Κάθε χρόνο πραγματοποιείται ο εορτασμός της επετείου το 1821, ο οποίος περιλαμβάνει την απόδοση φόρων τιμής στους καταξιωμένους ήρωες της ελληνικής επανάστασης και την ενθύμηση των θαρραλέων πράξεων τους για τη διαφύλαξη της πατρίδας. Αναμφίβολα, τα ονόματα των επιφανέστερων ηρώων της επανάστασης αποτελούν, δικαιωματικά, αναπόσπαστο κομμάτι των εορτασμών αυτών και εξυμνούνται αναλόγως. Ωστόσο, την ίδια στιγμή υπάρχουν ορισμένοι αγωνιστές της επανάστασης οι οποίοι, παρά την ανεκτίμητη συμβολή τους την περίοδο της επανάστασης, παραλείπονται από τα σχολικά βιβλία και εορτές  και έχουν σχεδόν ξεχαστεί με το  πέρασμα του χρόνου. Στην πραγματικότητα, τα πρόσωπα αυτά είναι οι φωνές που δεν εισακούστηκαν μέσα από το εκκωφαντικό  βουητό της επανάστασης  και  χάθηκαν μέσα στο πλήθος των γεγονότων του 1821. Αυτοί είναι οι αφανείς ήρωες μιας επανάστασης που είναι καταδικασμένοι στο παρασκήνιο της, παρά το κρίσιμο ρόλο που διαδραμάτισαν στην εξέλιξη της. Για αυτό το λόγο, ως Έλληνες πολίτες, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε την αδιαμφισβήτητα προσπάθεια τους και τη συνεισφορά τους στην ιστορία της πατρίδας  έτσι ώστε να τιμήσουμε μνήμη τους όπως ακριβώς της αρμόζει.^[1]

Α. Αρχείο Κασομούλη

Στην επέτειο για τα 100 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση εγκρίνεται η έκδοση των Απομνημονευμάτων του Κασομούλη, που ήταν Μακεδόνας αγωνιστής του 1821, ήδη από τα 22 του χρόνια. Εκεί βρίσκουμε τη δική του οπτική. Παράλληλα με τους επώνυμους ήρωες της Επανάστασης υπάρχουν και ήρωες σημαντικοί αλλά μη γνωστοί! Για εμάς τους νεότερους ο αγώνας των Ελλήνων για ανεξαρτησία, κατά την διάρκεια της τουρκοκρατίας, είναι κυρίως κάποια γνωστά πρόσωπα ηρώων και σημαντικές μάχες της επανάστασης όπως τις διδαχθήκαμε στο σχολείο και τις γιορτάσαμε στις σχολικές επετείους. Όμως στην πραγματικότητα, οι σελίδες του αγώνα για την Ελευθερία, γράφτηκαν και  από  χιλιάδες απλούς καθημερινούς ήρωες και αγωνιστές λιγότερο γνωστούς, οι οποίοι με τον αγώνα τους συνέβαλαν ουσιαστικά στην εθνική παλιγγενεσία.

Ένας τέτοιος ήρωας ήταν και ο Νίκος Τσιάρας για τον οποίο μαθαίνουμε σημαντικά στοιχεία μέσα από τα ενθυμήματα του αγωνιστή της Επανάστασης του 1821 και ιστορικού, Νικόλαου Κασομούλη. Ο Νίκος Τσιάρας ήταν ένας από τους σημαντικότερους και ηρωικότερους αρματολούς της επανάστασης.

Ο Κασομούλης εκτός των άλλων περιγράφει με λεπτομέρειες σημαντικά ιστορικά γεγονότα όπως την σχέση Τούρκων και Ρώσων και  τις εναλλαγές που είχαν μέσα στα χρόνια, το κοινό τους μέτωπο εναντίον των Γάλλων για τα Ιόνια νησιά, την πτώση της Πρέβεζας καθώς και τον Σουλιώτικο πόλεμο. Σημαντικές αναφορές γίνονται και στην διαχείριση των εδαφών από τις παραδοσιακές οικογένειες των αρματολών η οποία καθόριζε και την σχέση τους με τον Αλή Πασά.

Σε πολλά από αυτά τα γεγονότα ο Τσιάρας, μαζί με άλλες οικογένειες αρματολών, έπαιξαν καταλυτικό ρόλο στην έκβαση τους. Ο Τσιάρας ξεχώρισε για την φιλοτιμία και την δικαιοσύνη του. Διακρίθηκε για τα σημαντικά χτυπήματα από στεριά και θάλασσα στις περιοχές του Ολύμπου και την Μακεδονία λειτουργώντας και ως πειρατής.

Χαρακτηριστικά περιγράφεται η ρήξη του με τον Αλή Πασά μετά την πτώση του Σουλίου τινάζοντας στον αέρα την ανακωχή μαζί του. Ο ίδιος αφού δολοφόνησε αξιωματούχο κατέφυγε στον Όλυμπο όπου συνέχισε την επιδρομή προς τους Οθωμανούς και επικηρύχθηκε από Τούρκους και  κοτζαμπάσηδες. Το 1807 και ενώ πέτυχε μια σημαντική νίκη ενάντια σε μία μεγάλη δύναμη Τουρκαλβανών στα παράλια της περιοχής του Λιτόχωρου, πυροβολήθηκε και τραυματίσθηκε θανάσιμα. Σαν τον Νίκο Τσιάρα υπήρξαν πάρα πολλοί αρματολοί αγωνιστές οι οποίοι κατάφεραν σημαντικά πλήγματα στον Τουρκικό ζυγό και σε όλες τις δυνάμεις που συνθηκολόγησαν και συμμάχησαν μαζί τους.[2]

Σύμφωνα με τα ενθυμήματα του Κασομούλη καθοριστικό ρόλο πριν αλλά και κατά τη διάρκεια της  Επανάστασης του 1821 είχαν οι Λαζαίοι. Ήταν οικογένεια κλεφτών και αρματολών με μόρφωση και αρχές, η οποία έδρασε στην ευρύτερη περιοχή του Ολύμπου και στη θάλασσα. Μερικές από τις σημαντικότερες ενέργειές τους, ήταν η  συμμετοχή τους σε υποκινήσεις των επαναστάσεων των Ελλήνων και η σχεδίαση εχθρικών ενεργειών κατά του προδότη Βλαχοθεόδωρου. Ακόμη, πολλοί αγωνιστές που ανέλαβαν αξιώματα και εντάχθηκαν στο τμήμα του Νίκου Τζιάρα, ήταν τα πρωτοπαλίκαρα του πατέρα του και άλλοι, οι οποίοι ανέπτυσσαν και προωθούσαν επαναστατικό πνεύμα στον λαό, καθώς διοργάνωναν μία νέα εξέγερση με σκοπό την απελευθέρωση των Ελλήνων. Αξίζει να σημειωθεί επίσης, πως και οι Τζιαράδες επέκτειναν το αγωνιστικό πνεύμα κατά τη διάρκεια της επανάστασης. Πιο συγκεκριμένα, βοήθησαν στη δραπέτευση του Νικόλαου Φαρμάκη, ενός οπλαρχηγού της ελληνικής επανάστασης. Μία άλλη προσωπικότητα με καλλιεργημένο και επαναστατικό νου ήταν ο Παπα-Θύμιος Θεοδωράκης, ο οποίος ακολούθησε το επάγγελμα της ιεροσύνης. Ωστόσο, όταν πέθανε ο πατέρας του, τον διαδέχτηκε στο αρματολίκι και ανέπτυξε αξιόλογη δραστηριότητα. Πέτυχε να ενώσει όλους τους αρματολούς της Στερεάς Ελλάδας και ενισχύθηκε και από τα Επτάνησα με τη σύμπραξη των Ρώσων. [3]

Το μαρτύριο του παπα-Θύμιου

Β. Αρχείο Φωτάκου

Ο Φωτάκος με ευγλωττία και ειλικρίνεια περιγράφει διάφορα χαρακτηριστικά επεισόδια από την πολιορκία της Τρίπολης.

Ξεχωρίζουν κάποια πρόσωπα όπως ό Αλβανός Ελμάς μπέης. Οι Αλβανοί ήταν μισθοφόροι των Τούρκων, γενναίοι πολεμιστές αλλά και παραδόπιστοι. Βλέποντας το μάταιο της αντίστασης και έχοντας σχέσεις με βετεράνους κλεφταρματωλούς όπως τον Κολοκοτρώνη, προσπαθεί να σώσει τους άντρες του. Έρχεται σε έντιμη συμφωνία με τους Έλληνες και καταφέρνει να σώσει τους άντρες του. Οι Τούρκοι, παρόλο που τον υποπτεύονταν, δεν κατάφεραν να τον σταματήσουν. Χαρακτηριστική είναι και η άλωση της Τρίπολης. Οι απλοί στρατιώτες είναι αυτοί που τελικά κατάφεραν να ανεβούν στα τείχη, αφού είχαν συνάψει σχέσεις και είχαν δοσοληψίες με Οθωμανούς στρατιώτες. Οι αρχηγοί των Ελλήνων μάλλον καθυστερημένα αντελήφθησαν τι συνέβαινε και έκαναν επίθεση. Η μοίρα των Τούρκων αμάχων ήταν τραγική. Ο σκληροτράχηλος Φωτάκος προσπάθησε να δικαιολογήσει τα γεγονότα, φαίνεται όμως και αυτός σοκαρισμένος από τη σφαγή. Με ειλικρίνεια αναφέρει πως πολλοί Τούρκοι με γενναιότητα προσπάθησαν να αντισταθούν ,όπως ο μισητός Τσεκούρας. Αυτός σκότωσε πρώτα την οικογένειά του και έπεσε μαχόμενος. Τίποτα όμως δεν μπόρεσε να τους γλυτώσει από την οργή των επαναστατημένων ραγιάδων^[4]

Στην 1^η Μαρτίου ο Κολοκοτρώνης στρατοπέδευσε στο χωριό Σαραβάλι με 6.500 Πελοποννήσιους και κάποιους Ζακυνθινούς. Οι στρατιώτες περνώντας από την επαρχία της Γαστούνης μάζεψαν όλα τα τύμπανα και τα όργανα για το χορό και το βράδυ άρχισαν να τα χτυπούν σε ψηλά σημεία, προκαλώντας μεγάλη αναστάτωση στους Τούρκους που τους παρακολουθούσαν.

Στις 2 Μαρτίου στην πολιορκία των Πατρών οι Έλληνες πολέμησαν και σκότωσαν πενήντα Τούρκους . Στη μάχη αυτή ο γενναίος Κολοκοτρώνης πολέμησε γενναία. Κάποια στιγμή ένας μεγαλόσωμος Τούρκος τον πήρε αγκαλιά και τον χρησιμοποίησε σαν ασπίδα για να προστατευτεί από τα χτυπήματα των Ελλήνων. Στο τέλος ο γενναίος τον λυπήθηκε και τον έσωσε από τα χέρια των συμπολεμιστών του .

Στις 9 Μαρτίου οι Τούρκοι πήραν την πολεμική θέση στο Σκατοβούνι , αιφνιδίασαν 100 Έλληνες και τους σκότωσαν και νίκησαν και τους υπόλοιπους Έλληνες που πήγαν να πάρουν τη θέση αυτή .

Ο Κολοκοτρώνης έστειλε τον σημαιοφόρο του Πλαπούτα τον Σουμάνη να βάλει το μπαϊράκι (σημαία) του εκεί που ήταν το Γιουρούς μπαϊράκι το τουρκικό. Ο Σουμάνης ήταν Αλβανός Τούρκος ο οποίος μετά την άλωση της Τριπολιτσάς είχε μείνει με τον Πλαπούτα.

Όταν ο Σουμανης έφτασε στο Γιουρούς μπαϊράκι είπε του τούρκου σημαιοφόρου να φύγει. Ο Τούρκος είπε στο Σουμάνη ότι είναι άπιστος και ότι έγινε ραγιάς (Έλληνας δηλαδή). Ό Σουμάνης βρήκε την ευκαιρία, χτύπησε με το κοντάρι της σημαίας τον Τούρκο και πήρε την θέση του.

Αργότερα ο γενναίος Κολοκοτρώνης μαζί με το Νικόλαο Μπούκουρα , το Γεώργιο Σέκερη τον Προκόπη Παππά Δημητρακόπουλου  και άλλους 150 Έλληνες πολεμούσαν γενναία τους Τούρκους, σε ένα πατητήρι(«ληνό») του Σαΐταγα, οι οποίοι πολλές φορές  επιτέθηκαν χωρίς να καταφέρουν να πάρουν το ληνό .Μετά την παρότρυνση του αρχηγού ο οποίος από μακριά τους φώναξε ότι οι Τούρκοι έφυγαν οι Έλληνες βγήκαν από το ληνό και κυνήγησαν τους Τούρκους. Στην ίδια μάχη ο Πλαπούτας με τους στρατιώτες του ανάγκασε τον Τουφεξίμπαση να κλειστεί με 10 Τούρκους σε άλλον ληνό παραπέρα. Το ληνό αυτό είχαν κάψει παλιότερα οι Τούρκοι. Ο Πλαπούτας έσπρωξε τον τοίχο και αυτός έπεσε αμέσως επειδή οι ξυλοδεσιές του ήταν καμένες . Ο Πλαπούτας κινδυνεύοντας να πλακωθεί από τους τοίχους μπήκε καβάλα στον ληνό να σώσει τον Τουφεξίμπαση με σκοπό να τον εξαγοράσει  από την οικογένεια του για 200.000 γρόσια^[5]

Στο απόσπασμα από τα απομνημονεύματα του Φωτάκου(σ.166-184) διαφαίνεται ο κρίσιμος ρόλος που διαδραμάτισαν ορισμένα πρόσωπα κατά τη διάρκεια της  επανάστασης. Επιπλέον, μπορούμε εύκολα να διακρίνουμε την αφοσίωση και την γενναιότητα που απαιτείται από την πλευρά όχι μόνο των αγωνιστών αλλά και φαινομενικά ασήμαντων συντελεστών για την επίτευξη μιας νίκης και τη προστασία των στρατευμάτων. Η αφήγηση των γεγονότων από τον Φωτάκο αρχίζει από την άφιξη του Κολοκοτρώνη στο αρχηγείο του στο Σαραβάλι και την επακόλουθη άφιξη του Η. Χρυσοσπάθη, ενός απεσταλμένου ο οποίος τον πληροφόρησε πως δεν αργούσε η εισβολή των Τούρκων στη Πελοπόννησο. Έτσι, ο Κολοκοτρώνης αποφάσισε πως θα ήταν ιδανικότερη η διάλυση της πολιορκίας και η μεταβίβαση του στρατεύματος στη Τριπολιτσά  και αργότερα στο Άργος. Συγχρόνως, συγκάλεσε στρατιωτικό συμβούλιο για να αντιληφθεί πόσοι από τους καπεταναίους θα του συμπαραστέκονταν και τα μέτρα που έπρεπε να ληφθούν  για την προστασία των κατοίκων της γύρω περιοχής.

Σύντομα μετά την ολοκλήρωση του συμβουλίου άρχισαν να υποχωρούν ολοένα και περισσότεροι καπεταναίοι από το στρατόπεδο με σκοπό να προστατέυσουν τις οικογένειες τους και τον εαυτό τους, έως ότου λιγότερο από το ένα τέταρτο του στρατεύματος παρέμεινε. Παρ’όλα αυτά, ο αρχηγός παρέμενε ακλόνητος, ενώ φρόντισε για την διαφύλαξη των γυναικών και των παιδιών στα γύρω χωριά καθώς και την ασφάλεια των πεζών στρατιωτών, οι οποίοι πάσχιζαν να δοθούν από τη μοιραία επίθεση των στρατιωτών. Την ίδια στιγμή, έδωσε τη δυνατότητα επιλογής σε όσους στρατιώτες ήταν πρόθυμοι να τον ακολουθήσουν ,παρέχοντας ένα χρονικό περιθώριο των 8 ημερών για να προετοιμασθούν. Ωστόσο, οι προσπάθειες του απέβησαν άκαρπες καθώς οι Τούρκοι αντιλήφθηκαν τις προθέσεις των Ελλήνων και έκαψαν τις καλύβες και τα αρχηγεία τους.

Εν συνεχεία, παρά  την έφοδο δώδεκα χιλιάδων Τούρκων στο φρούριο των Πατρών, ο αρχηγός μαζί με τους υπασπιστές και τους αναβάτες παρέμειναν στο Μονοδένδρι, οδηγώντας τελικά τους Τούρκους σε οπισθοχώρηση. Εν τω μεταξύ, οι γραμματείς του αρχηγού δούλευαν πυρετωδώς για να προετοιμάσουν τις προκηρύξεις του και τα γράμματα. Με αυτό το τρόπο, θα ενημέρωνε τους φίλους του για τη διάλυση της πολιορκίας, ενώ θα ζητούσε να παραβρεθούν όλοι στο Άργος σε μία έκκληση για βοήθεια. Έτσι, αφού ενημέρωσε ταχυδρομικά και τους υπόλοιπους, ο αρχηγός έστειλε απεσταλμένους για να βρουν τον Σισίνη και να ανακαλύψουν εάν πραγματικά σκόπευε να εμποδίσει το έμβασμα στη Γαστούνη, Οι απεσταλμένοι τελικά διαψεύσαν την είδηση και οδήγησαν τον Σισίνη στον αρχηγό. Στην συνάντηση τους, ο Σισίνης έδωσε όρκο τιμής στον αρχηγό πως θα τον υπηρετήσει στο έπακρο των δυνατοτήτων του αφού πληροφορήθηκε για τη διάσπαση της πολιορκίας και τον κίνδυνο που διέτρεχε η πατρίδα του. Στη συνέχεια, αφού ενέκρινε το σχέδιο του Κολοκοτρώνη, ανεχώρησε από το Πύργο με ένα στράτευμα των έξι χιλιάδες πεντακοσίων στρατιωτών , το οποίο όμως κατέληξε στους 500 στρατιώτες. Η σταδιακή αυτή μείωση οφειλόταν  κυρίως στο γεγονός ότι οι περισσότεροι στρατιώτες ήταν να ελεύθεροι να γυρίσουν στις οικογένειες του. Συγχρόνως, στη συνέλευση που πραγματοποιήθηκε μετά την άφιξη του Κολοκοτρώνη στην Ελευσίνα, ο ίδιο αναγνώρισε την αξιέπαινη συμβολή διαφόρων προσώπων στον αγώνα , όπως του Α .Κοκοράκη και άλλων πολλών.

Επιπρόσθετα, στην επακόλουθη άφιξη του Δράμαλη στη Πελοπόννησο, ο αρχηγός έστειλε τον Π.Παναγού, τον Κ.Πετρόπουλο και  τον Ζ. Μαγουλιανίτα στη Ρούμελη, προκειμένου να ελέγξουν την εγκυρότητα της είδησης. Σύντομα, όμως, μετά την αναχώρηση των απεσταλμένων, σύμφωνα με μια φήμη που διαδόθηκε οι Τούρκοι  είχαν ανεβεί στα Μεγάλα Δερβένια της Κορίνθου. Ωστόσο, ο αρχηγός παρέμενε δύσπιστος καθώς περίμενε ακόμα για την επιστροφή των απεσταλμένων του. Παρ “όλα αυτά, στις 8 Ιουλίου, οι ίδιοι επέστρεψαν επιβεβαιώνοντας την ανησυχητική είδηση. Τότε, ο αρχηγός αφού παρατήρησε τη λύπη τους για την είδηση προσπάθησε να τους παρηγορήσει, εκφράζοντας τη βεβαιότητα του πως η στιγμή που οι Έλληνες θα γνωρίσουν και πάλι την αγαλλίαση και τη δόξα της νίκης, ενώ οι ίδιοι θα είναι αυτοί που θα μεταβιβάσουν αυτή τη χαρμόσυνη είδηση. Με αυτό το τρόπο, όχι μόνο τους ενθάρρυνε να συνεχίσουν τον αγώνα αλλά και αναζωπύρωσε τη φλόγα του πατριωτισμού τους.

Στο μεσοδιάστημα, το στράτευμα του Δράμαλη, το οποίο απαρτιζόταν από τριάντα δύο χιλιάδες στρατιώτες και πολλά περισσότερα πολεμοφόδια, σε σύγκριση με τον Ελληνικό στρατό, έφτασε στη Πελοπόννησο όπου σκότωσε τους πεντακοσίους στρατιώτες που είχαν παραμείνει για να προσέχουν το πέρασμα. Επιπλέον, αφού τα γράμματα του Κολοκοτρώνη  παραδόθηκαν σε όλη τη Πελοπόννησο και προκάλεσαν τη συρροή όλων στο σπίτι του στη Τριπολιτσά οι οποίοι ανέμεναν τη σωτηρία τους. Σε αυτή τη συγκέντρωση, ο Κολοκοτρώνης εξέφρασε την άμεση ανάγκη για διάδοση των προκηρύξεων. Κατεύνασε, επίσης, κάθε υποψία και αναμενόμενη ανησυχία εξηγώντας  πως ο θεός βρίσκεται στο πλευρό των Ελλήνων και θα τους οδηγήσει στην πολυπόθητη νίκη εναντίον του Δράμαλη. Ταυτόχρονα, έδωσε διαταγές στους οπλαρχηγούς και τους καπεταναίους να επιτεθούν  στον εχθρό από τη Κόρινθο, ενώ ο ίδιος και οι σωματοφύλακες του θα πήγαιναν από το Παρδένι. Στους σωματοφύλακες του Κολοκοτρώνη συμπεριλαμβάνονταν ο σημαιοφόρος του σώματος Ν.Καραχάλιος καθώς και άλλοι στρατιώτες ο οποίοι ήταν αναγνωρισμένοι για την ανδρεία  και τη δεινότητα τους. Το σώμα αυτό, συγκίνησε  τους κατοίκους της Καρύταινας που συμπαραστάθηκαν  στον Κολοκοτρώνη , ενώ ο ίδιος εκκένωσε τη πόλη.

Τέλος, στις 8 Ιουλίου ο Δ. Πλακούντας, επικεφαλής ενός σώματος δυο χιλίων στρατιωτών  πήγε στο φρούριο της Κορίνθου προκειμένου να κατασκοπεύσει από διάφορα σημεία για να παρέχει άμεση βοήθεια σε περίπτωση ανάγκης. Δυστυχώς, όμως, οι προσπάθειες του, εν τέλει, απέτυχαν καθώς ο Αχιλλέας κατέλαβε το φρούριο αναγκάζοντας τους να υποχωρήσουν.

Συνοψίζοντας,  το πλήθος  των γεγονότων που διαδραματίζονται στην αφήγηση του Φωτάκου και οι αγωνιστές που συμμετέχουν σε αυτά λειτουργούν ως μια υπενθύμιση πως κάθε αγώνας απαρτίζεται από αμέτρητους, συγκριτικά  μικρότερους συντελεστές οι οποίοι εξασφαλίζουν την επιτυχία του. Ειδικότερα, στη προκειμένη περίπτωση χωρίς την συμβολή χαμηλόβαθμων αξιωματούχων, της Γερουσίας ακόμα και των ντόπιων, το σχέδιο του Κολοκοτρώνη δεν μπορούσε να διεξαχθεί αποτελεσματικά. Επιπλέον, η τόλμη και η ανιδιοτέλεια που επέδειξαν στρατιώτες όπως ο Σισίνης και οι σωματοφύλακες του Κολοκοτρώνη χωρίς να ενδώσουν στον αναπόφευκτό φόβο τους αναδεικνύει την δεινότητα και την αφοσίωση τους όχι απλά ως στρατιώτες αλλά και ως πατριώτες. Κατά συνέπεια  είναι υποχρέωση και καθήκον μας να ανακαλύψουμε από την αρχή τα ονόματα αυτών των αφανών πολεμιστών του 1821 και να αναγνωρίσουμε την αναντικατάστατη γενναιότητα τους, καθώς το προνόμιο μας να είμαστε πολίτες μιας ελεύθερης χώρας οφείλεται στις αξιέπαινες πράξεις τους.^[6]

Γ. Απομνημονεύματα Κολοκοτρώνη

Σε ένα  απόσπασμα από τα απομνημονεύματά του , ο Κολοκοτρώνης αναφέρεται στα γεγονότα που συνέβησαν πριν το 1821 και πως οι «γέροι» προετοίμασαν το έδαφος έτσι ώστε να το λάβουν οι νεώτεροι και να πραγματοποιήσουν σπουδαία έργα πάνω του. Αργότερα μεταβαίνει στην ιστορία των τριών παιδιών του Δημητράκη, τους Δήμο, Λάμπρο, Χρόνη και πως μετά τη μετάβαση τους στη Ρούμελη ενεπλάκησαν με τους κλέφτες, πράξη η οποία οδήγησε στην πολιορκία τους από τους Τούρκους. Ο γιος του Δήμου ονομάστηκε Μπότσικας, αφήνοντας έτσι το γνωστό επίθετο της οικογενείας, ενώ στον καιρό του πραγματοποιήθηκε η είσοδος των Τούρκων στο Μοριά. Έπειτα, οι Χρυσοβιτσιώτες μαζί με τους Λιμποβισιώτες και τους Αρκουροδεματίτες  πολέμησαν στο πύργο του Ντάρα με 6000 Τούρκους, μάχη από την οποία γλύτωσε ο Μπότσικας. Στη συνέχεια ο Κολοκοτρώνης εξιστορεί την εμπλοκή του πατέρα του με τους Καπεταμπέη και Μαυρογένη στην Τρίπολη ενάντια στους Τούρκους, ενώ παράλληλα αναφέρεται το όνομα του «Παναγιώταρου» Βενετζιανάκη ο οποίος ζήτησε βοήθεια από τους Μανιάτες στην ανάγκη προστασίας του πύργου από το Μιχάλη Τροπάκη Μπέη. Επιπλέον, επισημαίνει το όνομα ενός φίλου του πατέρα του, Κωνσταντίνο Δουράκη ο οποίος είχε έρθει σε ρήξη με τους Κιτριναίους, και αργότερα φαίνεται να προδίδει τον ίδιο(Κολοκοτρώνη) για 50.000 γρόσια.[7]

Σε άλλες σελίδες αναφέρονται ηρωικά γεγονότα και αφανείς αγωνιστές κατά τη διάρκεια της επανάστασης του 1821. Αρχικά ο Κουλοδήμας, ο Καπετάν Αντώνης, ο Γκίκας και ο Πέτρος Μαρκέζης επικούρησαν στον ξεσηκωμό των Υδριωτών. Ωστόσο ο Βασίλης Μπουτούνας Καριώτης κρατούσε σε διαρκή ενημέρωση τον Κολοκοτρώνη για τα κινήματα, που διοργανώνονταν. Εν συνεχεία ο Αναγνωσταράς και ο Παπαφλέσσας συνέδραμαν με τον στρατό τους από διάφορα χωριά με τους Καρυτίνες και τους Φαναρίτες. Ο Ηλίας Μπεϊζαντές πολέμησε γενναία τους Τούρκους με ελάχιστους Σπαρτιάτες και έπειτα κατέφθασε στην Τρίπολη να συμπαραταχτεί με άλλους ομοεθνείς στρατούς. Σημαντική απώλεια ήταν ο θάνατος του Αντώνιου Νικολόπουλου και του Παναγή Βενετζιάνου. Καταληκτικά σημειώθηκε σφοδρή μάχη στο Βαλτέτζι με στρατηλάτες τον Γιατράκο Κυριακούλη και τον Νικηταρά. [8]

Δ. Απομνημονεύματα Μακρυγιάννη

Η προετοιμασία για την αντίσταση κατά των Τούρκων αρχίζει σιγά σιγά να οργανώνεται από τον Μακρυγιάννη, τον Παπακώστα και τον Κατσικογιάννη. Ωστόσο δεν λείπουν και αυτοί που μπροστά στο ατομικό τους συμφέρον δεν υπολόγισαν το κοινό συμφέρον, όπως οι σύντροφοι του Γκούρα που αποχώρησαν από την προετοιμασία, κάνοντάς τον να αισθάνεται προδομένος.

Υπό την προστασία τους είναι το κάστρο που προκειμένου να μην πέσει στα χέρια των Τούρκων ξεκινούν εργασίες ανοίγοντας λαγούμια, ενώ παράλληλα ζητούν από την Κυβέρνηση ενισχύσεις. Όλοι μαζί ενωμένοι  έχουν έναν κοινό στόχο, να σώσουν ένα κομμάτι της πατρίδας τους από το μένος των Τούρκων χάνοντας ακόμη και την ζωή τους. Ο ηρωισμός και η αυτοθυσία είναι κάτι που τους χαρακτηρίζει. Η σύγκρουση με τους Τούρκους δεν αργεί και οι Έλληνες αμύνονται με όσα μέσα διαθέτουν, παρόλα αυτά η ανικανότητα κάποιων στρατιωτών ευθύνεται για τον θάνατο σημαντικών ανθρώπων όπως του Γκούρα. Ο Μακρυγιάννης, ο Παπακώστας, ο Ομορφόπουλος και ο Κατσικογάννης προσπαθούν να βάλουν μια τάξη στο χάος που επικρατεί έως να φτάσουν οι ενισχύσεις.

Η εμφάνιση ενός τυχαίου ανθρώπου, χριστιανού είναι πολύ σημαντική διότι τους ενημερώνει για τα τουρκικά σχέδια. Άλλος ένας σημαντικός άνθρωπος της επανάστασης είναι ο Λαγουμιτζής, ο οποίος με κίνδυνο να χάσει την ζωή του γεμίζει το λαγούμι των Ελλήνων με μπαρούτι προκειμένου να αιφνιδιάσει τους Τούρκους. Όλες οι κινήσεις γίνονται με συλλογικό πνεύμα χωρίς να σκέφτεται κανείς εγωιστικά, και αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός ότι όσο ο Λαγουμιτζής ήταν μέσα στο λαγούμι ο Μακρυγιάννης απ” έξω μένει ξάγρυπνος ώστε να προστατεύσει τον σύντροφο του. Οι Έλληνες με κίνδυνο να χάσουν την ζωή τους μπαίνουν μπροστά στα τουφέκια των Τούρκων για να υπερασπιστούν αυτό που τους ανήκει. Μερικά από αυτά τα παλικάρια ήταν ο Νταλαμάγκας, ο Λαγουμιτζής, ο Αράπης, ο Κατσικογιάννης και ο Μακρυγιάννης ενώ υπήρχαν και κάποιοι που δεν λειτουργούσαν ως σύνολο όπως ο Κατσικοστάθης που εγκατέλειψε το πόστο του έχοντας ως αποτέλεσμα να χαθούν πολλοί Τούρκοι αλλά και αρκετοί Έλληνες.

Από την άλλη μεριά υπήρχαν και οι Έλληνες  όπως ο Βλάχος και ο Μαμούρης όπου την βοήθεια τους την προσέφεραν μόνο εάν είχαν οι ίδιοι προσωπικά οφέλη όπως να γίνουν φρούραρχοι, και να ταλαιπωρήσουν κι άλλο τους Αθηναίους. Ευτυχώς βέβαια που υπήρχαν και οι πατριώτες που μπροστά στην απελευθέρωση της πατρίδας τους δεν έβαζαν τίποτα και αποφάσισαν το δίκαιο, να πολεμήσουν οι ίδιοι για την απελευθέρωση του κάστρου. Η κατάσταση στο κάστρο τραγική, επικρατεί απόγνωση και απελπισία όταν αποφασίζουν να στείλουν για βοήθεια τον βαριά τραυματισμένο Μακρυγιάννη, που κατάφερε μετά από πολλούς κινδύνους και συναντήθηκε με τον Πρόεδρο της Διοίκησης , τον Ζαϊμη. Το πατριωτικό πνεύμα και των δύο φαίνεται από το γεγονός ότι αποφάσισαν να αφήσουν στην άκρη τις προσωπικές τους διαφορές και να συνεργαστούν για το καλό της πατρίδας τους.

Άλλοι Έλληνες που τους χαρακτηρίζει πατριωτισμός και γενναιότητα ήταν ο Φαβγέ, οι Γιάννηδες, ο Κουντουριώτης και οι Διστομίτες, στους τελευταίους ειδικά χρωστάει η Ελλάδα μεγάλη χάρη. Από την άλλη πλευρά υπήρχαν και άνθρωποι από άλλες χώρες που προσπάθησαν να βοηθήσουν τους Έλληνες όπως ο Γρόπιος που ήταν πρόξενος της Αυστρίας και προστάτευσε τον Μακρυγιάννη από τους Τούρκους φέρνοντάς τον σε επαφή με το Άγγλο Γκόρντον, που διέθεσε αρκετά χρήματα στον αγώνα των Ελλήνων, έχοντας βέβαια και ο ίδιος οφέλη διότι από τη μία τα πήρε πίσω με τόκο και από την άλλη ανέλαβε αρχηγός του Πειραιά. Ο Μακρυγιάννης εξακολουθούσε να αναζητά για ενισχύσεις, μέσα σε αυτό το πλαίσιο η Κυβέρνηση τον έστειλε στην Κόρινθο  ώστε να πείσει του Νοταράδες να αφήσουν τις προσωπικές τους διαμάχες και να συμβάλουν στον απελευθερωτικό αγώνα. Για άλλη μια φορά ο Μακρυγιάννης τα κατάφερε, έτσι έπεισε αυτούς και τον Λόντον να βοηθήσουν. Στον αγώνα κατά των Τούρκων βοηθούσαν με τον δικό τους τρόπο ο Μεταξάς, ο Κολοκοτρώνης, ο Υψηλάντης σε συνεργασία με τον Γάλλο αξιωματικό Μπούρμπαχη, που η ελληνική του καταγωγή, η γενναιότητα και η καλοσύνη του ήταν τα στοιχεία αυτά που τον οδήγησαν στο να προσφέρει χρήματα αλλά και τις υπηρεσίες του. Βέβαια υπήρχαν δύο κατηγορίες αγωνιστών. Από τη μία ήταν αυτοί που τους παρείχαν τα πάντα, φαγητό – εξοπλισμό, ενώ από την άλλη ήταν οι αγωνιστές που ήταν στα βουνά με τον Καραϊσκάκη, που δεν είχαν ούτε τα βασικά, όπως φαγητό, ενδύματα, υποδήματα και εξοπλισμό.

Όλα αυτά συνέβαιναν στην στεριά, όμως υπήρχαν και άνθρωποι που αγωνίστηκαν από τη θάλασσα με όσα μέσα διέθεταν διότι και εκεί υπήρχαν άνθρωποι που είχαν καράβια σε καλή κατάσταση όπως ο ναύαρχος Κοκράν και ο αρχιστράτηγος Τζούρτζης, ενώ υπήρχαν και αυτοί που αμύνονταν με σαπιοκάραβα όπως ο Μιαούλης.[9]

Το φιλελληνικό ρεύμα που αναπτύχθηκε σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες και στην Αμερική, πριν και κατά τη διάρκεια της Επανάστασης του 1821, προσέφερε σημαντική βοήθεια στον ελληνικό Αγώνα, ενισχύοντας τους Έλληνες τόσο σε υλικό όσο και σε ηθικό επίπεδο.

Το φιλελληνικό ρεύμα που εκδηλώθηκε κατά τη διάρκεια της Επανάστασης του 1821 είχε δύο όψεις. Από τη μία μεριά τα φιλελληνικά κομιτάτα, που διοργάνωναν εράνους σε χώρες της Ευρώπης και της Αμερικής, συγκέντρωναν ρούχα, χρήματα και τρόφιμα για να ανακουφίσουν τον δυστυχή  ελληνικό λαό. Από την άλλη πλευρά, υπήρχαν οι καλλιτεχνικοί άνθρωποι οι οποίοι, πέραν της χρηματικής τους συνεισφοράς, μέσω των συγγραφικών έργων τους διαμόρφωσαν μία φιλελληνική κουλτούρα που επηρέασε έντονα την κοινή γνώμη της εποχής.

Οι πρώτες αποστολές στην Ελλάδα

• Η πρώτη αποστολή φιλελλήνων φτάνει τον Ιούνιο του 1821, με έξοδα του Δημήτριου Υψηλάντη.
• Η δεύτερη αποστολή φτάνει δύο μήνες αργότερα με επικεφαλής τον Τόμας Γκόρντον,  εύπορο βρετανό αξιωματικό.

Το τάγμα των Φιλελλήνων

• Συγκροτείται τον Μάιο του 1822, με βάση τους γαλλικούς στρατιωτικούς κανονισμούς.
• Συμμετέχει στη μάχη του Πέτα και διαλύεται έχοντας μεγάλες απώλειες

ΓΑΛΛΙΑ

Το φιλελληνικό κύμα εκδηλώθηκε με τη μεγαλύτερή του ένταση στη Γαλλία, όπου ο φιλελληνισμός είχε βαθιές ρίζες. Από τα πρώτα χρόνια κιόλας του αγώνα δημοσιεύτηκαν στον γαλλικό τύπο υποστηρικτικά άρθρα για την ελληνική υπόθεση. Γρήγορα επίσης ιδρύθηκαν σωματεία που περιλάμβαναν στους κόλπους τους μεγάλες προσωπικότητες της γαλλικής κοινωνίας,

 όπως ο δούκας de Broglie,

o στρατηγός Horace Sebastiani,

o καθηγητής της Σορβόννης Abel Francois Villemain

και ο ιδιοκτήτης τυπογραφείων και εκδότης Ambroise Firmin Didot στα τυπογραφεία του οποίου τυπώνονταν τα φιλελληνικά φυλλάδια.

Παράλληλα, γεγονότα που έγιναν γνωστά με πολλές λεπτομέρειες στο εξωτερικό, όπως η σφαγή της Χίου και το έπος του Μεσολογγίου, δημιούργησαν ένα ευρύ κύμα συμπάθειας για τον ελληνικό λαό. Αμέσως, τα φιλελληνικά κομιτάτα του Παρισιού, της Μασσαλίας και της Λυών διοργάνωσαν εράνους για την ενίσχυση των επαναστατημένων Ελλήνων στους οποίους πρωτοστατούσαν προσωπικότητες,

όπως ο διάσημος λογοτέχνης Francois Rene Chateaubriand.

Ελληνική Eπιτροπή στην οποία προεδρεύει ο Σατωμπριάν (Comite Grec preside par mr de Chateaubriand

Αξιοσημείωτη είναι και η συνεισφορά του νεαρού τότε Βίκτωρα Ουγκώ , ο οποίος εξέδωσε μια σειρά από ποιήματα.

Ίδρυση της πρώτης φιλελληνικής επιτροπής.

Στη Γαλλία, η πρώτη φιλελληνική επιτροπή ιδρύθηκε στο Παρίσι στις αρχές του 1823, στους κόλπους της «Εταιρείας της Χριστιανικής Ηθικής», με την ονομασία «Επιτροπή υπέρ των Ελλήνων προσφύγων στη Γαλλία». Μεταξύ των μελών της επιτροπής ήταν διακεκριμένες προσωπικότητες της δημόσιας ζωής, φιλελεύθερων αποκλίσεων, όπως ο πρόεδρός της, δούκας ντε λα Ροσφουκώ-Λιανκούρ (delaRochefoucault-Liancourt), ο δούκας ντε Μπρολί (DeBroglie), και οι δυο τους γερουσιαστές, καθώς και βουλευτές και τραπεζίτες. Στα μέλη της συμπεριλαμβάνονταν επίσης Έλληνες που ζούσαν στο Παρίσι, όπως ο Α. Κοραής, ο Κ. Σχινάς, ο Α. Βογορίδης και ο Δ. Φωτήλας.

ΕΛΒΕΤΙΑ

Ο φιλελληνισμός αναπτύχθηκε επίσης και στην Ελβετία, διότι τα κατορθώματα των Ελλήνων θύμιζαν στους κατοίκους της, τον δικό τους αγώνα ανεξαρτησίας κατά τον 18ο αιώνα. Από τα πρώτα κιόλας χρόνια της επανάστασης ιδρύθηκαν στην Ελβετία πολλά φιλελληνικά κομιτάτα, τη δράση των οποίων κατεύθυνε ο τραπεζίτης Jean Gabriel Eynard. Ο ίδιος ο Eynard διέθεσε τεράστια ποσά από την προσωπική του περιουσία για να υποστηρίξει τον αγώνα των Ελλήνων. Ταυτόχρονα συντόνιζε την ευρωπαϊκή φιλελληνική κίνηση, στέλνοντας εγκυκλίους σε όλα τα κομιτάτα της Ευρώπης και υποστήριζε τα ελληνικά αιτήματα σε διάφορες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες.

ΑΓΓΛΙΑ

 Φιλελληνική επιτροπή του Λονδίνου

Το κομιτάτο του Λονδίνου επίσης, στην Αγγλία, που περιλάμβανε στους κόλπους του σημαντικές προσωπικότητες, όπως o λόρδος Nugent, o συνταγματάρχης Leicester Stabhope και ο ποιητής Thomas Moore, εκδηλώθηκε υπέρ του αγώνα των Ελλήνων. Οι φιλέλληνες του  Λονδίνου προσέφεραν σημαντικές υπηρεσίες στο αγωνιζόμενο έθνος μας με τη συμπαράστασή του στους Έλληνες αντιπροσώπους για τη σύναψη δανείων στο Λονδίνο και ιδίως με τη θυσία ενός εκλεκτού μέλος του, του λόρδου Byron.

Ο λόρδος Βύρωνας στο νεκροκρέβατό του, δαφνωστολισμένος σαν αρχαίος Έλληνας

Στις 22 Ιανουαρίου 1824 ο Βύρων διάβασε στους φίλους του ένα ποίημά του στην αγγλική γλώσσα το οποίο μετάφρασε στα ελληνικά ο Σπυρίδων Τρικούπης, Έλληνας πολιτικός, λόγιος, ιστοριογράφος, και πολιτικός. Το ποίημα τελειώνει ως ακολούθως:

Αν τα νιάτα σου λυπάσαι, γιατί πλειο να ζεις;
Της τιμής εδώ ‘ναι ο τόπος, άξιος δείξου μαχητής,
ζήτα κι εύρε ανδρείου μνήμα, κι αν ζητήσεις θα το βρεις,
κοίτα γύρω, πιάσε θέση,
στάσου εκεί ν’ αναπαυθείς.

ΓΕΡΜΑΝΙΑ

Ουσιαστική ήταν επίσης και η συμβολή της Γερμανίας στον αγώνα των Ελλήνων. Αν και η στάση των περισσότερων γερμανικών συνομοσπονδιών ήταν αντιδραστική απέναντι στην ελληνική επανάσταση, εξαιτίας της ανθελληνικής πολιτικής που καλλιεργούσε ο Αυστριακός αρχικαγκελάριος Μέττερνιχ, μολαταύτα ο γερμανικός λαός είδε με συμπάθεια τον ελληνικό ξεσηκωμό. Μεταξύ των πρώτων Γερμανών φιλελλήνων συγκαταλέγονται προσωπικότητες όπως o φιλόσοφος Wilhelm Traugott Krug, o καθηγητής αρχαίας φιλολογίας Friedrich Wilhelm Thiersch, ο από το 1825 βασιλιάς της Βαυαρίας Λουδοβίκος Α’ και πολλοί άλλοι.

ΑΜΕΡΙΚΗ

Ο πρόεδρος της Αμερικής Μονρόε σε διάγγελμά του το 1823 υποστηρίζει τον απελευθερωτικό αγώνα των Ελλήνων

Ο ίδιος φιλελληνικός πυρετός παρατηρήθηκε και πέρα από τον Ατλαντικό ωκεανό. Στη νέα μεγάλη δημοκρατία των ΗΠΑ, που λίγες δεκαετίες πριν είχε αποκτήσει την ανεξαρτησία της, οι θυσίες των Ελλήνων είχαν προκαλέσει ζωηρή εντύπωση σε όλα τα κοινωνικά στρώματα. Ο αμερικανικός λαός συμπαραστάθηκε στο έθνος μας από τα πρώτα χρόνια της επανάστασης. Φιλελληνικά κομιτάτα ιδρύθηκαν προς τα τέλη του 1823 σε τρεις μεγάλες πόλεις τη Αμερικής: στη Νέα Υόρκη, τη Φιλαδέλφεια και τη Βοστώνη, ενώ τον επόμενο χρόνο ανάλογες επιτροπές συστάθηκαν και σε άλλες μικρότερες πόλεις. Την ίδια εποχή άρχισαν να έρχονται στην Ελλάδα και οι πρώτοι Αμερικανοί αγωνιστές,

 όπως ο ονομαστός κατόπιν για τη δράση του γιατρός Samuel Gridley Howe,

o στρατιωτικός Jonathan Miller κ.ά.

Τότε έφθασαν στην Ελλάδα Αμερικανοί εκπαιδευτικοί με σκοπό την ίδρυση σχολείων. Μεταξύ αυτών ήταν και ο Τζων Χιλ (John Ηill), που εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα το 1830 και αργότερα ίδρυσε ένα παρθεναγωγείο, το οποίο λειτουργεί ακόμη και σήμερα φέροντας το όνομά του.

Ιστορία του Σταδίου

Το «Γεώργιος Καραϊσκάκης» κατασκευάστηκε το 1895, ως ποδηλατοδρόμο, προκειμένου να χρησιμοποιηθεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896. Παραχωρήθηκε, ως δωρεά, στην Επιτροπή Ολυμπιακών Αγώνων, από την εταιρεία σιδηρόδρομων (ιδιοκτήτης του οικοπέδου).

Το ποδηλατοδρόμο άρχισε να χρησιμοποιείται και ως ποδοσφαιρικό γήπεδο, τη δεκαετία του 1920, ενώ, μετά από 40 έτη, το 1960 δηλαδή, ανακαινίστηκε πλήρως και µμεταφορτώθηκε σε στάδιο (γήπεδο και στίβος). Από τότε άλλαξε και η ονομασία του, σε «Στάδιο Γεώργιος Καραϊσκάκης» προς τιµήν του µεγάλου Έλληνα αγωνιστή, Γεωργίου Καραϊσκάκη, ο οποίος σκοτώθηκε στην περιοχή πλησίον του γηπέδου, κατά τη διάρκεια της Επανάστασης του 1821.

Στο Στάδιο «Γεώργιος Καραϊσκάκης» διεξήχθησαν αγώνες του Πανευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου (1969), τελικοί του Κυπέλλου Ελλάδος και του Κυπέλλου Κυπελλούχων Ευρώπης (1971), έχουν αγωνισθεί οι οµάδες της Προοδευτικής και του Εθνικού, ενώ η ιστορία του ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ γράφτηκε και εξακολουθεί να γράφεται στο, συνυφασμένο µε τον ΘΡΥΛΟ, στάδιο «Γεώργιος Καραϊσκάκης».

Στις 25 Μαΐου του 1997 ο Ολυμπιακός δίνει στο παλιό στάδιο Καραϊσκάκη το τελευταίο του ματς, με το εν λόγω γήπεδο δηλωμένο επίσημα ως έδρα του. Νικά την Καβάλα 6-0, σε ένα παιχνίδι, το οποίο μετατράπηκε σε φιέστα κατάκτησης του τίτλου, πρώτου μετά τα «πέτρινα χρόνια». Ιστορική στιγμή, για το θρυλικό στάδιο Καραϊσκάκη, πριν ο Ολυμπιακός περάσει σε νέα εποχή.

Το στάδιο σήμερα

Συγκίνηση και δέος. Στις 30 Μαΐου του 2003 γκρεμίζεται ολοκληρωτικά το παλιό στάδιο Καραϊσκάκη. Στην πραγματικότητα, ένα κομμάτι απέμενε όρθιο , η ιστορική Θύρα 7, η οποία «έπεσε» εκείνη την ημέρα, μέσα σε κλίμα συγκίνησης και λατρείας, από τους φίλους του Ολυμπιακού, οι οποίοι βρέθηκαν εκεί.

Αρχίζουν τα έργα ανοικοδόμησης του νέου γηπέδου «Καραϊσκάκη», το οποίο ανοίγει τις πύλες του το καλοκαίρι του 2004 για να φιλοξενήσει τη συνέχεια της ιστορίας του Ολυμπιακού. Πρώτο ματς στο νέο Καραϊσκάκη, ο Θρύλος δίνει απέναντι στην Καλλιθέα (νίκη 2-1), στις 19 Σεπτεμβρίου του 2004.

Το νέο «Γεώργιος Καραϊσκάκης Ε.Ο.Ε.», δημιουργήθηκε στη θέση του ιστορικού σταδίου, που αποτελούσε για δεκαετίες την έδρα του ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ. Σε χρόνο ρεκόρ των 14μηνών  κτίστηκε το νέο Καραϊσκάκη (428 ημέρες για την ακρίβεια). Ένα υπερσύγχρονο, καθαρά ποδοσφαιρικό γήπεδο, χωρητικότητας 32.115 θέσεων, οι οποίες είναι πλήρως στεγασμένες.

Η μελέτη για την κατασκευή του περιλαμβάνει τόσο την κύρια κτιριακή και αθλητική εγκατάσταση, όσο και τη διαμόρφωση του περιβάλλοντα χώρου. Η χωροθέτησή του έγινε στη διαθέσιμη έκταση µε τον κύριο άξονα του αγωνιστικού χώρου προσανατολισμένο από Νότο προς Βορρά, όπως και το Ποδηλατοδρόμο.

Ο σχεδιασμός της γεωμετρίας του και η λειτουργικότητα του, υπερκαλύπτουν τις διεθνείς προδιαγραφές, εξασφαλίζοντας τις καλύτερες συνθήκες για τη διεξαγωγή και την παρακολούθηση ενός αγώνα.

• Οι διαστάσεις του αγωνιστικού χώρου είναι 120μ. × 80μ.
• Το γήπεδο διαθέτει 20, πλήρως εξοπλισμένες και προ-καλωδιωμένες θέσεις μετάδοσης καθώς και ένα νέο, υπερσύγχρονο στούντιο, με θέα στον αγωνιστικό χώρο. Διαθέτει, επίσης, κλειστό στούντιο τελευταίας τεχνολογίας, ικανό να φιλοξενήσει κάθε είδους τηλεοπτική δραστηριότητα.
• Διαθέτει, επίσης, 244 θέσεις στα δημοσιογραφικά θεωρεία, μετά από ανάπλαση, η οποία έγινε το καλοκαίρι του 2014.
• Οι δημοσιογραφικοί χώροι στο ισόγειο (αίθουσα Τύπου, χώρος εργασίας των δημοσιογράφων και ρεσεψιόν) ανακαινίστηκαν πλήρως τον χειμώνα του 2014 και πήραν νέα, εκπληκτική μορφή, αντάξια ενός Θρύλου.
• Το καλοκαίρι του 2016 η ΠΑΕ Ολυμπιακός εκπόνησε ένα σπουδαίο έργο, αλλαγής χλοοτάπητα, τοποθετώντας έναν νέο, υπερσύγχρονο, επιπέδου PremierLeague. Το κόστος ανήλθε σε περισσότερα από 500.000 ευρώ. Το Καραϊσκάκη έχει, φυσικά, τον καλύτερο χλοοτάπητα στην Ελλάδα!
• Το καλοκαίρι του 2014 ανακαινίστηκαν πλήρως τα αποδυτήρια του Θρύλου, με νέο, υπέροχο σχεδιασμό και έμφαση στη λειτουργικότητα και την «οικογενειακή ατμόσφαιρα» μεταξύ των ποδοσφαιριστών!
• Λίγο αργότερα προστέθηκε και το lounge των παικτών, προκειμένου μετά το τέλος των αγώνων, να χαλαρώνουν σε αυτό, με τις οικογένειές τους.
• Το φθινόπωρο του 2017 ανακαινίστηκαν πλήρως και τα αποδυτήρια των φιλοξενούμενων, παρέχοντας, βεβαίως, όλες τις ανέσεις κορυφαίου επιπέδου και στους αντιπάλους του Ολυμπιακού.
• Το παρκινγκ του γηπέδου μπορεί να φιλοξενήσει περισσότερα από 1.500 οχήματα.
• Η συνολική εγκατάσταση, εμβαδού 6.500 μ², μπορεί να χρησιμοποιηθεί για εμπορική χρήση, καθώς περιμετρικά του γηπέδου, υπάρχει η «εμπορική στοά», η οποία φιλοξενεί και την επίσημη μπουτίκ του Ολυμπιακού, το «RedStore», αλλά και το Μουσείο του Ολυμπιακού.
• Εκτιμάται ότι περισσότεροι από 600.000 άνθρωποι, μέσα σε μία σεζόν, παρακολουθούν αγώνες, ή οποιαδήποτε άλλη εκδήλωση λαμβάνει χώρα στο γήπεδο.

Καφετζής Αδαμάντιος - Κούκου Εύη - Λιγδόπουλος Στέλιος

Χάρτης της ακτής της Αττικής με την Αθήνα, τον Πειραιά και τα νησιά του Αργοσαρωνικού Κόλπου (1687)

 Στο έργο του L. Em. S. J. Marquis de Laborde ωστόσο γίνεται αναφορά για ένα πρωιμότερο χάρτη του 1685.

Χάρτης του Πειραιά, στα 1685.

Αν και ο Γάλλος αρχιτέκτονας D. Le Roy το 1770 έρχεται στην Αθήνα για να αποτυπώσει τις αρχαιότητες, στο έργο του περιλαμβάνεται ένας χάρτης του λιμανιού λόγω της σημαντικότητας του.

Χάρτης του λιμένα του Πειραιά, της Μουνιχίας (σημερινό Μικρολίμανο) και του Φαλήρου

Αντίστοιχο ενδιαφέρον υπάρχει και στα έργα των Άγγλων αρχαιολόγων: R. Chandler (1776) J. Stuart / N. Revett(1794)

Επιγραφή σε θρόνο που παρήγγειλε ο απελεύθερος Σάγαρις, θησαυροφύλακας της επαρχίας της Αχαΐας στη μνήμη του παιδαγωγού Κόιντου Τουράνιου Μάξιμου. Βρισκόταν στον Άγιο Σπυρίδωνα του Πειραιά.

Χάρτης της περιοχής του Πειραιά(1794)

Το 1794 κυκλοφορεί και ο «Άτλας» με χάρτες του Β. de Bocage, που συνοδεύει την πολύ πετυχημένη έκδοση του Αbbé J. J. Barthélemy, με την μυθιστορηματική ανάπλαση του αρχαίου κόσμου (εδώ σε επανέκδοση του 1832), όπου δημοσιεύεται χάρτης της περιοχής όπως αυτή θα ήταν περίπου την περίοδο του 5ου π. Χ. αιώνα.

Χάρτης της αρχαίας Αθήνας και του Πειραιά

Το έργο του W. Black (1900) αποτελεί  πολύτιμη  πηγή για την ιστορία του τόπου, καθώς  είναι από τα ελάχιστα έργα που χρονολογούνται την περίοδο της Ελληνικής Επανάστασης.

Το βρετανικό σκάφος «Chanticleer» στον Πειραιά.

Οι αρχαιότητες στην περιοχή του Πειραιά σχεδιάστηκαν ή και αποτυπώθηκαν ήδη από τον 18ο αιώνα στα έργα των A. de La Mottraye στα 1727, J. Stuart / N. Revett στα 1794, Εd. Dodwell και Ed. Dodwell στα 1819, S. Pomardi στα 1820, Εt. Rey στα 1867 και Chr. Wordsworth στα 1841.

Αρχαίος τάφος στον Πειραιά.

Κτερίσματα από τάφους του Πειραιά.

Από τα μέσα του 19ου αιώνα, σε συνάρτηση με την ανάπτυξη της Αθήνας, πρωτεύουσας του Ελληνικού Κράτους, ο Πειραιάς αναδεικνύεται σε σημαντικό εμπορικό και οικονομικό λιμάνι.

Από το Λεύκωμα Piraeus and Ports, έργο του A. Schweiger Lerchenfeld στα 1887.

Πηγή: https://el.travelogues.gr/topoi.php

]]> https://schoolpress.sch.gr/zanneiografimata/archives/195/feed 0 https://schoolpress.sch.gr/zanneiografimata/archives/196 https://schoolpress.sch.gr/zanneiografimata/archives/196#comments Thu, 08 Apr 2021 17:45:03 +0000 Αρχισυνταξία http://schoolpress.sch.gr/zanneiografimata/?p=196 [...]]]> Ένα ζητούμενο της Επανάστασης του ’21 το οποίο είναι απόλυτα κρίσιμο και επίκαιρο σήμερα, είναι το θέμα των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Βλέπουμε στη συνέχεια ένα συννεφόλεξο με τα βασικά δικαιώματα που οριοθετήθηκαν μετά την Επανάσταση:

 Σκίτσο άρθρου της Μ. Αθανασοπούλου

Το στρατόπεδο του Καραϊσκάκη (1855)

Το στρατόπεδο του Καραϊσκάκη (1855) του Θεόδωρου Βρυζάκη είναι ένας πίνακας σημαντικός για τον ελληνικό πολιτισμό του 19^ου αιώνα, με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τα οποία καθιστούν μοναδική την επιλογή της έκθεσής του στον επίσημο εορτασμό της επετείου 200 χρόνων από την Ελληνική Επανάσταση του 1821.Η απεικονισμένη σκηνή διαδραματίζεται τον Απρίλιο του 1827 στο στρατόπεδο του Καραϊσκάκη στο Φάληρο, όπου Έλληνες και φιλέλληνες, εκ των οποίων και γνωστά πρόσωπα της Επανάστασης, προετοιμάζονταν να ανακτήσουν την πολιορκημένη από τους Τούρκους Ακρόπολη Αθηνών, η οποία αχνοφαίνεται στο βάθος. Έτσι, λοιπόν, επισημαίνεται η αναγκαιότητα της επανάστασης -αφού μέχρι και το «φυσικό οχυρό» της πρωτεύουσας βρισκόταν υπό τον τουρκικό ζυγό-  ενώ παράλληλα αναδεικνύονται και οι ήρωές της. Το πιο σημαντικό είναι, όμως, θα έλεγε κανείς, ότι μέσω της παρουσίας όχι μόνο Ελλήνων αλλά και ξένων αγωνιστών, πρόθυμων να θυσιαστούν για την ελευθερία της χώρας, ο πίνακας αυτός τονίζει την ενότητα Ελλήνων και Φιλελλήνων. Επομένως,  αποτελεί, εκτός των άλλων, μέσω έκφρασης της ευγνωμοσύνης της χώρας υποδοχής προς τους επίτιμους καλεσμένους και τους πρόγονούς τους. Γενικότερα, το έργο αυτό προκαλεί ιδιαίτερη συγκίνηση τόσο σε Έλληνες όσο και σε λάτρεις του ελληνικού πολιτισμού, πιθανόν και ευρύτερα της τέχνης, καθώς ένα μνημείο παγκόσμιας, μάλιστα, πολιτισμικής κληρονομιάς παρουσιάζεται να πολιορκείται από τον εχθρό.

Μαλτέζης Αντώνης – Λαγωνίκου Μαργαρίτα

Η Ελλάς Ευγνωμονούσα

Στον συγκεκριμένο πίνακα παρουσιάζεται η απελευθερωμένη Ελλάδα ως αρχαία κόρη, η οποία πατά τις σπασμένες αλυσίδες των δεσμών της. Έχει τα χέρια της ανοιχτά προσφέροντας μια προστατευτική αγκαλιά σε όλους όσους πολέμησαν και θυσιάστηκαν για την ελευθερία της. Μέσω όλων αυτών των αλληγορικών στοιχείων που συνθέτουν το συγκεκριμένο πίνακα ο καλλιτέχνης επιθυμεί να προσφέρει φόρο τιμής σε όλους όσους αγωνίστηκαν για την άρση των τετρακοσίων χρόνων υποδούλωσης που βάραιναν τις πλάτες του ελληνικού λαού. «Η Ελλάς ευγνωμονούσα» επιλέχθηκε ως ένας από τους σημαντικότερους πίνακες, καθώς προκαλεί δέος μεταφέροντας όσους τον θωρούν σε έναν κόσμο ηρωικό, μέσα από τον οποίο ξεπροβάλλουν αξίες και ιδανικά που κατάφεραν να ενώσουν τον ελληνικό λαό και να τον οδηγήσουν στην απελευθέρωσή του.

Κατσιρέα- Ιορδάνου Αναστασία

Η έξοδος του Μεσολογγίου

Θεόδωρος Βρυζάκης (1814-1878) Η Έξοδος του Μεσολογγίου, 1853 Λάδι σε μουσαμά αρ. έργου 5446 Theodoros Vryzakis (1814-1878) The Exodus from Missolonghi, 1853 Oil on canvas inv. no. 5446

Ο Θεόδωρος Βρυζάκης στους πίνακές του, επικεντρώνει το ενδιαφέρον του στην ενδυμασία των ατόμων και το στήσιμο της σκηνής γύρω από αυτά. Ωστόσο, αυτή η όμορφη θεατρικότητα των έργων του έχει ως αποτέλεσμα να διακρίνεται με δυσκολία κάποιο αίσθημα στα πρόσωπα που απεικονίζει. Το παραπάνω έργο του, «Η Έξοδος του Μεσολογγίου»,  είναι μια εντυπωσιακή σύνθεση αποτέλεσμα συνδυασμού πολλών εικόνων, όπου επικρατεί η έντονη αντίθεση μεταξύ ελευθερίας και πολιορκίας. Πιο συγκεκριμένα, είναι γνωστό πως η έξοδος του Μεσολογγίου πραγματοποιείται την εποχή της άνοιξης όπου η φύση βρίσκεται στο απόγειο της. Η εποχή αυτή, συμβολίζει την αναγέννηση, σε αντίθεση με τους Μεσολογγίτες οι οποίοι βρίσκονται κοντά στον θάνατο. Παράλληλα, όμως, υμνείται η χαρά της φύσης τον Απρίλη που λειτουργεί ως πειρασμός τον οποίο, τελικά, υπερνικούν οι Μεσολογγίτες με τον εκούσιο θάνατο. Εν συνεχεία, μέσω των λαβάρων, γίνεται φανερή η επαναστατική διάθεση τους καθώς επίσης  το σθένος και το θάρρος των προαναφερθέντων. Επιπρόσθετα, είναι σημαντικό να αναφερθεί το γεγονός ότι,  προμαχώνας και σταυροφορία της επανάστασης, είναι η πίστη τους στον Θεό, όπως αντιλαμβανόμαστε από τους σταυρούς στις σημαίες που ανυψώνουν. Συνεπώς, είναι εύλογο να συμπεράνουμε από τα προαναφερθέντα, πως ο λόγος που επιλέχτηκε ο παραπάνω πίνακας για να παρουσιαστεί είναι διότι δηλώνεται η αυτοθυσία τους για την πατρίδα. Μάλιστα, ο χαρακτηριστικός  στίχος του Σολωμού «Με χίλιες βρύσες χύνεται, με χίλιες γλώσσες κρένει: Όποιος πεθάνει σήμερα χίλιες φορές πεθαίνει» μπορεί να επιβεβαιώσει το παραπάνω καθώς ο ίδιος υποστηρίζει ότι την άνοιξη, δηλαδή,  η ζωή  πολλαπλασιάζεται και έτσι, όποιος πεθαίνει εκείνη την περίοδο είναι σαν να πεθαίνει πολλές φορές.

Με λίγα λόγια, μπορούμε να χαρακτηρίσουμε τους Μεσολογγίτες ως εξής:

«Κορμιά ταλαιπωρημένα, με ματιά όμως σα σπαθί που σου διαπερνά την ψυχή. Μια ψυχή καλπάζουσα, γεμάτη δύναμη και θάρρος».

Μ. Γαϊτάνη – Αθ. Διαμαντοπούλου

Ιvan Aivasowsky (Ιβάν Αϊβαζόφσκυ, 1817-1900) Η πυρπόληση της τουρκικής ναυαρχίδας από τον Κανάρη, 1881 Λάδι σε μουσαμά Δωρεά Πολυτεχνείου, αρ. έργου 277 Ivan Aivasowsky (1817-1900) The Firing of the Turkish Flagship by Kanaris, 1881 Oil on canvas Donated by the National Technical University, inv. no. 277 

Ο πίνακας του Ιβάν Αϊβαζόφσκι  παρουσιάζει τη πυρπόληση της τουρκικής ναυαρχίδας από τον Κανάρη και τον Πιπίνο στις 7 Ιουνίου 1822. Είχε ως αποτέλεσμα το θάνατο περίπου 2000 Τούρκων. Με μια κίνηση αποδυνάμωσαν το ηθικό των τούρκων και ενδυνάμωσαν το δικό τους στρατό. Στην πλευρά που κάθονται στη βάρκα οι ήρωες φαίνεται πως ο ουρανός είναι καθαρός, προϊδεάζοντας την ήττα των Τούρκων και τη νίκη των Ελλήνων. Είναι ένα δείγμα ελπίδας για τη μικρή τους δύναμη. Αντιθέτως στη πλευρά της ναυαρχίδας ο ουρανός είναι γεμάτος καπνό και σκοτάδι δείχνοντας έτσι το  καταστροφικό  μέλλον τους. Ο πίνακας θεωρείται από τους σημαντικότερους για την επανάσταση  γιατί δείχνει την ψυχή, το θάρρος και τη αποφασιστικότητα των Ελλήνων για ανεξαρτησία και την απελευθέρωση από τον τουρκικό ζυγό. Κυριαρχεί το θαλάσσιο τοπίο και αποτελεί παράδειγμα της ναυτικής δράσης των Ελλήνων , που με απαράμιλλη ψυχική δύναμη αντιμετώπισαν με το «μικρό» βαρκάκι τους την επιβλητική Τουρκική ναυαρχίδα. Τέλος, με προσκεκλημένο τον Ρώσο πρωθυπουργό , η επιλογή ενός λαμπρού Ρώσου ζωγράφου αποτελεί προφανώς και αναμενόμενη απόφαση.

Η. Απέργης

Παιδική συναυλία. Γ.Ιακωβίδης

Στον πίνακα απεικονίζεται μια παιδική συναυλία. Πιο συγκεκριμένα η «συναυλία» αυτή πραγματοποιείται σε ένα παλιό σπίτι. Το σπίτι αυτό αποτελείται από επτά άτομα, έξι παιδιά και την μητέρα τους. Τα παιδιά αυτά απεικονίζονται να φοράνε «φτωχά» ρούχα και παίζουν μουσική με αυτοσχέδια μουσικά όργανα. Φαίνονται όλοι χαρούμενοι και μέσα στο κέφι. Ανεξαρτήτως εποχής  και παρ΄ όλες τις κακουχίες που μπορεί να περνούσαν ,ή να περνούν τα παιδιά, ακόμα και χωρίς κανονικά μουσικά όργανα, χωρίς να γνωρίζουν νότες για  να παίξουν, ξεκίνησαν αυτή την μουσική συναυλία προκειμένου να φέρουν ένα κύμα αισιοδοξίας μέσα στο σπίτι και να ξεχαστούν για λίγο από όλα αυτά που περνάνε. Επιπλέον το γεγονός ότι είναι τόσο φωτεινό το σπίτι, δείχνει την αισιοδοξία που έχει φέρει αυτή η ένωση της οικογένειας. Για ποιον άλλο λόγο λοιπόν να επιλέχθηκε αυτός ο πίνακας πέρα από το γεγονός ότι υπάρχει πάντα η ελπίδα για κάτι καλύτερο: ξυπόλητοι χαρούμενοι , ίσως αύριο να είναι κουστουμαρισμένοι χαρούμενοι ή έστω απλά χαρούμενοι! Πόσο απαραίτητο ένα τέτοιο μήνυμα πάντα και πόσο μάλλον σε καιρό πανδημίας!

Στέφανος Αλεξίου – Στέλιος Λιγδόπουλος

Παναγιώτης Τέτσης (1925) Λαϊκή αγορά (τρίπτυχο), (1979-1982) Λάδι σε μουσαμά 249 x 1215 εκ. Δωρεά του καλλιτέχνη αρ. έργου 9960 Panayiotis Tetsis (1925) Street Market (triptych), 1979-1982 Oil on canvas 249 x 1215 cm Donation of the artist inv. no. 9960

Ο πίνακας  του Παναγιώτη Τέτση παρουσιάζει μια ηλιόλουστη μέρα στην λαϊκή αγορά της Πλάκας. Ο καλλιτέχνης χρησιμοποιεί μια ιδιαίτερη τεχνική για να σκιαγραφήσει το περιβάλλον αυτού του κοινωνικού δρώμενου που λάμβανε χωρά στην γειτονία του. Η απεικόνιση των κτηρίων γίνεται με έντονα χρώματα (κόκκινο , κίτρινο, μπλε) ενώ η επιλογή των χρωμάτων στους ανθρώπους κάνει το έργο πιο διακριτό παρά το ιδιαίτερο στυλ του ζωγράφου. Ο πίνακας αυτός είναι μια αντιπροσώπευση της κοινωνικής ομονοίας και συμβολίζει την ομορφιά ενός ενωμένου κοινωνικού συνόλου. Λογικό , λοιπόν , είναι να επιλεχθεί , ως παρουσιαζόμενο έργο στους «υψηλούς» προσκεκλημένους για τα 200 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση. Είναι η απεικόνιση της ιδεατής εικόνας που επιδιώκουμε, ελπίζουμε, ή έστω θέλουμε να πιστεύουμε ότι θα επιτύχουμε να προβάλλουμε στους ξένους , αν όχι και στους Έλληνες.

Δ. Καφετζής

Το φίλημα. Λύτρας

Αντικρίζοντας το έργο του  του Ν.Λύτρα “το Φίλημα” είναι ευδιάκριτη η βαθύτερη σύνδεση του  με την περίοδο της επανάστασης καθώς και την ελληνική παράδοση.. Ειδικότερα, το έργο απεικονίζει   ένα ζευγάρι που μοιράζεται ένα κλεφτό φιλί  σε ένα παραδοσιακό ελληνικό τοπίο. Βέβαια, από την ενδυμασία της κοπέλας, τα υπόλοιπα αντικείμενα που εμπεριέχονται στον πίνακα και την περιρρέουσα ατμόσφαιρα του διαφαίνεται πως το έργο απεικονίζει μια στιγμή από εκείνη την χρονική περίοδο. Κατά συνέπεια, η  τρυφερή στιγμή ανάμεσα στην κοπέλα και τον σύντροφο της αποκτά ένα νέο νόημα και ζωή. Ο σύντροφος  της κοπέλας πιθανότατα υπηρετούσε και αυτός στον στρατό στη προσπάθεια του να υπερασπιστεί τη πατρίδα του. Επομένως, ο ίδιος θα ήταν εξαιρετικά καταβεβλημένος από τις συγκρούσεις ενώ οι στιγμές που θα μπορούσε να μοιραστεί με τους αγαπημένους του ελάχιστες. Την ίδια στιγμή, η κοπέλα που παρέμενε πίσω στο χωριό αναμένοντας την επιστροφή του θα ανησυχούσε ανελλιπώς για την ασφάλεια του. Επομένως, ο πίνακας  εξαίρει πως ακόμα και εν μέσω των πολεμικών συγκρούσεων ο έρωτα παραμένει ακάθεκτος. Έτσι, ο πίνακας αποτελεί μια ζωηρή ένδειξη πως ,παρά  την αθλιότητα και την αχρειότητα του πολέμου, ο ελληνικός λαός διατήρησε την αφοσίωση του στη ζωή, τον έρωτα και την ελευθερία .Για τον εξής λόγο, λοιπόν , είναι πολύ πιθανό, να  επιλέχθηκε να παρουσιαστεί  αυτό ξεχωριστό έργο στους επίσημους προσκεκλημένους.

Κωνσταντίνα Αμπατζή

]]> https://schoolpress.sch.gr/zanneiografimata/archives/152/feed 0 https://schoolpress.sch.gr/zanneiografimata/archives/148 https://schoolpress.sch.gr/zanneiografimata/archives/148#comments Thu, 08 Apr 2021 17:45:01 +0000 Αρχισυνταξία http://schoolpress.sch.gr/zanneiografimata/?p=148 [...]]]>

Στην γελοιογραφία παρατηρούμε έναν στρατηγό, που φοράει πανοπλία  και είναι πάνω στο άλογο του και δίπλα έναν απλό στρατιώτη  χωρίς πανοπλία  που κρατάει στο ένα χέρι την ελληνική σημαία και στο άλλο ένα σπαθί. Από τα λόγια που στρατηγού , ‘’ήρωα’’ της επανάστασης , παρατηρούμε μια αλαζονεία και πως έχει σκοπό να θέσει σε κίνδυνο τον απλό στρατηγό για να ‘’πληρώσει’’ για τα δικά του λάθη. Το άτομο πάνω στο άλογο, από ό, τι είναι  υπεράνω, έχει περισσότερα «αγαθά» και είναι πιο σημαντικός, δεν τον νοιάζει ποιος άνθρωπος μπορεί να πεθάνει για τα θέλω του. Εν τέλη, η άποψή του μπορεί διαχρονικά να θεωρηθεί ως κάτι το φυσιολογικό! Μπορούμε επίσης να καταλάβουμε πως ο στρατηγός είναι αυτός που θα κάτσει πίσω χωρίς να παλέψει, όμως παίρνοντας τα εύσημα για την πιθανή νίκη του απλού στρατιώτη. Η γελοιογραφία δηλαδή με λίγα λόγια αντιπροσωπεύει την κοινωνία  τότε αλλά και τώρα που οι απλοί πολίτες, ‘’στρατιώτες’’, πληρώνουν καθημερινά  τα λάθη των ισχυρών, χωρίς όμως να έχουν την ικανότητα να το κάνουν είτε αυτό είναι σωματικά είτε οικονομικά, αλλά στο τέλος τα εύσημα δεν πάνε στους στρατιώτες που έχουν πολεμήσει αλλά στους στρατηγούς.

Χαρακτηριστική και η παρήχηση της λέξης ΙΔΑΝΕΙΚΑ! Μπορεί το 1821 οι Έλληνες να πολέμησαν για ΙΔΑΝΙΚΑ αλλά δυστυχώς το 2021 υπάρχουν πολλά ΔΑΝΕΙΚΑ ! Και μπορεί τότε να μιλούσαμε για το «εμείς» του Μακρυγιάννη , τώρα όμως είμαστε δυστυχώς στο απόλυτο ΕΓΩ!!!

Κούκου Παρασκευή –Ευδοκία Αποστολοπούλου

• «Σε αυτή την γελοιογραφία απεικονίζονται αγωνιστές της επανάστασης. Με την ερώτηση «ναι αλλά τι προτείνετε σήμερα;» Θέλει να δείξει ότι δεν έχει δική του κριτική σκέψη και χρειάζεται τους άλλους προκειμένου να πάρει μια απόφαση».  Αλεξίου Στέφανος
• «Η συγκεκριμένη γελοιογραφία μπορεί να ερμηνευτεί με διάφορους τρόπους. Παρόλα αυτά, μέσα από την ερώτηση που θέτει ο ήρωας μπορούμε να καταλήξουμε σε ορισμένα συμπεράσματα ως προς το μήνυμα που επιθυμεί να μεταδώσει ο σκιτσογράφος. Ειδικότερα, ο ήρωας θέτει το ερώτημα προκειμένου να αναζητήσει μια απάντησή για το πως πρόκειται να προσεγγίσουμε τα σύγχρονα φαινόμενα κοινωνικής παθογένειας και τα πολιτικά ζητήματα. Ο εορτασμός των 200 χρόνων από την επανάσταση δεν χρειάζεται να είναι αποκλειστικά και μόνο συμβολικός αλλά μπορεί να οδηγήσει σε πρόοδο και ανέλιξη σε όλους τομείς δραστηριοποίησης του ελληνικού λαού. Την ίδια στιγμή , με αφορμή τους εορτασμούς, η κυβέρνηση αλλά και οι πολίτες οφείλουν να κινητοποιηθούν με σκοπό να επιλύσουν τα επίμαχα ζητήματα που κυριαρχούν σήμερα. Κατ” αυτόν τον τρόπο, θα μπορέσουμε να αναδείξουμε την Ελλάδα του σήμερα, να εξασφαλίσουμε ένα καλύτερο μέλλον για την ίδια και να τιμήσουμε έμπρακτα τις θυσίες των προγόνων μας». Αμπατζή Κωνσταντίνα
• «Το νόημα της γελοιογραφίας είναι πως η επανάσταση είναι μια λύση για τα προβλήματα του έθνους η οποία δεν μπορεί να λειτουργήσει στο σήμερα. Όμως τα προβλήματα τότε δεν είναι τα ίδια με τα σημερινά. Έτσι αναρωτιέται ο χαρακτήρας ποια θα μπορούσε να ήταν η σωστή λύση». Απέργης Ηλίας
• «Η γελοιογραφία θέλει να μας δείξει πως, μεγαλώνουμε όλοι μας με κάποιες ιδέες και κάποια ρητά τα οποία δεν μπορούν να εφαρμοστούν στην σημερινή κοινωνία. Αλλά δεν μαθαίνουμε ποτέ, πώς όντως να κινηθούμε σε μια τέτοια κοινωνία και να πράξουμε κατάλληλα». Βασίλαινα Κυριακή
• «Στην παραπάνω γελοιογραφία, θίγεται το γεγονός ότι, σήμερα, αυτό που χρειάζεται δεν είναι μια επανάσταση. Η σημερινή εποχή, με την ταχύρυθμα εξελισσόμενη τεχνολογία, απαιτεί συλλογικότητα και ειρήνη και όχι βία και πόλεμο». Γαϊτάνη Μαρίλια
• «Μέσω του σκίτσου ο καλλιτέχνης φαίνεται να θίγει πως οι πολίτες βασίζονται και επαναλαμβάνουν τις πράξεις του παρελθόντος. για αυτό θεωρώ έχει επιλέξει να βάλει στο σκίτσο ανθρώπους που παριστάνουν φιγούρες του 1821». Γεωργακάκη Έλλη
• «Στην παραπάνω γελοιογραφία γίνεται έμμεσος σχολιασμός της τωρινής κατάστασης της χώρας όσον αφορά την πραγματική και ολική ανεξαρτησία της από τα χρέη και την ευρωπαϊκή κοινότητα. Ως Έλληνες οφείλουμε, αφού οι πρόγονοι μας έχουν παλέψει για την ελευθερία και τα δικαιώματα μας σήμερα, να στηρίζουμε το κράτος και να είμαστε ενωμένοι απέναντι σε οποιαδήποτε συγκυρία». Δαμίγου Μαρίτα
•  «Θεοποιούμαι το ιστορικό παρελθόν» Καφετζής Διαμαντής
• «Σύντομα θα πω ότι η γελοιογραφία μιλάει κυρίως για το κρυμμένο δίλημμα επανάσταση η ασφάλεια όπου χαρακτηρίζει τους ανθρώπους της σύγχρονης κοινωνίας για το ενδεχόμενος μια επανάστασης στο μέλλον». Κλένδρος Γεράσιμος
• «Ελευθερία αφού το κράτος πρέπει να είναι αυτόνομο και να έχει δίκη του ζωή χωρίς περιορισμούς». Λεβετσοβίτη Μαρία
• «Σε αυτή την γελοιογραφία φαίνεται ο σκληρός αγώνας των επαναστατών, αυτό φαίνεται και από το Λάβαρο που λέει Ελευθερία ή Θάνατος, χωρίς όμως να ξέρουν τι θα γίνει στη συνέχεια και πώς θα τους επηρεάσει αυτό που κάνουν». Μαλτέζης Αντώνης

• «Σε αυτή την γελοιογραφία απεικονίζεται ένας στρατιώτης ο οποίος αναφέρει στον αρχηγό του πως οι Έλληνες γιορτάζουν 200 χρόνια ελληνικό κράτος και ο ίδιος του απαντάει πως μπορεί να έχει γίνει ελληνικό αλλά για να γίνει και κράτος χρειάζεται αλλά 200 χρόνια. Αυτό το λέει επειδή η Ελλάδα σαν κράτος δεν έχει οργάνωση και ενότητα». Αλεξίου Στέφανος
• «Συμφωνώ με την ειρωνεία της γελοιογραφίας. Γιατί πιστεύω ότι η Ελλάδα δεν είναι κρέατος ακόμα και αν λένε ότι είναι». Αποστολοπούλου Ευδοκία
• «Η γελοιογραφία θέλει να μας δείξει 1) το γεγονός πως η Ελλάδα του σήμερα δεν είναι η ίδια με αυτή ακόμα και λίγα χρόνια πιο πριν, αλλάζουν συνεχώς τα σύνορα της και 2) Την τωρινή αλλά και απ” ό, τι φαίνεται, παντοτινή, πολιτική και κοινωνική κατάσταση». Βασίλαινα Κυριακή
• «O σκιτσογράφος μέσω του σκίτσου κάνει κοινωνική κριτική στο ελληνικό κράτος. Πιο συγκεκριμένα, ασκεί κριτική στον τρόπο διαχείρισης εθνικών ζητημάτων». Γεωργακάκη Έλλη
• «Στη γελοιογραφία αυτή γίνεται σχολιασμός της κατάστασης της Ελλάδας ως κράτος σήμερα. Έγινε η επανάσταση που την ανεξαρτητοποίησε και διαφύλαξε τα δικαιώματα των Ελλήνων πολιτών της, όμως χρειάζεται ακόμα πολύ δουλειά έτσι ώστε να μπορέσει να χαρακτηριστεί κράτος από τους ίδιους τους κατοίκους της». Δαμίγου Μαρίτα
• «Η γελοιογραφία κατά την γνώμη μου μιλάει για την ελλείψει ενότητας και θαλπωρής στο σήμερα , το οποίο ήταν βασικό στοιχείο για την κατάκτηση της ελευθερίας και άλλων στοιχείων κατά βάση για τον τόπο όπου παραπατάμε σήμερα (Ελλάδα). Βέβαια μπορώ να πω ότι θεωρώ λίγο ακραία την γελοιογραφία διότι πιστεύω ότι έχουν γίνει σημαντικά βήματα ώστε να κατακτήσουμε στο 100% ξανά τα στοιχεία όπου μας χαρακτηρίζουν και μας αναγνωρίζουν από άλλες χώρες του εξωτερικού δηλαδή την ενότητα την μαχητικότητα και την φιλοδοξία για το καλύτερο μέλλον». Κλένδρος Γεράσιμος
• «Ο αρχηγός με αυτή τη φράση θέλει να πει πως η Ελλάδα δεν έχει καταφέρει να γίνει ένα κράτος. Που σημαίνει πως παρόλο που είναι μια οργανωμένη πολιτική οντότητα με μονοπώλιο και κυβέρνηση δεν έχει καταφέρει ακόμα να γίνει αυτόνομη». Κούκου Εύη
• «Ειρωνεία και ντροπή»
• «Πιστεύω πως κράτος έχουμε άλλα όχι αυτόνομο».
• «Σε αυτή την γελοιογραφία φαίνεται ο Κολοκοτρώνης με έναν στρατιώτη του να σατιρίζουν το σημερινό Ελληνικό Κράτος, το οποίο για να γίνει ένα σωστό κράτος χρειάζεται να είναι σωστό και να τηρεί τις προϋποθέσεις για ένα κράτος κάτι που δεν ισχύει».

• Ίσως γιατί τα νέα παιδιά δεν ξέρουν σχεδόν τίποτα από Ιστορία! Γιατί το 1821 είναι μια παρωχημένη εποχή που δεν τους νοιάζει! Γιατί οι νέοι είναι κολλημένοι στο κινητό ή στους υπολογιστές τους! Γιατί μόνο ό,τι  τα διασκεδάζει τους αφορά! Γιατί αυτό το άσπρο «φουστάκι», η φουστανέλα δεν τους λέει κάτι! Γιατί το μόνο ενδιαφέρον για την 25^η Μαρτίου είναι ποια μέρα πέφτει για να χάσουν μάθημα. Χ. Κορμάς
• Ίσως δεν κάθονται να ασχοληθούν με το τι έγινε «παλιά» γιατί προσπαθούν να καταλάβουν τι γίνεται τώρα. Ίσως προσπαθούν να φτιάξουν τη δική τους ιστορία και όχι να μάθουν των παλαιών. Ίσως στο σχολείο μαθαίνουν μόνο όταν πρέπει , όσο πρέπει την Ιστορία και για αυτό την ξεχνάνε. Ίσως δεν συνδέουν το παρελθόν με το παρόν για να κατανοήσουν οι μαθητές της διαχρονικότητα! Πολλά τα ίσως… ένα όμως είναι δυστυχώς σίγουρο: όλοι παινευόμαστε για την Ιστορία μας, μα στο παρόν κενές σελίδες έχουν τα βιβλία μας! Δ.Γιαννακάκης
• Ίσως χρειάζεται κάτι πιο καινοτομικό, όπως το παιχνίδι.

Mε αφορμή τα 200 χρόνια από την επανάσταση του 1821, οι εθελοντές Α. Γιακουμάτος, Β. Φάτη, Γ. Αγγελίδη και Δ. Βαγγόπουλος κατασκεύασαν αφιλοκερδώς το κλίμα της εποχής… σε playmobil! Μέσα από 20 διοράματα και πάνω από 1.500 φιγούρες μας παρουσιάζονται γεγονότα της Επανάστασης, χαρακτηριστικά κομμάτια αποτελούν: ο όρκος των φιλικών, η πολιορκία της Τριπολιτσάς, ο θάνατος του Παπαφλέσσα και η έξοδος του Μεσολογγίου.

Η ιδέα του συγκεκριμένου προϊόντος προήλθε από την επιθυμία να αναδείξουμε την ιστορία της χώρας μας και σε μικρότερες γενεές μέσω μιας ευχάριστης μα και ψυχαγωγικής διαδικασίας, όπως το παιχνίδι. Η μορφή του παιχνιδιού είναι τέτοια ώστε να κινήσει το ενδιαφέρον του παιδιού, με αποτέλεσμα να μάθει για τα γεγονότα και τα σημαντικότερα πρόσωπα της Επανάστασης.

Έλλη Γεωργακάκη