί όπως οι υπόλοιπες… Μια μέρα, που ούτε η ίδια δεν το γνώριζε ότι θα αποτελούσε την αρχή αμέτρητων πολέμων, περιπετειών, μαγείας και πεπρωμένου που επηρέασαν και άλλαξαν τον κόσμο με τον πιο απίθανο τρόπο… Ο Μπίλπμπο, ένα μεσήλικο Χόμπιτ, καθόταν στο σπίτι του και απολάμβανε το όμορφο και ηλιόλουστο πρωινό. Φανταστείτε πόσο ξαφνιάστηκε όταν κάποιος χτύπησε την πόρτα του και δεν ήταν άλλος από τον Γκάνταλφ τον Γκρίζο, έναν μάγο, ή όταν την επόμενη μέρα, έρχονταν στο σπίτι του απρόσκλητοι νάνοι, στο σύνολο 13, που όμως, σύμφωνα με όσα έλεγαν, δεν ήταν καθόλου απρόσκλητοι. Ευτυχώς αυτός ο μάγος, ο Γκάνταλφ, δεν άργησε να ρίξει φως στην υπόθεση. Όλοι μαζί νάνοι και μάγος θα ξεκινούσαν για ένα ταξίδι και επιθυμούσαν ο Μπίλμπο να είναι στην παρέα τους. Σκοπός τους ήταν να αρπάξουν τον θησαυρό που φυλάει ένας κακός και ύπουλος δράκος, ο Σμάουγκ (Νοφιστής), και να ανακτήσουν το παλιό τους βασίλειο.. Μην μπορώντας να αρνηθεί, ακολούθησε αυτή την παρέα σε μία αξέχαστη και μοναδική περιπέτεια που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην μοίρα ολόκληρης της Μέσης Γης. Πώς; Με ένα δαχτυλίδι που βρήκε ο Μπίλπμο από λάθος, που μπορεί και να μην ήταν και τόσο λάθος τελικά, ενώ είχε χαθεί σε κάποιες υπόγειες σπηλιές. Ένα δαχτυλίδι που όταν το φοράς σε κάνει αόρατο…

Όμως, τελικά, αυτό το δαχτυλίδι της αορατότητας μπορεί και μην είναι τόσο αθώο… Κλείνοντας τα 111 του χρόνια, ο Μπίλμπο κάνει ένα μεγάλο πάρτι και φεύγει για πάντα από το χωριό του, το Σάιρ. Μοιράζει όλα του τα υπάρχοντά του στους κατοίκους του χωριού και το δαχτυλίδι που τόσο καιρό κρατούσε σαν φυλαχτό το αφήνει στον Φρόντο, τον αγαπημένο του ανιψιό. Όμως ο Γκάνταλφ εμφανίζεται για μια ακόμη φορά και τα πράγματα δεν φαίνεται να πηγαίνουν και τόσο καλά. Το Δαχτυλίδι αποκαλύπτεται πως είναι αυτό του εχθρού, του Σάουρον, ο οποίος είναι αποφασισμένος να το ανακτήσει σε μία προσπάθεια για να συγκεντρώσει τις δυνάμεις του και να εξουσιάσει τον κόσμο και για να το κάνει δεν διστάζει καθόλου να σκοτώσει. Έτσι ο Φρόντο, κληρονόμος πλέον του Δαχτυλιδιού, μαζί με άλλα 3 Χόμπιτ και πολύ καλούς του φίλους εγκαταλείπει τον τόπο του, προκειμένου να αποφύγει τον εχθρό που μανιωδώς ακολουθεί τα ίχνη του. Το δαχτυλίδι πρέπει να καταστραφεί και μετά από πολύ κόπο, εξάντληση και κίνδυνο, δημιουργείται μια ομάδα, η Συντροφιά του Δαχτυλιδιού, τα μέλη της οποίας πρέπει να βοηθήσουν τον Φρόντο να ταξιδέψει στη Μόρντορ, την χώρα του εχθρού και να ρίξει το Δαχτυλίδι στο Βουνό του Χαμού, όπου και θα καταστραφεί…

Η Συντροφιά χωρίστηκε. 2 Χόμπιτ αγνοούνται, 2 ταξιδεύουν για την Μόρντορ, 3 μέλη της Συντροφιάς είναι ακόμα μαζί, ο Γκάνταλφ είναι προ πολλού νεκρός και ένα μέλος σκοτώνεται προσπαθώντας να προστατέψει τους φίλους του. Με τον πόλεμο να απειλεί να ξεσπάσει από λεπτό σε λεπτό, τα μέλη της Συντροφιάς παίρνουν διαφορετικά μονοπάτια, έχοντας πάντα κοινό σκοπό: την πτώση του κακού. Όμως ο δρόμος δεν είναι εύκολος και απαιτεί θυσίες, πίστη και αφοσίωση. Μεγάλες μάχες κρατούν απασχολημένους τους πιο ικανούς πολεμιστές της Συντροφιάς, ενώ οι υπόλοιποι, κάνουν ό,τι περνά από το χέρι τους για να καθυστερήσουν το ξέσπασμα του εχθρού, που πρόκειται να καταστρέψει τα πάντα. Η προδοσία τούς απειλεί από παντού και ο κίνδυνος κινείται γοργά πάνω από τα κεφάλια τους και όλο και πλησιάζει.

Ο πόλεμος έχει αρχίσει και όσες δυνάμεις έχουν απομείνει βρίσκονται συγκεντρωμένες στην Γκόντορ, η τελευταία ελπίδα ενάντια στον εχθρό. Όλα δείχνουν να έχουν χαθεί και ο μελλοντικός βασιλιάς ακόμα να εμφανιστεί… Αλλά το μεγαλύτερο βάρος το σηκώνει ο Φρόντο, που με την βοήθεια του Σαμ, από τον οποίο χωρίστηκε, πρέπει να διασχίσει απαρατήρητος την Μόρντορ και να φτάσει στο Βουνό του Χαμού πριν να είναι πολύ αργά. Όμως οι δυνάμεις του σιγά-σιγά τον εγκαταλείπουν και ο Σαμ δυσκολεύεται να φροντίζει και τους δύο. Θα καταφέρουν άραγε να ξεφορτωθούν το δαχτυλίδι μια για πάντα πριν να είναι πολύ αργά; Πόσο ακόμα θα αντέξει και η τελευταία άμυνα ενάντια στον εχθρό; Η μοίρα ολόκληρου του κόσμου βρίσκεται στα χέρια του Φρόντο, ή μάλλον, στον λαιμό του, σε ένα μικρό δαχτυλίδι που έχει κρεμασμένο με μια αλυσίδα. Ένα δαχτυλίδι που σε κάνει αόρατο και ίσως τελικά να μην  είναι τόσο αθώο…

Αρχικά μάθαμε ότι στο σύμπαν μας υπάρχουν αστερισμοί. Kάποιοι από αυτούς είναι η Aνδρομέδα, ο Πήγασος ,η Μικρή και η Μεγάλη Άρκτος, ο Ηρακλής και ο Ωρίωνας. Μάθαμε μέσω νυχτερινών μαθημάτων να τους αναγνωρίζουμε στον ουρανό και εμπλουτίσαμε τις γνώσεις μας, αναζητώντας πληροφορίες για την ιστορία τους. Το μάθημα έγινε πιο διασκεδαστικό όταν χωρισμένοι σε ομάδες κάναμε μία παρουσίαση πάνω σε έναν αστερισμό της επιλογής μας με πληροφορίες, αλλά και με ζωγραφιά πάνω σε καμβά.

Στο πλαίσιο του Ομίλου της Αστρονομίας με αφορμή την μελέτη μας για το ηλιακό σύστημα αποφασίσαμε να δημιουργήσουμε μία απομίμηση με ένα δημιουργικό τρόπο. Αποφασίσαμε λοιπόν να φτιάξουμε μία κατασκευή. Αρχικά χωριστήκαμε σε ομάδες των 4 με 8 ατόμων. Τα υλικά που χρησιμοποιήσαμε ήταν χαρτόνι, μικρές μπαλίτσες από φελιζόλ στα κατάλληλα μεγέθη έτσι ώστε να μοιάζουν με τους πλανήτες και καλαμάκια. Για την ολοκλήρωση της κατασκευής χρειαστήκαμε επίσης μαρκαδόρους για να χρωματίσουμε τους πλανήτες, ψαλίδι και φυσικά κόλλα σιλικόνης. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ήταν μία απαιτητική διαδικασία που ωστόσο άξιζε τον κόπο γιατί μέσω της δραστηριότητας αυτής μάθαμε διάφορες πληροφορίες για το ηλιακό σύστημα με έναν ποιο ζωντανό παραστατικό και σίγουρα με έναν πιο ενδιαφέροντα τρόπο από μία βαρετή παρουσίαση. Τέλος αναπτύχθηκαν σημαντικές αρετές, όπως ο σεβασμός, η ευγένεια και συνεργασία, αφού για την επιτυχία μιας τέτοιες κατασκευής ήταν απαραίτητες οι αξίες αυτές.

Εξάλλου την Τετάρτη 14 Μαΐου πήγαμε στο Διοικητήριο Σπάρτης και παρουσιάσαμε  τις κατασκευές μας μαζί με άλλα σχολεία. Μιλήσαμε για αυτά που κάναμε κατά τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς και δείξαμε και ένα βίντεο με τις αναμνήσεις μας από τον Όμιλο Αστρονομίας.

Φυσικά δεν υπήρχε μόνο γνώση αλλά και διασκέδαση!

Στη διάρκεια του μαθήματος υπήρχαν και στιγμές που γελούσαμε, συζητούσαμε και περνούσαμε δημιουργικά τον χρόνο μας με κατασκευές και πειράματα. Μέσα σε όλη είναι αυτήν την απίστευτη εμπειρία και το ταξίδι μας στο διάστημα μάθαμε αρκετά πράγματα. Αυτό που θα θέλαμε να πούμε λοιπόν είναι ότι αυτή η εμπειρία θα μας μείνει αξέχαστη για πάντα!

Α.Κ. και Β.Δ.

Ο σύλλογος Ποντίων Νομού Λακωνίας “Ο Πόντος”, στο πλαίσιο της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου, πραγματοποίησε εκδήλωση με θέμα  τα στρατόπεδα συγκέντρωσης στη Μακρόνησο. Η εκδήλωση έγινε στο πνευματικό κέντρο “Ευάγγελος Φιλιππόπουλος” του Δήμου Σπάρτης στις 27 Απριλίου 2025.

Ομιλητής ήταν ο κ. Καστανίδης Θεόφιλος, πρόεδρος του συλλόγου Ποντίων  “Αργοναύτες Κομνηνοί” της Καλλιθέας στην Αθήνα. Επίσης, ο κ. Καστανίδης παρουσίασε το βιβλίου του με τίτλο “Το μακρονήσι των προσφύγων λύνει τη σιωπή του”, στο οποίο γράφει για τα στρατόπεδα συγκέντρωσης στο μακρονήσι. Ιδιαίτερα γράφει για το πώς οι άνθρωποι πέθαιναν, είτε από την πείνα, είτε από τις αρρώστιες. Ακόμα κι αυτοί που έφυγαν, μετά από το νησί, ταλαιπωρήθηκαν για πολύ καιρό, καθώς τους μετακινούσαν πολύ συχνά. Μέλη της Ερασιτεχνικής Θεατρικής Ομάδας Λακωνίας (ΕΘΟΛ) διάβασαν μαρτυρίες προσφύγων από το βιβλίο. Τέλος, παρακολουθήσαμε μία αναπαράσταση ενός πολεμικού χορού  των Ποντίων με μαχαίρια. Αυτή η εμπειρία με συγκίνησε πάρα πολύ και θα τη θυμάμαι για πάντα.

Μία από τις αγαπημένες μου ασχολίες είναι το πιάνο. Είναι ένα χόμπι με το οποίο ασχολούμαι εδώ και πολλά χρόνια και για αυτό βρίσκομαι σε ένα σχετικά υψηλό επίπεδο αν και έχω ακόμα πολύ δρόμο μπροστά μου.

 Το πιάνο βοηθάει στη ψυχική και σωματική ηρεμία, καθώς η μουσική που παράγει σε μαγεύει και σε κάνει να ξεχνάς τα προβλήματα σου να νιώθεις γαλήνη, είτε είσαι αυτός που παράγει την μουσική, είτε απλά ο ακροατής, αλλά επίσης γίνεσαι περισσότερο ψύχραιμος και συγκρατημένος άνθρωπος. Επιπλέον μαθαίνοντας πιάνο εξοικειώνεσαι με τη μουσική κάτι το οποίο είναι πολύ ενδιαφέρον.

Εγώ παίζω κυρίως κλασικά κομμάτια από κλασικούς καλλιτέχνες, διότι αυτά τα συγκεκριμένα παίζω στο τέλος κάθε χρόνου στις εξετάσεις του ωδείου μου.

Το πιάνο, που ανήκει στην κατηγορία των έγχορδων, είναι το όργανο που απαιτεί τα περισσότερα χρόνια μελέτης.

Χωρίζεται σε τέσσερα επίπεδα.

Το πρώτο επίπεδο είναι η προκαταρκτική η οποία διαρκεί 1-2 χρόνια.

Το δεύτερο επίπεδο είναι  η κατωτέρα η οποία διαρκεί 3 χρόνια.

Το τρίτο επίπεδο, που είναι και αυτό στο οποίο βρίσκομαι, είναι η μέση η οποία διαρκεί επίσης 3 χρόνια, όπως και το επόμενο και τελευταίο επίπεδο που είναι η ανωτέρα.

Σε περίπτωση που κάποιος θέλει να πάρει πτυχίο πάνω στο πιάνο θα πρέπει να κάνει πρακτική δύο επιπλέον χρόνια.

Όλα τα μουσικά όργανα προσφέρουν ηρεμία και γαλήνη στους ανθρώπους αλλά πιστεύω πως το πιάνο είναι από τα σημαντικότερα καθώς έχει χαρακτηριστεί ως «ο βασιλιάς των οργάνων».