Όταν η αδιαφορία σκοτώνει…
Στις 17 Νοέμβρη ένα οκτάχρονο κορίτσι, η Όλγα, εγκλωβίστηκε στη συρόμενη πόρτα ενός εργοστασίου στο Κερατσίνι. Στην αρχή θεωρήθηκε ένα απλό δυστύχημα, όμως, όταν μετά από λίγες μέρες ήρθε στο φως της δημοσιότητας το βίντεο από τις κάμερες ασφαλείας, μας έκανε να συλλογιστούμε και να αναθεωρήσουμε πολλά πράγματα τα οποία μέχρι τώρα θεωρούσαμε αυτονόητα. Στο βίντεο είδαμε ότι το παιδί, μετά τον εγκλωβισμό του, έμεινε αβοήθητο για περίπου τέσσερις ώρες. Στο μεσοδιάστημα υπήρξε μια έντονη κινητικότητα στον χώρο , παρόλα αυτά το παιδί δεν έλαβε καμία βοήθεια, σαν να ήταν… αόρατο. Είδαμε την απόλυτη αδιαφορία μπροστά στο μαρτύριο ενός μικρού παιδιού!
Κι εδώ βλέπουμε την μεγαλύτερη ειρωνεία: όσο άψυχα «είδε» η κάμερα ασφαλείας το παιδί, τόσο άψυχα το είδαν και οι άνθρωποι που βρίσκονταν στο σημείο. Νομίζω πως αυτό το γεγονός μας αποκάλυψε το σκληρότερο πρόσωπο των ανθρώπων, στην προκειμένη περίπτωση εργαζομένων στο εργοστάσιο, πεζών, οδηγών οι οποίοι έκαναν μια μικρή στάση για λίγο και μετά συνέχιζαν την πορεία τους, σαν να μην είχε συμβεί τίποτα.
Όμως, από που μπορεί να πηγάζει αυτή η αδιαφορία; Στις μέρες μας, έχει χαθεί η έννοια της αλληλεγγύης. Οι άνθρωποι είναι κλεισμένοι στον εαυτό τους, χωρίς να ενδιαφέρονται για τους συνανθρώπους τους, «κοιτάζοντας τη δουλειά τους», ορισμένες φορές, σε βαθμό κακουργήματος. Το φαινόμενο αυτό γίνεται ακόμα πιο έντονο, όταν εμπλέκονται κάποιες συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες. Όλοι ξέρουμε πως η κοινωνική ομάδα των Ρομά δεν έχει γίνει πλήρως αποδεκτή από την ελληνική κοινωνία και πολλές φορές άνθρωποι που ανήκουν σε αυτή την ομάδα αντιμετωπίζονται απαξιωτικά από ορισμένους συμπολίτες τους. Η Όλγα ανήκε σε αυτή την ομάδα. Το γεγονός αυτό μπορεί να είναι μία πιθανή εξήγηση για την αδιαφορία που επέδειξαν οι άνθρωποι, όμως για ποιόν λόγο; Είναι δύσκολο να πιστέψουμε πως σε μία σύγχρονη κοινωνία, όπως η δική μας, υπάρχουν μέχρι και σήμερα τέτοιες ρατσιστικές αντιλήψεις και πως σε μία στιγμή που ένας άνθρωπος βρίσκεται σε κίνδυνο, ο εκάστοτε μάρτυρας θα κρίνει αν πρέπει να βοηθήσει ή όχι βάσει χρώματος, θρησκείας, κοινωνικής ομάδας κτλ., χωρίς να του αρκεί μόνο το ότι είναι άνθρωπος . Ο γνωστός συγγραφέας Αύγουστος Κορτώ δημοσίευσε ένα ποίημα που έγραψε γι’ αυτό το γεγονός. “’Γυφτάκι’ σκέφτονταν και προσπερνούσαν”, είναι ο πρώτος στίχος του. Τα λόγια είναι περιττά…
Νομίζω πως αυτό το συμβάν πρέπει να είναι το έναυσμα, ώστε να σκεφτούμε που οδεύει η κοινωνία μας και το πιο σημαντικό, να σταθούμε όλοι για λίγο, να κοιτάξουμε γύρω μας και να αφουγκραστούμε τα θέματα αυτής της κοινωνίας, τι πρέπει να αλλάξουμε για να βρεθεί στον κόσμο μία ισορροπία, όπου όλοι οι άνθρωποι να μπορούν να συμβιώσουν αρμονικά ακούγοντας ο καθένας τα προβλήματα των γύρω του, για να μην ξαναγίνει παρόμοιο συμβάν ποτέ ξανά.
Ροζαλίνη Γεωργίου Γ4
Αλέξανδρος Ζάχαρης Γ4
