Κάθε μέρα στο σχολείο υπάρχουν παιδιά που βιώνουν εκφοβισμό. Έτσι και στην τάξη μου, όπου υπάρχει ένα, γλυκό κορίτσι, η Ουρανία, την οποία κοροϊδεύουν για το ύψος και τα γυαλιά της. Καθημερινά μπαίνει στην τάξη με σκυμμένο το κεφάλι, ξέροντας τι την περιμένει.
Όλη αυτή η κατάσταση άρχισε με απλά «αστεία», όπως τα ονόμαζαν. Η Ουρανία είχε προσπαθήσει να μιλήσει για αυτό στους καθηγητές της, όμως την συμβούλευαν να αδιαφορεί, λέγοντάς της να τους αγνοεί και πως αυτό είναι απλώς ένα πείραγμα. Δεν σταμάτησαν εκεί όμως. Τα πειράγματα συνεχίστηκαν και έφτασαν στο σημείο να την κλείνουν στις τουαλέτες και να της σπάζουν τα γυαλιά.
Η Ουρανία, εφόσον είχε αποθαρρυνθεί από τα λόγια των καθηγητών της, αποφάσισε να μην μιλήσει σε κανέναν. Ήξερε πως ούτε ο διευθυντής ούτε κάποιος άλλος δάσκαλος θα έδιναν σημασία. Εγώ όμως, έχοντας αντιληφθεί την όλη κατάσταση, προσπάθησα να την πλησιάσω και να την πείσω να μιλήσει για την αντιμετώπιση του προβλήματος. Η Ουρανία όμως ήταν τόσο απογοητευμένη που τσακώθηκε μαζί μου και μου ζήτησε να μην ασχολούμαι.
Λίγους μήνες μετά το τελευταίο περιστατικό η Ουρανία άλλαξε σχολείο. Δεν μάθαμε ποτέ τι απέγινε. Ίσως απέκτησε νέες παρέες ή ίσως ακόμη βιώνει το ίδιο. Μετά από μερικές εβδομάδες από την αποχώρησή της, ήρθε στο τμήμα μας ένα αγόρι. Οι ίδιες βρήκαν νέα «ευκαιρία» και άρχισαν πάλι τις παλιές τους συνήθειες. Η ίδια κατάσταση φαίνεται πως άρχισε ξανά. Πιθανότατα θα έχει την ίδια κατάληξη, δυστυχώς.
