Σκίτσο άρθρου της Μ. Αθανασοπούλου

Το στρατόπεδο του Καραϊσκάκη (1855)

Το στρατόπεδο του Καραϊσκάκη (1855) του Θεόδωρου Βρυζάκη είναι ένας πίνακας σημαντικός για τον ελληνικό πολιτισμό του 19^ου αιώνα, με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τα οποία καθιστούν μοναδική την επιλογή της έκθεσής του στον επίσημο εορτασμό της επετείου 200 χρόνων από την Ελληνική Επανάσταση του 1821.Η απεικονισμένη σκηνή διαδραματίζεται τον Απρίλιο του 1827 στο στρατόπεδο του Καραϊσκάκη στο Φάληρο, όπου Έλληνες και φιλέλληνες, εκ των οποίων και γνωστά πρόσωπα της Επανάστασης, προετοιμάζονταν να ανακτήσουν την πολιορκημένη από τους Τούρκους Ακρόπολη Αθηνών, η οποία αχνοφαίνεται στο βάθος. Έτσι, λοιπόν, επισημαίνεται η αναγκαιότητα της επανάστασης -αφού μέχρι και το «φυσικό οχυρό» της πρωτεύουσας βρισκόταν υπό τον τουρκικό ζυγό-  ενώ παράλληλα αναδεικνύονται και οι ήρωές της. Το πιο σημαντικό είναι, όμως, θα έλεγε κανείς, ότι μέσω της παρουσίας όχι μόνο Ελλήνων αλλά και ξένων αγωνιστών, πρόθυμων να θυσιαστούν για την ελευθερία της χώρας, ο πίνακας αυτός τονίζει την ενότητα Ελλήνων και Φιλελλήνων. Επομένως,  αποτελεί, εκτός των άλλων, μέσω έκφρασης της ευγνωμοσύνης της χώρας υποδοχής προς τους επίτιμους καλεσμένους και τους πρόγονούς τους. Γενικότερα, το έργο αυτό προκαλεί ιδιαίτερη συγκίνηση τόσο σε Έλληνες όσο και σε λάτρεις του ελληνικού πολιτισμού, πιθανόν και ευρύτερα της τέχνης, καθώς ένα μνημείο παγκόσμιας, μάλιστα, πολιτισμικής κληρονομιάς παρουσιάζεται να πολιορκείται από τον εχθρό.

Μαλτέζης Αντώνης – Λαγωνίκου Μαργαρίτα

Η Ελλάς Ευγνωμονούσα

Στον συγκεκριμένο πίνακα παρουσιάζεται η απελευθερωμένη Ελλάδα ως αρχαία κόρη, η οποία πατά τις σπασμένες αλυσίδες των δεσμών της. Έχει τα χέρια της ανοιχτά προσφέροντας μια προστατευτική αγκαλιά σε όλους όσους πολέμησαν και θυσιάστηκαν για την ελευθερία της. Μέσω όλων αυτών των αλληγορικών στοιχείων που συνθέτουν το συγκεκριμένο πίνακα ο καλλιτέχνης επιθυμεί να προσφέρει φόρο τιμής σε όλους όσους αγωνίστηκαν για την άρση των τετρακοσίων χρόνων υποδούλωσης που βάραιναν τις πλάτες του ελληνικού λαού. «Η Ελλάς ευγνωμονούσα» επιλέχθηκε ως ένας από τους σημαντικότερους πίνακες, καθώς προκαλεί δέος μεταφέροντας όσους τον θωρούν σε έναν κόσμο ηρωικό, μέσα από τον οποίο ξεπροβάλλουν αξίες και ιδανικά που κατάφεραν να ενώσουν τον ελληνικό λαό και να τον οδηγήσουν στην απελευθέρωσή του.

Κατσιρέα- Ιορδάνου Αναστασία

Η έξοδος του Μεσολογγίου

Θεόδωρος Βρυζάκης (1814-1878) Η Έξοδος του Μεσολογγίου, 1853 Λάδι σε μουσαμά αρ. έργου 5446 Theodoros Vryzakis (1814-1878) The Exodus from Missolonghi, 1853 Oil on canvas inv. no. 5446

Ο Θεόδωρος Βρυζάκης στους πίνακές του, επικεντρώνει το ενδιαφέρον του στην ενδυμασία των ατόμων και το στήσιμο της σκηνής γύρω από αυτά. Ωστόσο, αυτή η όμορφη θεατρικότητα των έργων του έχει ως αποτέλεσμα να διακρίνεται με δυσκολία κάποιο αίσθημα στα πρόσωπα που απεικονίζει. Το παραπάνω έργο του, «Η Έξοδος του Μεσολογγίου»,  είναι μια εντυπωσιακή σύνθεση αποτέλεσμα συνδυασμού πολλών εικόνων, όπου επικρατεί η έντονη αντίθεση μεταξύ ελευθερίας και πολιορκίας. Πιο συγκεκριμένα, είναι γνωστό πως η έξοδος του Μεσολογγίου πραγματοποιείται την εποχή της άνοιξης όπου η φύση βρίσκεται στο απόγειο της. Η εποχή αυτή, συμβολίζει την αναγέννηση, σε αντίθεση με τους Μεσολογγίτες οι οποίοι βρίσκονται κοντά στον θάνατο. Παράλληλα, όμως, υμνείται η χαρά της φύσης τον Απρίλη που λειτουργεί ως πειρασμός τον οποίο, τελικά, υπερνικούν οι Μεσολογγίτες με τον εκούσιο θάνατο. Εν συνεχεία, μέσω των λαβάρων, γίνεται φανερή η επαναστατική διάθεση τους καθώς επίσης  το σθένος και το θάρρος των προαναφερθέντων. Επιπρόσθετα, είναι σημαντικό να αναφερθεί το γεγονός ότι,  προμαχώνας και σταυροφορία της επανάστασης, είναι η πίστη τους στον Θεό, όπως αντιλαμβανόμαστε από τους σταυρούς στις σημαίες που ανυψώνουν. Συνεπώς, είναι εύλογο να συμπεράνουμε από τα προαναφερθέντα, πως ο λόγος που επιλέχτηκε ο παραπάνω πίνακας για να παρουσιαστεί είναι διότι δηλώνεται η αυτοθυσία τους για την πατρίδα. Μάλιστα, ο χαρακτηριστικός  στίχος του Σολωμού «Με χίλιες βρύσες χύνεται, με χίλιες γλώσσες κρένει: Όποιος πεθάνει σήμερα χίλιες φορές πεθαίνει» μπορεί να επιβεβαιώσει το παραπάνω καθώς ο ίδιος υποστηρίζει ότι την άνοιξη, δηλαδή,  η ζωή  πολλαπλασιάζεται και έτσι, όποιος πεθαίνει εκείνη την περίοδο είναι σαν να πεθαίνει πολλές φορές.

Με λίγα λόγια, μπορούμε να χαρακτηρίσουμε τους Μεσολογγίτες ως εξής:

«Κορμιά ταλαιπωρημένα, με ματιά όμως σα σπαθί που σου διαπερνά την ψυχή. Μια ψυχή καλπάζουσα, γεμάτη δύναμη και θάρρος».

Μ. Γαϊτάνη – Αθ. Διαμαντοπούλου

Ιvan Aivasowsky (Ιβάν Αϊβαζόφσκυ, 1817-1900) Η πυρπόληση της τουρκικής ναυαρχίδας από τον Κανάρη, 1881 Λάδι σε μουσαμά Δωρεά Πολυτεχνείου, αρ. έργου 277 Ivan Aivasowsky (1817-1900) The Firing of the Turkish Flagship by Kanaris, 1881 Oil on canvas Donated by the National Technical University, inv. no. 277 

Ο πίνακας του Ιβάν Αϊβαζόφσκι  παρουσιάζει τη πυρπόληση της τουρκικής ναυαρχίδας από τον Κανάρη και τον Πιπίνο στις 7 Ιουνίου 1822. Είχε ως αποτέλεσμα το θάνατο περίπου 2000 Τούρκων. Με μια κίνηση αποδυνάμωσαν το ηθικό των τούρκων και ενδυνάμωσαν το δικό τους στρατό. Στην πλευρά που κάθονται στη βάρκα οι ήρωες φαίνεται πως ο ουρανός είναι καθαρός, προϊδεάζοντας την ήττα των Τούρκων και τη νίκη των Ελλήνων. Είναι ένα δείγμα ελπίδας για τη μικρή τους δύναμη. Αντιθέτως στη πλευρά της ναυαρχίδας ο ουρανός είναι γεμάτος καπνό και σκοτάδι δείχνοντας έτσι το  καταστροφικό  μέλλον τους. Ο πίνακας θεωρείται από τους σημαντικότερους για την επανάσταση  γιατί δείχνει την ψυχή, το θάρρος και τη αποφασιστικότητα των Ελλήνων για ανεξαρτησία και την απελευθέρωση από τον τουρκικό ζυγό. Κυριαρχεί το θαλάσσιο τοπίο και αποτελεί παράδειγμα της ναυτικής δράσης των Ελλήνων , που με απαράμιλλη ψυχική δύναμη αντιμετώπισαν με το «μικρό» βαρκάκι τους την επιβλητική Τουρκική ναυαρχίδα. Τέλος, με προσκεκλημένο τον Ρώσο πρωθυπουργό , η επιλογή ενός λαμπρού Ρώσου ζωγράφου αποτελεί προφανώς και αναμενόμενη απόφαση.

Η. Απέργης

Παιδική συναυλία. Γ.Ιακωβίδης

Στον πίνακα απεικονίζεται μια παιδική συναυλία. Πιο συγκεκριμένα η «συναυλία» αυτή πραγματοποιείται σε ένα παλιό σπίτι. Το σπίτι αυτό αποτελείται από επτά άτομα, έξι παιδιά και την μητέρα τους. Τα παιδιά αυτά απεικονίζονται να φοράνε «φτωχά» ρούχα και παίζουν μουσική με αυτοσχέδια μουσικά όργανα. Φαίνονται όλοι χαρούμενοι και μέσα στο κέφι. Ανεξαρτήτως εποχής  και παρ΄ όλες τις κακουχίες που μπορεί να περνούσαν ,ή να περνούν τα παιδιά, ακόμα και χωρίς κανονικά μουσικά όργανα, χωρίς να γνωρίζουν νότες για  να παίξουν, ξεκίνησαν αυτή την μουσική συναυλία προκειμένου να φέρουν ένα κύμα αισιοδοξίας μέσα στο σπίτι και να ξεχαστούν για λίγο από όλα αυτά που περνάνε. Επιπλέον το γεγονός ότι είναι τόσο φωτεινό το σπίτι, δείχνει την αισιοδοξία που έχει φέρει αυτή η ένωση της οικογένειας. Για ποιον άλλο λόγο λοιπόν να επιλέχθηκε αυτός ο πίνακας πέρα από το γεγονός ότι υπάρχει πάντα η ελπίδα για κάτι καλύτερο: ξυπόλητοι χαρούμενοι , ίσως αύριο να είναι κουστουμαρισμένοι χαρούμενοι ή έστω απλά χαρούμενοι! Πόσο απαραίτητο ένα τέτοιο μήνυμα πάντα και πόσο μάλλον σε καιρό πανδημίας!

Στέφανος Αλεξίου – Στέλιος Λιγδόπουλος

Παναγιώτης Τέτσης (1925) Λαϊκή αγορά (τρίπτυχο), (1979-1982) Λάδι σε μουσαμά 249 x 1215 εκ. Δωρεά του καλλιτέχνη αρ. έργου 9960 Panayiotis Tetsis (1925) Street Market (triptych), 1979-1982 Oil on canvas 249 x 1215 cm Donation of the artist inv. no. 9960

Ο πίνακας  του Παναγιώτη Τέτση παρουσιάζει μια ηλιόλουστη μέρα στην λαϊκή αγορά της Πλάκας. Ο καλλιτέχνης χρησιμοποιεί μια ιδιαίτερη τεχνική για να σκιαγραφήσει το περιβάλλον αυτού του κοινωνικού δρώμενου που λάμβανε χωρά στην γειτονία του. Η απεικόνιση των κτηρίων γίνεται με έντονα χρώματα (κόκκινο , κίτρινο, μπλε) ενώ η επιλογή των χρωμάτων στους ανθρώπους κάνει το έργο πιο διακριτό παρά το ιδιαίτερο στυλ του ζωγράφου. Ο πίνακας αυτός είναι μια αντιπροσώπευση της κοινωνικής ομονοίας και συμβολίζει την ομορφιά ενός ενωμένου κοινωνικού συνόλου. Λογικό , λοιπόν , είναι να επιλεχθεί , ως παρουσιαζόμενο έργο στους «υψηλούς» προσκεκλημένους για τα 200 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση. Είναι η απεικόνιση της ιδεατής εικόνας που επιδιώκουμε, ελπίζουμε, ή έστω θέλουμε να πιστεύουμε ότι θα επιτύχουμε να προβάλλουμε στους ξένους , αν όχι και στους Έλληνες.

Δ. Καφετζής

Το φίλημα. Λύτρας

Αντικρίζοντας το έργο του  του Ν.Λύτρα “το Φίλημα” είναι ευδιάκριτη η βαθύτερη σύνδεση του  με την περίοδο της επανάστασης καθώς και την ελληνική παράδοση.. Ειδικότερα, το έργο απεικονίζει   ένα ζευγάρι που μοιράζεται ένα κλεφτό φιλί  σε ένα παραδοσιακό ελληνικό τοπίο. Βέβαια, από την ενδυμασία της κοπέλας, τα υπόλοιπα αντικείμενα που εμπεριέχονται στον πίνακα και την περιρρέουσα ατμόσφαιρα του διαφαίνεται πως το έργο απεικονίζει μια στιγμή από εκείνη την χρονική περίοδο. Κατά συνέπεια, η  τρυφερή στιγμή ανάμεσα στην κοπέλα και τον σύντροφο της αποκτά ένα νέο νόημα και ζωή. Ο σύντροφος  της κοπέλας πιθανότατα υπηρετούσε και αυτός στον στρατό στη προσπάθεια του να υπερασπιστεί τη πατρίδα του. Επομένως, ο ίδιος θα ήταν εξαιρετικά καταβεβλημένος από τις συγκρούσεις ενώ οι στιγμές που θα μπορούσε να μοιραστεί με τους αγαπημένους του ελάχιστες. Την ίδια στιγμή, η κοπέλα που παρέμενε πίσω στο χωριό αναμένοντας την επιστροφή του θα ανησυχούσε ανελλιπώς για την ασφάλεια του. Επομένως, ο πίνακας  εξαίρει πως ακόμα και εν μέσω των πολεμικών συγκρούσεων ο έρωτα παραμένει ακάθεκτος. Έτσι, ο πίνακας αποτελεί μια ζωηρή ένδειξη πως ,παρά  την αθλιότητα και την αχρειότητα του πολέμου, ο ελληνικός λαός διατήρησε την αφοσίωση του στη ζωή, τον έρωτα και την ελευθερία .Για τον εξής λόγο, λοιπόν , είναι πολύ πιθανό, να  επιλέχθηκε να παρουσιαστεί  αυτό ξεχωριστό έργο στους επίσημους προσκεκλημένους.

Κωνσταντίνα Αμπατζή

]]> https://schoolpress.sch.gr/zanneiografimata/archives/152/feed 0 https://schoolpress.sch.gr/zanneiografimata/archives/148 https://schoolpress.sch.gr/zanneiografimata/archives/148#comments Thu, 08 Apr 2021 17:45:01 +0000 Αρχισυνταξία http://schoolpress.sch.gr/zanneiografimata/?p=148 [...]]]>

Στην γελοιογραφία παρατηρούμε έναν στρατηγό, που φοράει πανοπλία  και είναι πάνω στο άλογο του και δίπλα έναν απλό στρατιώτη  χωρίς πανοπλία  που κρατάει στο ένα χέρι την ελληνική σημαία και στο άλλο ένα σπαθί. Από τα λόγια που στρατηγού , ‘’ήρωα’’ της επανάστασης , παρατηρούμε μια αλαζονεία και πως έχει σκοπό να θέσει σε κίνδυνο τον απλό στρατηγό για να ‘’πληρώσει’’ για τα δικά του λάθη. Το άτομο πάνω στο άλογο, από ό, τι είναι  υπεράνω, έχει περισσότερα «αγαθά» και είναι πιο σημαντικός, δεν τον νοιάζει ποιος άνθρωπος μπορεί να πεθάνει για τα θέλω του. Εν τέλη, η άποψή του μπορεί διαχρονικά να θεωρηθεί ως κάτι το φυσιολογικό! Μπορούμε επίσης να καταλάβουμε πως ο στρατηγός είναι αυτός που θα κάτσει πίσω χωρίς να παλέψει, όμως παίρνοντας τα εύσημα για την πιθανή νίκη του απλού στρατιώτη. Η γελοιογραφία δηλαδή με λίγα λόγια αντιπροσωπεύει την κοινωνία  τότε αλλά και τώρα που οι απλοί πολίτες, ‘’στρατιώτες’’, πληρώνουν καθημερινά  τα λάθη των ισχυρών, χωρίς όμως να έχουν την ικανότητα να το κάνουν είτε αυτό είναι σωματικά είτε οικονομικά, αλλά στο τέλος τα εύσημα δεν πάνε στους στρατιώτες που έχουν πολεμήσει αλλά στους στρατηγούς.

Χαρακτηριστική και η παρήχηση της λέξης ΙΔΑΝΕΙΚΑ! Μπορεί το 1821 οι Έλληνες να πολέμησαν για ΙΔΑΝΙΚΑ αλλά δυστυχώς το 2021 υπάρχουν πολλά ΔΑΝΕΙΚΑ ! Και μπορεί τότε να μιλούσαμε για το «εμείς» του Μακρυγιάννη , τώρα όμως είμαστε δυστυχώς στο απόλυτο ΕΓΩ!!!

Κούκου Παρασκευή –Ευδοκία Αποστολοπούλου

• «Σε αυτή την γελοιογραφία απεικονίζονται αγωνιστές της επανάστασης. Με την ερώτηση «ναι αλλά τι προτείνετε σήμερα;» Θέλει να δείξει ότι δεν έχει δική του κριτική σκέψη και χρειάζεται τους άλλους προκειμένου να πάρει μια απόφαση».  Αλεξίου Στέφανος
• «Η συγκεκριμένη γελοιογραφία μπορεί να ερμηνευτεί με διάφορους τρόπους. Παρόλα αυτά, μέσα από την ερώτηση που θέτει ο ήρωας μπορούμε να καταλήξουμε σε ορισμένα συμπεράσματα ως προς το μήνυμα που επιθυμεί να μεταδώσει ο σκιτσογράφος. Ειδικότερα, ο ήρωας θέτει το ερώτημα προκειμένου να αναζητήσει μια απάντησή για το πως πρόκειται να προσεγγίσουμε τα σύγχρονα φαινόμενα κοινωνικής παθογένειας και τα πολιτικά ζητήματα. Ο εορτασμός των 200 χρόνων από την επανάσταση δεν χρειάζεται να είναι αποκλειστικά και μόνο συμβολικός αλλά μπορεί να οδηγήσει σε πρόοδο και ανέλιξη σε όλους τομείς δραστηριοποίησης του ελληνικού λαού. Την ίδια στιγμή , με αφορμή τους εορτασμούς, η κυβέρνηση αλλά και οι πολίτες οφείλουν να κινητοποιηθούν με σκοπό να επιλύσουν τα επίμαχα ζητήματα που κυριαρχούν σήμερα. Κατ” αυτόν τον τρόπο, θα μπορέσουμε να αναδείξουμε την Ελλάδα του σήμερα, να εξασφαλίσουμε ένα καλύτερο μέλλον για την ίδια και να τιμήσουμε έμπρακτα τις θυσίες των προγόνων μας». Αμπατζή Κωνσταντίνα
• «Το νόημα της γελοιογραφίας είναι πως η επανάσταση είναι μια λύση για τα προβλήματα του έθνους η οποία δεν μπορεί να λειτουργήσει στο σήμερα. Όμως τα προβλήματα τότε δεν είναι τα ίδια με τα σημερινά. Έτσι αναρωτιέται ο χαρακτήρας ποια θα μπορούσε να ήταν η σωστή λύση». Απέργης Ηλίας
• «Η γελοιογραφία θέλει να μας δείξει πως, μεγαλώνουμε όλοι μας με κάποιες ιδέες και κάποια ρητά τα οποία δεν μπορούν να εφαρμοστούν στην σημερινή κοινωνία. Αλλά δεν μαθαίνουμε ποτέ, πώς όντως να κινηθούμε σε μια τέτοια κοινωνία και να πράξουμε κατάλληλα». Βασίλαινα Κυριακή
• «Στην παραπάνω γελοιογραφία, θίγεται το γεγονός ότι, σήμερα, αυτό που χρειάζεται δεν είναι μια επανάσταση. Η σημερινή εποχή, με την ταχύρυθμα εξελισσόμενη τεχνολογία, απαιτεί συλλογικότητα και ειρήνη και όχι βία και πόλεμο». Γαϊτάνη Μαρίλια
• «Μέσω του σκίτσου ο καλλιτέχνης φαίνεται να θίγει πως οι πολίτες βασίζονται και επαναλαμβάνουν τις πράξεις του παρελθόντος. για αυτό θεωρώ έχει επιλέξει να βάλει στο σκίτσο ανθρώπους που παριστάνουν φιγούρες του 1821». Γεωργακάκη Έλλη
• «Στην παραπάνω γελοιογραφία γίνεται έμμεσος σχολιασμός της τωρινής κατάστασης της χώρας όσον αφορά την πραγματική και ολική ανεξαρτησία της από τα χρέη και την ευρωπαϊκή κοινότητα. Ως Έλληνες οφείλουμε, αφού οι πρόγονοι μας έχουν παλέψει για την ελευθερία και τα δικαιώματα μας σήμερα, να στηρίζουμε το κράτος και να είμαστε ενωμένοι απέναντι σε οποιαδήποτε συγκυρία». Δαμίγου Μαρίτα
•  «Θεοποιούμαι το ιστορικό παρελθόν» Καφετζής Διαμαντής
• «Σύντομα θα πω ότι η γελοιογραφία μιλάει κυρίως για το κρυμμένο δίλημμα επανάσταση η ασφάλεια όπου χαρακτηρίζει τους ανθρώπους της σύγχρονης κοινωνίας για το ενδεχόμενος μια επανάστασης στο μέλλον». Κλένδρος Γεράσιμος
• «Ελευθερία αφού το κράτος πρέπει να είναι αυτόνομο και να έχει δίκη του ζωή χωρίς περιορισμούς». Λεβετσοβίτη Μαρία
• «Σε αυτή την γελοιογραφία φαίνεται ο σκληρός αγώνας των επαναστατών, αυτό φαίνεται και από το Λάβαρο που λέει Ελευθερία ή Θάνατος, χωρίς όμως να ξέρουν τι θα γίνει στη συνέχεια και πώς θα τους επηρεάσει αυτό που κάνουν». Μαλτέζης Αντώνης

• «Σε αυτή την γελοιογραφία απεικονίζεται ένας στρατιώτης ο οποίος αναφέρει στον αρχηγό του πως οι Έλληνες γιορτάζουν 200 χρόνια ελληνικό κράτος και ο ίδιος του απαντάει πως μπορεί να έχει γίνει ελληνικό αλλά για να γίνει και κράτος χρειάζεται αλλά 200 χρόνια. Αυτό το λέει επειδή η Ελλάδα σαν κράτος δεν έχει οργάνωση και ενότητα». Αλεξίου Στέφανος
• «Συμφωνώ με την ειρωνεία της γελοιογραφίας. Γιατί πιστεύω ότι η Ελλάδα δεν είναι κρέατος ακόμα και αν λένε ότι είναι». Αποστολοπούλου Ευδοκία
• «Η γελοιογραφία θέλει να μας δείξει 1) το γεγονός πως η Ελλάδα του σήμερα δεν είναι η ίδια με αυτή ακόμα και λίγα χρόνια πιο πριν, αλλάζουν συνεχώς τα σύνορα της και 2) Την τωρινή αλλά και απ” ό, τι φαίνεται, παντοτινή, πολιτική και κοινωνική κατάσταση». Βασίλαινα Κυριακή
• «O σκιτσογράφος μέσω του σκίτσου κάνει κοινωνική κριτική στο ελληνικό κράτος. Πιο συγκεκριμένα, ασκεί κριτική στον τρόπο διαχείρισης εθνικών ζητημάτων». Γεωργακάκη Έλλη
• «Στη γελοιογραφία αυτή γίνεται σχολιασμός της κατάστασης της Ελλάδας ως κράτος σήμερα. Έγινε η επανάσταση που την ανεξαρτητοποίησε και διαφύλαξε τα δικαιώματα των Ελλήνων πολιτών της, όμως χρειάζεται ακόμα πολύ δουλειά έτσι ώστε να μπορέσει να χαρακτηριστεί κράτος από τους ίδιους τους κατοίκους της». Δαμίγου Μαρίτα
• «Η γελοιογραφία κατά την γνώμη μου μιλάει για την ελλείψει ενότητας και θαλπωρής στο σήμερα , το οποίο ήταν βασικό στοιχείο για την κατάκτηση της ελευθερίας και άλλων στοιχείων κατά βάση για τον τόπο όπου παραπατάμε σήμερα (Ελλάδα). Βέβαια μπορώ να πω ότι θεωρώ λίγο ακραία την γελοιογραφία διότι πιστεύω ότι έχουν γίνει σημαντικά βήματα ώστε να κατακτήσουμε στο 100% ξανά τα στοιχεία όπου μας χαρακτηρίζουν και μας αναγνωρίζουν από άλλες χώρες του εξωτερικού δηλαδή την ενότητα την μαχητικότητα και την φιλοδοξία για το καλύτερο μέλλον». Κλένδρος Γεράσιμος
• «Ο αρχηγός με αυτή τη φράση θέλει να πει πως η Ελλάδα δεν έχει καταφέρει να γίνει ένα κράτος. Που σημαίνει πως παρόλο που είναι μια οργανωμένη πολιτική οντότητα με μονοπώλιο και κυβέρνηση δεν έχει καταφέρει ακόμα να γίνει αυτόνομη». Κούκου Εύη
• «Ειρωνεία και ντροπή»
• «Πιστεύω πως κράτος έχουμε άλλα όχι αυτόνομο».
• «Σε αυτή την γελοιογραφία φαίνεται ο Κολοκοτρώνης με έναν στρατιώτη του να σατιρίζουν το σημερινό Ελληνικό Κράτος, το οποίο για να γίνει ένα σωστό κράτος χρειάζεται να είναι σωστό και να τηρεί τις προϋποθέσεις για ένα κράτος κάτι που δεν ισχύει».

• Ίσως γιατί τα νέα παιδιά δεν ξέρουν σχεδόν τίποτα από Ιστορία! Γιατί το 1821 είναι μια παρωχημένη εποχή που δεν τους νοιάζει! Γιατί οι νέοι είναι κολλημένοι στο κινητό ή στους υπολογιστές τους! Γιατί μόνο ό,τι  τα διασκεδάζει τους αφορά! Γιατί αυτό το άσπρο «φουστάκι», η φουστανέλα δεν τους λέει κάτι! Γιατί το μόνο ενδιαφέρον για την 25^η Μαρτίου είναι ποια μέρα πέφτει για να χάσουν μάθημα. Χ. Κορμάς
• Ίσως δεν κάθονται να ασχοληθούν με το τι έγινε «παλιά» γιατί προσπαθούν να καταλάβουν τι γίνεται τώρα. Ίσως προσπαθούν να φτιάξουν τη δική τους ιστορία και όχι να μάθουν των παλαιών. Ίσως στο σχολείο μαθαίνουν μόνο όταν πρέπει , όσο πρέπει την Ιστορία και για αυτό την ξεχνάνε. Ίσως δεν συνδέουν το παρελθόν με το παρόν για να κατανοήσουν οι μαθητές της διαχρονικότητα! Πολλά τα ίσως… ένα όμως είναι δυστυχώς σίγουρο: όλοι παινευόμαστε για την Ιστορία μας, μα στο παρόν κενές σελίδες έχουν τα βιβλία μας! Δ.Γιαννακάκης
• Ίσως χρειάζεται κάτι πιο καινοτομικό, όπως το παιχνίδι.

Mε αφορμή τα 200 χρόνια από την επανάσταση του 1821, οι εθελοντές Α. Γιακουμάτος, Β. Φάτη, Γ. Αγγελίδη και Δ. Βαγγόπουλος κατασκεύασαν αφιλοκερδώς το κλίμα της εποχής… σε playmobil! Μέσα από 20 διοράματα και πάνω από 1.500 φιγούρες μας παρουσιάζονται γεγονότα της Επανάστασης, χαρακτηριστικά κομμάτια αποτελούν: ο όρκος των φιλικών, η πολιορκία της Τριπολιτσάς, ο θάνατος του Παπαφλέσσα και η έξοδος του Μεσολογγίου.

Η ιδέα του συγκεκριμένου προϊόντος προήλθε από την επιθυμία να αναδείξουμε την ιστορία της χώρας μας και σε μικρότερες γενεές μέσω μιας ευχάριστης μα και ψυχαγωγικής διαδικασίας, όπως το παιχνίδι. Η μορφή του παιχνιδιού είναι τέτοια ώστε να κινήσει το ενδιαφέρον του παιδιού, με αποτέλεσμα να μάθει για τα γεγονότα και τα σημαντικότερα πρόσωπα της Επανάστασης.

Έλλη Γεωργακάκη

Υπήρχαν κάποτε φωνές

Υπήρχαν κάποτε φωνές
Φωνές εκκωφαντικές
που ουδέποτε δεν έπαψαν να μάχονται
για τα ιδεώδη τους

 Απόηχοι μιας απαράμιλλης επανάστασης
Ενός ανελέητου αγώνα
Μιας αδίστακτης  αναζήτησης για απελυθέρωση

 Υπήρχαν κάποτε φωνές
Δάκρυα αναίσχυντα
που έρρεαν ακράτητα

 Αποπνικτικές σιωπές
Ανείπωτοι φόβοι και τρόμοι
Ελληνόπουλα αγνώριστα
εν μέσω της αδιάλειπτης απειλής

 Υπήρχαν κάποτε φωνές
Οικογένειες διάσπαρτες
που επιζητούσαν μια ένδειξη ζωής

 Αναπόφευκτες ειδήσεις
Βουβοί θρήνοι
που δεν εισακούστηκαν ποτέ

 Υπήρχαν κάποτε φωνές
Φωνές που δεν αρκούνται
Σε επιφανειακούς εορτασμούς

 Φωνές που ακόμα επιζητούν
την πολυπόθητη λύτρωση

Φωνές που ακόμα αντηχούν
μια ατέρμονη ελπίδα για
μια Ελλάδα ελεύθερη και αυθεντική

 Δεν έπαψαν ποτέ να υπάρχουν φωνές.

Κωνσταντίνα Αμπατζή/Β1

Ακροστοιχίδα

1η ημέρα και αρχίζουν τα τουφέκια να ηχούν

8^ος μήνας  και οι μανάδες πενθούν

2^ος χρόνος και οι στρατιώτες πολεμούν

1 ζωή και ακόμα δεν σταματούν

Νικηφόρος Κουβάτσος

Σκίτσα – Ζωγραφική

Αθανασοπούλου Μ.

Το βλέμμα του Θεού

Κ. Βασίλαινα

Η σημερινή Ελλάδα

Α. Μαλτέζης

Φωτάκος

Μ. Κουγιουμτζόγλου

Ζωγραφιά εμπνευσμένη από πίνακα Φιλελλήνων

Θάνος Δρίζης

Ο Φώτος Τζαβέλλας

Κουνέλης Φίλιππος