Σήμερα, ενώ γύριζα κανονικά από το σχολείο, είδα πάλι μια παρέα από αγόρια να έχουν στριμώξει τον Παναγιώτη. Του ζητούσαν χρήματα λέγοντας του πως εάν δεν τα φέρει, θα τον δείρουν. Έκανα πως δεν τους πρόσεξα, συνεχίζοντας το δρόμο μου, νιώθοντας ξανά ένα πόνο ενοχής στο στήθος μου. Την επόμενη μέρα άκουσα πως ο Παναγιώτης έλειπε από το σχολείο χωρίς να ενημερώσει κάποιο καθηγητή. Συνέχισα και πάλι κανονικά τη μέρα μου, ανενόχλητος. Την επόμενη μέρα όμως ο διευθυντής του σχολείου μας κάλεσε όλους στο προαύλιο για να μας πει κάτι σημαντικό. Καθώς μαζευόμασταν, κοιτούσα γύρω μου μα δεν πρόσεξα πουθενά τον Παναγιώτη. «Θα έχει πιάσει καμιά γρίπη» σκέφτηκα.
«Μερικοί ίσως να έχετε προσέξει πως…» άρχισε να λέει ο διευθυντής «τις τελευταίες μέρες ο μαθητής Παναγιώτης από την Α’ Λυκείου απουσιάζει. Χθες το απόγευμα κάποιοι τον βρήκαν νεκρό κάτω από τη γέφυρα, λίγο έξω από το χωριό. Όλα δείχνουν ότι ο συμμαθητής ς σας ο Παναγιώτης αυτοκτόνησε». Σοκαρίστηκα Ο Παναγιώτης; Ποτέ δεν πίστευα ότι ο Παναγιώτης θα έφτανε σε κάτι τέτοιο.. «Δυστυχώς ανακαλύψαμε πως ο Παναγιώτης δεχόταν αρκετό bullying» συνέχισε ο διευθυντής. Άρχισε να με λούζει κρύος ιδρώτας. Σκέφτηκα πως ήμουν και εγώ ένοχος επειδή ποτέ δεν ενέργησα. Μόνο αγνοούσα! «Οι θύτες του Παναγιώτη θα βρεθούν και θα λάβουν την απαραίτητη τιμωρία», τελείωσε ο διευθυντής.
Εκείνη τη μέρα την πέρασα πλήρως βυθισμένος σε σκέψεις και συλλογισμούς. Αποφάσισα όμως εντέλει ότι θα δράσω, ότι θα σταματήσω να αγνοώ και πως δε θα φοβάμαι να μιλήσω. Για το καλό όλων! Εκείνη τη μέρα αποφάσισα πως θα αλλάξω και πως θα γίνω και εγώ ένας πολεμιστής του bullying.
Ένας πολεμιστής που θα πολεμάει για την εξάλειψή του.
Βασίλης Κιούρκας
