Εμμελίνα Παπαργυρίου
Όλοι οι άνθρωποι χρειάζονται ένα άτομο δίπλα τους να τους στηρίζει στις καλές αλλά και στις άσχημες στιγμές τους. Υπάρχουν στιγμές που θέλεις να μιλήσεις σε κάποιον για ένα προσωπικό ζήτημα και να μην θέλεις να μιλήσεις στην οικογένεια σου. Η φιλία είναι ένα πολύτιμο πράγμα που αν το χάσεις δεν θα μπορέσεις να αντέξεις ούτε ένα απόγευμα χωρίς το φίλο σου ή τη φίλη σου.
Ευτυχώς εγώ έχω μια κολλητή που είναι πάντα δίπλα μου με στηρίζει με αγαπάει και την αγαπώ και αυτό δεν αλλάζει με τίποτα! Ή έτσι νόμιζα αλλά όλα άλλαξαν μια μέρα που γνώρισα άλλο ένα κορίτσι.
Όλα άρχισαν το πρωί στο σχολείο εκείνη την ημέρα ήρθε στο σχολείο μια καινούργια κοπέλα. Τότε αποφασίσαμε μαζί να πάμε να της μιλήσουμε έτσι και έγινε. Μας είπε πώς την λένε και που μένει και από τότε κάναμε παρέα και οι τρεις κάθε μέρα στο σχολείο. Ύστερα από λίγο καιρό παρατήρησα πως η κολλητή μου άρχισε να αλλάζει προς το κακό. Στην αρχή δεν κατάλαβα γιατί μετά όμως τα κατάλαβα όλα…
Η κολλητή μου τότε άρχισε να μου λέει ότι η καινούργια μας φίλη με επηρεάζει και πως έχω αλλάξει απέναντι της και ότι άκουσε το καινούργιο κορίτσι να μιλάει πολύ άσχημα για εμένα, να με κοροϊδεύει και το χειρότερο, να λέει πράγματα που της είχα εμπιστευτεί σε άλλα παιδιά. Εννοείτε πως σταμάτησα να κάνω με το καινούργιο κορίτσι παρέα γιατί πληγώθηκα πολύ και έκανα πάλι παρέα μόνο με την κολλητή μου όπως πριν… Βλέπετε τότε δεν ήξερα ότι το κορίτσι που είμαστε μαζί από το νηπιαγωγείο μια μέρα θα με προδώσει.
Μέχρι εκείνη τη μέρα. Εκείνη την μέρα που το κορίτσι ήταν ολομόναχο γιατί εκτός από εμένα ποτέ δεν της μίλαγε κανένας άλλος. Στο διάλλειμα πήγα στην τουαλέτα και την άκουσα να κλαίει. Στεναχωρήθηκα για εκείνη που ήταν μόνη χωρίς παρέα αλλά ένιωθα προδομένη και δεν μπορούσα να την δω όπως πριν, στην αρχή.
Δεν ήθελα να την συναντήσω και έμεινα μέσα στην τουαλέτα μέχρι να φύγει. Τότε η κολλητή μου ήρθε στην τουαλέτα χωρίς να ξέρει ότι είμαι και εγώ μέσα. Τότε άκουσα έναν άνθρωπο που δεν γνώριζα! Η καλύτερη μου φίλη άρχισε να μιλάει στο κορίτσι με πολύ άσχημα λόγια! Της είπε ότι έκανε μεγάλο λάθος που μπήκε στην παρέα μας, ότι ποτέ δεν θα γίνει φίλη μαζί μου και ότι να συνηθίσει να είναι μόνη της!
Δεν πίστευα στα αυτιά μου με αυτά που άκουγα. Ήθελα να βάλω τα κλάματα. Δεν είχα συνειδητοποιήσει τι είχα κάνει στο άλλο κορίτσι. Εκείνη την στιγμή ήθελα να βγω έξω και να την ξεμπροστιάσω άλλα δεν μπορούσα να κάνω ούτε ένα βήμα. Είχα μείνει κόκκαλο!! Παγωμένη!!
Εκείνο το μεσημέρι όταν έφτασα στο σπίτι μου έτρεξα και τα είπα όλα στην μαμά μου από την αρχή μέχρι το τέλος. Η μαμά μου με κατάλαβε και μου είπε τι να κάνω. Την επόμενη μέρα στο σχολείο για καλή μου τύχη η κολλητή μου απουσίαζε, και έτσι είχα τον χρόνο να μιλήσω στο άλλο κορίτσι.
Όταν πήγα να μιλήσω στο κορίτσι δεν άντεξα και λύγισα. Έβαλα τα κλάματα μπροστά της και της τα διηγήθηκα όλα. Εκείνη τα κατάλαβε όλα και με συγχώρησε.
Την επόμενη μέρα η υποτιθέμενη κολλητή μου με είδε που έκανα παρέα με το άλλο κορίτσι και κατάλαβε ότι εγώ είχα θυμώσει μαζί της. Εκείνη την μέρα δεν ανταλλάξαμε ούτε μια κουβέντα, μόνο κοιταζόμασταν. Εκείνο το βράδυ δεν κοιμήθηκα καθόλου. Είχα πάρα, μα πάρα πολλά πράγματα στο μυαλό μου.
Έτσι, επειδή δεν είχα ύπνο, άνοιξα για λίγο το κινητό μου και τότε είδα κάτι απειλητικά μηνύματα από έναν άγνωστο λογαριασμό! Εκείνη την στιγμή πάγωσα και έκατσα να τα διαβάσω.
Κάποιοι έλεγαν ότι ξέρουν πού μένω, άλλα έλεγαν ότι βρίσκομαι σε κίνδυνο και άλλα ήταν πιο απειλητικά. Κατόπιν εγώ, χωρίς δεύτερη σκέψη έτρεξα και τα έδειξα στους γονείς μου. Η μαμά μου, μου είπε ότι αν συνεχίσουν τα μηνύματα θα πρέπει να τα δείξουμε στην αστυνομία.
Το πρωί παρατήρησα ότι η υποτιθέμενη κολλητή μου είχε πάρα πολύ επιθετική στάση απέναντι μου. Δεν της έδωσα και πολλή σημασία. Αλλά όταν το είπα στην μαμά μου, εκείνη μου είπε ότι είχε κάτι υποψίες για τα απειλητικά μηνύματα αλλά δεν είχε αποδείξεις.
Οι μέρες που ακολούθησαν ήταν γεμάτες από μια αποπνικτική σιωπή στους διαδρόμους του σχολείου, μια σιωπή που έσπαγε μόνο από τα απειλητικά βλέμματα της πρώην φίλης μου. Η μητέρα μου, όμως, δεν έμεινε με σταυρωμένα τα χέρια. Με τη βοήθεια ενός γνωστού της τεχνικού, κατάφερε να ιχνηλατήσει την προέλευση των μηνυμάτων. Η αλήθεια έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία: ο «άγνωστος» λογαριασμός είχε δημιουργηθεί από το κινητό της κολλητής μου. Όταν οι γονείς μας συναντήθηκαν και οι αποδείξεις στρώθηκαν στο τραπέζι, η μάσκα της έπεσε. Δεν ένιωθε μετανιωμένη· αντίθετα, ξέσπασε σε έναν παραλήρημα ζήλιας και κακίας, ομολογώντας πως ήθελε να με τρομάξει για να με «τιμωρήσει» που έκανα παρέα με ένα κορίτσι που εκείνη θεωρούσε κατώτερο λόγω της καταγωγής του, λόγω της χώρας του.
Εκείνη τη στιγμή, ένιωσα ένα βάρος να φεύγει από πάνω μου, αλλά και μια απέραντη θλίψη. Συνειδητοποίησα ότι ο άνθρωπος που εμπιστευόμουν από το νηπιαγωγείο δεν ήταν η φίλη που νόμιζα, αλλά ένας άνθρωπος γεμάτος προκαταλήψεις και κτητικότητα. Η προδοσία της ήταν το τέλος μιας ολόκληρης εποχής, αλλά και η αρχή μιας νέας. Το καινούργιο κορίτσι, παρά τον πόνο που της είχα προκαλέσει με την αρχική μου στάση, στάθηκε δίπλα μου σαν βράχος. Μου έδειξε τι σημαίνει πραγματική συγχώρεση και γενναιοδωρία, αποδεικνύοντας πως η καλοσύνη δεν έχει πατρίδα και πως οι πιο όμορφες ψυχές συχνά κρύβονται πίσω από τους πιο αθόρυβους ανθρώπους.
Σήμερα, κοιτάζοντας πίσω σε εκείνα τα ταραγμένα απογεύματα, νιώθω ευγνωμοσύνη για το μάθημα που πήρα. Η φιλία δεν είναι μια φυλακή όπου πρέπει να ζητάς άδεια για να μιλήσεις σε κάποιον άλλο, ούτε ένας στίβος ανταγωνισμού και απειλών. Είναι ένα δέντρο που ποτίζεται με σεβασμό, ελευθερία και αποδοχή της διαφορετικότητας. Έχασα μια «ψεύτικη» φιλία ετών, αλλά κέρδισα κάτι πολύ πιο πολύτιμο: την προσωπική μου αξιοπρέπεια και μια αληθινή φίλη που με αγαπά γι” αυτό που είμαι. Πλέον περπατάω στους διαδρόμους του σχολείου με το κεφάλι ψηλά, ξέροντας πως η πραγματική δύναμη δεν βρίσκεται στον εκφοβισμό, αλλά στο θάρρος να μένεις πιστός στις αρχές σου, όποιο κι αν είναι το ζήτημα.
Με το παραπάνω διήγημα η μαθήτρια συμμετείχε στο 10ο Παγκορινθιακό Λογοτεχνικό Διαγωνισμό
