- Μπαμπά, τα είπαμε! Σε μισή ώρα φεύγει το τρένο! Ναι, ήταν ωραία σήμερα …. κρύο; Μπα, όχι, το κρύο της Αθήνας είναι φθινοπωρινό αεράκι για εμένα τη Θεσσαλονικιά. Μπαμπά, τι λες; Φυσικά και μου αρέσει το Πολυτεχνείο! Ναι, μην ανησυχείς. Καλέ μπαμπά, άσε να πούμε και κάτι από κοντά, σε λίγες ώρες θα είμαι εκεί μαζί σας. Έλα, πρέπει να  μπω στο τρένο στο βαγόνι τρία, ναι, γεια…κι εγώ σ’ αγαπώ….Μην ξεχάσεις το παστίτσιο….

Η αποβάθρα γεμάτη φοιτητές. Χαμός! Η Δώρα δίνει το εισιτήριο της και μπαίνει στο βαγόνι τρία. Ο τυχερός της αριθμός, άρα το «τυχερό βαγόνι».

- Γεια! Πόσο ανυπομονώ να δω τη μητέρα μου και τον αδελφό μου. Α, συγγνώμη… ξεχάστηκα, μου λείπουν πολύ! Με λένε Κωνσταντίνα, είμαι από Θεσσαλονίκη, εσύ;

- Κι εγώωωω! Με λένε Δώρα. Κι εγώ ανυπομονώ να δω τους δικούς μου, να πάω σπίτι μου, να φάω τα αγαπημένα μου φαγητά!

- Αχ, σε νιώθω! Πού σπουδάζεις;

- Πολυτεχνείο, πρώτος χρόνος, εσύ;

- Α, εγώ ΤΕΦΑΑ, τρίτο έτος. Ο τυχερός μου αριθμός.

- Κι εμένα!

Περνάει η ώρα… ησυχία πια στα βαγόνια, σχεδόν όλοι κοιμούνται. Η Δώρα ακούει μουσική. Πεινάει αλλά δε θα φάει. Θέλει να απολαύσει το αγαπημένο της φαγητό, το παστίτσιο του μπαμπά της.

Χιλιόμετρα μακριά στη Θεσσαλονίκη, στην Άνω Πόλη, η οικογένεια της Δώρας ετοιμάζεται.

- Γιώργο, το μεγάλο ταψί δεν πήρες; Ξέρεις η Δωρούλα μας τρελαίνεται για το παστίτσιο σου!

- Ναι, γλυκιά μου, το ξέρω.

- Αχχχ σε δύο χρόνια, θα πάω  κι εγώ στην Αθήνα, στο Πολυτεχνείο μαζί με τη Δώρα!

- Και ποιος θα μείνει εδώ να τον φροντίζω εγώ;

- Πώς κάνεις έτσι μαμά; Θα έρχομαι συχνά με το τρένο να σας βλέπω. Ξέρεις ότι το τρένο είναι πολύ γρήγορο πια!

- Καλά, ό,τι πεις. Γιώργο, πάρε τη Δώρα.

- Άσε να μην την ενοχλήσουμε, μπορεί να κοιμάται.

Αυτή ήταν η ατμόσφαιρα του σπιτιού, χαρούμενη και εορταστική, έτσι;

- Πόσο δεν μπορώ να περιμένω άλλο…ανυπομονώ να τη δω!

- Άνοιξε την τηλεόραση να βάλεις καμιά ταινιούλα να δούμε για να περάσει ο χρόνος… έχουμε ώρα ακόμα.

- Καλάαα…

- Σταμάτα λίγο, κάτι λέει… Πήγαινε στο προηγούμενο κανάλι… εδώ στοπ!

«Μόλις πριν από λίγο, τραγωδία στην κοιλάδα των Τεμπών. Σιδηροδρομικό δυστύχημα μεταξύ της αμαξοστοιχίας της Hellenic Train και μιας εμπορικής αμαξοστοιχίας της ίδιας εταιρείας που συγκρούστηκαν μετωπικά. Τα τρία πρώτα βαγόνια άρπαξαν αμέσως φωτιά. Οι επιβάτες φώναζαν βοήθεια καθώς…»

- Γιώργο, σε ποιο βαγόνι είναι η Δώρα;

Στο τρία….

«…Η φωτιά έσβησε. Άρχισαν να βγάζουν νεκρούς από τα πρώτα βαγόνια….»

- Μαμά… μπαμπά…..;

- Η Δώρα μας…..

Σε τέτοιες στιγμές πάντα σωπαίνεις, σωπαίνεις γιατί κάποιος σου πήρε τη φωνή, γιατί η ζωή σου φαίνεται τόσο άδικη και σκοτεινή… Θέλεις να κλάψεις αλλά δεν μπορείς, θέλεις να φωνάξεις μα πάλι δεν μπορείς….

28 Φεβρουαρίου 2023…

Μοιραίο βράδυ, βράδυ που όλοι θα θυμούνται, που όλοι θα πονάνε. Βράδυ που οικογένειες έκλεισαν… Βράδυ που δάκρυα έφτιαξαν ωκεανό. Βράδυ που ταψιά έμειναν γεμάτα… Βράδυ που έμοιαζε σαν να πήρε τη μισή ελπίδα από τον κόσμο. Βράδυ που πήρε παιδιά που είχαν όρεξη για ζωή, παιδιά με όνειρα…

                                                                                                 Δήμητρα Γουβεδάρη

Το νέο Μουσείο του Καΐρου είναι το μεγαλύτερο μουσείο του κόσμου. Απέχει δύο χιλιόμετρα από τις πυραμίδες της Γκίζας και χαρακτηρίζεται ως “πυραμίδα της σύγχρονης εποχής”. Το έργο της κατασκευής του συνάντησε πολλά εμπόδια, όπως η πανδημία και οι πόλεμοι στη Γάζα. Τελικά, οι πύλες του άνοιξαν επίσημα την 1η Νοεμβρίου 2025. Στην πλατεία Ταχρίρ υπήρχε το παλιό αιγυπτιακό μουσείο, το οποίο ήταν υπερπλήρες. Χρειαζόταν ένας νέος χώρος για τα εκθέματα, με σύγχρονες προδιαγραφές που να προσφέρει στον επισκέπτη μια βιωματική εμπειρία. Αυτή την ανάγκη ήρθε να καλύψει το Μεγάλο Αιγυπτιακό Μουσείο. Στους χώρους του παρουσιάζονται 30000 εκθέματα που παρουσιάζουν την ιστορία της Αιγύπτου από την προϊστορική έως την ελληνορωμαϊκή εποχή.

Τα εκθέματα του Αιγυπτιακό Μουσείου Καΐρου αποτελούν μία από τις πλουσιότερες συλλογές αρχαίας αιγυπτιακής τέχνης παγκοσμίως. Στο μουσείο φυλάσσονται πάνω από εκατό χιλιάδες αντικείμενα που καλύπτουν χιλιάδες χρόνια ιστορίας. Ανάμεσά τους περιλαμβάνονται επιβλητικά αγάλματα φαραώ και θεών, περίτεχνες σαρκοφάγοι, ανάγλυφα, κοσμήματα, αγγεία και αντικείμενα καθημερινής ζωής. Ιδιαίτερα σημαντικά είναι τα ευρήματα από τον τάφο του Τουταγχαμών, όπως η διάσημη χρυσή νεκρική μάσκα, τα βασιλικά κοσμήματα και τα ταφικά κτερίσματα. Τα εκθέματα αποκαλύπτουν τις θρησκευτικές πεποιθήσεις των Αιγυπτίων, την πίστη τους στη μετά θάνατον ζωή και το υψηλό επίπεδο καλλιτεχνικής δεξιοτεχνίας. Το μουσείο λειτουργεί ως ζωντανή μαρτυρία του μεγαλείου, της οργάνωσης και της διαχρονικότητας του αρχαίου αιγυπτιακού πολιτισμού.

Το Μεγάλο Αιγυπτιακό Μουσείο (Grand Egyptian Museum), αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα πολιτιστικά έργα της σύγχρονης Αιγύπτου. Η δημιουργία του σηματοδοτεί μια νέα εποχή για την προβολή και τη διατήρηση της αιγυπτιακής πολιτιστικής κληρονομιάς, καθώς συνδυάζει την ιστορία χιλιάδων ετών με τη σύγχρονη μουσειολογική τεχνολογία.

Συμβάλλει ουσιαστικά στη διατήρηση και προστασία των αρχαιοτήτων. Με σύγχρονα εργαστήρια συντήρησης και ειδικά διαμορφωμένους χώρους, εξασφαλίζεται η σωστή φύλαξη ευαίσθητων εκθεμάτων, όπως αγάλματα, πάπυροι και αντικείμενα καθημερινής ζωής από την εποχή των Φαραώ. Ιδιαίτερη θέση κατέχουν τα ευρήματα από τον τάφο του Τουταγχαμών, τα οποία παρουσιάζονται συγκεντρωμένα και οργανωμένα, προσφέροντας μια ολοκληρωμένη εικόνα της ζωής και της εποχής του.

Επιπλέον, το μουσείο διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην εκπαίδευση και την έρευνα. Μέσα από εκπαιδευτικά προγράμματα, διαδραστικές παρουσιάσεις και ψηφιακές εφαρμογές, μαθητές και επισκέπτες έχουν τη δυνατότητα να γνωρίσουν σε βάθος τον αρχαίο αιγυπτιακό πολιτισμό. Παράλληλα, αποτελεί κέντρο μελέτης για αρχαιολόγους και ιστορικούς από όλο τον κόσμο.

Η συνεισφορά του είναι επίσης σημαντική στον τομέα του τουρισμού και της οικονομίας. Η λειτουργία του ενισχύει τη διεθνή εικόνα της Αιγύπτου ως παγκόσμιου πολιτιστικού προορισμού και προσελκύει εκατομμύρια επισκέπτες κάθε χρόνο, ενισχύοντας την τοπική και εθνική οικονομία.

Δεν είναι απλώς ένας εκθεσιακός χώρος, αλλά ένας ζωντανός φορέας πολιτισμού. Μέσα από την προβολή της αιγυπτιακής τέχνης και ιστορίας, καλλιεργεί τον σεβασμό προς το παρελθόν και εμπνέει τις νέες γενιές να γνωρίσουν και να προστατεύσουν την πολιτιστική τους κληρονομιά.

Χαρίλαος Καραμπέτσος

Ιωάννα Άλπου

Κυριακή Κυπραίου

Σε ένα μικρό σπίτι στην άκρη ενός χωριού μια οικογένεια με ένα μικρό κοριτσάκι, την Μαίρη, ετοιμαζόταν να πάει για ύπνο. Η μαμά της την πήγε στο κρεβάτι της και την φίλησε στο μέτωπο. Οι ώρες πέρναγαν ήσυχα και το μεγάλο ρολόι  της εκκλησίας χτύπησε μεσάνυχτα. Τα φώτα από τα φανάρια στις κολόνες του δρόμου έσβησαν. Σκοτάδι απλώθηκε παντού στην πόλη και οι Καλικάντζαροι πλημμύρισαν την πόλη σαν λυσσασμένοι λύκοι έτοιμοι να κατασπαράξουν τα πάντα στον διάβα τους. Μπαίνουν μέσα στα σπίτια από τις καμινάδες, καταστρέφουν τα στολισμένα καράβια, τρώνε τα γλυκά και τα φαγητά. Ξαφνικά ένα κηροπήγιο πέφτει και από τον ήχο η Μαίρη ξυπνά και προχωρά διστακτικά προς το σαλόνι. Τα μικρά χεράκια της κρατάν σφιχτά την κούκλα από πανιά που η μαμά της της έφτιαξε. Άξαφνα μπροστά της αντικρίζει έναν Καλικάντζαρο, κατάμαυρο σαν την πίσσα με μυτερά αυτιά και νύχια,  να την κοιτά κατάματα. Αντί να τρομάξει, πλησίασε κοντά του με μικρά διστακτικά βήματα, τον πλησίασε και τον αγκάλιασε. Εκείνος σάστισε, γρύλισε σαν ζώο και την έδιωξε μακριά. Γύρισε προς τον μπουφέ με τα μελομακάρονα και είδε μία φωτογραφία ενός άνδρα μεγάλης ηλικίας, τη δική του φωτογραφία. Αμέσως κατάλαβε ότι αυτό το μικρό κοριτσάκι ήταν η εγγονή του. Ο άνθρωπος αυτός μετατράπηκε σε αυτό το αποκρουστικό πλάσμα λόγω της τσιγκουνιάς του. Όμως, όταν κατάλαβε τι είχε συμβεί, ήταν πια αργά. Πλησίασε την μικρή και της είπε:

-          Μικρή μου θα με βοηθήσεις με κάτι;

-          Ναι, απάντησε η μικρή με χαρούμενη φωνούλα.

-          Θέλω να επανορθώσω για ό,τι έχω κάνει στο παρελθόν. Για να το καταφέρω αυτό, θέλω την βοήθειά σου.

-          Τι πρέπει να κάνω;

-          Να με βοηθήσεις να κάνω τρεις καλές πράξεις.

-          Εντάξει!

-          Από πού λες να ξεκινήσουμε;

-          Γιατί δεν βοηθάς τα παιδάκια που κάθε βράδυ κάθονται έξω από την εκκλησία και παρακαλούν για φαγητό;

-          Μμμμ, καλή ιδέα!

Οι δύο τους κατευθύνθηκαν προς την εκκλησία. Όταν έφτασαν, τα δύο αδελφάκια είχαν κουλουριαστεί στην γωνία και κοιμόντουσαν. Ο Καλικάντζαρος πλησίασε τα παιδιά και μέσα στο καπέλο που είχαν αφήσει στο δρόμο άφησε μέσα 70 χιλιάδες δραχμές ελπίζοντας πως θα ήταν αρκετά για να περάσουν τις φετινές γιορτές με την οικογένειά τους. Στη συνέχεια, αποφάσισαν να πάνε προς την μεγάλη πλατεία. Εκεί συνάντησαν μία γιαγιά που έκλαιγε, το κοριτσάκι την πλησίασε και της είπε με μία χαμηλή και γλυκιά φωνούλα:

-          Γεια σας, κυρία.

-          Γεια σου, μικρούλα μου.

-          Τι κάνετε εδώ μόνη σας; Γιατί κλαίτε; , ρωτάει το κοριτσάκι όλο περιέργεια.

Η γριούλα γυρνάει με ένα πικρό χαμόγελο:

-          Να, ας πούμε πως κι εγώ έχω μια εγγονούλα σαν εσένα αλλά δεν μπορώ να την δω.

-          Γιατί;

-          Γιατί κάποτε διαφωνήσαμε με την μαμά της, την κόρη μου, και από τότε φοβάμαι πως δεν θα θέλει να με ξαναδεί.

-          Πού μένει;

-          Κοντά στην μικρή πλατεία.

-          Εντάξει. Εγώ και ο φίλος μου θα σε βοηθήσουμε. Το κοριτσάκι έδειξε προς τον μεγάλο γέρικο πλάτανο που καθόταν ο Καλικάντζαρος. Μα…

-          Χαχα! Πού δείχνεις μικρούλα μου; Αφού δεν είναι κανένας εκεί στο σκοτάδι …

Το κοριτσάκι τά ΄χασε για λίγο και κατευθύνθηκε προς τον Καλικάντζαρο. Εκείνος αμέσως της εξήγησε ότι κρύφτηκε για να μην τρομάξει την γυναίκα. Το κοριτσάκι τού εξήγησε τι είχε πάθει η κυρία και ο Καλικάντζαρος σκέφτηκε μια ιδέα για να συμφιλιώσει τις δυο γυναίκες. Το κοριτσάκι έγραψε ένα γράμμα στην κόρη της εξηγώντας της την κατάσταση και ο καλικάντζαρος έκανε αυτό που ξέρει καλά. Τρύπωσε στο σπίτι της, μα αυτή την φορά αντί να καταστρέψει και να μαγαρίσει τα φαγητά, άφησε το γράμμα πάνω στο κομοδίνο της γυναίκας. Μόλις βγήκε έξω, ευχήθηκαν και οι δύο να καταφέρουν τον σκοπό τους. Όσο σκέφτονταν τι άλλο μπορούσαν να κάνουν, η Μαίρη ρώτησε τον Καλικάντζαρο:

-          Πώς σου συνέβη αυτό;

-          Πριν μερικά χρόνια πέθανα το δωδεκαήμερο των Χριστουγέννων και επειδή όλη μου τη ζωή ήμουν κακός και τσιγκούνης, μετατράπηκα σε αυτό το πλάσμα που βλέπεις σήμερα.

-          Γιατί αποφάσισες να αλλάξεις τώρα;

-          Γιατί γνώρισα ένα μικρό κοριτσάκι σε ένα από τα σπίτια που επισκεπτόμουν και κατάλαβα πως τη γνώριζα. Κατάλαβα πως μπορούσα  να ξεφύγω από αυτή τη μιζέρια και την κακία. Είχα ακούσει κάποτε για το πώς λύνεται αυτό το πρόβλημα και… Εσύ γιατί με βοηθάς και γιατί δεν τρόμαξες; Πώς κατάλαβες ποιος ήμουν;

-          Ίσως γιατί καθόσουν δίπλα στη φωτογραφία που έχει βάλει η γιαγιά για να σε θυμάται. Κάτι μου φάνηκε γνώριμο πάνω σου. Η Μαίρη αμέσως αναπήδησε από τον ενθουσιασμό της: Το βρήκα, το βρήκα!!

-          Τι βρήκες μικρούλα μου;

-          Θα στολίσουμε την πόλη!!

-          Τι;

-          Θα στολίσουμε την πόλη με γιρλάντες, φωτάκια και διάφορα στολίδια.

-          Μπράβο μικρούλα μου, ωραία ιδέα!!

Έτσι, φτιάχνοντας και βρίσκοντας διάφορα παλιά στολίδια και γιρλάντες στόλισαν την μεγάλη πλατεία και τους δρόμους της πόλης. Με το πρώτο φως της ημέρας και την πρώτη εμφάνιση του ήλιου οι χωρικοί βγήκαν από τα σπίτια τους και αντίκρισαν ένα πρωτόγνωρο θέαμα! Οι κολόνες περιβάλλονταν από πράσινες γιρλάντες με μικρά στολίδια και ο μεγάλος πλάτανος στη μέση του χωριού ήταν στολισμένος με πολύχρωμα, μεγάλα και μικρά στολίδια. Οι άνθρωποι μαζεύτηκαν γύρω από το δέντρο και αμέσως μία οικογενειακή ζεστασιά πλημμύρισε τον τόπο. Σε ένα από τα ελάχιστα σοκάκια όπου ακόμα ο ήλιος δεν είχε απλώσει το φωτεινό πέπλο του ο καλικάντζαρος και το μικρό κοριτσάκι περίμεναν για το τι θα συνέβαινε στη συνέχεια. Ξαφνικά λευκός καπνός βγήκε από τον καλικάντζαρο, ο οποίος μετατράπηκε σε πνεύμα και αναλήφθηκε στους ουρανούς. Το κοριτσάκι έτρεξε στην πλατεία και είδε όλους τους χωριανούς να ετοιμάζουν ένα μεγάλο τραπέζι φέρνοντας ο καθένας ό,τι είχε από το σπίτι του.

Η γιαγιά, την οποία είχαν βοηθήσει, τη χαιρέτισε από μακριά και σήκωσε πιο ψηλά τη νεογέννητη εγγονή της. Η Μαίρη έτρεξε με τη σειρά της στη γιαγιά της. Η γιαγιά της την σήκωσε ψηλά. Τότε η μικρή ψιθύρισε στο αυτί της « Ο παππούς τώρα είναι καλός! Μην φοβάσαι!». Ένα δάκρυ κύλησε στο μάγουλο της γιαγιάς, ενώ της ψιθύρισε και εκείνη χαμηλόφωνα «Καλά Χριστούγεννα κοριτσάκι μου!».

ΤΕΛΟΣ

Κατερίνα Χρονοπούλου

]]> https://schoolpress.sch.gr/upekto/archives/291/feed 0 https://schoolpress.sch.gr/upekto/archives/292 https://schoolpress.sch.gr/upekto/archives/292#comments Thu, 15 Jan 2026 15:29:39 +0000 a873478 http://schoolpress.sch.gr/upekto/?p=292 ....]]> Τα Χριστούγεννα δεν είναι μόνο φωτάκια και δώρα, αλλά και μοναδικές γεύσεις που μας φέρνουν όλους πιο κοντά. Σε αυτό το άρθρο θα ανακαλύψετε εύκολες και νόστιμες χριστουγεννιάτικες συνταγές, ιδανικές για το γιορτινό τραπέζι. Ετοιμαστείτε για αρώματα, γεύσεις και πολύ… χριστουγεννιάτικη διάθεση!

Παραδοσιακά μελομακάρονα της γιαγιάς

Υλικά

•  3 κούπες ελαιόλαδο ή ηλιέλαιο
•  1 κούπα χυμός πορτοκαλιού
•   1 κούπα ζάχαρη
•  1 κουτ. γλυκού κανέλα σε σκόνη
•  1/2 κουτ. γλυκού γαρίφαλο σε σκόνη
•  1/2 κούπα κονιάκ
•  1 κούπα σιμιγδάλι ψιλό
•  3 κουτ. γλυκού μπέικιν πάουντερ
•  1 κουτ. γλυκού σόδα
•  9 κούπες αλεύρι για όλες τις χρήσεις
•  1½ κούπα νερό
•  1½ κούπα μέλι
•  2 κούπες ζάχαρη λευκή κρυσταλλική
•  1½ κούπα καρυδόψιχα,ψιλοκομμένη
•   1 κουτ. γλυκού κανέλα σκόνη
  • Για τα παραδοσιακά μελομακάρονα της γιαγιάς, προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 180°C και
  • στρώνουμε τη λαμαρίνα του φούρνου με λαδόκολλα.
  • Βράζουμε όλα τα υλικά σε βαθιά κατσαρόλα για 5 λεπτά (μετρώντας από τη στιγμή που θα αρχίσει να κοχλάζει) και αποσύρουμε από τη φωτιά.
  • Αφήνουμε να κρυώσει.
  • Βάζουμε σε βαθύ μπολ το λάδι με τον χυμό πορτοκαλιού, τη ζάχαρη, την κανέλα, το γαρίφαλο και το ποτό και τα ανακατεύουμε με το σύρμα.
  • Προσθέτουμε το σιμιγδάλι, το μπέικιν, τη σόδα και σταδιακά ρίχνουμε το αλεύρι, ζυμώνοντας απαλά και για λίγη ώρα, μέχρι να σχηματιστεί ένα μαλακό ζυμάρι.
  • Παίρνουμε μία γενναιόδωρη κουταλιά ζύμης και την πλάθουμε σε σχήμα οβάλ.
  • Τακτοποιούμε στο ταψί και επαναλαμβάνουμε τη διαδικασία μέχρι να τελειώσει η ζύμη.
  • Ψήνουμε για 30 λεπτά, μέχρι να ροδίσουν.
  • Ξεφουρνίζουμε και, όπως είναι ζεστά, τα ρίχνουμε στην κατσαρόλα με το κρύο σιρόπι και τα βυθίζουμε για 3 λεπτά.
  • Τα βγάζουμε με τρυπητή κουτάλα και τα τακτοποιούμε σε πιατέλα.
  • Ρίχνουμε από πάνω ψιλοκομμέννη καρυδόψυχα.

Σιρόπι

Πασπάλισμα

Εκτέλεση

Σιρόπι

 Μελομακάρονα

Χριστουγεννιάτικα μπισκότα

Υλικά

• 500 γραμμάρια αλεύρι

• 1 κουταλάκι του γλυκού μείγμα μπαχαρικών

• 1 αυγό

• 1 κουταλάκι του γλυκού baking powder

• 1 κουταλάκι του γλυκού κακάο

• 2 στικ βανίλιας

• ξύσμα από μισό πορτοκάλι

• 20 γραμμάρια χυμό από πορτοκάλι

• 1 μικρό κουταλάκι αλάτι

• 250 γραμ. βούτυρο

Εκτέλεση

• Χτυπάμε ελαφρά το βούτυρο, τη ζάχαρη, τα αυγά, το αλάτι, το ξύσμα πορτοκαλιού και τέλος, το αλεύρι στο οποίο έχουμε ήδη ρίξει το μείγμα μπαχαρικών, το baking powder και το κακάο. Έτσι ετοιμάζουμε την ζύμη..

• Αφήνουμε τη ζύμη για περίπου μισή ώρα στην άκρη.

• Στη  συνέχεια, αφού ανοίξουμε τη ζύμη μας με έναν πλάστη, κόβουμε τα μπισκότα μας, με τα ειδικά χριστουγεννιάτικα σχήματα (κουπ πατ).

• Τα τοποθετούμε σε χαρτί ψησίματος που έχουμε βάλει στο ταψί μας.

• Τα ψήνουμε για 20 περίπου λεπτά.

• Αν θέλουμε κόβουμε με τα ίδια κουπ πατ ζαχαρόπαστα στο ίδιο σχήμα με τα μπισκότα μας και τα τοποθετούμε πάνω τους, για πιο εντυπωσιακό αποτέλεσμα.

 Παραδοσιακές δίπλες

Υλικά:

• 500 gr αλεύρι για όλες τις χρήσεις
• 5 αυγά
• 1 πρέζα αλάτι
• 2 κάψουλες βανίλιας
• 2 κουτ. Σούπας ελαιόλαδο
• 1 σφηνάκι νερό
• 3 κουτ. Σούπας ζάχαρη
• Σπορέλαιο για το τηγάνισμα

Σερβίρισμα

• 1 φλιτζάνι μέλι
• ½ φλιτζάνι ψιλοκομμένα καρύδια
• Λίγη κανέλα

Διαδικασία

Αρχικά ρίχνουμε όλα τα υλικά στο μίξερ (εκτός από το σπορέλαιο) και τα ζυμώνουμε σε μέτρια ταχύτητα μέχρι να ομογενοποιηθούν. Κάνουμε τη ζύμη μπάλα και την τυλίγουμε σε μεμβράνη. Τη βάζουμε στο ψυγείο και την αφήνουμε 4 ώρες. Όταν τη βγάλουμε την αφήνουμε για 10 λεπτά σε θερμοκρασία δωματίου.

Αλευρώνουμε καλά την επιφάνεια εργασίας και ανοίγουμε τη ζύμη με τον πλάστη σε φύλλο πάχους 0,5 εκατοστό περίπου. Έπειτα κόβουμε το φύλλο σε ακανόνιστα σχήματα.

Σε ένα μεγάλο τηγάνι βάζουμε το σπορέλαιο και μόλις κάψει πολύ καλά το λάδι τηγανίζουμε τα κομμάτια της ζύμης. Παράλληλα έχουμε ζεστάνει 1 κιλό μέλι με 200 ml νερού σε μία φαρδιά κατσαρόλα, σε πολύ χαμηλή φωτιά, μέχρι να αραιώσει λίγο το μέλι. Βγάζουμε τις δίπλες με τρυπητή κουτάλα και τις βουτάμε στο μέλι για 30 δευτερόλεπτα και τις βγάζουμε πάλι με την τρυπητή κουτάλα. Τις στοιβάζουμε σε πιατέλες.

Κουραμπιέδες με βούτυρο

Υλικά

• 600 γραμμ. βούτυρο φρέσκο, σε θερμοκρασία δωματίου
• 600 γραμμ. αμύγδαλα ξεφλουδισμένα, καβουρδισμένα και χοντροκομμένα
• 1 πιατάκι του φλιτζανιού ζάχαρη άχνη
• 1 φλυτζάνι του καφέ κονιάκ
• 1 κρόκο αυγού
• 1 κ.γ. μπεικινγκ παουντερ
• 1 kg περίπου (και λίγο λιγότερο) άχνη ζάχαρη για το κοσκίνισμα

Εκτέλεση

Χτυπάμε τη ζάχαρη με το βούτυρο μέχρι να ασπρίσει. Μετά, ρίχνουμε τον κρόκο και συνεχίζουμε το χτύπημα, λίγο αργότερα το κονιάκ. Στη συνέχεια, βάζουμε το μπεικινγκ παουντερ στο αλεύρι και μετά το προσθέτουμε στο μείγμα μας. Στο τέλος ρίχνουμε τα αμύγδαλα. Πλάθουμε και ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 175 βαθμούς C, μέχρι να ροδίσουν (περίπου 10’ ανάλογα τον φούρνο). Αφού τα αφήσουμε να κρυώσουν, τα κοσκινίζουμε ή τα βουτάμε (ανάλογα το πόσο ζάχαρη θέλουμε να έχει) σε ζάχαρη άχνη.

Κουραμπιέδες με λάδι (καλαματιανή συνταγή)

Υλικά

• 1 kg αλεύρι
• 1 κ.σ. στάχτη
• 2 βανιλίνες
• ¾ κ.σ. ρακί ή κάποιο άλλο ποτό
• 2 ποτήρια λάδι
• ½ βιταμ
• 1 ποτηράκι του κρασιού, άχνη ζάχαρη
• 1 κ.γ. μαγειρική σόδα
• 1 αυγό
• Άχνη ζάχαρη για το κοσκίνισμα

Εκτέλεση

Αναβράζουμε τη στάχτη, τη σουρώνουμε και βάζουμε από το υγρό που έχει μείνει ½ ποτηράκι του κρασιού. Στη συνέχεια, βάζουμε όλα τα υλικά σε ένα μπολ εκτός από το αλεύρι και ανακατεύουμε. Προσθέτουμε λίγο λίγο το αλεύρι και συνεχίζουμε το ανακάτεμα. Τα πλάθουμε και τα ψήνουμε στους 180 βαθμούς C, για περίπου 30’ (τα κοιτάμε να μην μας καούν). Τα αφήνουμε να κρυώσουν και τα κοσκινίζουμε ή τα βουτάμε (ανάλογα το πόσο ζάχαρη θέλουμε να έχει) σε ζάχαρη άχνη.

Καλή απόλαυση….

Κυριακή Κυπραίου

Ναταλία Ζωγράφου

Παναγιώτα Ξεργιά

Λυδία Αλεξάκη

Λαμπρινή Στεφανόπαπα
«Τότε που έγινε αυτή η εξέγερση των φοιτητών, ήμουν κι εγώ φοιτήτρια. Μια μέρα πριν από τη μοιραία βραδιά ήμουν με μια φίλη μου και ακούγαμε από το ραδιόφωνο “Εδώ πολυτεχνείο, εδώ πολυτεχνείο” και όλη την φασαρία και την αναταραχή που γινόταν. Ήθελα κι εγώ να πάω με την φίλη μου την Κατερίνα. Ξεκινήσαμε να πάμε, όμως η μαμά μου μπήκε μπροστά και από φόβο ότι κάτι θα μας συνέβαινε δεν μας άφησε να πάμε. Ένας ξάδελφος τής Κατερίνας είχε πάει να πάρει ένα δέμα που του στείλανε οι γονείς του από το χωριό. Ήταν φοιτητής στο τμήμα της γεωπονίας. Ενώ ήταν στον δρόμο και περπατούσε, τον συνέλαβαν, γιατί νόμιζαν ότι είναι φοιτητής από το πολυτεχνείο. Ο αδελφός μου είχε ένα ραδιόφωνο, οπότε μαθαίναμε τι συνέβαινε. “Εδώ πολυτεχνείο, είμαστε τραυματισμένοι, αδέλφια μας, ελάτε να μας βοηθήσετε!” το λέω και ανατριχιάζω! Το βράδυ ακούσαμε ότι μπήκαν τα τανκς στο Πολυτεχνείο και την άλλη μέρα από την Καλλιθέα ακούγαμε τα κανόνια από την Ακρόπολη που έριχναν μάλλον στον αέρα για εκφοβισμό. Ένιωθα ντροπή και αγανάκτηση που έριξαν την πόρτα, αλλά κυρίως για τους ήχους των κανονιών από Έλληνες σε Έλληνες, σκεπτόμενη ότι άλλοι λαοί που μας είχαν πολιορκήσει κατά την διάρκεια των χρόνων σεβάστηκαν την Ακρόπολη, ενώ οι χουντικοί όχι. Αυτό δεν είχε ξανασυμβεί! Δεν θα ξεχάσω ποτέ τον ήχο από τα κανόνια και τις φωνές που εξέπεμπε ο ραδιοφωνικός σταθμός.»

Χρυσόστομος Μήτσου
«Εγώ το 1973 ήμουν 25 ετών. Δεν ήμουν φοιτητής, είχα τελειώσει το στρατιωτικό και δούλευα. Όταν κλείστηκαν οι φοιτητές στο Πολυτεχνείο, μας επηρέασε όλους. Η μάνα μου, μου έδινε τρόφιμα να πάμε στους φοιτητές. Στις 16 Νοέμβρη, Παρασκευή, είχα κατέβει από τις 5:00 περίπου το απόγευμα για συμπαράσταση. Η Πατησίων ήταν πήχτρα. Αλλά και έξω από το κτήριο του Πολυτεχνείου, ήταν πολύς κόσμος μαζεμένος. Μια λαοθάλασσα που τραγουδούσαν και φώναζαν συνθήματα για να δώσουν δύναμη στους φοιτητές. Όμως και οι φοιτητές μέσω του σταθμού τους έδιναν τον παλμό, τα μηνύματά τους ακούγονταν παντού. Οι ώρες περνούσαν. Κατά τις 12:00 με 1:00 μετά τα μεσάνυχτα, ο κόσμος άρχισε να φεύγει και όλοι έλεγαν ότι θα επέστρεφαν το επόμενο πρωί. Έτσι κι εγώ, ξεκίνησα για το σπίτι μου περίπου στη 1:00 μετά τα μεσάνυχτα. Περπατούσα από την Πατησίων προς την Σταδίου, αποφάσισα να μην πάω από την πλατεία Κάνιγγος γιατί γίνονταν επεισόδια. Την ώρα που πλησίαζα στην πλατεία Κλαυθμώνος ήταν μαζεμένοι πολλοί αστυνομικοί που έμοιαζαν κάπως «χαμένοι». Μάλλον ούτε εκείνοι γνώριζαν ακριβώς τι επρόκειτο να συμβεί, σαν να περίμεναν διαταγές. Δεν με σταμάτησε κανένας και συνέχισα να ανεβαίνω την Βασιλίσσης Σοφίας. Στο δρόμο, όσο προχωρούσα, είχα τα χέρια στις τσέπες και δεν έτρεχα. Είδα κάποιους να τους συλλαμβάνουν, εμένα όχι. Αργότερα, όταν ξανασκεφτόμουν τα γεγονότα, κατάλαβα ότι μάλλον τη γλίτωσα, επειδή φόραγα το τζάκετ του στρατού (είχα απολυθεί το 1971). Έφτανα στο ξενοδοχείο Hilton, όταν άκουσα τις ερπύστριες των τανκς που κατέβαιναν την λεωφόρο Αλεξάνδρας. Ο θόρυβος από τις ερπύστριες ήταν χαρακτηριστικός. Περίπου στις 2:00 έφτασα στο σπίτι, η μάνα μου με περίμενε πίσω από την πόρτα. Άκουγαν τον σταθμό του Πολυτεχνείου. Ακούγαμε τους φοιτητές να παρακαλούν τους στρατιώτες να μην τους ρίξουν. Σκέφτηκα να πάω πάλι πίσω, αλλά με σταμάτησαν οι γονείς μου, δεν θα μπορούσα να φτάσω. Εξάλλου είχα ήδη δει τις συλλήψεις. Δεν πρόκειται να ξεχάσω ποτέ εκείνη την τελευταία παράκληση του εκφωνητή , να μην τους χτυπήσουν. Κι όμως ένας Έλληνας αξιωματικός έδωσε το σήμα και ένας Έλληνας φαντάρος οδήγησε το τανκ απέναντι από Έλληνες φοιτητές. Δεν είχαν όπλα για να θεωρηθούν αντιμαχόμενοι. Τραγικό, γιατί μιλάμε για παιδιά. Για μένα δεν έχει νόημα ο αριθμός των νεκρών, είτε ήταν ένας είτε δέκα είτε εκατό είτε περισσότεροι θα είναι το ίδιο, διότι μιλάμε για παιδιά και νέους. Δεν μας είπαν ποτέ την αλήθεια ούτε πόσοι ήταν οι νεκροί , οι αγνοούμενοι και οι τραυματίες, γιατί φυσικά δεν τους συνέφερε. Ακόμα και μετά από πολλά χρόνια κάποιοι από αυτούς που υποστήριζαν την χούντα, συνέχισαν να υποστηρίζουν πως εκείνη τη μέρα τίποτα δεν είχε γίνει. Μάθαμε μετά από καιρό την αλήθεια! »

Παναγιώτα Ξεργιά, Κατερίνα Χρονοπούλου