THE CLOCK
Λονδίνο, Σεπτέμβριος 2011
Ο Nathan περιμένει την Elizabeth όπως κάθε μέρα για να πάνε στη δουλειά μαζί. Χαμογελάει ενώ την βλέπει να κατεβαίνει με τα καστανά μακριά μαλλιά της πιασμένα ψηλά σε κότσο και τα πράσινα μεγάλα μάτια της. Έτσι την περίμενε και όταν ήταν μικρός έξω από το σπίτι της σε μία προαστιακή γειτονιά του Λονδίνου για να πάνε μαζί σχολείο. Τώρα μετά από τόσα χρόνια, βρέθηκαν να δουλεύουν μαζί στο Βρετανικό μουσείο. Ο Nathan ως φύλακας ενώ η Elizabeth ως ξεναγός.
Οι μέρες κυλούσαν όμορφα με πολλές πλάκες, βόλτες αλλά και αρκετή δουλειά στο μουσείο. Ετοιμαζόντουσαν με αρκετά γρήγορους ρυθμούς για τη νέα έκθεση με θέμα τον Μεσαίωνα που θα ξεκινούσε τον Νοέμβριο. Μια μέρα, ξαφνικά, ο διευθυντής του μουσείου ζήτησε να παραστούν στο γραφείο του όλοι οι εργαζόμενοι. Τότε τους ανακοίνωσε ότι κύριο έκθεμα θα αποτελούσε μια πολύτιμη τιάρα του 17αιώνα . Η τιάρα αποτελούνταν από χιλιάδες μικρά διαμάντια και στο κέντρο της είχε ένα όμορφο μπλε ζαφείρι. Η αξία της ήταν αμύθητη.
Οι μέρες περνούσαν και η έκθεση σιγά σιγά έπαιρνε την τελική της μορφή. Η Elizabeth δούλευε πυρετωδώς και ιδιαίτερα για την παρουσίαση της πολύτιμης τιάρας. Ο Nathan έκανε συχνά υπερωρίες καθώς οι εργασίες κρατούσαν μέχρι αργά το βράδυ. Σε τρεις ημέρες ήταν πλέον τα εγκαίνια της έκθεσης. Εκείνο το βράδυ η Elizabeth είχε μείνει μέχρι αργά για να τελειώσει τις τελευταίες λεπτομέρειες για την παρουσίαση. Όμως κάτι θα διατάρασσε την ηρεμία αυτής της όμορφης και γλυκιάς νύχτας. Ο αέρας φυσούσε απαλά και τα φώτα της πόλης άρχισαν να σβήνουν.
Όλοι έφυγαν. Τα φώτα έσβησαν. Όμως κάποιος είχε ανοίξει μια καταπακτή και μπήκε απευθείας στην αίθουσα της έκθεσης. Αφού περιπλανήθηκε για λίγο ανάμεσα στα σπάνια εκθέματα, βρέθηκε μπροστά στη προθήκη που μέσα της φυλασσόταν η τιάρα. Απενεργοποίησε τον συναγερμό και κάνοντας έναν ακριβή κύκλο που χάραξε με ένα χρυσό μαχαίρι, κατάφερε να κλέψει το στέμμα. Τελειώνοντας έγραψε στο μαρμαρένιο δάπεδο το όνομα Dead King. Όλα πήγαν ακριβώς όπως τα είχε σχεδιάσει. Τώρα έπρεπε απλά να φύγει με τον ίδιο τρόπο. Όμως τότε κατά λάθος χτύπησε την πίσω προθήκη και ο συναγερμός ενεργοποιήθηκε.
Ο Nathan, που είχε μείνει για λίγο μαζί με τον νυχτερινό φύλακα και συζητούσαν, μόλις άκουσαν τον συναγερμό, έτρεξαν προς την κεντρική αίθουσα. Αποφάσισαν να χωριστούν για να καλύψουν και τις δύο εξόδους της αίθουσας. Ο Nathan, έβγαλε το όπλο του και προχώρησε σιγά σιγά και τότε τον είδε. Σε μία γωνία κρυμμένος ο Dead King αφού είχε φροντίσει να κρύψει το πολύτιμο αντικείμενο. Ετοιμαζόταν να αιφνιδιάσει τους φύλακες με σκοπό να καταφέρει να αποδράσει. Ο Nathan τον βρήκε και απειλώντας τον με όπλο του ζήτησε να του δώσει πίσω την πολύτιμη τιάρα. Όμως τότε, ο Dead King έβγαλε ένα μηχάνημα και με το που το άνοιξε εμφανίστηκε μια κυκλική χρονοδίνη μπήκε μέσα και χάθηκε.
Σε λίγο, έφτασε στο μουσείο η αστυνομία για να πάρει καταθέσεις και δακτυλικά αποτυπώματα. Εκείνη τη στιγμή έφτασε μαζί τους και η Elizabeth. Αμέσως έτρεξε να βρει τον Nathan. Τον βρήκε να κάθεται σαστισμένος και μπερδεμένος κάτω από την προθήκη της κλεμμένης τιάρας. Σκεφτόταν τι έκανε λάθος….γιατί δεν πρόλαβε να πιάσει τον ληστή…που πήγε ο ληστής; Η Elizabeth τον αγκάλιασε τρυφερά και προσπάθησε να τον ηρεμήσει. Ο Nathan της αφηγήθηκε το περιστατικό, τη στιγμή όμως που της μίλησε για τη χρονοδίνη τον διέκοψε και του είπε:
- Χρονοδίνη είπες;
- Ναι γιατί ;
- Έχω διαβάσει για αυτό σε ένα βιβλίο
- Και;
- Σύμφωνα με έναν θρύλο, υπάρχει ένα ρολόι που μπορεί να σε μεταφέρει σε οποιαδήποτε χρονική περίοδο. Στο βιβλίο έγραφε πως μπορείς να ρυθμίσεις τους δείκτες και να μεταφερθείς στον χρόνο.
- Που μπορεί να είναι όμως, ξέρεις;
- Ναι, για καλή μας τύχη είναι ένα από αυτά που έχουμε εδώ στο μουσείο για συντήρηση.
- Ωραία, πάμε να το πούμε στον διευθυντή!!!!
Είχε πια ξημερώσει. Ο Nathan και η Elizabeth ήταν στο γραφείο του διευθυντή τους. Αφού του εξιστόρησαν τα πάντα που είχαν συμβεί, του είπαν το σχέδιό τους. Όμως υπήρχαν δύο βασικά ερωτήματα. Το πρώτο ήταν σε ποια εποχή είχε μεταφερθεί ο κλέφτης και το δεύτερο πόσο καιρό θα έλειπαν. Η Elizabeth τους εξήγησε πως μία μέρα στο δικό τους χρόνο ήταν σαν μία ώρα εκεί. Όμως κανένας δεν ήξερε που είχε πάει. Ο μόνος που θα μπορούσε να δει κάτι δεν ήταν άλλος από τον Nathan. Ο οποίος προσπαθούσε να θυμηθεί οτιδήποτε θα μπορούσε να τους φανεί χρήσιμο για να προσδιορίσουν τη χρονική περίοδο. Αλλά δυστυχώς κενό, τίποτα.
Μέχρι που το βράδυ της ίδιας μέρας, μόλις είχε αποκοιμηθεί, μέσα σε έναν εφιάλτη του θυμήθηκε πως από μία γωνία αχνοφαίνονταν κάποια ρούχα. Τότε πετάχτηκε αλαφιασμένος και πήρε αμέσως τηλέφωνο την Elizabeth, όμως εκείνη δεν το σήκωσε. Έτσι αποφάσισε να σημειώσει ότι είχε δει για να μην τα ξεχάσει και να της τα μεταφέρει το πρωί. Την επομένη ο Nathan τα ανέφερε τα πάντα στην Elizabeth και μετά από λίγο ψάξιμο βρήκαν πως τα σχέδια αυτών των ρούχων ανήκαν στο μεσαίωνα. Τότε, αφού δεν είχαν άλλα στοιχεία, αποφάσισαν πως θα ήταν καλή ιδέα να αρχίσουν από εκεί.
Αμέσως ετοίμασαν τα πράγματά τους και αγόρασαν από ένα βεστιάριο ρούχα της εποχής για να μη ξεχωρίζουν. Όταν ρύθμισαν το ρολόι στην εποχή που ήθελαν, εμφανίστηκε μια πύλη και οι δύο φίλοι μπήκαν μέσα. Καθώς περνούσαν την πύλη ένα συναίσθημα φόβου και περιέργειας τους κατέκλυσε αφού δεν ήταν σίγουροι για το τι θα συναντήσουν σε αυτή την αποστολή. Κατάλαβαν ότι ήταν στην ίδια πόλη, αλλά σε διαφορετική εποχή, που φαινόταν να είναι η σωστή. Ξεκίνησαν να ψάχνουν για κάτι που θα παρέπεμπε στο όνομα του, κάποιο σύμβολο. Καθώς περπατούσαν, συζητούσαν πόσο διαφορετική ήταν η πόλη. Παρατήρησαν ότι σε κάποια σημεία υπήρχαν κάποια D σχεδιασμένα. Έμοιαζαν πολύ με αυτά από την νύχτα στο μουσείο. Έτσι αποφάσισαν να τα ακολουθήσουν. Άρχισε να σουρουπώνει. έφτασαν σε ένα πανέμορφο καταπράσινο δάσος. Περπατούσαν δίπλα σε ένα κρυστάλλινο ποτάμι, όταν τον είδαν από μακριά. Αποφάσισαν να τον πλησιάσουν σιγά σιγά. Προχωρούσαν αργά για να τον αιφνιδιάσουν και ο Nathan κρατώντας ένα στιλέτο πήγε σιγά από πίσω του με σκοπό να πάρουν πίσω την τιάρα. Όμως η Elizabeth θα έκανε ένα λάθος που θα τους κόστιζε αρκετό χρόνο. Ενώ περπατούσε πάτησε ένα κλαδί και ο Dead King τους αντιλήφθηκε αμέσως.
- Πιστεύατε ότι θα με πιάνατε έτσι απλά;;;
- Όχι άλλα θα μπορούσαμε να πάρουμε τουλάχιστον ό,τι ανήκει στο μουσείο, του λέει η Elizabeth.
- Τότε τζάμπα περιμένατε πως θα με πιάσετε.
Ξαναέβγαλε το ίδιο μηχάνημα και προσπάθησε να τηλεμεταφερθεί σε άλλη εποχή όμως ο Nathan έριξε την μηχανή από το χέρι του Dead King και εκείνος απείλησε με ένα μαχαίρι τη ζωή της Elizabeth. Ο Nathan με το που είδε τον φόβο στα μάτια της φίλης του, υποχώρησε για να μην την χάσει και του έδωσε τη μηχανή αμέσως. Έτσι τηλεμεταφέρθηκε για να το σκάσει. Όμως αντίθετα από την άλλη φορά, πρόλαβαν και είδαν που πήγε. Εκείνο το βράδυ, ο Nathan είχε μια έκπληξη στην Elizabeth. Πήραν μια βάρκα και ξεκίνησαν να κάνουν μια βόλτα στη λίμνη που ήταν κοντά. Εκεί κάτω από το ασημένιο φως του φεγγαριού και την ηρεμία της λίμνης πιάνει τα απαλά χέρια της και της λέει :
- Elizabeth σε ξέρω από μικρό παιδί και κάθε μέρα που περνάει σε αγαπάω και σε θαυμάζω όλο και περισσότερο. Όμως δεν μπορώ άλλο να σου κρύβω τα πραγματικά μου συναισθήματα.
- Δηλαδή ;
- Σε αγαπάω! Αρκετό καιρό τώρα προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου πως είναι απλώς μια φάση, όμως κάθε μέρα νιώθω πιο έντονα τα συναισθήματα μου για σένα. Πριν, όταν σε είδα στα χέρια του Dead King και απειλούσε τη ζωή σου…δεν άντεξα…η καρδιά μου ράγισε και πραγματικά ήμουν έτοιμος να δώσω και τη ζωή μου για σένα. Καταλαβαίνεις;
- Ω! Nathan! Και εγώ σε αγαπώ, νομίζω σε αγαπούσα εδώ και πολύ καιρό αλλά φοβόμουν να σου το πω…..
H Elizabeth τον κοίταζε μέσα στα μάτια και τα χέρια της έτρεμαν…
Τότε, ο Nathan ακούμπησε γλυκά το μάγουλο και της είπε:
- Γλυκιά μου Elizabeth! και τη φίλησε
Η νύχτα τους συνεχίστηκε με πολύ κουβέντα και νωρίς το πρωί αποφάσισαν να φύγουν με νέο προορισμό την αρχαία Ελλάδα και συγκεκριμένα την Αθήνα, όπως είχαν δει. Η Elizabeth όσο περπατούσαν, παρατηρούσε τα κτήρια και κατάλαβε πως βρίσκονταν γύρω στον 5ο αιώνα π.Χ.. Συνέχισαν μέχρι που έφτασαν στην αγορά κάτω από την Ακρόπολη. Πάλι προσπαθούσαν να βρουν κάποιο στοιχείο που θα τους βοηθούσε. Και τότε το είδαν! Ήταν καρφωμένο σε μία ελιά, το ίδιο μαχαίρι με το οποίο είχε απειλήσει την Elizabeth. Μετά από λίγο, κατάφεραν να εντοπίσουν ξανά τον Dead King, σε ένα δασάκι. Κρύφτηκαν πίσω από κάποια δέντρα και ο Nathan αποφάσισε να πάει σιωπηλά από πίσω με σκοπό να τον αφοπλίσει και να του πάρει τη τιάρα. Γρήγορα κατάφερε όντως να τον πλησιάσει και να πάρει την τιάρα! Δυστυχώς για εκείνους όμως είχαν πέσει στην παγίδα του. Ο Dead King ήξερε ότι αργά ή γρήγορα θα τον έβρισκαν για αυτό και ήταν προετοιμασμένος. Στο χώμα κάτω από πεσμένα φύλα είχε κρύψει ένα δίχτυ. Η Elizabeth προχώρησε προς εκείνη την κατεύθυνση και πιάστηκε σαν ζώο. Από εκεί πάνω ξεκίνησε να φωνάζει φοβισμένη:
- Nathan, Nathan βοήθεια!
- Elizabeth; Πού είσαι; Δεν μπορώ να σε δω!
- Ω! είναι πολύ αστείο που πιστεύετε ότι θα με νικήσετε! Ωστόσο νομίζω πως οι καλοί δεν κερδίζουν πάντα.
- Άστη να φύγει δεν σου φταίει κάπου. Εγώ ήμουν αυτός που προσπάθησε να σε εμποδίσει.
- Βλέπω πως ενδιαφέρεσαι πολύ για αυτή. Και αν κρίνω από το βλέμμα της δεν είναι μόνο φιλικό. Όποτε θέλω να σου προτείνω μια συμφωνία. Θα την αφήσω να φύγει αλλά θα γυρίσετε στο Λονδίνο και θα τους πείτε πως δεν με βρήκατε.
- Και αν δεν δεχτώ;
- Εκείνη θα πεθάνει και εσύ απλά θα γυρίσεις πίσω γνωρίζοντας πως είναι δικό σου φταίξιμο.
- Όχι! Nathan μη δεχτείς. Πρέπει το στέμμα να επιστρέψει στο μουσείο έχουν βασιστεί πάνω μας.
- Μα εσύ είσαι ό,τι πολυτιμότερο έχω. Δεν έχω σκοπό να σε χάσω για κανένα ανόητο στέμμα.
- Λοιπόν τι αποφασίζετε;
- Να σου δώσουμε τη τιάρα.
- Ωραία!
Ο Nathan πλησίασε τον Dead King και διστακτικά του παρέδωσε την τιάρα. Εκείνος χαμογέλασε ειρωνικά και κοιτώντας το πολύτιμο του έπαθλο, έκοψε το σκοινί που κράταγε την Elizabeth. Έπεσε κάτω, ο Nathan έτρεξε αμέσως να τη βοηθήσει και τότε της ψιθύρισε να κρυφτεί πίσω από τους θάμνους. Όσο ο Dead King, έψαχνε το μηχάνημα για να μεταφερθεί ξανά σε άλλη εποχή, είχε αφήσει την τιάρα κάτω δίπλα του και ανάμεσα σε κάτι πέτρες. Ο Nathan που το είχε δει και αφού κατάλαβε ότι δεν θα είχε άλλη ευκαιρία, έκανε άλλη μια προσπάθεια και τελικά κατάφερε να την πάρει ξανά. Όσο πιο σιγά μπορούσε, χωρίς να τραβήξει την προσοχή, επέστρεψε στην Elizabeth. Μόλις όμως ήταν έτοιμοι να ανοίξουν τη πύλη και να επιστρέψουν, τους αντιλήφθηκε και κατευθείαν έριξε ένα βέλος. Το βέλος πήγαινε γρήγορα προς την Εlizabeth όμως άλλου η κραυγή ακούστηκε.
Η πύλη είχε ήδη ανοίξει και είχαν μεταφερθεί στην εποχή τους. Η Elizabeth, είδε το αίμα στο στήθος του Nathan. Νόμιζε ότι θα είχαν γλιτώσει και αμέσως πάγωσε. Μόλις κατάλαβε ότι οι δυνάμεις του Nathan τον εγκατέλειπαν και ήταν έτοιμος να λιποθυμήσει στα χέρια της, άρχισε να φωνάζει για ασθενοφόρο. Σε λίγο, περνούσαν την πόρτα του νοσοκομείου και δεν είχε τι να απαντήσει στον γιατρό που τη ρώτησε πως χτυπήθηκε με βέλος. Τον παρακάλεσε, να τον βοηθήσει και ότι θα τους εξηγούσε αργότερα. Οι γιατροί τρέχοντας τον έβαλαν στο χειρουργείο. Σε λίγο μια νοσοκόμα βγήκε και της ανακοίνωσε ότι τα πράγματα δεν ήταν καλά, είχε χτυπηθεί κοντά στην καρδιά και κινδύνευε! Οι ώρες περνούσαν και η Elizabeth ακόμα περίμενε γεμάτη αγωνία. Δεν μπορούσε να πιστέψει αυτό που είχε συμβεί!
Επιτέλους, ο γιατρός βγήκε, η εγχείρηση είχε τελειώσει…. Της εξήγησε ότι κατάφεραν να ελέγξουν την αιμορραγία, αλλά το χτύπημα ήταν βαθύ και οι επόμενες ώρες ήταν κρίσιμες. Της είπε ότι θα την ενημέρωναν μόλις ο Nathan συνερχόταν και θα μπορούσε να τον δει. Η Elizabeth δεν μπορούσε να συγκρατήσει τα δάκρυα της.
Ο γιατρός τη φώναξε ξανά, ο Nathan είχε συνέλθει από την νάρκωση, όμως δεν ήταν καλά. Εκείνη ζήτησε να τον δει. Μπήκε στο δωμάτιο και τον είδε στο κρεβάτι χλωμό και άρχισε πάλι να δακρύζει.
Ο Nathan άνοιξε τα μάτια του και την είδε. Με μία σιγανή φωνή της είπε
- Αγαπημένη μου Elizabeth μην κλαις. Ξέραμε πως αυτή η αποστολή ήταν αρκετά επικίνδυνη.
- Ναι, αλλά δεν θα αντέξω να σε χάσω.
- Ούτε εγώ. Σε αγαπάω από μικρό παιδί και κάθε μέρα που περνά σε αγαπώ όλο και περισσότερο.
- Nathan σε αγαπώ και εγώ πάρα πολύ και…
Έσκυψε και τον φίλησε απαλά κι εκείνος την πήρε αγκαλιά. Ξαφνικά τα χέρια του χαλάρωσαν, της ψέλλισε «σ’ αγαπάω» και άφησε την τελευταία του πνοή. Η Elizabeth έκλαιγε με λυγμούς και τον κρατούσε σφιχτά.
Τις επόμενες μέρες, η Elizabeth ήταν χάλια, έκλαιγε απαρηγόρητη και δεν μπορούσε να πιστέψει τι είχε συμβεί. Ώσπου, μια μέρα άκουσε κάτι απίστευτο στις ειδήσεις. Η αστυνομία συνέλαβε τον Dead King! Πέρασαν πολλοί μήνες, ανακρίσεις, έρευνες και το δικαστήριο τελικά τον έκρινε ένοχο για ληστεία και ανθρωποκτονία. Η Elizabeth είδε τον άνθρωπο που δολοφόνησε τον αγαπημένο της στο δικαστήριο για τελευταία φορά. Η δικαιοσύνη είχε αποδοθεί.
Η ίδια όμως δεν ένιωθε καθόλου δικαιωμένη. Ο πόνος και η θλίψη δεν είχε φύγει κι ας είχαν περάσει μήνες. Ένιωθε συνέχεια μισή. Οι γονείς της και οι φίλοι της ανησυχούσαν. Εκείνη τη μέρα μετά το δικαστήριο, πήγε στους γονείς της κι έφαγαν όλοι μαζί. Τους χαιρέτησε και γύρισε στο σπίτι. Το είχε ήδη αποφασίσει, έβαλε το αγαπημένο της φόρεμα και ξάπλωσε στο κρεββάτι της. Πήρε δύο κουτιά χάπια και είπε «Nathan έρχομαι!»
Όταν άνοιξε τα μάτια της ξανά, ήταν ξαπλωμένη σε ένα στρώμα από λευκά πέταλα τριαντάφυλλου. Ένιωθε ξανά ήρεμη. Τότε, τον είδε, ήταν ο Nathan και αμέσως έτρεξε ο ένας στην αγκαλιά του άλλου! Θα ήταν μαζί για μία αιωνιότητα!
Κατερίνα Χρονοπούλου
