Ο Γιάννης ήταν ένα ήσυχο παιδί στην Τρίτη Γυμνασίου. Δεν μιλούσε πολύ και του άρεσε να διαβάζει βιβλία στα διαλείμματα. Μερικά παιδιά από την τάξη άρχισαν να τον κοροϊδεύουν επειδή φορούσε γυαλιά, επειδή δεν έπαιζε ποδόσφαιρο, επειδή… επειδή…
Στην αρχή παρίστανε ότι δεν τον ένοιαζε αλλά μέσα του στενοχωριόταν πολύ. Κάθε πρωί βασανιζόταν. Δεν ήθελα να πηγαίνει σχολείο.. Ένιωθε τόσο ντροπή και μοναξιά. Νόμιζε ότι κάτι δεν πάει καλά με τον ίδιο. Τα βράδια δεν μπορούσε να κοιμηθεί και σκεφτόταν τι θα γίνει την επόμενη μέρα.
Μια μέρα η Κωνσταντίνα που καθόταν δίπλα του κατάλαβε ότι κάτι συνέβαινε. Κάτι είχε.
Τον ρώτησε ένα είναι καλά και εάν ήθελα να της μιλήσει και να της ανοιχτεί. Εκείνος την εμπιστεύθηκε και της είπε τι συμβαίνει. Η Κωνσταντίνα του είπε να μιλήσει στη δασκάλα. Όταν το έκανε, η δασκάλα μίλησε σε όλη την τάξη. Τα παιδιά που τον κορόιδευαν κατάλαβαν το λάθος τους και σταμάτησαν.
Με τον καιρό, ο Γιάννης έγινε πιο δυνατός και κατάλαβε ότι πρέπει να μιλάμε σε μια δύσκολη κατάσταση.
Μαρία Ηλία
