Ο Πέτρος καθόταν πάντα στο τελευταίο θρανίο προσπαθώντας να μη δίνει στόχο. Όμως όσο κι αν προσπαθούσε, πάντα κάποιοι συμμαθητές του έβρισκαν λόγο να τον πειράζουν. Άλλοτε για τα ρούχα του, άλλοτε για το ότι δεν μιλούσε πολύ. Τα γέλια τους αντηχούσαν στην τάξη και έμεναν στο μυαλό του για ώρες.
Στην αρχή, νόμιζε πως θα περάσει. Πίστευε ότι αν τους αγνοήσει, θα βαρεθούν και θα σταματήσουν. Αλλά δεν έγινε έτσι. Κάθε μέρα ένιωθε όλο και πιο μικρός, σαν να χανόταν μέσα στους τοίχους του σχολείου.
Μια μέρα, στο διάλειμμα, ο Γιάννης τον είδε μόνο του, να προσπαθεί να κρύψει ότι έκλαιγε. Δεν γέλασε αυτή τη φορά. Ένιωσε ένα σφίξιμο στο στομάχι, σαν να κατάλαβε ξαφνικά πως όλα όσα έλεγε δεν ήταν αστεία αλλά πληγές.
Αργότερα, κατά τη διάρκεια μιας ομαδικής εργασίας, βρέθηκαν στην ίδια ομάδα. Η σιωπή ήταν βαριά, μέχρι που ο Γιάννης είπε χαμηλόφωνα, «Συγνώμη. Δεν ήξερα ότι σε πληγώνει τόσο». Ο Πέτρος τον κοίταξε έκπληκτος. «Με πληγώνει» απάντησε ήσυχα.
Από κείνη τη στιγμή κάτι άλλαξε. Ο Γιάννης σταμάτησε τα πειράγματα και σιγά σιγά, άρχισε να τον υπερασπίζεται. Τα γέλια δεν εξαφανίστηκαν αμέσως αλλά τη δύναμή τους την έχασαν.
Ο Πέτρος κατάλαβε πως μερικές φορές, πίσω από τα γέλια, κρύβεται άγνοια και πως μια ελάχιστη μικρούλα στιγμή κατανόησης, μπορεί να γίνει η αρχή για κάτι καλύτερο.
