Κατερίνα Απειρανθίτου, Γιώργος Καραφύλλης Γ΄1
Το cyberbullying έχει γίνει trend!
Ζούμε σε μια εποχή όπου όλοι είμαστε συνδεμένοι μεταξύ μας, όμως ποτέ άλλοτε οι άνθρωποι δεν ένιωθαν τόσο μόνοι. Κάθε μέρα, πίσω από μια φωτεινή οθόνη, γελάμε, σχολιάζουμε, μοιραζόμαστε στιγμές της ζωής μας. Κι όμως, πίσω από αυτήν την επιφανειακή επικοινωνία, κρύβεται μια σύγχρονη, σιωπηλή και ύπουλη μορφή βίας, η βία πίσω από μια οθόνη. Μια βία που δεν αφήνει μελανιές στο σώμα, αλλά βαθιές πληγές στην ψυχή.
Η αίσθηση ότι κανείς δεν μας βλέπει κάνει πολλούς ανθρώπους να πιστεύουν πως μπορούν να πουν ή να γράψουν τα πάντα χωρίς συνέπειες. Πίσω από μια ψεύτικη φωτογραφία προφίλ ή ένα ψευδώνυμο, ξεχνούν ότι απέναντί τους υπάρχει ένας πραγματικός άνθρωπος. Μια «μόδα», λοιπόν, γνωστή ως cyberbullying που στηρίζεται στην συναισθηματική αδυναμία κάποιου.
Παράλληλα, το θύμα του διαδικτυακού εκφοβισμού ζει έναν αόρατο πόνο. Μπορεί να μην φαίνεται πληγωμένο, όμως πίσω από το χαμόγελο κρύβεται φόβος, ντροπή, ενοχή και έντονη θλίψη. Κι όσο περισσότερο σωπαίνει, τόσο περισσότερο πνίγεται μέσα στην απομόνωση και τη μοναξιά. Πρόκειται για μια σκοτεινή βία που οδηγεί συχνά στην εσωτερική διάλυση και την απώλεια της αυτοεκτίμησης.
Ωστόσο, αξίζει να αναρωτηθούμε πώς γεννιέται αυτή η βία. Συχνά, πίσω από τον θύτη κρύβεται κι ένα άλλο θύμα. Ένα παιδί πληγωμένο που ψάχνει τρόπο να νιώσει σημαντικό και να ενταχθεί σε μια παρέα όπου κι αυτή συμπεριφέρεται με τον ίδιο τρόπο. Θέλει να μπει σε αυτή την ομάδα γιατί είναι πιο «κουλ», πιο δημοφιλής. Νομίζει ότι αν κάνει αυτά που κάνουν οι άλλοι, θα τον δέχονται, θα νιώθει πως ανήκει κάπου. Οι άλλες παρέες δεν του δίνουν αυτή την αίσθηση δύναμης ή αποδοχής. Αυτό φυσικά δεν τον δικαιολογεί, όμως δείχνει πως η βία τρέφεται από την έλλειψη αγάπης και αναγνώρισης.
Επομένως, για να αντιμετωπίσουμε την διαδικτυακή βία, χρειάζεται να δράσουμε όλοι. Πρώτον, να σκεφτόμαστε πριν γράψουμε, καθώς μια λέξη μπορεί να πληγώσει περισσότερο από ό,τι φανταζόμαστε. Δεύτερον, να υπερασπιζόμαστε όσους γίνονται στόχος, να μην μένουμε απλοί θεατές, γιατί η σιωπή μάς κάνει συνένοχους. Και τρίτον, να μετατρέψουμε το διαδίκτυο σε χώρο καλοσύνης, όπου κυριαρχούν ο σεβασμός, η ενσυναίσθηση και η αλήθεια. Το διαδίκτυο δεν είναι από μόνο του επικίνδυνο, επικίνδυνοι γινόμαστε εμείς, όταν ξεχνάμε την ανθρωπιά μας.
Τελικά, δεν χρειάζεται μόνο να προφυλασσόμαστε από τον κίνδυνο του διαδικτύου αλλά να προσπαθούμε να μην γίνουμε εμείς ο κίνδυνος και να βοηθάμε όποιον μας έχει ανάγκη. Θέλεις να γίνεις μέρος του προβλήματος ή της λύσης;
Το δοκίμιο των μαθητών εκφωνήθηκε στο 1ο Μαθητικό Φεστιβάλ με τίτλο: «Εμένα με νοιάζει. Η προσωπική στάση απέναντι στον άνθρωπο και στην κοινωνία ως τρόπος πρόληψης της βίας», το οποίο πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 18 Οκτωβρίου 2025 στις εγκαταστάσεις της Ελληνογαλλικής Σχολής Ουρσουλινών στο Μαρούσι.
