Γυρνώντας πίσω στην παλιά Αθήνα…

Γυρνώντας πίσω  στην  παλιά  Αθήνα…

 Αθήνα5

Φέτος  ξεκινήσαμε ένα ταξίδι πίσω στο χρόνο για να γνωρίσουμε την πόλη μας. Είδαμε πρώτα φωτογραφίες  της   παλιάς   Αθήνας  και  ταινίες  του παλιού ελληνικού κινηματογράφου  όπως:

«Η  δε  γυνή  να  φοβήται  τον  άντρα  και  Λαός  και  Κολωνάκι». Επισκεφτήκαμε το ατελιέ του Σπύρου Βασιλείου και  είδαμε την παλιά Αθήνα, όπως την έβλεπε από το παράθυρό του και την αποτύπωνε στους πίνακες του ο Βασιλείου. Ήταν η εποχή που η Αθήνα άρχισε να αλλάζει από τα διώροφα σπίτια πέρασε στις πολυκατοικίες.

Μετά από τις επισκέψεις μας στο μουσείο Μπενάκη αλλά και στο Πολιτιστικό κέντρο Μελίνα Μερκούρη αποφασίσαμε να στήσουμε  αθηναϊκή γειτονιά με σπίτια και μαγαζιά, όπως την είδαμε.

Φέραμε κουτάκια για να την κάνουμε τρισδιάστατη. Ζωγραφίσαμε την πρόσοψη του κάθε σπιτιού(κουτιού)  και την κολλήσαμε πάνω στο κουτί. Προσπαθήσαμε να κάνουμε την πρόσοψη να μοιάζει νεοκλασική με σχέδια. Το αποτέλεσμα το βλέπετε.

 

γειτονιά 2

geitonia 1

 

Επαγγέλματα του παλιού καιρού…

 

Ασχοληθήκαμε επίσης και με  τα επαγγέλματα της  δεκαετίας του 1950 που ήταν  πολύ διαφορετικά από τα σημερινά. Τον καιρό εκείνο οι οικονομικές συνθήκες ήταν πολύ δύσκολες, τα αγαθά λιγοστά.

Όλοι αυτοί οι πλανόδιοι επαγγελματίες γύριζαν στις γειτονιές τα δύσκολα εκείνα χρόνια μετά τον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο τότε που ο κόσμος ήταν πολύ λιγότερος από σήμερα και πιο φτωχός για να μπορέσουν να ζήσουν.

 

 

Ο παγοπώλης  πουλούσε τον πάγο περιφερόμενος στις γειτονιές,    παγοπώλης

γιατί εκείνη την εποχή  δεν υπήρχαν ηλεκτρικά ψυγεία αλλά ξύλινα

για τη συντήρηση των τροφίμων. Κάθε μέρα λοιπόν περνούσε ο

παγοπώλης που εφοδίαζε με πάγο όλα τα σπίτια.

 

 

Τα σπίτια είχαν αυλές με μάντρες, οι οποίες για να διατηρηθούν χρειάζονταν κάθε τόσο ασβέστωμα έτσι, περνούσε από τις γειτονιές ο ασβεστάς.

 

Ο αγωγιάτης  μετέφερε με τα ζώα του (μουλάρια, γαϊδούρια ) ανθρώπους και εμπορεύματα από το ένα χωριό στο άλλο  (παλιά δεν υπήρχαν ασφαλτοστρωμένοι δρόμοι και πολλά αυτοκίνητα).

 

Ο λούστρος  με το κασελάκι του στεκόταν στους δρόμους. Μέσα σ΄αυτό είχε  μπογιές, βούρτσες, σφουγγάρια. Περνούσε το ένα παπούτσι με την μπογιά , αφού πρώτα το ξεσκόνιζε και στη συνέχεια  με την κόχη της   βούρτσας  χτυπούσε το κασελάκι για να συνέλθει ο ονειροπαρμένος  πελάτης  που χαζεύει με τους περαστικούς .

« Το άλλο του έλεγε »  και ο πελάτης σήκωνε σαν το άλογο το άλλο πόδι και το έβαζε στην υποδοχή για να συνεχίσει.

λούστρος

Ο γανωτής ή γανωτζής ή γανωματής. Όπως και να τον πούμε είναι ο ίδιος άνθρωπος. Είναι ο συντηρητής μαγειρικών σκευών. Είναι ο άνθρωπος με τα μουτζουρωμένα ρούχα που είχε κρεμασμένη μια μεγάλη ανοικτή σακούλα στην πλάτη από λινάτσα ή καναβάτσα.

γανωτής

Ο εφημεριδοπώλης :  Εφημερίδες !  Εφημερίδες!  με νέα ολόφρεσκα που δεν ξαναείδες.  Διαβάστε τα νέα τα πολιτικά, διαβάστε για γκολ στα αθλητικά.

Για γάμους,  κηδείες στα κοινωνικά.  Εφημερίδες!  Εφημερίδες !

εφημεριδοπώλης

 

Αχθοφόρος ή χαμάλης: Παλιά οι άνθρωποι δεν μπορούσαν να  σηκώνουν  πολλά βάρη γι’ αυτό

έρχονταν οι αχθοφόροι, αυτοί σήκωναν  πολλά βαριά πράγματα και σκεύη. Αυτοί τους βοηθούσαν όταν πήγαιναν  ταξίδι. Ο αχθοφόρος    βρισκόταν στα   λιμάνια  ή στα  αεροδρόμια.

καλαθάς

Ο καλαθάς : Καλαθάδες υπάρχουν ακόμα και σήμερα. Επειδή χρειάζονταν καλάθια για το μάζεμα της ελιάς, του καπνού αλλά και για τη μεταφορά των προϊόντων τους υπήρχαν οι καλαθάδες που έφτιαχναν καλάθια από καλάμια. Βέβαια πολλοί τα έφτιαχναν και μόνοι τους στα σπίτια τους και δεν αγόραζαν από τους καλαθάδες. Οι καλαθάδες έπαιρναν καλάμια που τα μάζευαν από τις όχθες των ποταμών και των βάλτων και τα έκοβαν κατά μήκος με ειδικά μαχαίρια. Τις λουρίδες αυτές από τα καλάμια τις έπλεκαν κι έφτιαχναν καλάθια και πανέρια σε διάφορα μεγέθη.

 

 

 

Ο (Ν)τελάλης διαλαλούσε τα νέα, τις παραγγελίες που έπαιρνε από τις αρχές ή για τα εμπορεύματα που έφερναν οι πραματευτάδες.

Τα παλιά τα χρόνια που δεν είχαν ανακαλυφτεί το ραδιόφωνο, η τηλεόραση και το μεγάφωνο οι αρχές είχαν πρόβλημα να επικοινωνήσουν με τους κατοίκους και να τους πουν για κάποια πράγματα ή αποφάσεις που τους αφορούσαν.

Έβαζε την παλάμη στο στόμα, σαν χωνί, κι έπαιρνε τις γειτονιές φωνάζοντας. Η αμοιβή του ήταν ένα ποτηράκι τσίπουρο ή λίγο κολατσιό.

Ο αρκουδιάρης :  Ο  τσιγγάνος  που  γύριζε  σε  δρόμους  και  πλατείες με μια  αρκούδα  που  την  είχε  εκπαίδευση  να  χορεύει  και μάζευε χρήματα.

λατερνατζής

 

Ο λατερνατζής   :  Από  τα  σπίτια   όλων    περνούσε,   με  τη  λατέρνα τραγουδούσε  κι  ο  κόσμος   διασκέδαζε. Περνούσε  από  τα στενά πίσω αυτή  κι  λατερνατζής  μπροστά  τραγουδούσε.   Της   έβαζε  χάντρες, φυλακτά  λογιών,  κεντίδια  πλουμιστά,  για να  την κοιτάζουν όλοι. Έστεκε  στο  κέντρο  η  κυρα,  με  ένα  λουλούδι στα μαλλιά για να την θαυμάζουν.

 

Ο αμαξάς : Ο αμαξάς ήταν κάτι σαν το σημερινό ταξιτζή. Ένα επάγγελμα που τραγουδήθηκε πάρα πολύ από τον κόσμο εκείνης της εποχής.

Για τη δουλειά του ο αμαξάς χρησιμοποιούσε ένα τετράτροχο αμάξι, με αραμπά, που το έσερναν ένα ή δύο άλογα και μ” αυτό εκτελούσε μεταφορές ανθρώπων ή ένα δίτροχο αμάξι, τη σούστα, που μ” αυτήν έκαναν τις βόλτες τους οι ρομαντικοί της εποχής, αλλά τη χρησιμοποιούσαν για τις μετακινήσεις τους και οι επίσημοι.
Ο καραγκιοζοπαίχτης:  Το  καμπανάκι  χτύπησε  και  στη  μικρή  πλατεία
γέμισε   τα  καθίσματα  ή  πιτσιρικαρία.

σαλεπιτζής

Ο σαλεπιτζής

Κάνει κρύο παγωνιά ο σαλεπιτζής μας στη γωνιά, δίνει γλύκα στους πελάτες με σαλέπι και χαλβάδες. Ένας από τους γραφικότερους πλανόδιους επαγγελματίες της παλιότερης εποχής είναι ο σαλεπιτζής. Ο σαλεπιτζής έφτιαχνε το σαλέπι, ένα θερμαντικό, μαλακτικό ρόφημα από ζάχαρη  ή μέλι. Το σαλέπι είναι μια σκόνη από τους ξηρούς κονδύλους πολλών ειδών της οικογένειας Ορχεΐδες.

 

 

 

                                                                                                                            Γεράσιμος Μ. –  Νάσια Ρ. – Φαίδρα Κ. – Χαρά Π.

 

 

 

Επίσκεψη στο Πολιτιστικό Κέντρο Μελίνα Μερκούρη

Στις 26 Μαΐου πήγαμε και είδαμε μια παλιά γειτονιά της Αθήνας  στο Πολιστικό κέντρο Μελίνα στο παλιό Πιλοποιείο.                politistiko-kentro-dimoy-athinaion-melina

Μεταφερθήκαμε πολλά χρόνια πίσω όταν βρεθήκαμε εκεί. Νιώσαμε σαν να ζούσαμε τότε. Είδαμε πολλά μαγαζιά της εποχής και μάθαμε αρκετά καινούρια πράγματα για τους επαγγελματίες της εποχής.

Ένα από αυτά ήταν και το κουρείο. Παλιά ο κουρέας ήταν και γιατρός (οδοντίατρος) έκανε μικροεπεμβάσεις. Είδαμε το καφενείο εκεί οι άνθρωποι  πήγαιναν καλοντυμένοι. Οι άντρες  φορούσαν καπέλα, πουκάμισα, σακάκια. Ο νόμος δεν επέτρεπε οι γυναίκες  να βγαίνουν έξω. Οι γυναίκες φορούσαν φορέματα ή φούστες που αγόραζαν από καταστήματα με έτοιμα ενδύματα, όπως <<Η ωραία Αθηναία>> που είδαμε στο Μελίνα ή τα έραβαν σε μοδίστρες.

Είδαμε το δημαρχείο, το καπνοπωλείο, το παντοπωλείο που είναι το σημερινό SUPER MARKET. Επίσης είδαμε και το φωτογραφείο, ο φωτογράφος τραβούσε τα πορτρέτα των πελατών και τα τύπωνε μέσα σε σκοτεινό δωμάτιο. Οι φωτογραφίες όμως έκαναν πολλή ώρα για να βγουν.

 

 

                                                                                                                                  Μαρίζα Α. – Νεφέλη Τ.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Μια αλλιώτικη μέρα…

 

Μελετήσαμε στην τάξη μας τη ζωή των παππούδων μας και σιγά σιγά λοιπόν, αρχίσαμε να ψάχνουμε στα σπίτια μας για να βρούμε παλιούς «θησαυρούς’’.

Φέραμε στην τάξη μας παλιά   αντικείμενα των παππούδων μας για  το  δικό μας μουσείο  μας. Κάναμε καταγραφή, μάθαμε τη χρήση τους και την ιστορία τους, γράψαμε τις λεζάντες των αντικειμένων και στήσαμε το μουσείο μας.

Μερικοί από τους ‘’θησαυρούς’’ που βρήκαμε ήταν λάμπα πετρελαίου, παιχνίδια, ταμειακή μηχανή, πέταλο, χαρτονομίσματα, σύριγγα, δίσκο βινυλίου, λιβανιστήρι, λυχνάρι, πιστόλι, κόσκινο, φωτογραφίες, κόμικς, σχολική ποδιά, παλιά βιβλία, γραμμόφωνο, λούπα, φωτογραφική μηχανή, τέντζερη, σίδερο, ακονιστής μαχαιρών,  ξυράφι ξυρίσματος κ.ά.

Την Πέμπτη λοιπόν στις 11 Ιουνίου 2015 δεχτήκαμε συμμαθητές μας απ΄όλο το σχολείο, δασκάλους μας και τη διευθύντριά μας. Ήταν μια πολύ ιδιαίτερη μέρα για μας.

 

Αντζελίνα Ρ.- Γεράσιμος Μ. – Δάφνη Γ. – Χαρά Π.

 

 

 

φωτό

 

Σχολιάστε

Top