«Χαρούμενα» Χριστούγεννα
Και ξαφνικά είναι Δεκέμβριος και δεν είσαι παιδί πια. Δεν είσαι παιδί εδώ και πολύ καιρό… Ο άγιος Βασίλης δεν μεταμορφώνει το καλοριφέρ σε τζάκι ,για να τρυπώσει στο σπίτι σου, δεν κρύβεσαι κάτω από το δέντρο, για να βλέπεις πώς αναβοσβήνουν τα πολύχρωμα φωτάκια του, δεν γράφεις γράμματα με τελικό προορισμό το βόρειο πόλο, δεν κάνεις σχέδια με τον αδελφό σου να μείνετε ξύπνιοι όλο το βράδυ της παραμονής, για να δείτε έστω και φευγαλέα την σκιά του παχουλού άκακου εισβολέα, ακόμη και τα κάλαντα έχεις την επιλογή πλέον να τα αποφύγεις. «Είσαι ολόκληρη γυναίκα, φυσικά και δεν θα πας! Θα γελάσει κάθε πικραμένο χείλι…». Δεν μπορώ να θυμηθώ πότε ήταν η τελευταία φορά που φιλοξένησα τα Χριστούγεννα μέσα στην καρδιά μου.
Τα τελευταία χρόνια κυρίως τα βλέπω τριγύρω μου σαν διακοσμητικά σαλονιού, κουζίνας άντε και λίγο δωματίου, τίποτα περισσότερο. Έπειτα, τα μελομακάρονα και οι κουραμπιέδες παχαίνουν, η εορταστική περίοδος συνεπάγεται πολλά έξοδα, ο γέρος Βασίλης συνταξιοδοτήθηκε, μία χρονιά «πεθαίνει» και μία άλλη αβέβαιη την διαδέχεται, το φαγοπότι στο οικογενειακό τραπέζι γίνεται με τον εαυτό μας και ο στολισμός του σπιτιού κουράζει την μέση μας… Και όλοι χαίρονται και όλοι λυπούνται και όλοι βιάζονται και όλοι συγκινούνται. Τελικά, ίσως να φταίω εγώ. Ίσως δεν έπρεπε να μάθω τόσα πολλά… Καλύτερα να αγνοούσα τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί ο κόσμος και να κρατούσα μόνο την δική μου αλήθεια, την δική μου πραγματικότητα. Τώρα είναι δύσκολο να βρω τον δρόμο πίσω σε εκείνη την μικρή, πεισματάρα εκδοχή μου που πίστευε δίχως ντροπή στα θαύματα.
Πασχαλίνα Τσιακατούρα
