Πολύ συχνά στην ιστορία ακούμε για πολλές αντρικές προσωπικότητες όπως στρατηγούς, πολιτικούς, καλλιτέχνες, συγγραφείς, ποιητές και επιστήμονες. Όμως μαθαίνουμε και για σπουδαίες γυναίκες που ακολούθησαν την καρδιά τους πηγαίνοντας κόντρα στο ρεύμα της εποχής τους. Γυναίκες που απέδειξαν πως δεν ανήκαν πλέον όλοι οι τομείς αποκλειστικά στους άντρες. Έτσι έγιναν παραδείγματα προς μίμηση για όλον τον σύγχρονο κόσμο. Μερικές από αυτές τις σπουδαίες και αξιομνημόνευτες προσωπικότητες είναι:
1. Η Μαρία Σαλώμη Σκουοντόφσκα -Κιουρί γνωστή και ως Μαντάμ Κιουρί (7 Νοεμβρίου 1867-4 Ιουλίου 1934) ήταν φυσικός και χημικός από την Πολωνία. Μαζί με τον σύζυγό της , Πιερ Κιουρί , ανακάλυψε το ράδιο και μελέτησε τα φαινόμενα της ραδιενέργειας. Ανακάλυψε επίσης το πολώνιο και υπήρξε η πρώτη γυναίκα που έγινε καθηγήτρια στο πανεπιστήμιο της Σορβόννης, ενώ τιμήθηκε δύο φορές με το βραβείο Νόμπελ στη Φυσική (1903) και στη Χημεία (1911) αλλά και με πολλά άλλα βραβεία . Είναι η πρώτη γυναίκα που κέρδισε βραβείο Νόμπελ, ο πρώτος άνθρωπος που κέρδισε δύο βραβεία Νόμπελ σε δύο διαφορετικές επιστήμες. Πρωτοστάτησε στην ίδρυση του Ινστιτούτου Ράδιου στη Βαρσοβία , ενώ έχει δοθεί το όνομά της σε μονάδα μέτρησης της ραδιενέργειας και σε χημικό στοιχείο. Τέλος, απεικονιζόταν σε χαρτονομίσματα στη Γαλλία και στην Πολωνία.
2. Η Ελένη Γλύκατζη – Άρβελερ (1926- 16 Φεβρουαρίου 2026) ήταν μια εξέχουσα πνευματική προσωπικότητα της Ελλάδας. Απόφοιτος της φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, ήταν βυζαντινολόγος ιστορικός μικρασιατικής καταγωγής . Εργάστηκε ως ερευνήτρια στο κέντρο Μικρασιατικών Σπουδών, ενώ ήταν Πρόεδρος πολλών κέντρων στην Ελλάδα και στη Γαλλία . Υπήρξε η πρώτη γυναίκα Πρόεδρος του τμήματος Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης το 1967 και η πρώτη γυναίκα Πρύτανης του Πανεπιστημίου της Σορβόννης στην 700 χρόνων Ιστορία του. Ήταν πρέσβειρα Καλής θέλησης της UNICEF, είχε πλούσιο συγγραφικό έργο και πολύ μεγάλο αριθμό διαλέξεων και ομιλιών, ιδίως για την βυζαντινολογία εντός και εκτός Ελλάδας. Τον Ιούνιο του 2019 ζήτησε, μαζί με άλλες εξέχουσες προσωπικότητες, την κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου και διετέλεσε μέλος της Επιτροπής «Ελλάδα 2021» για τον εορτασμό των 200 χρόνων από την Ελληνική Επανάσταση.
3. Η Μαρία Κάλλας ήταν μια εμβληματική Ελληνίδα τραγουδίστρια της όπερας και του λυρικού θεάτρου, γνωστή για την μοναδική φωνή της και την ερμηνεία της. Γεννήθηκε στις 2 Δεκεμβρίου του 1923 στη Νέα Υόρκη και απεβίωσε στις 16 Σεπτεμβρίου του 1977, σε ηλικία 53 ετών, στο Παρίσι. Επέστρεψε στην Αθήνα, μετά το διαζύγιο των γονιών της, όπου πρωτοξεκίνησε την καριέρα της. Σπούδασε στο Εθνικό Ωδείο και το Ωδείο Αθηνών. Η πρώτη της παρουσίαση έγινε το 1941 και έπειτα το 1942 ερμήνευσε τον ρόλο της Tosca, ο οποίος την σημάδεψε και άλλαξε την επαγγελματική της πορεία. Έγινε διεθνώς γνωστή το 1947, καθώς μετακόμισε στην Ιταλία και γνώρισε τον πρώτο της σύζυγο που ήταν και ο μάνατζέρ της. Αργότερα συγκλόνισε και την Σκάλα του Μιλάνο αφήνοντας καθηλωμένους τους θεατές με την παρουσία της. Το 1959 ξεκίνησε η σχέση της με τον Ωνάση που οδήγησε στο τέλος του γάμου της. Ύστερα άρχισε η παρακμή της με αποτέλεσμα την αποχώρησή της από τον καλλιτεχνικό κόσμο. Η Μαρία Κάλλας είναι μια από τις πιο σημαντικές τραγουδίστριες του κόσμου που ξεπέρασε τα όρια της μουσικής όπως κανένας άλλος.
4. Η Μελίνα Μερκούρη γεννήθηκε στην Αθήνα, στις 18 Οκτωβρίου του 1920. Αρχικά, την βάπτισαν Αμαλία – Μαρία αλλά δεν την φώναξαν έτσι ποτέ. Καταγόταν από οικογένεια πολιτικών. Από πολύ μικρή ηλικία φάνηκε έντονα η κλίση της στο θέατρο. Οι γονείς της ήταν αντίθετοι με το πάθος της. Η πρώτη της πρόβα μπορεί να ήταν μπροστά στον καθρέφτη αλλά μετά τον γάμο της με τον Πάνο Χαροκόπο δίνει εξετάσεις στη δραματική σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Έγινε δεκτή πανηγυρικά. Καθηγητής της ήταν ο Δημήτρης Ροντήρης ο οποίος αναγνώρισε αμέσως το ταλέντο της στην τραγωδία και την έβαλε να δουλέψει πιο σκληρά. Μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο εντάσσεται στην ομάδα του Εθνικού Θεάτρου. Το 1942 ερμηνεύει τον πρώτο της πρωταγωνιστικό ρόλο, τη Λαβίνια στο έργο του Ευγένιου Ο’Νηλ «Το πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα». Στη συνέχεια ακολουθούν πολλοί μεγάλοι ρόλοι στην Ελλάδα αλλά και στο Παρίσι. Το 1953 παίρνει το έπαθλο «Μαρίκα Κοτοπούλη». Μετά από δύο χρόνια επιστρέφει στην Ελλάδα, όπου ακολουθούν πολλές κινηματογραφικές επιτυχίες, όπως η «Στέλλα», από το θεατρικό έργο του Καμπανέλη «Η Στέλλα με τα κόκκινα γάντια». Η ταινία αυτή προτάθηκε για βραβείο στο φεστιβάλ των Καννών, αλλά δυστυχώς δεν κέρδισε. Μετέπειτα γνωστές ταινίες της είναι το «Ποτέ την Κυριακή», η «Φαίδρα», το «Τοπκαπί». Μάλιστα για την ταινία «Ποτέ την Κυριακή» παίρνει το βραβείο γυναικείας ερμηνείας στις Κάννες και βρίσκεται υποψήφια για 5 Όσκαρ. Η Μελίνα γνωρίζει τη διεθνή αναγνώριση. Την περίοδο της Χούντας κάνει δηλώσεις στην αμερικανική τηλεόραση λέγοντας «Σας παρακαλώ μην πάτε στην χώρα μου» και κλαίει. Η χούντα τής αφαιρεί την ελληνική ιθαγένεια. Δεν μένει όμως σιωπηλή και απαντά «Γεννήθηκα Ελληνίδα και θα πεθάνω Ελληνίδα. Ο Παττακός γεννήθηκε φασίστας και θα πεθάνει φασίστας». Εκλέγεται βουλευτής το 1977 και το 1981 Υπουργός Πολιτισμού. Προσπαθεί να φέρει πίσω τα Μάρμαρα του Παρθενώνα από το Βρετανικό Μουσείο. Πέθανε στις 6 Μαρτίου του 1994 αφήνοντας πίσω της μια μεγάλη πολιτισμική κληρονομιά.
Ελισσάβετ Καψή
Μελίνα Ζώρζου
Δήμητρα Γουβεδάρη
Κατερίνα Χρονοπούλου
