Αγαπημένοι μας,

ένα εκδοτικό δημιουργικό ταξίδι φτάνει στο τέλος του! Σε λίγο, έρχονται οι γραπτές εξετάσεις, μετά τα αποτελέσματα (που ευχόμαστε να είναι αίσια για όλους) και τέλος, οι θερινές διακοπές.

Όμως δεν θα παραλείψουμε να κάνουμε μια αναδρομή σε όσα περάσαμε μαζί, σε όσα μάθαμε, που δεν ήταν μόνο γνώσεις και ενημέρωση αλλά, κυρίως, αλληλεγγύη και συνεργασία, πρωτοβουλία, δημιουργικότητα και έκφραση. Και αυτά τα τελευταία είναι τα σημαντικότερα που αποκομίσαμε από τη μικρή μαθητική μας εφημερίδα.

Αλλά δεν τελειώνουμε έτσι: υποσχόμαστε του χρόνου να είμαστε ακόμη πιο δημιουργικοί, με πρωτότυπα θέματα ποικίλης ύλης, δικά μας δημιουργήματα (που σημείωσαν και μεγάλη επιτυχία) και ανοιχτό μυαλό σε ιδέες που εκφράζουν τα μέλη της μαθητικής κοινότητας του 6^ου!

Δίνουμε ραντεβού, λοιπόν, για το σχολικό έτος 2025-2026!

ΥΓ (για τις εξετάσεις που ακολουθούν): Δεν αγχωνόμαστε, βάζουμε τα δυνατά μας και κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε!

                                                                   Τα λέμε του χρόνου!

                                                          Τα μέλη της μαθητικής εφημερίδας

Την Τετάρτη 7 Μαΐου του 2025 μια αντιπροσωπία μαθητριών της εφημερίδας μας έδωσαν το παρόν στην απονομή βραβείων από τον εκπαιδευτικό οργανισμό Ορίζοντες. Εκεί μας δόθηκε η ευκαιρία να παρουσιάσουμε τον τρόπο εργασίας μας και σε μαθητές από εφημερίδες άλλων σχολείων. Είχαμε προετοιμάσει μία παρουσίαση σε power point και με τη βοήθεια των καθηγητών μας προετοιμάσαμε ένα κείμενο με το οποίο παρουσιάσαμε τον τρόπο εργασίας μας όλο τον χρόνο, τον τρόπο επιλογής των άρθρων καθώς και άλλες χρήσιμες πληροφορίες που πιστεύουμε πως θα εμπνεύσουν και  μαθητές άλλων σχολείων για τις δικές τους εφημερίδες. Επίσης μας δόθηκε η ευκαιρία να παρακολουθήσουμε και τις δουλειές άλλων μαθητών ώστε να εμπνευστούμε και εμείς. Ήταν μια μοναδική εμπειρία που μας έδωσε τη δυνατότητα να ανταλλάξουμε απόψεις και να γνωρίσουμε καλές πρακτικές για την επόμενη χρονιά.

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΧΡΟΝΟΠΟΥΛΟΥ

Η Άννα ήταν πάντα πιο ήσυχη, πιο κλειστή, ενώ η Νίκη ήταν η πιο εξωστρεφής από τις δύο, πάντα με μια αστεία ατάκα και ένα χαμόγελο. Ωστόσο, ένα καλοκαίρι, η Νίκη άρχισε να παρατηρεί μιαν απόσταση που όλο και μεγάλωνε ανάμεσά τους. Η Άννα άρχισε να βγαίνει με άλλες φίλες, να κάνει νέες παρέες και η Νίκη ένιωθε όλο και πιο μόνη. Δεν ήθελε να το παραδεχτεί, αλλά άρχισε να αισθάνεται ότι η Άννα την απέφευγε.

Είχε αρχίσει να τη βλέπει λιγότερο, να την αποφεύγει σε σημαντικές στιγμές και, όποτε προσπαθούσε να μιλήσει μαζί της, η Άννα έδινε απαντήσεις που φαινόντουσαν βιαστικές ή αδιάφορες. Δεν ήταν πια η ίδια κοπέλα που είχε γνωρίσει, εκείνη η φίλη που μοιραζόταν τα πάντα.

«Τι συμβαίνει, Άννα;» ρώτησε η Νίκη μια μέρα, όταν τη βρήκε να κάθεται μαζί με τις νέες της φίλες στην αυλή του  σχολείου. «Πού είσαι όλη αυτήν την ώρα;»

Η Άννα την κοίταξε με τα μάτια της γεμάτα αμηχανία και απάντησε με ψυχρότητα: «Έχω πολλά στο μυαλό μου, Νίκη. Δεν είναι κάτι προσωπικό.» Αλλά η Νίκη ένιωθε ότι κάτι έκρυβε. Δεν ήταν η πρώτη φορά που η Άννα έλεγε κάτι τέτοιο. Και τότε, η αλήθεια άρχισε να βγαίνει στην επιφάνεια με τον πιο απρόσμενο τρόπο.

Η Νίκη ανακάλυψε από άλλες φίλες πως η Άννα την είχε κατηγορήσει πίσω από την πλάτη της για κάτι που ποτέ δεν είχε κάνει. Έλεγε ότι η Νίκη ήταν εγωίστρια και την είχε απογοητεύσει, ενώ η Νίκη δεν ήξερε καν τι είχε συμβεί. Η Άννα είχε πλάσει μια εντελώς διαφορετική εικόνα της φιλίας τους.

Και τότε ήρθε η στιγμή της αλήθειας.

Η Νίκη, με την καρδιά γεμάτη από απογοήτευση και θυμό, πήγε στην Άννα και την ρώτησε ευθέως. «Γιατί μου το έκανες αυτό; Ποιο ήταν το πρόβλημα;». Η Άννα την κοίταξε και για πρώτη φορά, η Νίκη είδε κάτι που δεν είχε δει ποτέ πριν: φόβο και ενοχή. «Δεν ήθελα να σε πληγώσω, Νίκη», είπε με ήσυχη φωνή. «Απλώς ήθελα να ξεφύγω από την πίεση… Εσύ, πάντα ήσουν τόσο ανοιχτή και γεμάτη ζωή, ενώ εγώ… αισθανόμουν χαμένη. Δεν ήξερα πώς να το διαχειριστώ.»

Η Νίκη στάθηκε σιωπηλή για λίγο. Η προδοσία δεν ήταν ακριβώς αυτό που είχε φανταστεί. Δεν υπήρχε κάποιος συγκεκριμένος λόγος ή ενέργεια, ήταν κάτι που απλά ξεκίνησε και μεγάλωσε με τον χρόνο, με τη σιωπή και την απομάκρυνση. Και η φιλία τους, η σχέση που φαινόταν τόσο δυνατή, είχε σπάσει.

«Αν αυτό είναι όλο, αν αυτό ήταν το πρόβλημά σου, τότε γιατί δεν το είπες ποτέ;» ρώτησε η Νίκη, σχεδόν ψιθυρίζοντας. «Γιατί δεν ήρθες να μου μιλήσεις;» Η Άννα δεν απάντησε αμέσως. Κοίταξε τη φίλη της, αλλά ήταν σαν να μην την έβλεπε πια. Η σιωπή που ακολούθησε ήταν τόσο βαριά, που η Νίκη ένιωσε ότι η φιλία τους είχε πεθάνει εκεί, χωρίς επιστροφή.

Αυτό που ένιωσε τότε ήταν κάτι που δεν είχε ξανανιώσει ποτέ: μια απέραντη μοναξιά, σαν να είχε χάσει, όχι μόνο τη φίλη της, αλλά και ένα κομμάτι του εαυτού της. Δεν ήξερε πώς να αντιμετωπίσει το γεγονός, ότι η πιο κοντινή της φίλη είχε αρχίσει να τη βλέπει σαν κάτι ξένο.

Η Νίκη έφυγε, αφήνοντας την Άννα πίσω της και, καθώς περπατούσε μόνη, κατάλαβε κάτι πολύ απλό: Οι σχέσεις, ακόμα κι οι πιο στενές, δεν είναι πάντα αυτό που φαίνονται. Και κάποιες φορές, ακόμα και η πιο ειλικρινής φιλία μπορεί να κρύβει μια σκιά προδοσίας που είναι δύσκολο να διώξεις.

Αλλά, παρά τον πόνο, η Νίκη ήξερε ότι θα προχωρούσε. Γιατί, τελικά, οι φιλίες δεν είναι πάντα για πάντα – και ίσως, μερικές φορές, είναι καλύτερα να αφήνεις το παρελθόν να φεύγει και να κάνεις χώρο για κάτι νέο.

Ευφημία Μπάκα

Βιογραφίες σπουδαίων προσωπικοτήτων του Ζωγράφου

Αντώνης Τραυλαντώνης

Τραυλαντώνης Αντώνης. Εκπαιδευτικός και λογοτέχνης (1867 – 1943). Σπούδασε φιλολογία στην Αθήνα και σταδιοδρόμησε ως εκπαιδευτικός μέσης εκπαίδευσης, φτάνοντας μέχρι τον βαθμό του εκπαιδευτικού συμβούλου. Για το λογοτεχνικό του έργο, η Ακαδημία της Αθήνας τον βράβευσε το 1931 με το βραβείο Βικέλα. Έγραψε διηγήματα, νουβέλες και μυθιστορήματα, τα σημαντικότερα από τα οποία είναι: «Η εξαδέλφη», «Η διετής θητεία», «Διηγήματα» (τομ. 1-2, 1921-1922), «Η Κρουσταλλένια και άλλα διηγήματα», «Ηλιοστάλαχτη», «Απολογία μισανθρώπου και άλλα διηγήματα», «Λεηλασία μιας ζωής» (μυθιστόρημα) κ.ά. Στα έργα του χρησιμοποίησε άψογη δημοτική γλώσσα. Τα θέματά του πολύ συχνά προέρχονται από προσωπικές εμπειρίες και αναμνήσεις, τις οποίες αποθησαύρισε κατά την περιπλάνησή του ως εκπαιδευτικός στην ελληνική επαρχία. Το έργο του γενικά διακρίνεται για τον ρεαλισμό και το χιούμορ του και είναι βασικά ηθογραφικό.

Μαρίκα Κοτοπούλη

Ελληνίδα ηθοποιός· από τις κορυφαίες φυσιογνωμίες του νεοελληνικού θεάτρου. Ασχολήθηκε επιτυχημένα με όλα τα είδη του θεατρικού είδους (δράμα, κωμωδία, επιθεώρηση), αν και αυτοδίδακτη. Διέπρεψε, όμως, στην τραγωδία, με τη βαθιά φωνή της, το πάθος της και τη λιτότητα στην κίνηση. Ήταν ευφυέστατη και ετοιμόλογη και γενικά μία από τις πιο ενδιαφέρουσες προσωπικότητες της σύγχρονης Ελλάδας. Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 3 Μαΐου 1887. Πέθανε αιφνιδίως από καρδιακή ανακοπή στην Αθήνα στις 11 Σεπτεμβρίου 1954, σε ηλικία 67 ετών.

Γιώργος Γουναρόπουλος

Γεννήθηκε το 1889 στη Σωζόπολη της Ανατολικής Ρωμυλίας και πέθανε στην Αθήνα το 1977. Ήταν Έλληνας ζωγράφος της γενιάς του ΄30, ο οποίος διακρίθηκε για τους ιδιαιτέρως ονειρικούς του πίνακες. Σπούδασε στην Σχολή Καλών Τεχνών στην Αθήνα και αργότερα συνέχισε τις σπουδές του στο Παρίσι, όπου επηρεάστηκε από τις καλλιτεχνικές τάσεις της εποχής. Τα έργα του απεικονίζουν τοπία, ανθρώπινες φιγούρες και καθημερινές σκηνές, χρησιμοποιώντας ζωντανά χρώματα και ζωντανές πινελιές. Τα έργα του έχουν εκτεθεί σε γκαλερί και μουσεία στην Ελλάδα και το εξωτερικό και θεωρείται ένας από τους πρωτοπόρους της μοντέρνας ελληνικής τέχνης.

Δημήτριος Μπισκίνης

Γεννήθηκε στην Πάτρα το 1891 και πέθανε στου Ζωγράφου το 1947. Ήταν Έλληνας ζωγράφος της Ακαδημαϊκής Σχολής. Το έργο του είναι πολυδιάστατο και περιλαμβάνει θρησκευτικές, ηθογραφικές και αλληγορικές σκηνές, νεκρές φύσεις και προσωπογραφίες. Σημαντικό ρόλο στο έργο του έπαιξε ο συμβολισμός όπως αυτός διαμορφώθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα. Επηρεάστηκε από το έργο του Νικόλαου Γύζη και παρέμεινε πιστός στην ιδεαλιστική ρομαντική ζωγραφική του Jugendstil (ή αλλιώς Αρτ Νουβώ).

Κυριακή Κυπραίου

]]> https://schoolpress.sch.gr/upekto/archives/216/feed 0 https://schoolpress.sch.gr/upekto/archives/203 https://schoolpress.sch.gr/upekto/archives/203#comments Wed, 11 Jun 2025 15:15:50 +0000 ΠΑΧΗΣ ΛΟΥΚΑΣ http://schoolpress.sch.gr/upekto/?p=203 ....]]> THE CLOCK

Λονδίνο, Σεπτέμβριος 2011

Ο Nathan περιμένει την Elizabeth όπως κάθε μέρα για να πάνε στη δουλειά μαζί.  Χαμογελάει ενώ την βλέπει να κατεβαίνει με τα καστανά μακριά μαλλιά της πιασμένα ψηλά σε κότσο και τα πράσινα μεγάλα μάτια της. Έτσι την περίμενε και όταν ήταν μικρός έξω από το σπίτι της σε μία προαστιακή γειτονιά του Λονδίνου για να πάνε μαζί σχολείο. Τώρα μετά από τόσα χρόνια, βρέθηκαν να δουλεύουν μαζί στο Βρετανικό μουσείο. Ο Nathan ως φύλακας ενώ η Elizabeth ως ξεναγός.

Οι μέρες κυλούσαν όμορφα με πολλές πλάκες, βόλτες αλλά και αρκετή δουλειά στο μουσείο. Ετοιμαζόντουσαν με αρκετά γρήγορους ρυθμούς για τη νέα έκθεση με θέμα τον Μεσαίωνα που θα ξεκινούσε τον Νοέμβριο. Μια μέρα, ξαφνικά, ο διευθυντής του μουσείου ζήτησε να παραστούν στο γραφείο του όλοι οι εργαζόμενοι. Τότε τους ανακοίνωσε ότι κύριο έκθεμα θα αποτελούσε μια πολύτιμη τιάρα του 17αιώνα . Η τιάρα αποτελούνταν από χιλιάδες μικρά διαμάντια και στο κέντρο της είχε ένα όμορφο μπλε ζαφείρι. Η αξία της ήταν αμύθητη.

Οι μέρες περνούσαν και η έκθεση σιγά σιγά έπαιρνε την τελική της μορφή. Η Elizabeth δούλευε πυρετωδώς και ιδιαίτερα για την παρουσίαση της πολύτιμης τιάρας. Ο Nathan έκανε συχνά υπερωρίες καθώς οι εργασίες κρατούσαν μέχρι αργά το βράδυ. Σε τρεις ημέρες ήταν πλέον τα εγκαίνια της έκθεσης. Εκείνο το βράδυ η Elizabeth είχε μείνει μέχρι αργά για να τελειώσει τις τελευταίες λεπτομέρειες για την παρουσίαση. Όμως κάτι θα διατάρασσε την ηρεμία αυτής της όμορφης και γλυκιάς νύχτας. Ο αέρας φυσούσε απαλά και τα φώτα της πόλης άρχισαν να σβήνουν.

Όλοι έφυγαν. Τα φώτα έσβησαν. Όμως κάποιος είχε ανοίξει μια καταπακτή και μπήκε απευθείας στην αίθουσα της έκθεσης. Αφού περιπλανήθηκε για λίγο ανάμεσα στα σπάνια εκθέματα, βρέθηκε μπροστά στη προθήκη που μέσα της φυλασσόταν η τιάρα. Απενεργοποίησε τον συναγερμό και κάνοντας έναν ακριβή κύκλο που χάραξε με ένα χρυσό μαχαίρι, κατάφερε να κλέψει το στέμμα. Τελειώνοντας έγραψε στο μαρμαρένιο δάπεδο το όνομα Dead King. Όλα πήγαν ακριβώς όπως τα είχε σχεδιάσει. Τώρα έπρεπε απλά να φύγει  με τον ίδιο τρόπο. Όμως τότε κατά λάθος χτύπησε την πίσω προθήκη και ο συναγερμός  ενεργοποιήθηκε.

Ο Nathan, που είχε μείνει για λίγο μαζί με τον νυχτερινό φύλακα και συζητούσαν,  μόλις άκουσαν τον συναγερμό, έτρεξαν προς την κεντρική αίθουσα. Αποφάσισαν να χωριστούν για να καλύψουν και τις δύο εξόδους της αίθουσας. Ο Nathan, έβγαλε το όπλο του και προχώρησε σιγά σιγά και τότε τον είδε. Σε μία γωνία κρυμμένος ο Dead King αφού είχε φροντίσει να κρύψει το πολύτιμο αντικείμενο. Ετοιμαζόταν να αιφνιδιάσει τους φύλακες με σκοπό να καταφέρει να αποδράσει. Ο Nathan τον βρήκε και απειλώντας τον με όπλο του ζήτησε να του δώσει πίσω την πολύτιμη τιάρα. Όμως τότε, ο Dead King  έβγαλε ένα μηχάνημα και με το που το άνοιξε εμφανίστηκε μια κυκλική χρονοδίνη μπήκε μέσα και χάθηκε.

Σε λίγο, έφτασε στο μουσείο η αστυνομία για να πάρει καταθέσεις και δακτυλικά αποτυπώματα. Εκείνη τη στιγμή έφτασε μαζί τους  και η Elizabeth. Αμέσως έτρεξε να βρει τον Nathan. Τον βρήκε να κάθεται σαστισμένος και μπερδεμένος κάτω από την προθήκη της κλεμμένης τιάρας. Σκεφτόταν τι έκανε λάθος….γιατί δεν πρόλαβε να πιάσει τον ληστή…που πήγε ο ληστής; Η Elizabeth τον αγκάλιασε τρυφερά και προσπάθησε να τον ηρεμήσει. Ο Nathan της αφηγήθηκε το περιστατικό, τη στιγμή όμως που της μίλησε για τη χρονοδίνη τον διέκοψε και του είπε:

-        Χρονοδίνη είπες;

-        Ναι γιατί ;

-        Έχω διαβάσει για αυτό σε ένα βιβλίο

-        Και;

-        Σύμφωνα με έναν θρύλο, υπάρχει ένα ρολόι που μπορεί να σε μεταφέρει σε οποιαδήποτε χρονική περίοδο. Στο βιβλίο έγραφε πως μπορείς να ρυθμίσεις τους δείκτες και να μεταφερθείς στον χρόνο.

-        Που μπορεί να είναι όμως, ξέρεις;

-        Ναι, για καλή μας τύχη είναι ένα από αυτά που έχουμε εδώ στο μουσείο για συντήρηση.

-        Ωραία, πάμε να το πούμε στον διευθυντή!!!!

Είχε πια ξημερώσει. Ο Nathan και η Elizabeth ήταν στο γραφείο του διευθυντή τους. Αφού του εξιστόρησαν τα πάντα που είχαν συμβεί, του είπαν το σχέδιό τους. Όμως υπήρχαν δύο βασικά ερωτήματα. Το πρώτο ήταν σε ποια εποχή είχε μεταφερθεί ο κλέφτης και το δεύτερο πόσο καιρό θα έλειπαν. Η Elizabeth τους εξήγησε πως μία μέρα στο δικό τους χρόνο ήταν σαν μία ώρα εκεί. Όμως κανένας δεν ήξερε που είχε πάει. Ο μόνος που θα μπορούσε να δει κάτι δεν ήταν άλλος από τον Nathan. Ο οποίος προσπαθούσε να θυμηθεί οτιδήποτε θα μπορούσε να τους φανεί χρήσιμο για να προσδιορίσουν τη χρονική περίοδο. Αλλά δυστυχώς κενό, τίποτα.

Μέχρι που το βράδυ της ίδιας μέρας, μόλις είχε αποκοιμηθεί, μέσα σε έναν εφιάλτη του θυμήθηκε πως από μία γωνία αχνοφαίνονταν κάποια ρούχα. Τότε πετάχτηκε αλαφιασμένος και πήρε αμέσως τηλέφωνο την Elizabeth, όμως εκείνη δεν το σήκωσε. Έτσι αποφάσισε να σημειώσει ότι είχε δει για να μην τα ξεχάσει και να της τα μεταφέρει το πρωί. Την επομένη ο Nathan τα ανέφερε τα πάντα στην Elizabeth και μετά από λίγο ψάξιμο βρήκαν πως τα σχέδια αυτών των ρούχων ανήκαν στο μεσαίωνα. Τότε, αφού δεν είχαν άλλα στοιχεία, αποφάσισαν πως θα ήταν καλή ιδέα να αρχίσουν από εκεί.

Αμέσως ετοίμασαν τα πράγματά τους και αγόρασαν από  ένα βεστιάριο ρούχα της εποχής για να μη ξεχωρίζουν. Όταν ρύθμισαν το ρολόι στην εποχή που ήθελαν, εμφανίστηκε μια πύλη και οι δύο φίλοι μπήκαν μέσα. Καθώς περνούσαν την πύλη ένα συναίσθημα φόβου και περιέργειας τους κατέκλυσε αφού δεν ήταν σίγουροι για το τι θα συναντήσουν σε αυτή την αποστολή.  Κατάλαβαν ότι ήταν στην ίδια πόλη, αλλά σε διαφορετική εποχή, που φαινόταν να είναι η σωστή. Ξεκίνησαν να ψάχνουν για κάτι που θα παρέπεμπε στο όνομα του, κάποιο σύμβολο. Καθώς περπατούσαν, συζητούσαν πόσο διαφορετική ήταν η πόλη. Παρατήρησαν ότι σε κάποια σημεία υπήρχαν κάποια D σχεδιασμένα. Έμοιαζαν πολύ με αυτά από την νύχτα στο μουσείο. Έτσι αποφάσισαν να τα ακολουθήσουν. Άρχισε να σουρουπώνει. έφτασαν σε ένα πανέμορφο καταπράσινο δάσος. Περπατούσαν δίπλα σε ένα κρυστάλλινο ποτάμι, όταν τον είδαν από μακριά. Αποφάσισαν να τον πλησιάσουν σιγά σιγά. Προχωρούσαν αργά για να τον αιφνιδιάσουν και ο Nathan κρατώντας ένα στιλέτο πήγε σιγά από πίσω του με σκοπό να πάρουν πίσω την τιάρα. Όμως η Elizabeth θα έκανε ένα λάθος που θα τους κόστιζε αρκετό χρόνο. Ενώ περπατούσε πάτησε ένα κλαδί και ο Dead King τους αντιλήφθηκε αμέσως.

-        Πιστεύατε ότι θα με πιάνατε έτσι απλά;;;

-        Όχι άλλα θα μπορούσαμε να πάρουμε τουλάχιστον ό,τι ανήκει στο μουσείο, του λέει η Elizabeth.

-        Τότε τζάμπα περιμένατε πως θα με πιάσετε.

Ξαναέβγαλε το ίδιο μηχάνημα και  προσπάθησε να τηλεμεταφερθεί σε άλλη εποχή όμως ο Nathan έριξε την μηχανή από το χέρι του Dead King και εκείνος απείλησε με ένα μαχαίρι τη ζωή της Elizabeth. Ο Nathan με το που είδε τον φόβο στα μάτια της φίλης του, υποχώρησε για να μην την χάσει και του έδωσε τη μηχανή αμέσως. Έτσι τηλεμεταφέρθηκε για να το σκάσει. Όμως αντίθετα από την άλλη φορά, πρόλαβαν και είδαν που πήγε. Εκείνο το βράδυ, ο Nathan είχε μια έκπληξη στην Elizabeth. Πήραν μια βάρκα και ξεκίνησαν να κάνουν μια βόλτα στη λίμνη που ήταν κοντά. Εκεί κάτω από το ασημένιο φως του φεγγαριού και την ηρεμία της λίμνης πιάνει τα απαλά χέρια της και της λέει :

-        Elizabeth σε ξέρω από μικρό παιδί και κάθε μέρα που περνάει σε αγαπάω και σε θαυμάζω όλο και περισσότερο. Όμως δεν μπορώ άλλο να σου κρύβω τα πραγματικά μου συναισθήματα.

-        Δηλαδή ;

-        Σε αγαπάω! Αρκετό καιρό τώρα προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου πως είναι απλώς μια φάση, όμως κάθε μέρα νιώθω πιο έντονα τα συναισθήματα μου για σένα. Πριν, όταν σε είδα στα χέρια του Dead King και απειλούσε τη ζωή σου…δεν άντεξα…η καρδιά μου ράγισε και πραγματικά ήμουν έτοιμος να δώσω και τη ζωή μου για σένα. Καταλαβαίνεις;

-        Ω! Nathan! Και εγώ σε αγαπώ, νομίζω σε αγαπούσα εδώ και πολύ καιρό αλλά φοβόμουν να σου το πω…..

H Elizabeth τον κοίταζε μέσα στα μάτια και τα χέρια της έτρεμαν…

Τότε, ο Nathan ακούμπησε γλυκά το μάγουλο και της είπε:

-        Γλυκιά μου Elizabeth! και τη φίλησε

Η νύχτα τους συνεχίστηκε με πολύ κουβέντα και νωρίς το πρωί αποφάσισαν να φύγουν με νέο προορισμό την αρχαία Ελλάδα και συγκεκριμένα την Αθήνα, όπως είχαν δει. Η Elizabeth όσο περπατούσαν, παρατηρούσε τα κτήρια και κατάλαβε πως βρίσκονταν γύρω στον 5^ο αιώνα π.Χ.. Συνέχισαν μέχρι που έφτασαν στην αγορά κάτω από την Ακρόπολη. Πάλι προσπαθούσαν να βρουν κάποιο στοιχείο που θα τους βοηθούσε. Και τότε το είδαν! Ήταν καρφωμένο σε μία ελιά, το ίδιο μαχαίρι με το οποίο είχε απειλήσει την Elizabeth. Μετά από λίγο, κατάφεραν να εντοπίσουν ξανά τον Dead King, σε ένα δασάκι. Κρύφτηκαν πίσω από κάποια δέντρα και ο Nathan αποφάσισε να πάει σιωπηλά από πίσω με σκοπό να τον αφοπλίσει και να του πάρει τη τιάρα. Γρήγορα κατάφερε όντως να τον πλησιάσει και να πάρει την τιάρα! Δυστυχώς για εκείνους όμως είχαν πέσει στην παγίδα του. Ο Dead King ήξερε ότι αργά ή γρήγορα θα τον έβρισκαν για αυτό και ήταν προετοιμασμένος. Στο χώμα κάτω από πεσμένα φύλα είχε κρύψει ένα δίχτυ. Η Elizabeth προχώρησε προς εκείνη την κατεύθυνση και πιάστηκε σαν ζώο. Από εκεί πάνω ξεκίνησε να φωνάζει φοβισμένη:

-        Nathan, Nathan βοήθεια!

-        Elizabeth; Πού είσαι; Δεν μπορώ να σε δω!

-        Ω! είναι πολύ αστείο που πιστεύετε ότι θα με νικήσετε! Ωστόσο νομίζω πως οι καλοί δεν κερδίζουν πάντα.

-        Άστη να φύγει δεν σου φταίει κάπου. Εγώ ήμουν αυτός που προσπάθησε να σε εμποδίσει.

-        Βλέπω πως ενδιαφέρεσαι πολύ για αυτή. Και αν κρίνω από το βλέμμα της δεν  είναι μόνο φιλικό. Όποτε θέλω να σου προτείνω μια συμφωνία. Θα την αφήσω να φύγει αλλά θα γυρίσετε στο Λονδίνο και θα τους πείτε πως δεν με βρήκατε.

-        Και αν δεν δεχτώ;

-        Εκείνη θα πεθάνει και εσύ απλά  θα γυρίσεις πίσω γνωρίζοντας πως είναι δικό σου φταίξιμο.

-        Όχι! Nathan μη δεχτείς. Πρέπει το  στέμμα να επιστρέψει στο μουσείο έχουν βασιστεί πάνω μας.

-        Μα εσύ είσαι ό,τι πολυτιμότερο έχω. Δεν έχω σκοπό να σε χάσω για κανένα ανόητο στέμμα.

-        Λοιπόν τι αποφασίζετε;

-        Να σου δώσουμε τη τιάρα.

-        Ωραία!

Ο Nathan πλησίασε τον Dead King και διστακτικά του παρέδωσε την τιάρα. Εκείνος χαμογέλασε ειρωνικά και κοιτώντας το πολύτιμο του έπαθλο, έκοψε το σκοινί που κράταγε την Elizabeth. Έπεσε κάτω, ο Nathan έτρεξε αμέσως να τη βοηθήσει και τότε της ψιθύρισε να κρυφτεί πίσω από τους θάμνους. Όσο ο Dead King, έψαχνε το μηχάνημα για να μεταφερθεί ξανά σε άλλη εποχή, είχε αφήσει την τιάρα κάτω δίπλα του και ανάμεσα σε κάτι πέτρες. Ο Nathan που το είχε δει και αφού κατάλαβε ότι δεν θα είχε άλλη ευκαιρία, έκανε άλλη μια προσπάθεια και τελικά κατάφερε να την πάρει ξανά. Όσο πιο σιγά μπορούσε, χωρίς να τραβήξει την προσοχή, επέστρεψε στην Elizabeth. Μόλις όμως ήταν έτοιμοι να ανοίξουν τη πύλη και να επιστρέψουν, τους αντιλήφθηκε και κατευθείαν έριξε ένα βέλος. Το βέλος πήγαινε γρήγορα προς  την Εlizabeth όμως άλλου η κραυγή ακούστηκε.

Η πύλη είχε ήδη ανοίξει και είχαν μεταφερθεί στην εποχή τους. Η Elizabeth, είδε το αίμα στο στήθος του Nathan. Νόμιζε ότι θα είχαν γλιτώσει και αμέσως πάγωσε. Μόλις κατάλαβε ότι οι δυνάμεις του Nathan τον εγκατέλειπαν και ήταν έτοιμος να λιποθυμήσει στα χέρια της, άρχισε να φωνάζει για ασθενοφόρο. Σε λίγο, περνούσαν την πόρτα του νοσοκομείου και δεν είχε τι να απαντήσει στον γιατρό που τη ρώτησε πως χτυπήθηκε με βέλος. Τον παρακάλεσε, να τον βοηθήσει και ότι θα τους εξηγούσε αργότερα. Οι γιατροί τρέχοντας τον έβαλαν στο χειρουργείο. Σε λίγο μια νοσοκόμα βγήκε και της ανακοίνωσε ότι τα πράγματα δεν ήταν καλά, είχε χτυπηθεί κοντά στην καρδιά και κινδύνευε! Οι ώρες περνούσαν και η Elizabeth ακόμα περίμενε γεμάτη αγωνία. Δεν μπορούσε να πιστέψει αυτό που είχε συμβεί!

Επιτέλους, ο γιατρός βγήκε, η εγχείρηση είχε τελειώσει…. Της εξήγησε ότι κατάφεραν να ελέγξουν την αιμορραγία, αλλά το χτύπημα ήταν βαθύ και οι επόμενες ώρες ήταν κρίσιμες. Της είπε ότι θα την ενημέρωναν μόλις ο Nathan συνερχόταν και θα μπορούσε να τον δει. Η Elizabeth δεν μπορούσε να συγκρατήσει τα δάκρυα της.

Ο γιατρός τη φώναξε ξανά, ο Nathan είχε συνέλθει από την νάρκωση, όμως δεν ήταν καλά. Εκείνη ζήτησε να τον δει. Μπήκε στο δωμάτιο και τον είδε στο κρεβάτι χλωμό και άρχισε πάλι να δακρύζει.

Ο Nathan άνοιξε τα μάτια του και την είδε. Με μία σιγανή φωνή της είπε

-        Αγαπημένη μου Elizabeth μην κλαις. Ξέραμε πως αυτή η αποστολή ήταν αρκετά επικίνδυνη.

-        Ναι, αλλά δεν θα αντέξω να σε χάσω.

-        Ούτε εγώ. Σε αγαπάω από μικρό παιδί και κάθε μέρα που περνά σε αγαπώ όλο και περισσότερο.

-        Nathan σε αγαπώ και εγώ πάρα πολύ και…

Έσκυψε και τον φίλησε απαλά κι εκείνος την πήρε αγκαλιά. Ξαφνικά τα χέρια του χαλάρωσαν, της ψέλλισε «σ’ αγαπάω» και άφησε την τελευταία του πνοή. Η Elizabeth έκλαιγε με λυγμούς και τον κρατούσε σφιχτά.

Τις επόμενες μέρες, η Elizabeth ήταν χάλια, έκλαιγε απαρηγόρητη και δεν μπορούσε να πιστέψει τι είχε συμβεί. Ώσπου, μια μέρα άκουσε κάτι απίστευτο στις ειδήσεις. Η αστυνομία συνέλαβε τον Dead King! Πέρασαν πολλοί μήνες, ανακρίσεις, έρευνες και το δικαστήριο τελικά τον έκρινε ένοχο για ληστεία και ανθρωποκτονία. Η Elizabeth είδε τον άνθρωπο που δολοφόνησε τον αγαπημένο της στο δικαστήριο για τελευταία φορά. Η δικαιοσύνη είχε αποδοθεί.

Η ίδια όμως δεν ένιωθε καθόλου δικαιωμένη. Ο πόνος και η θλίψη δεν είχε φύγει κι ας είχαν περάσει μήνες. Ένιωθε συνέχεια μισή. Οι γονείς της και οι φίλοι της ανησυχούσαν. Εκείνη τη μέρα μετά το δικαστήριο, πήγε στους γονείς της κι έφαγαν όλοι μαζί. Τους χαιρέτησε και γύρισε στο σπίτι. Το είχε ήδη αποφασίσει, έβαλε το αγαπημένο της φόρεμα και ξάπλωσε στο κρεββάτι της. Πήρε δύο κουτιά χάπια και είπε «Nathan έρχομαι!»

Όταν άνοιξε τα μάτια της ξανά, ήταν ξαπλωμένη σε ένα στρώμα από λευκά πέταλα τριαντάφυλλου. Ένιωθε ξανά ήρεμη. Τότε, τον είδε, ήταν ο Nathan και αμέσως έτρεξε ο ένας στην αγκαλιά του άλλου! Θα ήταν μαζί για μία αιωνιότητα!

Κατερίνα Χρονοπούλου

Πρόκειται για βιβλία τα οποία καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα θεμάτων. Τα δύο πρώτα αφορούν στη
θρησκεία, ενώ το τρίτο είναι πολιτικό.Τα υπόλοιπα κέρδισαν τους αναγνώστες με την αφήγηση,
την πλοκή, το μυστήριο.
Η Βίβλος (5 δισεκατομμύρια αντίτυπα)
Σύμφωνα με τα παγκόσμια ρεκόρ Γκίνες, η Βίβλος ή Αγία Γραφή είναι το πιο
πολυδιαβασμένο και πολυμεταφρασμένο βιβλίο όλων των εποχών. Ολόκληρη η Βίβλος είναι
διαθέσιμη σε 554 γλώσσες, ενώ αποσπάσματά της έχουν μεταφραστεί σε 2.932 γλώσσες
συνολικά. Χωρισμένη στην Παλαιά και την Καινή Διαθήκη, η προέλευσή της χρονολογείται
από τον 8ο αιώνα π.Χ. έως τον 1ο αιώνα μ.Χ. Γράφτηκε αρχικά στα εβραϊκά και την
αραμαϊκή.
Το Κοράνι (3 δισεκατομμύρια αντίτυπα)
Για τους μουσουλμάνους, το Κοράνι είναι η καταγραφή του λόγου του Θεού, που
υπαγορεύτηκε από τον αρχάγγελο Γαβριήλ στον προφήτη Μωάμεθ. Πρόκειται για το
σημαντικότερο κείμενο του ισλαμικού πολιτισμού και το πιο πολυδιαβασμένο βιβλίο στον
ισλαμικό κόσμο. Oι στίχοι του απαγγέλλονται από τους πιστούς σε καθημερινή βάση κατά
τη διάρκεια των προσευχών τους.
Μικρό Κόκκινο Βιβλίο (900 εκατομμύρια αντίτυπα)
Περιέχει κείμενα και ομιλίες του κομμουνιστή ηγέτη Μάο Τσε Τουνγκ, του ιδρυτή της
Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας. Το εγχειρίδιο άρχισε να εκδίδεται από το Υπουργείο
Πολιτισμού του κράτους το 1964 και διανεμήθηκε στους πολίτες της Κίνας με στόχο τη
αναδιαμόρφωση της κοινωνίας με βάση τα ιδεώδη του μαοϊσμού. Για ένα διάστημα, η
ανάγνωσή του ήταν υποχρεωτική στα σχολεία αλλά και στο εργασιακό περιβάλλον.
Διαβάστηκε πολύ και στον δυτικό κόσμο, ιδιαίτερα κατά τις δεκαετίες του ΄60 και του ΄70,
όταν τα εμπνευσμένα από τον μαοϊσμό πολιτικά κινήματα ήταν στο απόγειό τους.
Δον Κιχώτης (500 εκατομμύρια αντίτυπα)
Είναι κλασικό έργο λογοτεχνίας του Ισπανού συγγραφέα Μιγκέλ ντε Θερβάντες Σααβέδρα.
Το έργο περιγράφει τις περιπέτειες του Αλόνσο Κιχάδα, ενός απλού αγρότη, ο οποίος,
επηρεασμένος από τον ιπποτισμό, παίρνει το όνομα Δον Κιχώτης. Ξεκινάει τα ταξίδια και τις
περιπέτειές του μαζί με το κοκαλιάρικο άλογό του, τον Ροσινάντε, και τον πιστό του υπηρέτη
Σάντσο.
Ιστορία δύο πόλεων (200 εκατομμύρια αντίτυπα)
Βρετανικό μυθιστόρημα του Καρόλου Ντίκενς που πρωτοκυκλοφόρησε το 1859. Η πλοκή
του εξελίσσεται μεταξύ Λονδίνου και Παρισιού, πριν και κατά τη διάρκεια των γεγονότων
της Γαλλικής Επανάστασης.
Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών (150 εκατομμύρια αντίτυπα)
Η τριλογία του Άρχοντα των δακτυλιδιών του Άγγλου Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν, παρουσιάζει τον
αγώνα των φυλών της Μέσης Γης ενάντια στον σκοτεινό ηγεμόνα Σάουρον, ο οποίος
επιθυμεί να υποδουλώσει όλους τους λαούς του κόσμου, χρησιμοποιώντας τη δύναμη του
Ενός Δαχτυλιδιού. Η σειρά του Τόλκιν διαμόρφωσε τον χαρακτήρα της λογοτεχνίας του
φανταστικού και επηρέασε σε μεγάλο βαθμό τη σύγχρονη μαζική κουλτούρα. Όλα τα
μεταγενέστερα βιβλία που εντάσσονται στο είδος του φανταστικού είναι, ως έναν βαθμό,
επηρεασμένα από την τριλογία του Άρχοντα. Μετά από την κυκλοφορία των ομώνυμων
ταινιών του σκηνοθέτη Πίτερ Τζάκσον, οι οποίες βραβεύτηκαν με Όσκαρ, οι πωλήσεις των
βιβλίων αυξήθηκαν κατακόρυφα.

Προσκοπισμός για παιδιά (150 εκατομμύρια αντίτυπα)
Το εγχειρίδιο του Ρόμπερτ Μπάντεν Πάουελ δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο Ηνωμένο
Βασίλειο σε 6 μικρά φυλλάδια. Στις σελίδες του περιλαμβάνονται προτάσεις για έναν καλό
ανιχνευτή στη νεοσύστατη οργάνωσή του. Η εκπαίδευση των παιδιών περιέχει διάφορες
δραστηριότητες, όπως ιχνηλασία, παρατηρητικότητα, χαρτογράφηση, σηματοδοσία,
κατασκευές, πρώτες βοήθειες και γενικά οτιδήποτε έχει σχέση με την κατασκηνωτική ζωή
και τη δράση στην ύπαιθρο, αλλά και κανόνες ιπποτισμού, ψυχαγωγία κ.ά. Αν και μέρος του
περιεχομένου είναι εκτός εποχής πια, το μεγαλύτερο μέρος του υλικού είναι διαχρονικό.
Ο αλχημιστής (150 εκατομμύρια αντίτυπα)
Είναι ένα μυθιστόρημα γραμμένο από τον Πάουλο Κοέλιο, το οποίο δημοσιεύτηκε πρώτη
φορά το 1988. Αρχικά γράφτηκε στα πορτογαλικά, αλλά έχει πια μεταφραστεί σε 67
γλώσσες. Το αλληγορικό αυτό μυθιστόρημα ακολουθεί έναν νεαρό βοσκό από την
Ανδαλουσία, τον Σαντιάγκο, στο ταξίδι του στην Αίγυπτο μετά από επαναλαμβανόμενα
όνειρα που είχε πως θα βρει εκεί κάποιον θησαυρό.
Ο Χάρι Πότερ και η φιλοσοφική λίθος (150 εκατομμύρια αντίτυπα)
Το πρώτο μυθιστόρημα της Τζ. Κ. Ρόουλινγκ και πρώτο μέρος της σειράς Χάρι Πότερ, έχει
σημειώσει μεγάλες πωλήσεις από την έκδοσή του το 1997 και αποδόθηκε κινηματογραφικά
με επίσης μεγάλη επιτυχία.
Το Χόμπιτ (150 εκατομμύρια αντίτυπα)
Άλλο ένα δημιούργημα του Κρίστοφερ Τζον Ρούελ Τόλκιν, αυτό το μυθιστόρημα φαντασίας
που εκδόθηκε το 1937, μεταφέρει τους αναγνώστες στο βασίλειο της Μέσης Γης,
γοητεύοντάς τους με την ιστορία του Μπίλμπο Μπάγκινς. Αποτελεί το prequel του Άρχοντα.
Συνοψίζοντας, τα βιβλία δεν είναι απλώς πηγές γνώσης ή τρόποι ψυχαγωγίας, αλλά
αποτελούν γέφυρες που συνδέουν το παρελθόν με το παρόν και το μέλλον, τον άνθρωπο με τις
σκέψεις του και την κοινωνία με τις αξίες της. Είτε πρόκειται για κλασική λογοτεχνία που
καθορίζει την πολιτιστική μας κληρονομιά, είτε για σύγχρονα έργα που αντανακλούν τις
ανησυχίες της εποχής μας, η ανάγνωση βιβλίων μάς δίνει τη δυνατότητα να ανακαλύψουμε νέες
προοπτικές και να αναπτύξουμε την προσωπικότητά μας.

ΣΑΛΑΤΑ ΜΑΡΙΑ ΑΡΤΕΜΗ

1. Η ΑΝΑΠΑΡΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΣΤΕΡΕΟΤΥΠΩΝ ΤΟΥ ΦΥΛΟΥ

Ένα από τα πιο διαδεδομένα λάθος κοινωνικά πρότυπα αφορά στις στερεοτυπικές αντιλήψεις σχετικά με το φύλο. Από μικρή ηλικία, τα παιδιά μαθαίνουν μέσα από τη διαφήμιση, την εκπαίδευση και τις κοινωνικές αλληλεπιδράσεις ποια χαρακτηριστικά θεωρούνται «αρσενικά» ή «θηλυκά». Για παράδειγμα, οι άνδρες παρουσιάζονται συχνά ως δυναμικοί, ανεξάρτητοι και επιθετικοί, ενώ οι γυναίκες
θεωρούνται συναισθηματικές και αδύναμες. Αυτά τα πρότυπα μπορεί να περιορίσουν την ανάπτυξη των ατόμων, καθώς τους επιβάλλουν να εκδηλώνονται με τα παραπάνω χαρακτηριστικά και όχι όπως νιώθουν.

2. Η ΠΙΕΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΕΜΦΑΝΙΣΗ

Η κοινωνία προβάλλει συχνά άτυπα πρότυπα ομορφιάς που υπαγορεύουν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, όπως αδύνατο σώμα ή συμμετρικά χαρακτηριστικά προσώπου ως ιδανικά. Αυτό οδηγεί σε ένα συνεχές άγχος για την εξωτερική εμφάνιση με αποτέλεσμα τα άτομα, κυρίως οι γυναίκες και οι νέοι, να προσπαθούν να ανταποκριθούν σε μη ρεαλιστικές προσδοκίες. Το γεγονός ότι πολλοί άνθρωποι νιώθουν ότι δεν πληρούν αυτά τα πρότυπα μπορεί να οδηγήσει σε χαμηλή αυτοεκτίμηση και ψυχολογικά προβλήματα.

3. Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗΣ

Η σύγχρονη κοινωνία συχνά επικεντρώνεται στα υλικά αγαθά και στην καταναλωτική κουλτούρα. Η έννοια της επιτυχίας συνδέεται με την ικανότητα να αποκτά κανείς ακριβά αγαθά και υπηρεσίες, ενώ παράλληλα δημιουργείται η αντίληψη ότι τα άτομα χωρίς χρήματα ή υλικά αγαθά δεν έχουν αξία ή δεν πετυχαίνουν. Αυτά τα πρότυπα μπορούν να οδηγήσουν σε υλική υπερβολή, χρέη και συναισθηματική κούραση.

4. Η ΠΙΕΣΗ ΓΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΠΟΔΟΧΗ

Τα κοινωνικά πρότυπα συχνά προωθούν την ανάγκη για αποδοχή και ένταξη σε συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες. Ειδικότερα, τα άτομα αισθάνονται υποχρεωμένα να υιοθετήσουν συγκεκριμένες συμπεριφορές ή απόψεις, προκειμένου να γίνουν αποδεκτά από τους άλλους. Αυτή η πίεση μπορεί να οδηγήσει σε αρνητικά συναισθήματα, ὀπως απογοήτευση και σύγχυση.

5. Η ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΗΣ «ΙΔΑΝΙΚΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ»

Τα λάθος πρότυπα για την οικογενειακή ζωή συνήθως περιλαμβάνουν την εικόνα μιας «ιδανικής οικογένειας» με δυο γονείς και παιδιά, στην οποία όλοι οι ρόλοι είναι καθορισμένοι με αυστηρό τρόπο. Οι κοινωνικές πιέσεις γύρω από την οικογενειακή ζωή μπορούν να προκαλέσουν πίεση σε άτομα που   επιλέγουν να μην γίνουν γονείς, με αποτέλεσμα να αντιμετωπίζουν επικριτικά βλέμματα ή κοινωνική αποδοκιμασία.

ΜΑΡΙΑ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ ΠΑΥΛΟΥ

Παρέες μαζεύονται
το στόμα σιωπά
οι οθόνες γυρίζουνε
ο χρόνος περνά.

Ο κόσμος μου χάνεται
τα λόγια φτωχά,
εικόνες στη σύνδεση
χωρίς συντροφιά.

Οι φίλοι απροσπέλαστοι
κουβέντα καμιά,
στα like χαμένοι
με smart κινητά.

Μονάχη έχω μείνει,
στενάζει η σιωπή
χορεύουν τα δάχτυλα
και σβήνει η στιγμή.

Η γενιά Z

Ολημερίς και ολονυκτίς
τα όρια χαμένα
με βλέμμα πώς θα πορευτείς
στα ματιά μου κρυμμένα.

Σε κάθε βήμα μια αρχή
ζωή με αμφιβολίες
σχολείο, σπίτι, πίεση
γεμάτη ανησυχίες.

Η ελπίδα όμως κρύβεται
στη δυνατή ματιά σου,
τα όνειρα μου άπειρα
στη νιότη, στην καρδιά σου.

Οι παρέες

Παρέες μαζεύονται
το στόμα σιωπά
οι οθόνες γυρίζουνε
ο χρόνος περνά.

Ο κόσμος μου χάνεται
τα λόγια φτωχά,
εικόνες στη σύνδεση
χωρίς συντροφιά.

Οι φίλοι απροσπέλαστοι
κουβέντα καμιά,
στα like χαμένοι
με smart κινητά.

Μονάχη έχω μείνει,
στενάζει η σιωπή
χορεύουν τα δάχτυλα
και σβήνει η στιγμή.

Η γενιά Z

Ολημερίς και ολονυκτίς
τα όρια χαμένα
με βλέμμα πώς θα πορευτείς
στα ματιά μου κρυμμένα.

Σε κάθε βήμα μια αρχή
ζωή με αμφιβολίες
σχολείο, σπίτι, πίεση
γεμάτη ανησυχίες.

Η ελπίδα όμως κρύβεται
στη δυνατή ματιά σου,
τα όνειρα μου άπειρα
στη νιότη, στην καρδιά σου.

των ειδυλλιακών τοπίων του, των καταγάλανων νερών του, της ιδιαίτερης παραδοσιακής
νησιωτικής αρχιτεκτονικής και των αρχαιολογικών χώρων του, που μαρτυρούν τη μακραίωνη
ιστορία του. Ωστόσο, τον φετινό χειμώνα, το διαμάντι των Κυκλάδων αναδείχθηκε στα διεθνή
μέσα ενημέρωσης για διαφορετικούς λόγους. Το πρόσφατο ξύπνημα του Εγκέλαδου αναστάτωσε
τους κατοίκους του νησιού και προκάλεσε έντονες ανησυχίες στην επιστημονική κοινότητα,
επαναφέροντας μνήμες από τον καταστροφικό σεισμό του 1956. Η Σαντορίνη βρίσκεται ήδη σε
κατάσταση έκτακτης ανάγκης, με αρκετούς πολίτες να έχουν εκκενώσει τις εστίες τους,
φοβούμενοι την εκδήλωση ενός ισχυρότερου κύριου σεισμού. Η αγωνία των κατοίκων αλλά και
σύσσωμης της κοινής γνώμης, που με αμείωτο ενδιαφέρον παρακολουθεί τις εξελίξεις,
επιτείνεται από τις θεωρίες έγκριτων σεισμολόγων και γεωλόγων, που χαρακτηρίζουν ως πιθανό
το σενάριο της ηφαιστειακής έκρηξης, συσχετίζοντάς το με την έντονη σεισμική δραστηριότητα
των τελευταίων ημερών.
Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΚΡΗΞΗ ΤΟΥ 1613 π.Χ.
Η πρώτη «καταγεγραμμένη» καταστροφική ηφαιστειακή έκρηξη έγινε κατά την
Υστεροκυκλαδική περίοδο, περίπου το 1600 π.Χ. Η χρονολόγηση αυτή βασίστηκε σε
συγκριτικές μελέτες της τεχνικής των αγγείων που βρέθηκαν στον προϊστορικό οικισμό του
Ακρωτηρίου, σε Αιγυπτιακές πηγές, αλλά και σε χρονολόγηση με ραδιενεργό άνθρακα υλικών,
όπως ενός κλαδιού ελιάς που θάφτηκε από την τέφρα της έκρηξης. Η έκρηξη του ηφαιστείου,
που θεωρείται ως η δεύτερη μεγαλύτερη έκρηξη στην ανθρώπινη ιστορία μετά από αυτή στο
ηφαίστειο Ταμπόρα στην Ινδονησία το 1815, κατέστρεψε τη νήσο Στρογγύλη, όπως ονομαζόταν
τότε η Σαντορίνη λόγω του κυκλικού σχήματός της και είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία της
καλδέρας (κοιλότητα του εδάφους που σχηματίζεται όταν υποχωρεί ο ηφαιστειακός κώνος ή
διαβρώνονται βαθμιαία τα εσωτερικά τοιχώματά του).
Οι ανασκαφές στον προϊστορικό οικισμό του Ακρωτηρίου φανερώνουν τι έγινε λίγο πριν και
μετά την έκρηξη. Το γεγονός ότι στον οικισμό δεν βρέθηκαν καθόλου ανθρώπινοι σκελετοί
μαρτυρά ότι μια σειρά από προειδοποιητικούς σεισμούς εξανάγκασε τους κατοίκους να τον
εγκαταλείψουν έγκαιρα. Πάντως, πριν ταφεί ο οικισμός κάτω από την τέφρα της ηφαιστειακής
έκρηξης, είχε χτυπηθεί από μεγάλο σεισμό. Κάποιοι κάτοικοι επέστρεψαν αργότερα για να
απεγκλωβίσουν όσους δεν είχαν προλάβει να φύγουν και να συλλέξουν πολύτιμα προσωπικά
αντικείμενα. Η συνέχιση όμως των γεωλογικών φαινομένων τούς ανάγκασαν να εγκαταλείψουν
ξανά την πόλη. Αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός ότι οι εργασίες διάνοιξης των δρόμων δεν
ολοκληρώθηκαν ποτέ, ενώ ένας μεγάλος αριθμός αγγείων βρέθηκαν πάνω σε σωρούς μπάζων,
όπου, προφανώς, είχαν τοποθετηθεί αρχικά για να μεταφερθούν σε πιο ασφαλείς θέσεις. Ο
χρόνος μεταξύ του μεγάλου σεισμού και της ηφαιστειακής έκρηξης δεν πρέπει να υπερέβαινε τις
λίγες δεκάδες μέρες. Από την έκρηξη προκλήθηκε τσουνάμι που έπληξε τα γειτονικά νησιά, σε
ακτίνα 50 με 60 χιλιομέτρων, και τις βόρειες ακτές της Κρήτης. Υπολογίζεται ότι έφτασε στις
ακτές της Κρήτης 30 με 45 λεπτά μετά τη δημιουργία του και είχε ύψος 15 ως 30 μέτρα.
Αποθέσεις θηραϊκής γης (ελαφρόπετρα) από την έκρηξη έχουν βρεθεί στην Κρήτη, τη
νοτιοδυτική Μικρά Ασία, ακόμα και στο Δέλτα του Νείλου. Η μεταφορά της τέφρας προς την

Η εκρηκτική ιστορία του ηφαιστείου της Σαντορίνης
ανατολή μάς δείχνει ότι οι άνεμοι έπνεαν κατά τη διάρκεια της έκρηξης από τα δυτικά, ενώ μετά
την έκρηξη ακολούθησε καταρρακτώδης βροχή. Οι ποσότητες των ηφαιστειακών αερίων που
συγκεντρώθηκαν στην ατμόσφαιρα προκάλεσαν πτώση στη μέση ετήσια θερμοκρασία του
πλανήτη έως και 3 ο C για τουλάχιστον τρία χρόνια.

ΝΕΩΤΕΡΕΣ ΕΚΡΗΞΕΙΣ
Ακολούθησαν 1500 χρόνια ηρεμίας. Έπειτα οι εκρήξεις ξανάρχισαν χύνοντας λάβα στον
πυθμένα της καλδέρας και σχηματίζοντας τις ηφαιστειογενείς νησίδες της Παλαιάς Καμμένης το
197 π.Χ., της Μικρής Καμένης το 1570 μ.Χ. και της Νέας Καμένης μεταξύ 1707-1711 μ.Χ. Η
ηφαιστειακή δραστηριότητα συνδέεται άμεσα και με τους συχνούς και ισχυρούς σεισμούς που
πλήττουν την περιοχή. Το 1650 μ.Χ. έγινε σεισμός μεγέθους 6,8 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ,
που συνοδεύτηκε από υποθαλάσσια ηφαιστειακή έκρηξη. Σύμφωνα με μαρτυρίες, εκτός από τα
200 σπίτια που κατέρρευσαν, 40 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους από τα δηλητηριώδη αέρια που
εκλύθηκαν. Ο κρότος από την έκρηξη του ηφαιστείου ακούστηκε ως τη Χίο, παρά την απόσταση
των 224 χιλιομέτρων που χωρίζει τα δύο νησιά, ενώ ο σεισμός έγινε αισθητός ως την
Κωνσταντινούπολη. Επίσης, δημιουργήθηκε τσουνάμι που έφτασε ως τις δυτικές ακτές της
Πάτμου. Ακόμη η ηφαιστειακή τέφρα κάλυψε τα φύλλα των δέντρων στις ακτές της Μικράς
Ασίας. Το 1707 έγινε πάλι δυνατός σεισμός μεγέθους 6 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ, που
συνοδεύτηκε από ισχυρή έκρηξη. Χαρακτηριστική είναι η αφήγηση Γάλλου περιηγητή Aubrey
de La Motraye που βρέθηκε στην περιοχή. Όταν το πλοίο πλησίασε τη Σαντορίνη, είδε να
τινάζονται φλόγες μαζί με βράχους από ένα μαύρο νησάκι. Η ατμόσφαιρα μύριζε θειάφι,
«…πνιγόμουν, δεν μπορούσα να βγάλω φωνή. Ακολούθησε πονοκέφαλος, λιγοθυμία, ζάλη».
Ο καθηγητής Γεωλογίας Γεώργιος Γεωργαλάς κατέγραψε με κάμερα της εποχής την έκρηξη του
ηφαιστείου της Σαντορίνης, το 1925. Στα ασπρόμαυρα πλάνα φαίνεται ο καπνός που ανεβαίνει
προς τον ουρανό και η ηφαιστειακή τέφρα που καλύπτει τα πάντα. Η δραστηριότητα του
ηφαιστείου ξεκίνησε το Αύγουστο του 1925. Όταν ολοκληρώθηκε η έκρηξη, το 1928,
υπολογίστηκε ότι ο όγκος της λάβας που απελευθερώθηκε ήταν 100.000.000 κυβικά μέτρα και
ένωσε τις ηφαιστειογενείς νησίδες Μικρή και Νέα Καμένη.
Στις 9 Ιουλίου 1956, στις 4:45 το πρωί, ένας τρομακτικός σεισμός μεγέθους 7,5 βαθμών της
κλίμακας Ρίχτερ και το τεράστιο τσουνάμι, με ύψος έως 25 μέτρα, που ακολούθησε,
προκάλεσαν τεράστιες καταστροφές στη Σαντορίνη, στην Αμοργό και σε άλλα νησιά του
Νοτίου Αιγαίου, αφήνοντας πίσω δεκάδες νεκρούς, εκατοντάδες τραυματίες και χιλιάδες
άστεγους. Τα πρωτοσέλιδα της εποχής κάνουν λόγο για 53 νεκρούς και πάνω από 100
τραυματίες.
Από τότε έως πριν λίγες ημέρες, με εξαίρεση την ήπια δραστηριότητά του το 2011, το ηφαίστειο
βρισκόταν σε ηρεμία. Όμως το CO2, SO2 και τα άλλα αέρια, που αναδύονται στην περιοχή των
Νέων Καμένων, υποδηλώνουν ότι το ηφαίστειο παραμένει πάντα ενεργό.

Η εκρηκτική ιστορία του ηφαιστείου της Σαντορίνης
Σήμερα, η απειλή της έκρηξης του ηφαιστείου είναι ισχυρότερη από ποτέ. Αρκετοί πολίτες
έχουν ήδη εκκενώσει τη Σαντορίνη, με τους τουρίστες να ακυρώνουν τις διακοπές και τις
κρατήσεις τους στα καταλύματα του νησιού, ενώ οι ηφαιστειολόγοι και οι σεισμολόγοι έχουν
επικεντρώσει τις προσπάθειές τους στην καταγραφή και χαρτογράφηση του ηφαιστείου με
σύγχρονα τεχνολογικά μέσα, αξιολογώντας συνεχώς τον βαθμό του κινδύνου.

Ένα άρθρο από τους:
Βαγγέλη Λυραντζή
Δημήτρη Μαρτίνη

Τέλος, τα ηλεκτρονικά τσιγάρα επηρεάζουν την καρδιά, καθώς περιέχουν ουσίες γνωστές για την καρδιολογική τους τοξικότητα, όπως φορμαλδεΰδη, ακεταλδεΰδη και ακρολεΐνη. Συμπερασματικά το άτμισμα δεν πρέπει να θεωρείται μία αθώα συνήθεια, ειδικά για τα παιδιά και τους εφήβους. Οι έρευνες για τις συνέπειες του ατμίσματος συνεχίζονται και τα πρώτα αποτελέσματα δεν είναι ενθαρρυντικά. Είναι λοιπόν απαραίτητη η λήψη προληπτικών μέτρων κατά του ατμίσματος από την πολιτεία, με βασικότερο την ενημέρωση των νέων.

Δημήτριος Μαρτίνης
Ευάγγελος Λυρατζής
Απόλλωνας Σαλάτας