Τις τελευταίες μέρες παρακολουθούμε στα μέσα μαζικής ενημέρωσης και στα κοινωνικά δίκτυα μια παλιά υπόθεση η οποία ήρθε ξανά στο φως, μετά από μια σειρά νέων στοιχείων σχετικών με την υπόθεση. Η υπόθεση έχει ως κεντρική μορφή ένα νεαρό ζευγάρι από την Πάτρα αλλά και τα τρία τους παιδιά το οποία βρήκαν έναν ξαφνικό και αναπάντεχο θάνατο. Κι ενώ στην αρχή όλοι μιλούσαν για την ατυχία αυτής της οικογένειας, στη συνέχεια άρχισαν να αποκαλύπτονται στοιχεία που έδειχναν εγκληματική ενέργεια και όχι φυσικό θάνατο, όσον αφορά το μεγαλύτερο παιδί της οικογένειας, τη Τζωρτζίνα. Οι γιατροί του παιδιού απευθύνθηκαν στις αρχές, γιατί δεν μπορούσαν να εξηγήσουν τις αιτίες θανάτου του, ενώ έμειναν έκπληκτοι από την ψύχραιμη και άνευ συναισθήματος αντίδραση των γονιών, κυρίως της μητέρας, που είχαν χάσει τρία παιδιά σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα. Ακολούθησαν επιβαρυντικά στοιχεία από την έρευνα δημοσιογράφων και των αρχών και έγινε ξανά νεκροτομή στη Τζωρτζίνα. Ο θάνατός της αποδόθηκε σε μια ουσία, την κεταμίνη, η οποία βρέθηκε σε μεγάλη, θανατηφόρο δόση στο αίμα της και δεν ήταν μέρος της θεραπείας που δινόταν από τους γιατρούς. Αυτό, σε συνδυασμό με άλλα στοιχεία, οδήγησε τελικά στη σύλληψη της μητέρας της, που ήταν το μόνο πρόσωπο κοντά στη Τζωρτζίνα τα τελευταία λεπτά της ζωής της. Ταυτόχρονα ερευνώνται οι θάνατοι και των δύο άλλων κοριτσιών.
Η σύλληψη της μητέρας οδήγησε σε ξέσπασμα της οργής των κατοίκων της Πάτρας, που τόσο καιρό, μαζί με όλη την Ελλάδα, παρακολουθούσαν αυτήν την πρωτοφανή και δυσάρεστη ιστορία. Πλήθος κόσμου συγκεντρώθηκε έξω από το σπίτι της οικογένειας φωνάζοντας για εκδίκηση, χτυπώντας την πόρτα και απειλώντας με λιντσάρισμα όσους βρίσκονταν μέσα σε αυτό. Μάλιστα, έγραψαν και απειλητικά συνθήματα στα παντζούρια. Οι συγγενείς της μητέρας τελικά φυγαδεύτηκαν τα ξημερώματα από την αστυνομία.
Αυτή η πληθώρα αρνητικών συναισθημάτων προς τη μητέρα και κατ’ επέκταση η έκφρασή τους, είναι απολύτως κατανοητή, όμως ο καθένας μας, όντας μέλος μία οργανωμένης κοινωνίας δικαίου, πρέπει να υπακούει στους κανόνες της. Κανένας πολίτης δεν μπορεί να καταδικάσει έναν άνθρωπο αυθαίρετα, άλλωστε η ύπαρξη θεσμών εξυπηρετεί ακριβώς αυτό το σκοπό, την απονομή της δικαιοσύνης. Πάντα πρέπει να έχουμε στο πίσω μέρος της σκέψης μας την έκφραση που χρησιμοποιούμε καθημερινά: “Αθώος, μέχρι αποδείξεως του εναντίου”. Εναλλακτικά, αν όλοι οι άνθρωποι έπαιρναν τον νόμο στα χέρια τους, αγνοώντας τους υπόλοιπους, θα επικρατούσε χάος και έξαρση της βίας, παραπέμποντάς μας σε άλλες, σκοτεινές εποχές, όπως αυτή του Μεσαίωνα.
Η υπόθεση της Τζωρτζίνας είναι πολύ θλιβερή. Ωστόσο, η βία και η εκδίκηση δεν γυρνούν τον χρόνο πίσω, ούτε τιμούν τη μνήμη του θύματος. Μόνο η δικαιοσύνη πρέπει να έχει τον τελευταίο λόγο και η τιμωρία να βασίζεται στους νόμους που επιβάλλει το σύνταγμα και όχι η ζούγκλα…
Ροζαλίνη Γεωργίου Γ4
Αλέξανδρος Ζάχαρης Γ4
