Ανάσα φωτός
Η νύχτα απλώνει το πέπλο της
Σαν μητέρα που σκεπάζει τον κόσμο.
Με μια κίνηση αθόρυβη
Ρίχνει χιόνι,
Όχι για να στολίσει,
Μα για να μαλακώσει
Όσα πονάνε.
Τα φώτα ανασαίνουν ζεστά
Στις άκρες των δρόμων,
Σαν μικρές καρδιές
Που δεν έμαθαν ποτέ
Να εγκαταλείπουν.
Κάπου μακριά χτυπά
Μια καμπάνα αργή
Κι ο ήχος ταξιδεύει
Σαν σκέψη που ψάχνει
Σε ποια ψυχή να ακουμπήσει.
Όποιος περπατά μόνος
Στην παγωνιά της γης
Ακούει μέσα του ένα φως.
Όχι δυνατό,
Όχι θορυβώδες,
Ένα φως που τρεμοπαίζει
Σαν υπόσχεση.
Και όταν ένα παιδί γελά
Ή δυο χέρια αγγίξουν για λίγο,
Η νύχτα φωτίζεται από μέσα,
Σαν να θυμήθηκε
Την αρχική της αποστολή:
Να χωράει όνειρα .
Αυτό είναι τα Χριστούγεννα :
Μια στιγμή απλή,
Που ξαφνικά ανοίγει
Σαν λουλούδι στο χιόνι
Και μας θυμίζει
Πόσο ανθρώπινο είναι
Να ψάχνουμε ζεστασιά
Ακόμα κι εκεί
Που δεν φαίνεται.
Κι όμως ,
Εκεί βρίσκεται πάντα.
Από τη μαθήτρια της Β΄ τάξης, Θεανώ Καλεμκερίδου
