Το τρίγωνο των Βερμούδων, γνωστό και ως «τρίγωνο του διαβόλου», είναι μια περιοχή, στην οποία έχουν αναφερθεί μυστηριώδεις εξαφανίσεις πλοίων και αεροσκαφών. Βρίσκεται μεταξύ της Φλόριντα, των Βερμούδων και του Πουέρτο Ρίκο. Έχουν ακουστεί πολλές θεωρίες για το φαινόμενο αυτό, όμως ακόμα τίποτα δεν είναι αποδεδειγμένο. Αν και ο θρύλος το συνδέει με παραφυσικά φαινόμενα,  οι περισσότερες έρευνες, αποδίδουν τα περιστατικά σε φυσικούς παράγοντες, όπως η έντονη κυκλοφορία, οι καιρικές συνθήκες και τα ισχυρά ρεύματα.

Η τοποθεσία του Τριγώνου των Βερμούδων θεωρείται επικίνδυνη για διαφόρους λόγους, οι οποίοι αναφέρονται σε φυσικά αλλά και ανθρώπινα λάθη. Αρχικά, στην περιοχή του Δυτικού Ατλαντικού Ωκεανού εμφανίζονται έντονα καιρικά φαινόμενα. Οι συχνές καταιγίδες, οι τροπικοί κυκλώνες και οι απότομες μεταβολές του καιρού προκαλούν επικίνδυνες καταστάσεις για πλοία και αεροσκάφη. Σοβαρές συνέπειες μπορεί να προκύψουν από ισχυρούς ανέμους και μεγάλα κύματα, ενώ η μειωμένη ορατότητα δυσκολεύει πολλές φορές τον προσανατολισμό.

Όσον αφορά τα περιστατικά, ένα από τα πιο γνωστά είναι η εξαφάνιση της αποστολής Flight 19, που έγινε το 1945. Αναφέρεται σε πέντε εκπαιδευτικά αεροσκάφη τα οποία χάθηκαν κατά τη διάρκεια της πτήσης τους πάνω από την περιοχή του Τριγώνου. Κάποιοι πιστεύουν πως οι εξαφανίσεις οφείλονται στη μεγάλη ποσότητα μεθανίου που απελευθερώνεται από τον πυθμένα της θάλασσας, μειώνοντας την πυκνότητα του νερού και προκαλώντας την άμεση βύθιση πλοίων. Επιπλέον, το Τρίγωνο των Βερμούδων είναι ένα από τα λίγα μέρη όπου ο μαγνητικός βορράς και ο γεωγραφικός βορράς ευθυγραμμίζονται. Αυτό μπορεί να προκαλέσει σφάλματα στους ναυτικούς που δεν είναι εξοικειωμένοι με τη διακύμανση της πυξίδας.

Τώρα η πιο λογική θεωρία είναι για το Ρεύμα του Κόλπου. Το Ρεύμα του Κόλπου είναι ένα πανίσχυρο και θερμό ρεύμα μέσα στον ωκεανό, που ξεκινά από τον Κόλπο του Μεξικού και διασχίζει τον Ατλαντικό προς την Ευρώπη. Έχει ταχύτητα που φτάνει τα 9 χλμ/ώρα, είναι ικανό να παρασύρει πλοία και αεροσκάφη εκτός πορείας ή να διασκορπίσει τα συντρίμμια ενός ατυχήματος σε τεράστιες αποστάσεις μέσα σε ελάχιστο χρόνο, γεγονός που εξηγεί γιατί συχνά δεν βρίσκονται ίχνη στην περιοχή των Βερμούδων.

Παρά τις επιστημονικές εξηγήσεις, η ατμόσφαιρα μυστηρίου που περιβάλλει το Τρίγωνο των Βερμούδων έχει εμπνεύσει πλήθος ιστοριών και θρύλων, που συνεχίζουν να τραβούν το ενδιαφέρον των ανθρώπων σε όλο τον κόσμο. Άλλωστε, η φαντασία του ανθρώπου τείνει να γεμίζει τα κενά που η πραγματικότητα μοιάζει αινιγματική.

Κάποιοι υποστηρίζουν πως η περιοχή επηρεάζεται από τη χαμένη Ατλαντίδα όπου οι ενεργειακοί κρύσταλλοι που βρίσκονται στον βυθό δημιουργούν ταραχές στα ηλεκτρονικά συστήματα. Κάτι που έχει συνδεθεί άμεσα με αυτή τη θεωρία είναι η «Οδός Μπίμινι». Στην περιοχή αυτή υπάρχει ένας σχηματισμός βράχων στον βυθό που μοιάζει με πλακόστρωτο δρόμο. Αν και οι ειδικοί έχουν αποδείξει ότι είναι φυσικός σχηματισμός, οι οπαδοί της θεωρίας της Ατλαντίδας πιστεύουν ότι είναι απομεινάρι μιας αρχαίας πόλης.

Μία άλλη θεωρία αρκετά μακριά από την πραγματικότητα είναι πως οι εξαφανίσεις οφείλονται σε απαγωγές από εξωγήινους, οι οποίοι ελέγχουν την περιοχή αυτή ή σε βάσεις κάτω από το νερό. Μία από τις βάσεις είναι το Atlantic Undersea Test and Evaluation Center του Αμερικανικού Ναυτικού, που βρίσκεται στο νησί Άνδρος στις Μπαχάμες. Είναι ένα κέντρο δοκιμών για υποβρύχια και οπλικά συστήματα. Λόγω της μυστικότητας και της τοποθεσίας του, πολλοί το αποκαλούν «Υποβρύχια Περιοχή 51»και ισχυρίζονται ότι εκεί γίνεται μελέτη εξωγήινων.

Προχωρώντας, υπ[αρχει και η θεωρία της Ηλεκτρονικής Ομίχλης. Η θεωρία αυτή έγινε γνωστή από τον πιλότο Bruce Gernon το 1970. Ο πιλότος αυτό ισχυρίστηκε πως περνώντας από την περιοχή αυτή πέταξε μέσα σε ένα περίεργο σύννεφο που έμοιαζε με τούνελ. Κατά τη διάρκεια που ήταν μέσα στο σύννεφο παράξενα πράγματα έγιναν. Το σύννεφο άρχιζε να στενεύει υπερβολικά μέχρι τη στιγμή που λάμψεις λευκού φωτός εμφανίζονταν και εξαφανίζονταν συνεχώς. Ο δρόμος φαινόταν ατελείωτος και μόλις κατάφεραν να βγουν κάτι ακόμα πιο περίεργο συνέβη. Ενώ η πτήση- την οποία ο πιλότος είχε κάνει δεκάδες φορές- έπρεπε να διαρκέσει περίπου 90 λεπτά βρέθηκαν στον προορισμό τους σε 45, έχοντας «περάσει» 100 μίλια. Επίσης δεν χρησιμοποιήθηκαν τα καύσιμα που χρειάζονταν συνήθως. Έτσι διατυπώθηκε μια θεωρία, πως το σύννεφο αυτό ήταν μια μορφή χωροχρονικής ανωμαλίας που μεταφέρει αντικείμενα ακαριαία. Άλλοι, ωστόσο πιστεύουν πως η σκοτεινή ενέργεια ήταν υπεύθυνη για αυτό. Έτσι υπάρχουν πιθανότητες η ενέργεια να έχει καμπυλώσει τον χωροχρόνο σαν μια μικρή μαύρη τρύπα, σχηματίζοντας αυτό το παράξενο τούνελ.

Υπάρχει μία λίγο πιο λογική θεωρία ότι οφείλεται σε έναν κομήτη 11.000 ετών. Συγκεκριμένα υποστηρίζεται πως ένας αρχαίος κομήτης με τεράστιες μαγνητικές ιδιότητες έπεσε στην περιοχή πριν από χιλιάδες χρόνια και παραμένει στον βυθό, συνεχίζοντας να επηρεάζει τις πυξίδες και τα ηλεκτρονικά συστήματα μέχρι σήμερα. Βέβαια έτσι δημιουργείται η απορία: Δεν θα είχε καταστραφεί ένα σημαντικό μέρος της Γης αν έπεφτε ένας τέτοιος κομήτης;

Οι επιστήμονες καταλήγουν ότι το Τρίγωνο των Βερμούδων δεν αποτελεί γεωλογικό ή υπερφυσικό παράδοξο, αλλά μια περιοχή όπου η έντονη κυκλοφορία πλοίων και αεροσκαφών συναντά ακραία φυσικά φαινόμενα. Τα περιστατικά αποδίδονται στον συνδυασμό των τροπικών καταιγίδων, του ισχυρού Ρεύματος του Κόλπου που παρασύρει γρήγορα τα συντρίμμια, των επικίνδυνων υφάλων της Καραϊβικής και του ανθρώπινου παράγοντα.

Μαρίλια Μπατίκα

Κωνσταντίνα Μηλάκη

Μαρία Κωστοπούλου

Αυτό συνδέεται άμεσα με τη σύγχρονη εποχή, καθώς ζούμε σε με μια εποχή στην οποία υπάρχει έντονη ανάπτυξη της τεχνητής νοημοσύνης αλλά και των Social media, που προβάλλουν μια ωραιοποιημένη και μη ρεαλιστική εικόνα των πραγμάτων. Έτσι, οι νέοι έρχονται καθημερινά σε επαφή με μη ρεαλιστικά πρότυπα, δημιουργώντας τους ανασφάλειες και υψηλές προσδοκίες για τον εαυτό τους. Επιπλέον, οι influencers μέσω των Social media επιτείνουν τη ‘λατρεία’ της εικόνας,  αφού τροποποιούν τις εικόνες τους και ωθούν τους νέους να κάνουν τα πάντα για να αλλάξουν την εξωτερική τους εικόνα,  σε σημείο να φθείρονται και σωματικά αλλά και ψυχολογικά. Από την άλλη, η τεχνητή νοημοσύνη δημιουργεί βίντεο με τα οποία προβάλλεται ψεύτικο περιεχόμενο και κάνουν τους νέους να συγκρίνουν τους εαυτούς τους με αυτά, να αισθάνονται κατώτεροι και να έχουν αμφιβολίες για τον εαυτό τους.

Συμπερασματικά, δεν πρέπει να συγκρίνουμε τον εαυτό μας με τα άτομα που προβάλλονται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης διότι δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα, καθώς είναι όλα φιλτραρισμένα. Τέλος, θα πρέπει να αποδεχόμαστε και να αγαπάμε τον εαυτό μας όπως είναι, αφού καθένας μας έχει μοναδικά χαρακτηριστικά, και να αναζητούμε πάντα την αλήθεια πίσω απ’ ό,τι βλέπουμε.

Μηλάκη Κωνσταντίνα, Μιχαήλου Κωνσταντίνα,

Μπατίκα Μαρίλια, Ξεργιά Παναγιώτα

Αρχικά, ο Δημήτρης Καφφάτος ανέφερε:

-        Τι συμβουλές θα δίνατε σε νέους που θέλουν να ασχοληθούν με τον αθλητισμό αλλά φοβούνται τις δυσκολίες;

-        Αυτό που θα έλεγα είναι οι λέξεις πειθαρχία, σεβασμός, υπομονή και προσπάθεια. Αυτά είναι που θα σας βοηθήσουν να αγαπήσετε τον εαυτό σας και αυτό που κάνετε είτε είναι αθλητισμός , είτε είναι επάγγελμα.

-        Ποια είναι η μεγαλύτερη αξία στον αθλητισμό;

-        Η μεγαλύτερη αξία στον αθλητισμό είναι η αριστεία. Δυσκολίες φυσικά και θα υπάρχουν παντού και πάντα, αλλά θα πρέπει να προσπαθούμε για το καλύτερο.

Ύστερα είχαμε την τιμή να πάρουμε μια μικρή συνέντευξη από τον Θοδωρή Αλεξά:

-        Πιστεύετε ότι ο αθλητισμός μπορεί να αλλάξει τον τρόπο που βλέπουμε την αναπηρία;

-        Ναι, σίγουρα βοηθάει στο να κάνει κάποιους ανθρώπους να δουν διαφορετικά την αναπηρία. Ακόμα και οι Παραολυμπιακοί Αγώνες μάς δίνουν να καταλάβουμε πως όλοι οι αθλητές είναι ίσοι και όχι αντίπαλοι. Ο αθλητισμός είναι η βιτρίνα της ζωής.

-        Πώς ξεκινήσατε τον αθλητισμό;

-        Στην ηλικία των 25 ετών. Έπειτα από ένα ατύχημα που είχα, ξαφνικά βρισκόμουν σε ένα αναπηρικό καροτσάκι χωρίς να ξέρω τι θα ακολουθήσει.

-        Πιστεύετε πως η Ελλάδα δίνει έμφαση στους ΑμεΑ αθλητές παρέχοντάς τους τις κατάλληλες εγκαταστάσεις;

-        Όχι, η Ελλάδα δεν παρέχει τις κατάλληλες εγκαταστάσεις σε σχέση με τις άλλες χώρες. Κατά τη γνώμη μου, αυτό συμβαίνει γιατί στην χώρα μας δεν μπορούν να καταλάβουν πως υπάρχουν διαφορετικά άτομα. Ωστόσο, υπάρχουν και ορισμένες προσβάσιμες εγκαταστάσεις, όπως οι ράμπες. Παρ’ όλα αυτά, τις περισσότερες φορές αυτές καταλαμβάνονται, για παράδειγμα, από σταθμευμένα μηχανάκια, με αποτέλεσμα να καταλήγουν μη προσβάσιμες. Γι’ αυτόν τον λόγο, δεν μπορούσαμε να μετακινηθούμε ελεύθερα και είχαμε πρόσβαση μόνο σε συγκεκριμένα μέρη που ήταν πραγματικά προσβάσιμα. Παρ’ όλα αυτά, πιστεύω ότι σταδιακά η κοινωνία προσπαθεί να αντιμετωπίσει αυτό το πρόβλημα.

-        Σε ποια χώρα από όλες όσες έχετε επισκεφτεί για αγώνες έχετε εντυπωσιαστεί από τις εγκαταστάσεις της και τη μεταχείριση σε αθλητές με αναπηρία;

-        Η πόλη στην οποία είχα πραγματικά εντυπωσιάστηκα από τις εγκαταστάσεις της και γενικά τη μεταχείρισή της ήταν το Τόκιο. Όταν το είχα επισκεφτεί για αγώνες, η  εξυπηρέτηση ήταν φανταστική. Είχαμε απόλυτη συμπαράσταση, τόση που αρχίσαμε να αισθανόμαστε άβολα.

     Ολοκληρώνοντας αυτήν τη συνέντευξη καταλαβαίνουμε  ότι η αναπηρία δεν είναι αδυναμία αλλά μια διαφορετική πραγματικότητα ζωής που αξίζει κατανόηση, αποδοχή και ίσες ευκαιρίες καθώς και ότι ο αθλητισμός ενώνει τους ανθρώπους, μαθαίνοντας τους να  μπορούν να ξεπεράσουν τις δυσκολίες, να είναι πιο δυνατοί και να μην τα παρατάνε ποτέ.

Μπατίκα Στέλλα

Σαρρή Ειρήνη

Μπατίκα Μαρίλια

Η ταινία «Το Αγόρι που το ονόμασαν Χριστούγεννα» αφηγείται την ιστορία του εντεκάχρονου Νικόλα, ο οποίος ξεκινά μια επική περιπέτεια στον χιονισμένο Βορρά της Φινλανδίας για να εντοπίσει τον πατέρα του, που αναζητά το θρυλικό χωριό των ξωτικών. Συνοδευόμενος από έναν πεισματάρη τάρανδο, τον Μπλίτζεν, και ένα πιστό ποντικάκι, ο Νικόλας ανακαλύπτει την κρυμμένη Ξωτικοχώρα, έρχεται αντιμέτωπος με μαγικές προκλήσεις και μαθαίνει ότι η πραγματική ελπίδα πηγάζει από την καλοσύνη και τη γενναιοδωρία. Μέσα από αυτό το ταξίδι γεμάτο μαγεία και συγκίνηση, το αγόρι συμφιλιώνεται με την απώλεια και μεταμορφώνεται τελικά στον θρυλικό Πατέρα των Χριστουγέννων, αποδεικνύοντας ότι τίποτα δεν είναι αδύνατο για όποιον πιστεύει πραγματικά.

Η ελπίδα αποτελεί το πιο βασικό μήνυμα του έργου. Ο Νικόλαος, παρόλο που ζει σε δύσκολες συνθήκες και χάνει τον πατέρα του, δεν τα παρατά. Πιστεύει ότι μπορεί να τον βρει και ότι η ζωή του μπορεί να αλλάξει προς το καλύτερο. Η ιστορία δείχνει πως η ελπίδα βοηθά τον άνθρωπο να συνεχίζει, ακόμη και όταν όλα μοιάζουν χαμένα, και να αντέχει τη μοναξιά και τις δυσκολίες της ζωής.

Παράλληλα, ο Νικόλαος ξεχωρίζει για την καλοσύνη και την ευγένειά του. Αν και συναντά εμπόδια και ανθρώπους που τον δυσκολεύουν, παραμένει καλός και πρόθυμος να βοηθήσει. Το έργο μας διδάσκει ότι η καλοσύνη μπορεί να αλλάξει τις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων και να δημιουργήσει εμπιστοσύνη, φιλία και θετικές εξελίξεις.

Ο ήρωας φοβάται, όμως συνεχίζει το ταξίδι του. Αντιμετωπίζει κινδύνους και δυσκολίες, αλλά δεν εγκαταλείπει τον στόχο του. Μέσα από τις δοκιμασίες του, φαίνεται ότι το θάρρος δεν είναι η απουσία φόβου, αλλά η απόφαση να προχωρά κανείς παρά τις δυσκολίες και να μαθαίνει από αυτές.

Κίνητρο για όλο αυτό το ταξίδι είναι η αγάπη του για τον πατέρα του. Η ιστορία τονίζει τη σημασία της οικογένειας, που προσφέρει στήριξη και κουράγιο στις δύσκολες στιγμές. Τέλος, το έργο δείχνει ότι τα Χριστούγεννα δεν συνδέονται με τα δώρα ή τον πλούτο, αλλά με την αγάπη, την προσφορά και το ενδιαφέρον για τους άλλους, αξίες που κάνουν τη ζωή πιο ανθρώπινη.

Έτος: 2021
Είδος: Οικογενειακή, φαντασίας, χριστουγεννιάτικη
Βασισμένη στο βιβλίο: A Boy Called Christmas του Matt Haig

Σκηνοθέτης: Gil Kenan

Κύριοι Ηθοποιοί και ρόλοι: Henry Lawfull – παίζει τον Νικόλα
Toby Jones – ως Πατέρας Topo
Sally Hawkins – ως Μητέρα Vodol.
Kristen Wiig – ως θεία Carlotta

Ναταλία Ζωγράφου

Έφη Μπάκα

Το γνωστό μας χριστουγεννιάτικο δέντρο, έχει καταγωγή από τη Γερμανία, όπου συνήθιζαν να  στήνουν δέντρο προς τιμή της θρησκευτικής εορτής των πρωτόπλαστων, Αδάμ και Εύας, το λεγόμενο «δέντρο του Παραδείσου». Στον ίδιο χώρο επίσης υπήρχε και μία άλλη κατασκευή, μια πυραμίδα,  πάνω στην οποία έβαζαν στολίδια και στην κορυφή ένα αστέρι. Πώς όμως συνδέονται αυτά τα δύο με το δέντρο που όλοι ξέρουμε και αγαπάμε; Τον 16ο αιώνα, αυτές οι δύο κατασκευές γίνανε ένα, το δέντρο πήρε μια πυραμιδοειδή μορφή, στολισμένο με τα ίδια στολίδια, δημιουργώντας έτσι το δέντρο των Χριστουγέννων. Μέχρι τον 18ο αιώνα αυτό το έθιμο είχε γίνει γνωστό στη Γερμανία, ιδίως στους Γερμανούς προτεστάντες. Τον επόμενο αιώνα το έθιμο έγινε γνωστό στην Αγγλία καθώς και σε άλλες χώρες, όπως στην Αυστρία και την Ελβετία. Τέλος, στη Νέα Υόρκη, στις  22 Δεκεμβρίου 1882, ο Τόμας Έντισον άναψε με ηλεκτρικούς λαμπτήρες το πρώτο Χριστουγεννιάτικο δέντρο.

Όμως, για πρώτη φορά στην Ελλάδα το χριστουγεννιάτικο δέντρο εμφανίστηκε την περίοδο της Βαυαροκρατίας. Αυτός που το έφερε στη χώρα μας ήταν ο βασιλιάς Όθωνας ο οποίος το στόλισε στο ανάκτορό του, στο Ναύπλιο, το 1834. Τα επόμενα χρόνια, το έθιμο άλλαξε τόπο και μεταφέρθηκε στο παλάτι των Αθηνών.  Η πρώτη φορά όμως που στήθηκε χριστουγεννιάτικο δέντρο σε μικρή ελληνική γειτονιά ήταν την 24^η Δεκεμβρίου του 1843 στην Πλάκα, από τον Έλληνα διπλωμάτη της Ρωσίας Ιωάννη Παπαρρηγόπουλο, εντυπωσιάζοντας τους πολίτες της. Η παράδοση αυτή άργησε να διαδοθεί στην Ελλάδα, καθώς θεωρούταν ξενόφερτη.  Για αυτό και πρώτη φορά σε αρκετά αστικά σπίτια εμφανίζεται το 1930. Μετά όμως από τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο καθιερώθηκε ως κοινή γιορτή και οι περισσότεροι Έλληνες άρχισαν να στολίζουν χριστουγεννιάτικα δέντρα στα σπίτια και τις πλατείες. Μάλιστα, τη δεκαετία του ‘70 έγινε μια προσπάθεια να αντικατασταθεί το χριστουγεννιάτικο δέντρο από την παλιά παράδοση του στολισμού του καραβιού, αλλά απέτυχε.

Σήμερα, το χριστουγεννιάτικο δέντρο αποτελεί το πιο διαδεδομένο σύμβολο των Χριστουγέννων παγκοσμίως, ενώ έχει εξελιχθεί και σε ένα από τα σημαντικότερα έθιμα, το οποίο τιμά ένα από τα πιο σπουδαιότερα γεγονότα του Χριστιανισμού, τη γέννηση του Χριστού. Επίσης αποτελεί ένα σύμβολο γιορτής και χαράς, το οποίο απολαμβάνουν να στολίζουν μικροί και μεγάλοι!

Μηλάκη Κωνσταντίνα

Κωστοπούλου Μαρία

Τάγκαλος Χρήστος

]]> https://schoolpress.sch.gr/upekto/archives/317/feed 0 https://schoolpress.sch.gr/upekto/archives/247 https://schoolpress.sch.gr/upekto/archives/247#comments Sat, 13 Dec 2025 18:11:01 +0000 a1036716 http://schoolpress.sch.gr/upekto/?p=247 ....]]>    Η τάξη της Γ΄ Γυμνασίου του σχολείου μας, στις 6 Νοεμβρίου 2025, ημέρα Πέμπτη παρευρέθηκε σε μια εκδήλωση που αφορούσε τον επαγγελματικό προσανατολισμό. Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στο αμφιθέατρο του Πολεμικού Μουσείου Αθηνών. Πριν την είσοδο και την έναρξη της εκδήλωσης κάναμε μια στάση στο Πάρκο του Πατέρα-Ριζάρη (το οποίο βρίσκεται απέναντι από το Πολεμικό Μουσείο Αθηνών) αναμένοντας την εκκίνηση της ομιλίας.

   Η παρουσίαση και η ομιλία διεξήχθησαν από την εταιρεία επαγγελματικού προσανατολισμού « Career in progress ». Το όραμα της εταιρείας είναι να δημιουργηθούν οι κατάλληλες συνθήκες που θα καταστήσουν την Επαγγελματική Συμβουλευτική μια απαραίτητη και θεσμοθετημένη εφαρμογή σε σχολεία, πανεπιστήμια και χώρους εργασίας, βοηθώντας έτσι όλους τους ανθρώπους, χωρίς αποκλεισμούς. Θέλουν επίσης να προσφέρουν όχι μόνο επαγγελματικές ευκαιρίες αλλά και να δημιουργήσουν ένα περιβάλλον εργασίας, όπου οι άνθρωποι είναι χαρούμενοι, εμπνέονται και εξελίσσονται στη ζωή τους. Τέλος, θέλουν να υποστηρίζουν νέους ανθρώπους να καταστρώνουν ένα υλοποιήσιμο πλάνο σταδιοδρομίας, το οποίο να συνδυάζει τις επιθυμίες τους με τις ανάγκες της σύγχρονης πραγματικότητας.

   Ομιλητής μας ήταν ένα από τα μέλη της εταιρείας, ο Νίκος Πατσέλης, ο οποίος εξειδικεύεται στην Επαγγελματική Συμβουλευτική από το 2006.  Αρχικά, έκανε μια εισαγωγή για τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να επιλέγουμε προσανατολισμό, δηλαδή πότε μια απόφαση είναι σωστή και τι μπορεί να την επηρεάσει. Στη συνέχεια, μας είπε ότι θα χρειαστεί να κληθούμε να αποφασίσουμε αν θα πάμε σε Γενικό Λύκειο (ΓΕΛ) ή σε Επαγγελματικό Λύκειο (ΕΠΑΛ) και μας ανέλυσε τα τέσσερα πεδία και τις σχολές που διατίθενται μέσω καθενός από αυτά. Τέλος, εξιστόρησε μια εμπειρία που είχε με ένα παιδί θέλοντας να δώσει έμφαση στην αλλαγή της ζήτησης μέσα στα χρόνια.

   Εκτός από την παρουσίαση-ομιλία περιηγηθήκαμε σε πάγκους, όπου ήρθαμε σε επαφή με πανεπιστημιακές σχολές. Σε κάθε πάγκο υπήρχαν άνθρωποι που εκπροσωπούσαν την κάθε σχολή και μας παρουσίαζαν τις δυνατότητες που έχουμε στην καθεμιά, δίνοντάς μας φυλλάδια και διαφημιστικά δωράκια, όπως στυλό με το σήμα του κάθε πανεπιστημίου.

Πριν την αναχώρησή μας είχαμε ακόμα λίγο χρόνο στο εμβληματικό πάρκο του Πατέρα, όπου περιηγηθήκαμε στα αγάλματα.

   Γενικά, όλα όσα αναφέρθηκαν στην εκδήλωση αποτέλεσαν χρήσιμες πληροφορίες για εμάς, τις οποίες μπορούμε να αξιοποιήσουμε ουσιαστικά για τις αποφάσεις που θα κληθούμε να λάβουμε στο μέλλον. Επομένως, η εκδρομή αυτή ήταν άκρως ωφέλιμη για τους μαθητές.

Ναταλία Ζωγράφου, Παναγιώτα Ξεργιά