ΗΜΕΡΑ 1

Την πρώτη ημέρα ήμουν ανυπόμονος το πρόγραμμα μας είχε προσομοιωτή κάτι το οποίο με ενθουσίασε. Όταν μπήκα μέσα είδα τον Γιώργο να με περιμένει έβαλα την τσάντα μου στο συρτάρι μου και πήγα με τον Γιώργο να γνωρίσω τα άλλα παιδιά. Αφού γνωρίσαμε τα άλλα παιδιά τα προκαλέσαμε σε κυνηγητό ο χρόνος πέρασε γρήγορα και το πρόγραμμα άρχισε. Πήγαμε πάνω στην βιβλιοθήκη για διάφορες δραστηριότητες που βαριέμαι να πω αλλά όσο κατεβαίναμε τα σκαλιά ακούσαμε κάτι περίεργο, το αγνοήσαμε και πήγαμε να φάμε πρωινό. Όσο τρώγαμε ακούσαμε τον ίδιο ήχο αλλά τον αγνοήσαμε ξανά ήταν δυνατός και λίγο τρομακτικός άλλα δεν του δώσαμε πολύ σημασία. συνεχίσαμε τις δραστηριότητες  και επιτέλους ήρθε η ώρα του προσομοιωτή, όμως για κάποιον λόγο δεν δούλευε και οι κύριοι είπαν πως δεν μπορούσαν να εντοπίσουν το πρόβλημα εμένα πάντως κάτι μου βρωμούσε εδώ μπορεί να ήταν το σάντουιτς του κυρίου, ποιoς ξέρει.

ΗΜΕΡΑ 2

Την δεύτερη ημέρα το πρόγραμμα είχε ταινία 3D και πλανητάριο έτρεξα στο ΝΟΗΣΙΣ γιατί είχα αργήσει άφησα την τσάντα μου στο ντουλαπάκι και πήγα να φάω πρωινό. Όσο έτρωγα μαζί με τους άλλους ακούσαμε έναν κύριο να φωνάζει, όταν τον ρωτήσαμε τι έγινε μας εξήγησε πως γλίστρησε και χτύπησε το πόδι του άλλα, δεν είχε καμία μελανιά. Αυτή την φορά υποπτευτήκαμε κάτι δεν γίνετε να χτυπήσεις το πόδι σου λίγο να μην έχεις καμία μελανιά και να τσιρίζεις έτσι. Περάσαμε μέσα στο πλανητάριο όπου είδαμε μία ταινία για την ρύπανση του πλανήτη που δεν ήταν ενδιαφέρουσα. Όταν όμως τελείωσε η ταινία και έφυγαν όλοι εγώ και ο Γιώργος μείναμε πίσω γιατί αφαιρεθήκαμε. Έκλεισαν απότομα όλα τα φώτα και ακούστηκε μια φωνή πολύ σιγανή. Δεν είχαμε χρόνο να ακούσουμε τι έλεγε γιατί τρέχαμε από την τρομάρα μας. Χωρίς να βλέπουμε τίποτα σκόνταψα σε ένα σκαλοπάτι και έπεσα. Σηκώθηκα όσο πιο γρήγορα μπορούσα και άρχισα να τρέχω. βγήκαμε έξω και εκεί μας περίμεναν οι γονείς μας.

ΗΜΕΡΑ 3

Την τρίτη ημέρα το πρόγραμμα είχε ντρόουν και το λεγόμενο δωμάτιο φυσικής. Μπήκα στο ΝΟΗΣΙΣ άφησα την τσάντα μου στο ντουλαπάκι όπως πάντα βρήκα τον Γιώργο και τους άλλους και αρχίσαμε να παίζουμε κυνηγητό. Μετά από λίγο ξεκίνησε το πρόγραμμα και πήγαμε να  οδηγήσουμε τα ντρόουν μας. Ένας το κόλλησε σε ένα δέντρο ενώ οι άλλοι έκαναν αγώνες, ήταν πολύ ωραία. Όσο πηγαίναμε ξανά μέσα στο κτίριο όμως ο κύριος που είχαμε λιποθύμησε. ήρθε ασθενοφόρο και οι γιατροί είπαν πως δεν λιποθύμησε από ηλίαση ούτε είχε πάθει κάτι τις τελευταίες μέρες, τότε κατάλαβα πως ο κύριος που λιποθύμησε ήταν αυτός που φώναξε χωρίς λόγο. Κάτι μου βρωμούσε πολύ και αυτή τη φορά δεν ήταν το σάντουιτς του κύριου. Περάσαμε μετά στην αίθουσα φυσικής οπού είχε πολλά ωραία πράγματα αλλά το δικό μου αγαπημένο είναι η ρόδα του χάμστερ όσο οι άλλοι έπαιζαν με τους νόμους της φυσικής εγώ και ο Γιώργος προσπαθούσαμε να βγάλουμε νόημα σε όλη αυτή τη ιστορία. Τότε κόπηκε το ρεύμα κανένα παιδί δεν είχε πειράξει κάτι βγήκαμε έξω από το κτίριο και είχαμε ελεύθερη ώρα μέχρι να φτιάξουν τα φώτα.

ΗΜΕΡΑ 4

Την τέταρτη μέρα είχαμε προσομοιωτή και βιβλιοθήκη που έχει πολλά ωραία βιβλία για ύπνο. έφτασα στο ΝΟΗΣΙΣ νωρίς αυτή την φορά για να εξερευνήσω με τον Γιώργο όταν μπήκα ο Γιώργος έτρεμε σαν ψάρι τον ρώτησα τι έγινε και μου είπε πως είδε τον κύριο που ήταν στο νοσοκομείο να τον κοιτάει με κόκκινα μάτια  του είπα πως δεν είναι αστείο αλλά μου είπε πως δεν το είπε για αστείο. πήγαμε πάνω να εξερευνήσουμε ακόμα και αν δεν επιτρεπόταν. βρήκαμε ένα δωμάτιο που μας γυάλισε το μάτι ήταν σκοτεινό δεν προλάβαμε να δούμε κάτι διότι μας βρήκαν οι κύριοι και μας έβαλαν τιμωρία. Άρχισε το πρόγραμμα και πήγαμε στον προσομοιωτή περάσαμε τέλεια αλλά κολλούσε λίγο άκουσα από τους κυρίους πως αυτό δεν θα έπρεπε να γίνει. Πήγαμε πάνω στην βιβλιοθήκη και αρχίσαμε το διάβασμα ΠΟΛΎ ΒΑΡΕΤΌ  οπότε θα έλεγα εγώ να πάω τουαλέτα και ο Γιώργος να πιει νερό. πήγαμε πίσω στο σκοτεινό δωμάτιο και μπήκαμε μέσα εξερευνήσαμε λίγο το δωμάτιο, όταν αντικρίσαμε δυο κόκκινα μάτια να μας κοιτάνε στη άλλη άκρη του δωματίου. Τότε άρχισαν να έρχονται όλο και πιο γρήγορα τρέξαμε έξω από το δωμάτιο που μας περίμενε ο κύριος μας ρώτησε τι κάναμε εκεί μέσα και του τα εξηγήσαμε όλα γέλασε στα μούτρα μας και έφυγε πήγαμε πίσω στην βιβλιοθήκη και συνεχίσαμε το διάβασμα τελικά τα βιβλία δεν είναι τόσο βαρετά όσο ακούγονται όταν γύρισα σπίτι έβαλα μια τάξη στις σκέψεις μου και ήμουν έτοιμος για την αυριανή μέρα.

ΗΜΕΡΑ 5

Την πέμπτη μέρα είχαμε ελεύθερες ώρες και αποχαιρετισμούς,  επιτέλους χρόνος για εξερεύνηση σκεφτόμουν όσο πήγαινα στο ΝΟΗΣΙΣ είδα τον κύριο που είχε πάθει όλα στο ΝΟΗΣΙΣ. Φερόταν πολύ περίεργα. Μπήκαμε στο σκοτεινό δωμάτιο αλλά αυτή τη φορά τίποτα, τότε έκλεισε η πόρτα πίσω μας άνοιξαν τα φώτα και μπροστά μας ο κύριος [φάντασμα] έτσι μας είπε να τον φωνάζουμε προσπαθήσαμε να ανοίξουμε την πόρτα αλλά ήταν κλειδωμένη τρέμαμε σαν ψάρια αυτά τα κόκκινα μάτια σου πάγωναν το αίμα. Τότε μας ήρθε μία ιδέα βρήκαμε παλιές φωτογραφίες σε μια γωνίτσα. Ετρεξε να τις πάρει ο Γιώργος όσο εγώ απασχολούσα το φάντασμα τότε μπήκε μπροστά στο φάντασμα ο Γιώργος και του έδειξε τις φωτογραφίες ο κύριος άρχισε να θυμάται τον παλιό του εαυτό και να γίνετε κανονικός το φάντασμα έφυγε και κανείς δεν ξέρει που πήγε μπορεί να είναι οπουδήποτε μέχρι και στο σπίτι σου…

Πρόκειται για ένα ανακτορικό συγκρότημα που χτίστηκε μεταξύ 1712 και 1723 ως θερινή έπαυλη του πρίγκιπα Ευγένιου της Σαβοΐας. Ενώ σήμερα αποτελεί τη σημαντικότερη πινακοθήκη της Αυστρίας. Αποτελείται από δυο μπαρόκ παλάτια (το Άνω Μπελβεντέρε και το Κάτω Μπελβεντέρε), τον Πορτοκαλεώνα, τους Στάβλους και τους εντυπωσιακούς Κήπους που περιβάλλουν το ανάκτορο.

Σημαντικό τοπόσημο στο κέντρο της Βιέννης

Το Μπελβεντέρε βρίσκεται στο νοτιοανατολικό άκρο του κέντρου της Βιέννης και αποτελεί έναν εμβληματικό τόπο για την ιστορία της χώρας. Καθώς, μεταξύ άλλων, στο Μπελβεντέρε υπογράφτηκε η συνθήκη ανεξαρτησίας της μοντέρνας Αυστρίας μετά το πέρας του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου.

Κατασκευή που διήρκησε 11 χρόνια

Η ιστορία του Μπελβεντέρε ξεκινάει το 1697 όταν ο Πρίγκηπας Ευγένιος αγόρασε την έκταση για να χτίσει μια καλοκαιρινή εξοχική κατοικία. Ο Ευγένιος είχε αποκτήσει πολλά χρήματα με τη συμμετοχή του στην πετυχημένη υπεράσπιση της Βιέννης από τους Οθωμανούς. Το 1712 ξεκίνησε η κατασκευή του Κάτω Μπελβεντέρε, ακολούθησε το Άνω Μπελβεντέρε και εργασίες διακόσμησης μέχρι και το 1723 όπου το συγκρότημα είχε πλέον ολοκληρωθεί.

Ανάκτορο Μπελβεντέρε ένα από τα πρώτα δημόσια μουσεία του κόσμου

Το 1752 ξεκινάει ο δεύτερο σημαντικό κομμάτι της ιστορίας του Μπελβεντέρε. Τότε το συγκρότημα περνάει στην ιδιοκτησία του Οίκου των Αψβούργων. Το 1781 δέχεται τα έργα της αυτοκρατορικής πινακοθήκης και το συγκρότημα ανοίγει της πύλες του στο κοινό. Γίνεται έτσι ένα από τα πρώτα δημόσια μουσεία του κόσμου. Τα επόμενα χρόνια εμπλουτίζει τα εκθέματά του με σημαντικές συλλογές και δημιουργούνται νέα τμήματα όπως: το Μουσείο Ιστορίας της Τέχνης, η Κρατική Πινακοθήκη Μοντέρνας Τέχνης καθώς και η πρώτη Πινακοθήκη για τα νέα καλλιτεχνικά ρεύματα στην Αυστρία.

Η σημαντικότερη πινακοθήκη της Αυστρίας στεγάζεται στο Μπελβεντέρε

Μετά το τέλος του 1ου Παγκοσμίου Πολέμου το Μπελβεντέρε περνάει στα χέρια του Αυστριακού κράτους. Σήμερα το Μπελβεντέρε στεγάζει την έδρα της «Αυστριακής Πινακοθήκης του Μπελβεντέρε». Αυτή είναι η σημαντικότερη πινακοθήκη της Αυστρίας, καθώς φιλοξενεί τη μεγαλύτερη συλλογή αυστριακής τέχνης που χρονολογείται από τον Μεσαίωνα μέχρι τις μέρες μας.

Παράλληλα, το Άνω Μπελβεντέρε λειτουργεί ως μουσείο με μόνιμα έργα από τον Μεσαίωνα μέχρι σήμερα ενώ στον Πορτοκαλεώνα και τους Στάβλους, φιλοξενούνται περιοδικές εκθέσεις. Οι επισκέπτες εντυπωσιάζονται επίσης και από τους φημισμένους και ιδιαίτερα εκτεταμένους κήπους του ανακτόρου.

Πηγή: https://www.taxidologio.gr/vienna-todo-belvedere.html

Είναι τα παιδιά που τα ανάγκασαν να μεγαλώσουν πρόωρα… Παιδιά τα οποία αντί να μεγαλώσουν με αυτοκινητάκια, κούκλες, ποδόσφαιρο και παιχνίδια στην αλάνα, μεγάλωσαν με glock, περίστροφα, καλάζνικοφ και χειροβομβίδες. Η τραγικότητα ξεχειλίζει από παντού… Με μια κίνηση, τους σβήνουν το χαμόγελο από το πρόσωπο.

Μπορεί να τραυματιστούν πολύ σοβαρά ή να χάσουν ακόμα και τη ζωή τους. Είναι αδιανόητο το τι σκέφτονται οι άνθρωποι που χρησιμοποιούν τα παιδιά ως μηχανές βοηθείας για τον πόλεμο…

Κάθε μέρα τα παιδιά αυτά σε όλο τον κόσμο «καταδικάζονται» να συμμετάσχουν στον πόλεμο. Εκπαιδεύονται σκληρά και βάναυσα για να γίνουν εργαλεία πολέμου και να σκοτώσουν. Η παιδική τρομοκρατία είναι ένα φαινόμενο που μαστίζει πολλές χώρες του κόσμου και πρέπει να εξαφανιστεί…

Ένα παιδί που έγινε στρατιώτης… Ένα παιδί που του έκλεψαν τις χαρές και τις ελπίδες μιας χαμένης παιδικής ηλικίας… Ένα παιδί έτοιμο να ανατιναχτεί για ένα όνειρο, για έναν σκοπό χωρίς νόημα, μια ζωή χωρίς αρχή και τέλος, ΔΕΝ αξίζει να ζει

Το να ζώσεις ένα παιδάκι με εκρηκτικά και να το στείλεις να ανατιναχτεί πάνω σε άμαχο πληθυσμό, είναι ό,τι πιο άνανδρο μπορείς να κάνεις για να «κερδίσεις» έναν πόλεμο …

Το Πάσχα με απόφαση της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου, το 325 μ.Χ., ορίστηκε να γιορτάζεται την πρώτη Κυριακή μετά την πανσέληνο της εαρινής ισημερίας.

Με τη λέξη Πάσχα, Λαμπρή και Λαμπρά (Κύπρο) εννοούμε δυο βδομάδες που αρχίζουν από την Ανάσταση του Λαζάρου και τελειώνουν την Κυριακή του Θωμά.

Από τα βυζαντινά χρόνια, τον καιρό της τουρκοκρατίας μέχρι σήμερα σ’ όλη την χώρα οι χριστιανοί προετοιμάζονται καιρό πριν για τις πασχαλινές γιορτές, γιατί το Πάσχα είναι η μεγαλύτερη γιορτή του Χριστιανισμού.

Η κυρά Σαρακοστή

Σαράντα μέρες κράταγε η νηστεία πριν το Πάσχα. Τόσες νήστεψε και ο Χριστός στην έρημο. Τις τρεις πρώτες μέρες μερικές γυναίκες δεν έβαζαν στο στόμα τους τίποτε.Η ‘κυρά Σαρακοστή’ ήταν το ημερολόγιό τους. Την παρίσταναν ως καλογριά. Έπαιρναν μια κόλλα χαρτί και σχεδίαζαν μια γυναίκα, δεν της έβαζαν στόμα γιατί συνέχεια νήστευε και τα χέρια της ήταν σταυρωμένα γιατί όλο προσευχόταν. Είχε 7 πόδια, τις 7 βδομάδες της Σαρακοστής. Κάθε Σάββατο έκοβαν και ένα πόδι. Το τελευταίο το έκοβαν το Μ. Σάββατο

• ·         Καλό θα ήταν όλο το χρόνο αλλά κυρίως τα καλοκαίρια να αφήνουμε έξω από το σπίτι μας ένα μπολάκι με νερό κι ένα με κροκέτες για τα δέσποτα ζώα.
• ·         Σε περίπτωση που θα θέλετε να πάρετε ένα οποιοδήποτε ζωάκι καλό θα ήταν να μην αγοράσετε αλλά να υιοθετήσετε από ένα κυνοκομείο ή από το δρόμο και να μην αγοράσετε.
• ·         Τις αδέσποτες γάτες και τα αδέσποτα σκυλιά της γειτονιάς μας καλό θα είναι να τα στειρώνουμε και να τα αποπαρασιτώνουμε.
• ·         Αν παρατηρήσετε ότι κάποιο ζωάκι συμπεριφέρεται περίεργα έχει ένα εξάνθημα ή μια περίεργη ελιά καλό θα ήταν να το πάτε σε σύντομο χρονικό διάστημα στον κτηνίατρο.
• ·         Κατά την περίοδο του χειμώνα όπου κάνει πολύ κρύο επιθυμητό θα ήταν να βρείτε έναν χώρο όπως ένα πάρκινγκ ή μέσα στην πολυκατοικία για να βάζετε τα αδέσποτα.
• ·         Σε περίπτωση που δείτε οποιονδήποτε να κακοποιεί κάποιο ζώο ακόμα και το δικό του, να επέμβετε και να καλέσετε την φιλοζωική ή την αστυνομία.
• ·         Όσο μπορούμε πρέπει να στηρίζουμε με κάθε τρόπο τους τοπικούς οργανισμούς προστασίας ζώων που ασχολούνται με την προσφορά βοήθειας στα αδέσποτα ζώα

Αυτά τα μέτρα μπορούν να συμβάλουν ιδιαίτερα στη βελτίωση της ποιότητας ζωής των αδέσποτων και στη μείωση των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν.

1. Στη μεσαιωνική πόλη Βέργκες της Ισπανίας, τη Μεγάλη Πέμπτη γίνεται ένα από τα πιο περίεργα έθιμα. Είναι ο λεγόμενος χορός του θανάτου. Το απόγευμα της Μεγάλης Πέμπτης ξεκινάει μια παρέλαση. Ξεκινάει μια παρέλαση όπου οι συμμετέχοντες ντύνονται με στολές Ρωμαίων στρατιωτών. Στο τέλος της παρέλασης εμφανίζονται κάποιοι που είναι ντυμένοι σκελετοί με ολόσωμες ζωγραφισμένες φόρμες και κρανία στο κεφάλι. Τα μεσάνυχτα ξεκινάει από τους σκελετούς ένα τελετουργικό χορού το οποίο αναπαριστά τη διαδικασία της Σταύρωσης στην οποία συμμετέχουν συνολικά δέκα άτομα. Πέντε σκελετοί χορεύουν υπό τους ήχους ενός τυμπάνου και σχηματίζουν τη μορφή ενός σταυρού. Δύο άτομα ξεκινούν το χορό ένας κρατώντας ένα δρεπάνι που αναγράφει “Ο θάνατος δε συγχωράει κανέναν” κι ο άλλος κρατώντας μια μαύρη σημαία που αναγράφει “Η ζωή μπορεί να είναι μικρή’. Μετά εμφανίζονται τρία παιδιά και άλλοι δύο σκελετοί που κρατούν ένα πιάτο με στάχτες. Κι ένας τρίτος χορευτής με ένα παλιό ρολόι χωρίς δείχτες. Αυτοί συνοδεύονται από τέσσερις ακόμα σκελετούς με δάδες.
2. Ένα έθιμο που συναντάμε κυρίως στην Ευρώπη, πιο συχνά στη Γερμανία και στη Βρετανία είναι η κύλιση των βρασμένων αυγών στην κατηφόρα ενός λόφου. Συμβολίζει το βράχο που κύλισε και σφράγισε τον τάφο του Χριστού. Κι αυτό το έθιμο πέρασε στις ΗΠΑ όπου βρήκε μεγάλη απήχηση τέτοια ώστε το 1814 την υιοθέτησε η σύζυγος του προέδρου Τζέιμς Μάντισον ως μια μεγάλη παιδική γιορτή. Από τότε η γιορτή έχει γίνει θεσμός για τον Λευκό Οίκο που τη Δευτέρα του Πάσχα ανοίγει τις πύλες του και χιλιάδες οικογένειες με τα παιδιά τους μπαίνουν στους κήπους και διαγωνίζονται στην κύλιση των αυγών με τα παιδάκια να κρατάνε ένα ξύλινο κουτάλι και να σπρώχνουν το αυγό τους σε μια διαδρομή. Στη γιορτή συμμετέχουν ο Πρόεδρος των ΗΠΑ αλλά και διάφοροι αξιωματούχοι οι οποίοι διαβάζουν παραμύθια στα παιδιά και μοιράζουν γλυκά σε μια εκδήλωση που κρατά πολλές ώρες.
3. Οι Ελβετοί στην πόλη Νιόν μετατρέπουν τα σιντριβάνια και τις βρύσες τους σε πασχαλινά πηγάδια στολίζοντάς τα με χρωματιστές κορδέλες, διακοσμημένα αυγά και λουλούδια. Αυτή η γιορτή του νερού είναι επίσης μια γιορτή για τη νέα ζωή και προέρχεται από μια παλιά Γερμανική παράδοση του εορτασμού της τήξης των χιονιών και της επιστροφής του νερού στις βρύσες. Η παράδοση γίνεται για να τιμήσουν το σύμβολο του νερού και τη σημασία του στις ξηρές περιοχές των Άλπεων.
4. Αν είσαι κοπέλα και βρεθείς στην Πολωνία τη Δευτέρα του Πάσχα καλό θα ήταν να κρατάς μια ομπρέλα ή ένα αδιάβροχο. Κι αυτό εξαιτίας ενός εθίμου που έχει τις ρίζες του στο βάπτισμα ενός Πολωνού πρίγκιπα το 966 μ.Χ. Τη Δευτέρα του Πάσχα τα αγόρια προσπαθούν να βρέξουν τα κορίτσια με κουβάδες νερού, νεροπίστολα ή οτιδήποτε άλλο. Ο θρύλος λέει ότι τα κορίτσια που έχουν βραχεί περισσότερο θα παντρευτούν μέσα στο έτος.
5. Στις Βερμούδες τη Μεγάλη Παρασκευή οι ντόπιοι πετάνε χαρταετό, τρώνε κέικ από μπακαλιάρο και ζεστά ψωμάκια σε σχήμα σταυρού. Η ιστορία λέει ότι ένας δάσκαλος χρειαζόταν ένα απλό αλλά διαρκές σύμβολο για να βοηθήσει τους μαθητές του να κατανοήσουν την ανάληψη του Ιησού. Έτσι έφτιαξε ένα χαρταετό που το διακόσμησε με την εικόνα του Χριστού και τον πέταξε στον ουρανό. Έκτοτε τηρείται πιστά κάθε χρονιά.
6. Κάθε χρόνο την περίοδο του Πάσχα οι Νορβηγοί αγοράζουν αστυνομικά μυθιστορήματα. Η συγκεκριμένη συνήθεια ξεκίνησε το 1923 όταν μια εφημερίδα πρόβαλε στο εξώφυλλό της μια διαφήμιση ενός αστυνομικού μυθιστορήματος με τέτοιο τρόπο που έπεισε τον κόσμο ότι επρόκειτο για αληθινή είδηση. Από τότε κάθε Πάσχα οι περισσότεροι διαβάζουν τρομακτικά βιβλία με εγκλήματα και ανατριχιαστικές ιστορίες. Μέχρι και στις συσκευασίες του γάλακτος υπάρχουν τέτοιες ιστορίες την περίοδο του Πάσχα.
7. Ένα από τα διασημότερα πασχαλινά έθιμα ακολουθεί κάθε χρόνο σε μια πόλης της νοτιοδυτικής Γαλλίας τη Δευτέρα του Πάσχα. Πρόκειται για την παρασκευή μιας γιγάντιας ομελέτα στην κεντρική πλατεία για την οποία χρησιμοποιούνται 4.500 αυγά. Πέρα από την παράδοση στόχος της είναι τα ταΐσει πάνω από 1000 άτομα. Το έθιμο ξεκίνησε πριν από πολλά χρόνια όταν ο Ναπολέων με το στρατό του σταμάτησε σε μια πόλη εκεί κοντά κι έφαγε ομελέτα. Η ομελέτα άρεσε τόσο πολύ στον Ναπολέων που διέταξε στους κατοίκους της πόλης να μαζέψουν τα αυγά τους και να φτιάξουν μια τεράστια ομελέτα για το στρατό του για την επόμενη μέρα.
8. Στη Φλωρεντία την Κυριακή του Πάσχα γιορτάζουν μια παλιά παράδοση 250 χρόνων γνωστή ως έκρηξη της άμαξας. Πρόκειται για μια άμαξα γεμάτη πυροτεχνήματα που οδηγείται στους δρόμους της πόλης από ανθρώπους με πολύχρωμα κοστούμια του 15ου αιώνα. Όταν η άμαξα φτάνει μπροστά στο Ντουόμο ο επίσκοπος ανάβει με το άγιο φως μια ρουκέτα σε σχήμα περιστεριού, η οποία ξεκινάει από την Αγία Τράπεζα και φτάνει στην άμαξα ανατινάζοντάς την και πλημμυρίζοντας με φως την πλατεία.

Πηγή: Τα καλύτερα top10

Πηγή: https://www.lecturesbureau.gr/1/okoums-razor-1662/

Η αντιληπτή διαστροφή του σύμπαντος υπήρξε εδώ και καιρό αντικείμενο σχολιασμού και οι πρόδρομοι της σύγχρονης έκδοσης του νόμου του Μέρφυ δεν είναι δύσκολο να βρεθούν.  Πρόσφατη σημαντική έρευνα σε αυτόν τον τομέα έχει διεξαχθεί από μέλη της Αμερικανικής Εταιρείας Διαλέκτων. Το μέλος της Εταιρείας Stephen Goranson βρήκε μια έκδοση του νόμου, που δεν έχει ακόμη γενικευτεί ή φέρει αυτό το όνομα, σε μια έκθεση του Alfred Holt σε μια συνάντηση του 1877 μιας ένωσης μηχανικών.

Διαπιστώνεται ότι οτιδήποτε μπορεί να πάει στραβά στη θάλασσα γενικά πάει στραβά αργά ή γρήγορα, οπότε δεν πρέπει να αναρωτιόμαστε για το ότι οι ιδιοκτήτες προτιμούν το ασφαλές από το επιστημονικό …. Δεν μπορεί να τεθεί αρκετή πίεση για τα πλεονεκτήματα της απλότητας. Ο ανθρώπινος παράγοντας δεν μπορεί να παραμεληθεί με ασφάλεια στον σχεδιασμό μηχανημάτων. Εάν πρέπει να ληφθεί προσοχή, ο κινητήρας πρέπει να είναι τέτοιος ώστε ο μηχανικός να είναι έτοιμος να τον φροντίσει.

Ο μαθηματικός Αύγουστος Ντε Μόργκαν έγραψε στις 23 Ιουνίου 1866: «Το πρώτο πείραμα απεικονίζει ήδη μια αλήθεια της θεωρίας, επιβεβαιωμένη από την πρακτική, ό,τι μπορεί να συμβεί θα συμβεί αν κάνουμε αρκετές δοκιμές». Σε μεταγενέστερες δημοσιεύσεις «ό,τι μπορεί να συμβεί θα συμβεί» περιστασιακά ονομάζεται «νόμος του Μέρφυ», κάτι που αυξάνει την πιθανότητα – εάν κάτι πήγε στραβά – ότι ο «Μέρφυ» είναι ο «Ντε Μόρκγαν» που ξεχάστηκε (μια επιλογή, μεταξύ άλλων, που έθεσε ο Goranson στο λίστα της Αμερικανικής Εταιρείας Διαλέκτων). Το μέλος της Αμερικανικής Εταιρείας Διαλέκτων, Bill Mullins, βρήκε μια ελαφρώς ευρύτερη εκδοχή του αφορισμού σε σχέση με τη παραστασιακή μαγεία. Ο Βρετανός μάγος παραστάσεων Nevil Maskelyne έγραψε το 1908:

Είναι μια κοινή εμπειρία για όλους τους άντρες να βρουν ότι, σε οποιαδήποτε ειδική περίσταση, όπως η παρουσίαση ενός μαγικού εφέ για πρώτη φορά στο κοινό, ό,τι μπορεί να πάει στραβά θα πάει στραβά. Είτε πρέπει να το αποδώσουμε στην κακοήθεια της ύλης είτε στη συνολική ανηθικότητα των άψυχων πραγμάτων, είτε η συναρπαστική αιτία είναι η βιασύνη, η ανησυχία ή όχι, το γεγονός παραμένει.

Το 1948, ο χιουμορίστας Paul Jennings επινόησε τον όρο resistentialism, ένα αστείο παιχνίδι με την αντίσταση και τον υπαρξισμό, για να περιγράψει «φαινομενικά μοχθηρή συμπεριφορά που εκδηλώνεται από άψυχα αντικείμενα», όπου τα αντικείμενα που δημιουργούν προβλήματα (όπως τα χαμένα κλειδιά ή μια μπάλα που αναπηδάει αι ξέφυγε) λέγεται ότι εμφανίζουν υψηλό βαθμό κακίας έναντι των ανθρώπων. Η σύγχρονη μορφή του νόμου του Μέρφυ χρονολογείται από το 1952, ως επιγραφή σε ένα βιβλίο ορειβασίας του John Sack, ο οποίος το περιέγραψε ως «αρχαίο ρητό ορειβασίας»:

Οτιδήποτε μπορεί να πάει στραβά, πηγαίνει

Σύνδεση με τον Μέρφυ

Διαφορετικές αναμνήσεις χρόνια αργότερα από διάφορους συμμετέχοντες καθιστούν αδύνατο να εντοπίσει ποιος επινόησε για πρώτη φορά το ρητό του νόμου του Μέρφυ. Το όνομα του νόμου προέρχεται από μια προσπάθεια χρήσης νέων συσκευών μέτρησης που αναπτύχθηκαν από τον Edward Murphy. Η φράση επινοήθηκε σε μια ανεπιθύμητη αντίδραση σε κάτι που είπε ο Μέρφυ όταν οι συσκευές του δεν κατάφεραν να λειτουργήσουν και τελικά μετατράπηκε στην παρούσα μορφή του πριν από μια συνέντευξη Τύπου μερικούς μήνες αργότερα – η πρώτη (από πολλές) που δόθηκε από τον Δρ John Stapp, ΗΠΑ Συνταγματάρχης και πτήσης χειρουργικής αεροπορίας στη δεκαετία του 1950.

Πηγή: https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9D%CF%8C%CE%BC%CE%BF%CF%82_%CF%84%CE%BF%CF%85_%CE%9C%CE%AD%CF%81%CF%86%CF%85#%CE%A0%CE%B1%CF%81%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CF%80%CE%AD%CF%82