Ηράκλειο, μια υπέροχη πόλη γεμάτη υπέροχα πράγματα και ανθρώπους, όπως και κάθε άλλη πόλη στον κόσμο άλλωστε. Μα έχετε αναρωτηθεί ποτέ τι πραγματικά κρύβεται πίσω από αυτή την εξιδανικευμένη εικόνα που όχι μόνο προβάλλεται αλλά και συζητιέται συχνά από δεκάδες ανθρώπους;
Όλοι μας καμαρώνουμε για την καταγωγή και την ιστορία μας, για τα αρχαία μνημεία μας, τα έργα τέχνης, τα μουσεία, τα ποιήματα, τα λογοτεχνικά κείμενα, τη μουσική, για όλα όσα μας άφησαν οι πρόγονοί μας, όμως δυστυχώς μένουμε μόνο σε αυτά. Γεμίζουμε τους εαυτούς μας με αυτοπεποίθηση και πάθος περιορίζοντάς τους σε μια μόνο οπτική γωνία, που φυσικά δεν θα μπορούσε να είναι άλλη από την καλύτερη, αυτή που μας ικανοποιεί αλλά και μας συμφέρει περισσότερο.
Έχετε κάνει κάποιο περίπατο αυτές τις μέρες στο Ηράκλειο; Ξέρετε πόσοι άνθρωποι αυτή την στιγμή που διαβάζετε το άρθρο προσπαθούν να επιβιώσουν από το κρύο και την παγωνιά, ενώ εμείς καθόμαστε στα ζεστά μας τα σπιτάκια χωρίς να κινδυνεύουμε από κρυοπαγήματα, πνευμονίες και ένα σωρό άλλες ασθένειες; Πόσες οικογένειες με παιδάκια βρίσκονται στους δρόμους ή και στα σπίτια τους λιμοκτονώντας και ψάχνοντας για ψίχουλα σε κάδους και πεζοδρόμια, ενώ εμείς πετάμε το φαγητό μιας ημέρας, που μαγειρέψαμε αν και ξέραμε πως δεν θα το φάμε, γιατί μας φαίνεται τρομερό και αδιανόητο να το καταναλώσουμε αν δεν είναι της ώρας;
Πραγματικά, η κατάσταση αυτή είναι το λιγότερο τραγική, ειδικά τη σήμερον ημέρα που υποτίθεται πως έχουμε εξελιχθεί ως ανθρώπινο είδος τόσο σε τεχνολογικό και επιστημονικό επίπεδο όσο και σε πνευματικό. Αλήθεια, τι πιστεύετε πως μπορεί να έχουν κάνει αυτοί οι άνθρωποι για να αξίζουν μια τέτοια ζωή; Πόσες φορές έχω ακούσει σε συζητήσεις να λένε οι «έξυπνοι» και οι «μορφωμένοι»: « Τα ‘θελε και τα ‘παθε», «Ας βρει μια δουλειά ο τεμπέλης για να μην μένει στους δρόμους», «Γιατί να τον βοηθήσω; Ούτε που τον ξέρω, άσε που μπορεί να με κολλήσει και τίποτα. Ποιος ξέρει από πότε έχει να κάνει μπάνιο». Πόσες φορές έχω δει μητέρες και πατέρες να τραβούν βιαστικά τα παιδιά τους όταν πάνε να πλησιάσουν τα παιδάκια του δρόμου και πόσους ανθρώπους να εξευτελίζουν και να κακομεταχειρίζονται τους άτυχους που στερούνται όλα όσα θα έπρεπε να έχει κάθε άνθρωπος.
Και ρωτάω, πώς μπορούμε να περηφανευόμαστε και να παινεύουμε τους εαυτούς μας για το ποιοι είμαστε και τι έχουμε, ενώ δίπλα μας άνθρωποι πεθαίνουν και ταλαιπωρούνται, αν όχι σωματικά, ψυχικά. Πώς μπορείς να κοιμάσαι ήσυχος τα βράδια ζώντας σε μια τέτοια κοινωνία, όπου οι περισσότεροι, γιατί προφανώς υπάρχουν και εξαιρέσεις, το μόνο που κοιτούν είναι το ατομικό τους συμφέρον; Πρέπει πια να συνειδητοποιήσουμε πως δεν έχουν σημασία τα χρήματα, τα οικόπεδα, οι βίλες και τα σχετικά και πως δεν χρειαζόμαστε ντουζίνες από αγαθά για να ζήσουμε και να είμαστε ευτυχισμένοι. Ένας αριθμός που καλύπτει τις πραγματικές μας ανάγκες θα έπρεπε να είναι αρκετός, δυστυχώς όμως αυτοί είμαστε πια. Ακολουθώντας τον τρόπο σκέψης των προηγούμενων γενεών και τις συνήθειες τους, έχουμε υιοθετήσει κάθε λανθασμένη αντίληψη, την οποία πολύ δύσκολα θα αποβάλλουμε…
Φυσικά δεν αναφέρομαι μόνο στην πόλη μας, η κατάσταση που προαναφέρθηκε δυστυχώς δεν είναι σπάνια. Σε κάθε πόλη, κάθε χώρα, κάθε ήπειρο, άνθρωποι κάθε εθνικότητας, κάθε θρησκείας, κάθε χρώματος και κάθε ηλικίας αντιμετωπίζουν αυτές τις δυσκολίες και όπως γνωρίζετε, λίγοι είναι εκείνοι που, έχοντας την δυνατότητα να βοηθήσουν, βοηθούν.
Ειρήνη Τρουλάκη Γ2
