Η αφήγηση αναφέρει ότι ο κατακλυσμός κράτησε 40 μέρες, όπου έβρεχε ασταμάτητα μέρα και νύχτα. Τα πάντα πλημμύρισαν και το νερό έφτασε και σκέπασε ακόμη και τα πιο ψηλά βουνά. Μόνο όσοι βρίσκονταν μέσα στην κιβωτό, που επέπλεε, κατάφεραν και διασώθηκαν. Μετά από 150 μέρες τα νερά άρχισαν να υποχωρούν. Δυνατός άνεμος στέγνωνε τη γη και οι κορυφές των βουνών άρχισαν να φαίνονται. Ο Νώε, για να βεβαιωθεί ότι τα νερά υποχώρησαν, άνοιξε το παράθυρο της κιβωτού και άφησε ελεύθερο ένα περιστέρι, το οποίο όμως δε βρήκε στεριά και γρήγορα γύρισε πίσω στον Νώε. Μετά από 7 μέρες ο Νώε άφησε πάλι το περιστέρι, το οποίο αυτή τη φορά ξαναγύρισε κρατώντας στο ράμφος του ένα μικρό κλαδί ελιάς. Έτσι, ο Νώε κατάλαβε ότι τα νερά είχαν υποχωρήσει τόσο, ώστε φάνηκαν τα δέντρα.

Τότε ο Θεός είπε στον Νώε να βγει από την κιβωτό μαζί με την οικογένειά του και όλα τα ζωντανά. Ο Νώε υπάκουσε και για να ευχαριστήσει τον Θεό που τους έσωσε, του πρόσφερε θυσία. Ο Θεός ευλόγησε αυτόν και τα παιδιά του, τους όρισε να γεννήσουν πολλούς απογόνους, ώστε να εξαπλωθούν και να γεμίσουν όλη τη γη και υποσχέθηκε ότι θα δε ξαναέφερνε κατακλυσμό. Σημάδι αυτής της υπόσχεσης ήταν το ουράνιο τόξο που εμφανίστηκε εκείνη τη στιγμή στον ουρανό.

Το ερώτημα που προκύπτει, ωστόσο, και απασχολεί τους επιστήμονες είναι αν πραγματικά συνέβη ο κατακλυσμός αυτός. Άλλοι υποστηρίζουν πως ποτέ στην ιστορία του πλανήτη μας δε συνέβη μία τέτοια παγκόσμια πλημμύρα που να κάλυψε ακόμη και τα ψηλότερα βουνά. Σύμφωνα με τον καθηγητή γεωμορφολογίας Ν. Μοντγκόμερι «εάν άνοιγαν οι ουρανοί και όλο το νερό της ατμόσφαιρας έπεφτε ως βροχή, ο πλανήτης θα βυθιζόταν, αλλά μόνο σε βάθος 2,5 εκατοστών. Αυτό δεν είναι αρκετό νερό για να δικαιολογήσει ένα κανό, πόσο μάλλον μία τεράστια κιβωτό». Άλλοι επιστήμονες, όπως οι ωκεανογράφοι Γ. Ράιαν και Γ. Πιτμάν, συνδέουν τη βιβλική ιστορία με την πλημμύρα της Μαύρης θάλασσας. Πριν από 12.000 χρόνια, στο τέλος της παγετώδους εποχής, η περιοχή ήταν μια λίμνη γλυκού νερού, μέχρι που πλημμύρισε από το αλμυρό νερό της Μεσογείου. Όταν, αργότερα, οι πάγοι άρχισαν να λιώνουν, η στάθμη της Μεσογείου ανέβηκε με αποτέλεσμα να κατακλύσει την περιοχή, να ανέβει η στάθμη της Μαύρης θάλασσας και να βυθιστούν όλοι οι οικισμοί της περιοχής κάτω από εκατοντάδες μέτρα θαλασσινού νερού. Σε μια αποστολή, μάλιστα, της National Geographic Society ανακαλύφθηκαν τα κατάλοιπα ενός οικισμού 95 μέτρα κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας, όπου βρέθηκαν εκπληκτικά τεχνουργήματα σε άριστη κατάσταση, όπως σκαλισμένοι δοκοί και λίθινα εργαλεία.

Κανείς δεν μπορεί με βεβαιότητα να ισχυριστεί ότι συνέβη ή δε συνέβη κάτι πριν τόσες χιλιάδες χρόνια. Το σίγουρο είναι πάντως πως η ιδέα ενός μεγάλου κατακλυσμού περιγράφεται ως ανάμνηση στις παραδόσεις και στους μύθους διάφορων αρχαίων πολιτισμών, όπως για παράδειγμα ο Κατακλυσμός του Δευκαλίωνα, που αποτελεί την αρχαία ελληνική εκδοχή. Ίσως, κάποια στιγμή στο μέλλον η επιστήμη να καταφέρει να λύσει αυτό το μυστήριο και να δώσει μία απάντηση στο ερώτημα αν συνέβη στ΄ αλήθεια ο Κατακλυσμός ή αν αποτελεί ένα παραμύθι με αλληγορική σημασία.

πηγές: el.wikipedia.org. www.nationalgeographic.gr, www.huffingtonpost.gr

Αλέξανδρος, Γιώργος, Ειρήνη & Χριστίνα 

Οι πυρκαγιές στα δάση είναι μία από τις χειρότερες καταστροφές. Αν και κάποιες φορές μία φωτιά μπορεί να ξεσπάσει μόνη της εξαιτίας των υψηλών θερμοκρασιών και της παρατεταμένης ξηρασίας, οι περισσότερες πυρκαγιές προέρχονται από ανθρώπινες δραστηριότητες (πέταμα αναμμένων τσιγάρων και σπίρτων, κάψιμο καλαμιών και ξερών χόρτων, κάψιμο σκουπιδιών, σπινθήρες μηχανημάτων) και από αυτές, ίσως οι πιο πολλές από αδιαφορία και αμέλεια. Όποια, όμως, και αν είναι η αιτία, η καταστροφή ενός δάσους έχει τρομερές και ανυπολόγιστες συνέπειες τόσο στο περιβάλλον όσο και στον άνθρωπο. Αρκεί να σκεφτούμε τα οφέλη που αποκομίζουμε από το δάσος, για να καταλάβουμε το μέγεθος της καταστροφής που συντελείται. Το δάσος δεν είναι απλά μόνο δέντρα. Είναι ένα φυσικό αγαθό με πολύπλευρη σημασία και ανεκτίμητη αξία για τη ζωή και τον άνθρωπο.

Το δάσος είναι αυτό που εξασφαλίζει το απαραίτητο και αναντικατάστατο για τη ζωή μας οξυγόνο. Αυτό που δεσμεύει το βλαβερό και επικίνδυνο διοξείδιο του άνθρακα μειώνοντας την ατμοσφαιρική ρύπανση και προστατεύοντας την υγεία μας από αναπνευστικά προβλήματα. Το δάσος είναι αυτό που συγκρατεί το νερό της βροχής και προστατεύει το έδαφος από τη διάβρωση περιορίζοντας τον κίνδυνο δημιουργίας χειμάρρων και πλημμυρών. Είναι αυτό χάρη στο οποίο εμπλουτίζονται τα υπόγεια νερά, οι πηγές και τα ποτάμια αποτρέποντας τη λειψυδρία και αυτό που λειτουργεί σαν φίλτρο και βελτιώνει την ποιότητα του νερού που πίνουμε. Το δάσος μειώνει την ένταση του ανέμου, απορροφά τους θορύβους, ενώ επιδρά ευεργετικά στη εξισορρόπηση της θερμοκρασίας του πλανήτη μας. Το δάσος μάς προσφέρει την πολύτιμη ξυλεία του αλλά και τα θρεπτικά του προϊόντα, όπως φρούτα, ξηρούς καρπούς, μέλι, βότανα, μανιτάρια, που είναι τόσο απαραίτητα για τη διαβίωση και την πρόοδό μας. Είναι το καταφύγιο για αμέτρητα είδη πτηνών, εντόμων και ζώων. Αλλά και ένας χώρος που μας παρέχει ευκαιρίες για αναψυχή και άθληση συμβάλλοντας στην ψυχική και σωματική μας υγεία.

Από όλα τα παραπάνω γίνεται κατανοητό πως το δάσος απλά είναι η ζωή μας. Για αυτό και οφείλουμε όλοι, μικροί και μεγάλοι, να παίρνουμε τα απαραίτητα μέτρα για το προστατέψουμε. Γιατί το δάσος χωρίς τον άνθρωπο μπορεί να υπάρχει. Ο άνθρωπος, όμως, χωρίς το δάσος δεν μπορεί να ζήσει.

πηγές: www.minagric.gr 

Αστέριος, Μαρία Τζ., Ματέο & Χαρά

Όλος ο πλανήτης έχει στραμμένο το βλέμμα του στην αρχαία Ολυμπία προκειμένου να παρακολουθήσει την εντυπωσιακή τελετή αφής της Ολυμπιακής φλόγας. Η φλόγα ανάβει και ξεκινάει το μακρινό της ταξίδι. Ένα ταξίδι 5.000 χιλιομέτρων σε όλη την Ελλάδα για 11 μέρες. Περίπου 10.000 αθλητές και αθλήτριες μεταφέρουν με περηφάνια τη φλόγα σε κάθε γωνιά της Ελλάδας, για να μεταδώσουν το μήνυμα της φιλίας, της ενότητας, της ειρήνης και της αρμονικής συνύπαρξης των λαών και των ανθρώπων που αυτή συμβολίζει, ώσπου τελικά να καταλήξει στο Παναθηναϊκό Στάδιο της Αθήνας και να παραδοθεί στους Γάλλους διοργανωτές των φετινών Ολυμπιακών Αγώνων για να συνεχίσει το ταξίδι και εκτός συνόρων. Μια μεγάλη διαδρομή με πάρα πολλούς σταθμούς ανάμεσα στους οποίους και η Βέροια.

Όταν μάθαμε ότι στις 23 Απριλίου το μεσημέρι θα περάσει η Ολυμπιακή φλόγα και από την πόλη μας, η χαρά μας ήταν απερίγραπτη και η ανυπομονησία μας μεγάλη. Δε θέλαμε με τίποτα να χάσουμε τη λαμπρή τελετή. Και παρόλο που ο καιρός εκείνη την ημέρα ήταν βροχερός, από πολύ νωρίς σταθήκαμε στο πάρκο της Εληάς, για να υποδεχτούμε την ιερή φλόγα και να συνοδεύσουμε τους αθλητές και τις αθλήτριες μας, που παραλάμβαναν ο ένας μετά τον άλλο τη δάδα διασχίζοντας το κέντρο της πόλης και μεταφέροντάς την τελικά στο Μουσείο των Βασιλικών Τάφων στη Βεργίνα. Πόση συγκίνηση και πόση περηφάνια νιώσαμε βλέποντας τους αθλητές μας να κρατούν με καμάρι αυτό το ιερό σύμβολο! Και ένα όνειρο και μία κρυφή ελπίδα γεννήθηκε μέσα μας ότι μία μέρα ίσως καταφέρουμε κι εμείς να κρατήσουμε ψηλά τη δάδα για την πατρίδα μας!

Βέβαια, πρέπει να σημειώσουμε ότι κατά την αρχαιότητα δεν υπήρχε η τελετή αφής της Ολυμπιακής φλόγας, ούτε πρωθιέρειες ούτε λαμπαδηδρομίες. Η τελετή αφής στην αρχαία Ολυμπία και η λαμπαδηδρομία που ακολουθεί αποτελεί μία σύγχρονη προσθήκη. Για πρώτη φορά πραγματοποιήθηκε το 1936 από την Πρωθιέρεια Κούλα Πράτσικα για τους Ολυμπιακούς Αγώνες που θα διεξάγονταν στο Βερολίνο. Εμπνευστής της ιδέας φέρεται να ήταν ο Γερμανός καθηγητής Καρλ Ντιμ. Η καινοτομία που εισήγαγε, κατάφερε όχι μόνο να διασωθεί στο πέρασμα του χρόνου, αλλά να αποτελεί σήμερα κορυφαία στιγμή για κάθε ολυμπιακή διοργάνωση, κυρίως χάρη στον βαθύ συμβολισμό της.

Η αφή της Ολυμπιακής φλόγας γίνεται πριν από κάθε Ολυμπιάδα στον χώρο της αρχαίας Ολυμπίας, του ιερού τόπου όπου γεννήθηκαν και άνθισαν οι Ολυμπιακοί αγώνες κατά την αρχαιότητα, και σηματοδοτεί την έναρξη των Ολυμπιακών Αγώνων. Το συμβολικό τελετουργικό πραγματοποιείται στον βωμό που υπάρχει στον χώρο του ναού της θεάς Ήρας. Η Πρωθιέρεια με επίκληση στον θεό Απόλλωνα ανάβει τη δάδα χάρη στις ακτίνες του ήλιου και με τη βοήθεια ενός κοίλου κατόπτρου, το οποίο κατασκευάστηκε από τον καθηγητή φυσικής Σ. Περιστεράκη. Στο τελετουργικό εκτός από την Πρωθιέρεια, συμμετέχουν 35 Ιέρειες και 15 Κούροι, οι οποίοι πραγματοποιούν μία λιτή χορογραφία ντυμένοι κατά τον αρχαϊκό τρόπο.

Μόλις ανάψει η δάδα, η Πρωθιέρεια παραδίδει τη φλόγα σε μία ιέρεια η οποία την τοποθετεί στον βωμό. Στη συνέχεια, ένας λαμπαδηδρόμος παίρνει από τα χέρια της Πρωθιέρειας τη δάδα και ξεκινάει το ταξίδι, για να μεταφέρει το φως και την ειρήνη σε όλον τον κόσμο, μέχρι τελικά να φτάσει στην πόλη που φιλοξενεί κάθε τέσσερα χρόνια τους Αγώνες. Για όσο διάστημα διαρκούν οι Αγώνες η φλόγα καίει μέρα και νύχτα σε περίοπτη θέση σε έναν ειδικό βωμό μέσα στο Ολυμπιακό Στάδιο της πόλης θυμίζοντας σε όλους τον αρχαίο ελληνικό μύθο του Προμηθέα που έκλεψε τη φωτιά από τους θεούς και την έδωσε στους ανθρώπους, για να ελέγξουν τη φύση και να δημιουργήσουν πολιτισμό, αλλά και αποτελώντας τον συνδετικό κρίκο ανάμεσα στους σύγχρονους και τους αρχαίους Ολυμπιακούς Αγώνες.

πηγές: el.wikipedia.org, mixanitouxronou.gr., flash.gr

Γιώργος & Μπάμπης

Το 1938 ο πατέρας του σκοτώθηκε σε αεροπορικό δυστύχημα, γεγονός που σε συνδυασμό με την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, επέφερε μεγάλες οικονομικές δυσχέρειες στην οικογένεια. Ο νεαρός Μάνος εργάστηκε για βιοπορισμό ως φορτοεκφορτωτής στο λιμάνι και παγοπώλης στο εργοστάσιο του Φιξ. Παράλληλα, επέκτεινε τις μουσικές του γνώσεις κάνοντας ιδιαίτερα θεωρητικά μαθήματα την περίοδο 1940 – 1945. Κατά την τελευταία περίοδο της Κατοχής γνώρισε και τον Μίκη Θεοδωράκη, με τον οποίον σύντομα ανέπτυξε ισχυρή φιλία.

Το 1945 ξεκίνησε μια περίοδος έντονης δημιουργικής δράσης. Ο Χατζηδάκις συνέθετε ασταμάτητα για το θέατρο και αργότερα για τον κινηματογράφο, όπου γνώρισε μεγάλη δημοφιλία με τις ταινίες «Στέλλα», «Λατέρνα, φτώχεια και φιλότιμο» και «Ο Δράκος».

Την επόμενη περίοδο συνδέθηκε με άλλους καλλιτέχνες και ποιητές, όπως ο Νίκος Γκάτσος, ο Γεώργιος Σεφέρης, ο Οδυσσέας Ελύτης, ο Άγγελος Σικελιανός και ο ζωγράφος Γιάννης Τσαρούχης. Έγραψε μουσική για τις ταινίες «Μανταλένα», η «Αλίκη στο ναυτικό» κ.ά.

Το 1961 κέρδισε το Όσκαρ για το τραγούδι του «Τα παιδιά του Πειραιά».

Ο Μάνος Χατζηδάκις  θεωρείται ο πρώτος που συνέδεσε μεταπολεμικά, τη λόγια μουσική με τη λαϊκή παράδοση. Πολλά από τα εκατοντάδες έργα του αναγνωρίζονται σήμερα ως κλασικά.

Ο θάνατος τον βρήκε στην Αθήνα στις 15 Ιουνίου 1994. Ήταν 68 χρονών. Το πένθος ήταν βαρύ όχι μόνο για τους Έλληνες αλλά για όλο τον κόσμο! Φέτος, συμπληρώνονται 30 χρόνια από τον θάνατό του. Όμως, συνεχίζει να ζει για πάντα μέσα από τη μουσική  και τα  αριστουργηματικά έργα που έγραψε, κάποια από τα οποία είναι:

Στέλλα (1955)

Παραμύθι χωρίς όνομα,  Όρνιθες (1959)

Οδός Ονείρων (1962), Μαγική πόλις (1963)

Το χαμόγελο της Τζοκόντας,  Δεκαπέντε εσπερινοί (1964)

Αθανασία (1975), Η εποχή της Μελισσάνθης (1980)

πηγές: el.wikipedia.org

Ιωάννα Κ.

«Ακίκο Αστέρη – Το εργοστάσιο των κακών ονείρων» 

Συγγραφέας: Alessandro Gatti

Εκδόσεις: Διόπτρα

Η Ακίκο Αστέρη πηγαίνει στην τάξη Β2 και έχει απορία για τα πάντα. Μια από τις πολλές απορίες της είναι πού κατασκευάζονται τα κακά όνειρα. Η Ακίκο νομίζει ότι αυτά φτιάχνονται σε ένα εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο. Για αυτό μία μέρα παίρνει την απόφαση να βάλει ένα τέλος και με τη βοήθεια του ξάδερφού της, του Ντρούλη, να σταματήσει τη δημιουργία και άλλων κακών ονείρων.

Αντωνία

 «Τα μυστήρια της Πένι Πέπερ – Ανθρωποκυνηγητό στο Λονδίνο»

Συγγραφέας: Ουλρίκε Ράιλανς

Εκδόσεις: Μεταίχμιο

Μια γιαγιά με τις τέσσερις εγγονές της κερδίζουν ένα ταξίδι στο Λονδίνο. Όταν φτάνουν στο πούλμαν, γνωρίζουν τη «συμπαθητική» ξεναγό, η οποία αγκαλιάζει τους πάντες. Μόλις, όμως, ανεβαίνουν στο λεωφορείο, αρχίζουν οι κλοπές. Μία από αυτές είναι και το περιδέραιο της γιαγιάς των κοριτσιών. Έτσι, αναλαμβάνουν να βρουν όλα τα κλοπιμαία και ξεκινούν να ανακρίνουν όλο το γκρουπ. Θα ανακαλύψουν άραγε τον δράστη;

Ιφιγένεια

«Πέτρος και Ράνια»

Συγγραφέας: Σοφία Ανδρεοπούλου

Εκδόσεις: Ψυχογιός

Ο Πέτρος και η Ράνια είναι φίλοι οι οποίοι γνωρίστηκαν μέσω του διαδικτύου. Η φιλία που τους ενώνει είναι δυνατή και μέσα από αυτήν καταφέρνουν να νιώσουν δυνατοί, να αντιμετωπίσουν τις δυσκολίες αλλά και να βοηθήσουν δύο συμμαθητές τους.

Δήμητρα

«Ο Μικρός Πρίγκιπας»

Συγγραφέας: Αντουάν Ντε Σεντ Εξιπερί

Εκδόσεις: Μίνωας

Ένας πιλότος κάνει αναγκαστική προσγείωση στην έρημο. Μετά από λίγες μέρες συναντά ένα ξανθό αγόρι, τον Μικρό Πρίγκιπα, που διψά για μάθηση. Ο Μικρός Πρίγκιπας ζει σε έναν μικρό πλανήτη που ίσα – ίσα τον χωράει. Εκεί, φροντίζει ένα μοναδικό πανέμορφο τριαντάφυλλο και τα τρία του ηφαίστεια. Ζητάει από τον πιλότο να του ζωγραφίσει και να του διηγηθεί τα ταξίδια που έχει κάνει, ενώ τον βοηθά να αντέξει τις κακουχίες της ερήμου και να φτιάξει το αεροπλάνο του.

Γιώργος

«Σ΄ αγαπώ»

Συγγραφέας: Βασιλική Ματούλα – Παπαθανασίου

Εκδόσεις: Παρρησία

Σε μια τάξη, λίγες μέρες πριν από τη γιορτή της μητέρας, η δασκάλα βάζει τα παιδιά να ζωγραφίσουν μια ζωγραφιά για τις μητέρες τους. Όλα τα παιδιά παλεύουν με τα χρώματα. Εκτός από τον Γιάννη, που προσπαθεί να ζωγραφίσει κάτι ξεχωριστό για τη δική του μητέρα, κάτι που όταν αγγίξει, να καταλάβει τι θέλει να της πει.

Θωμάς

«Ο Κόμης Μοντεχρίστο»

Συγγραφέας: Αλέξανδρος Δουμάς

Εκδόσεις: Πατάκη

Ο Εντμόν Νταντές είναι ένα παλικάρι που δουλεύει ως ναυτικός σε ένα εμπορικό πλοίο. Μετά τον θάνατο του καπετάνιου αναλαμβάνει ο ίδιος την αρχηγία του πλοίου. Αυτό όμως δεν αρέσει σε κάποιους που βάζουν σκοπό να τον βγάλουν από τη μέση. Την ημέρα του γάμου του με την αγαπημένη του Μερσέντες, τον συλλαμβάνουν αποδίδοντάς του ψεύτικες κατηγορίες και τον στέλνουν χωρίς δίκη σε ένα έρημο νησί για 20 περίπου χρόνια. Καταφέρνει, όμως, να αποδράσει και να πάρει εκδίκηση που του στέρησαν την ελευθερία και τον πήραν μακριά από την αγαπημένη του.

Χριστίνα

]]> https://schoolpress.sch.gr/12dimveroias/archives/167/feed 0 https://schoolpress.sch.gr/12dimveroias/archives/161 https://schoolpress.sch.gr/12dimveroias/archives/161#comments Wed, 05 Jun 2024 22:41:04 +0000 ΣΠΥΡΟΠΟΥΛΟΥ ΙΩΑΝΝΑ http://schoolpress.sch.gr/12dimveroias/?p=161 [...]]]> Σίγουρα γνωρίζεις πως η χώρα μας, η Ελλάδα, ανήκει στην τέταρτη μεγαλύτερη ήπειρο του πλανήτη, την Ευρώπη. Ξέρεις, όμως, από πού πήρε το όνομά της η ήπειρός μας; Η Ευρώπη, οφείλει το όνομά της σε ένα νεαρό κορίτσι που το έλεγαν Ευρώπη το οποίο αγάπησε παράφορα ο πατέρας των θεών και των ανθρώπων, ο Δίας. Αλήθεια, ξέρεις την ιστορία της;

Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, στα παλιά χρόνια, ζούσε ένας βασιλιάς, ο Αγήνορας, που είχε τρεις γιους και μια κόρη τόσο όμορφη και καλή που τη ζήλευαν όλοι, ακόμα και η ίδια η θεά της ομορφιάς, η Αφροδίτη. Το όνομα της γλυκιάς αυτής βασιλοπούλας ήταν Ευρώπη.

Όταν η Ευρώπη μεγάλωσε, την ερωτεύτηκε κεραυνοβόλα ο Δίας και ήθελε να την κάνει γυναίκα του. Έτσι, μια ανοιξιάτικη μέρα που η Ευρώπη πήγε στα λιβάδια για να μαζέψει λουλούδια και να παίξει με τις φίλες της, ο Δίας μεταμορφώθηκε σε έναν ωραίο άσπρο και δυνατό ταύρο και πλησίασε την κοπέλα κάνοντας τάχα ότι βόσκει. Εκείνη εντυπωσιάστηκε από την ομορφιά του ταύρου, που ήταν λευκός σαν χιόνι, ενώ τα κέρατά του γυάλιζαν κάτω από τον λαμπερό ήλιο. Ο ταύρος ήταν τόσο ήρεμος που η Ευρώπη άρχισε να τον χαϊδεύει και να τον ταΐζει με το χέρι της. Ήταν τόσο φιλικό το όμορφο ζώο που δε δίστασε, μάλιστα, να ανέβει στη ράχη του για να το ιππεύσει. Τότε ο ταύρος βρήκε την ευκαιρία που έψαχνε, τινάχτηκε ξαφνικά και άρχισε να καλπάζει με αστραπιαία ταχύτητα. Η Ευρώπη ανήμπορη να αντιδράσει από τον φόβο της μήπως σκοτωθεί, έβαλε τα κλάματα. Ο ταύρος πέταξε πάνω από τη θάλασσα, που για χάρη του την γαλήνεψε ο θεός των θαλασσών Ποσειδώνας, διέσχισε σχεδόν όλη τη σημερινή Ευρώπη και με τη βοήθεια θαλάσσιων θεοτήτων, των Τριτώνων και Νηρηίδων, έφτασε στην Κρήτη.

Όταν έφτασαν στην Κρήτη, ο Δίας αποκάλυψε την πραγματική του ταυτότητα παίρνοντας την κανονική του μορφή. Έπιασε από το χέρι την Ευρώπη και την οδήγησε στο όρος Δίκτη όπου έμειναν μέσα σε μια σπηλιά, το Δικταίο Άντρο. Από την ένωσή τους γεννήθηκαν τρία παιδιά, ο Ραδάμανθυς, ο Σαρπηδόνας και ο Μίνωας, ο γνωστός μυθικός βασιλιάς της Κρήτης που βασίλεψε στην Κνωσό και έδωσε το όνομά του στον πολιτισμό που αναπτύχθηκε στο νησί, τον Μινωικό Πολιτισμό.

Από αυτή, λοιπόν, τη βασιλοπούλα πήρε το όνομά της η Ευρώπη. Από αυτόν τον μύθο εμπνεύστηκαν αμέτρητοι καλλιτέχνες και δημιούργησαν σπουδαία έργα τέχνης. Η ιστορία αυτή απεικονίζεται και στο ελληνικό κέρμα των 2 ευρώ, που φιλοτέχνησε ο γλύπτης Γεώργιος Σταματόπουλος εμπνευσμένος από το ψηφιδωτό μωσαϊκό δάπεδο που βρέθηκε στην περιοχή της Σπάρτης και χρονολογείται γύρω στον 4ο αιώνα π.Χ.

Η «Αρπαγή της Ευρώπης»
Ψηφιδωτό δάπεδο του 4ου π.Χ. που βρέθηκε στην Σπάρτη

πηγές: el.wikipedia.org, mythologicon.blogspot.com

Ελισιάνα & Θωμάς

Όπως και να έχει, θα ήταν, πράγματι, πολύ συναρπαστικό να υπήρχε μία χρονομηχανή, να μπαίναμε μέσα και με το πάτημα ενός κουμπιού να μεταφερόμασταν μέσα στον χρόνο. Σε ποια εποχή, όμως, θα θέλαμε περισσότερο να ταξιδέψουμε;

Η τάξη μας συμμετείχε σε μία ηλεκτρονική ψηφοφορία για την εποχή στην οποία θα θέλαμε να ταξιδέψουμε, αν είχαμε μια μηχανή του χρόνου.

Από τις απαντήσεις που δόθηκαν προέκυψε πως οι περισσότεροι από την τάξη μας θα προτιμούσαν να ταξιδέψουν στο μέλλον (36%) και αμέσως μετά στην αρχαία Ελλάδα (30%).

Ενδιαφέρον, όμως, έχουν και μερικές από τις απαντήσεις που δόθηκαν στο ερώτημα «Πού θα θέλατε να ταξιδέψετε και γιατί;»:

Βασίλης

«Θα ήθελα να πάω στο μέλλον, για να δω πώς θα εξελιχθεί ο κόσμος αλλά και εγώ. Αν θα είμαι καλός στις σπουδές μου, αν θα έχω κάνει οικογένεια».

Γιώργος

«Αν υπήρχε μια χρονομηχανή, θα πήγαινα στην αρχαία Ελλάδα, γιατί θα ήθελα να μιλήσω στους αρχιτέκτονες του Παρθενώνα, τον Ικτίνο και τον Καλλικράτη, να ρωτήσω έναν κάτοικο της πόλης αν πιστεύει στους θεούς του Ολύμπου και γιατί, και ποιος σκέφτηκε τους Ολυμπιακούς Αγώνες».

Χριστίνα

«Θα ήθελα να πάω στο μέλλον περίπου 1.000 χρόνια μετά. Να δω πόσο θα έχει εξελιχθεί η τεχνολογία, αν οι άνθρωποι θα ασκούν εξουσία πάνω στα ρομπότ ή αυτά θα έχουν εξελιχθεί τόσο, ώστε να είναι αυτόνομα. Να μάθω αν οι άνθρωποι θα καταφέρουν να δημιουργήσουν πολιτισμούς σε άλλους πλανήτες. Να συνομιλήσω με κάποιο μεγάλο επιστήμονα και να μάθω ιδέες που θα τις μεταφέρω στη δική μας εποχή για να εξελιχθεί το είδος μας πιο γρήγορα».

Κωνσταντίνος

«Θα ήθελα να ταξιδέψω στην εποχή των δεινοσαύρων. Θα ήθελα να μάθω πόσο ψηλοί ήταν, πώς ήταν το δέρμα τους, να συναντήσω τον T-Rex  και να γνωρίσω άλλα είδη δεινοσαύρων. Θα ήθελα να δω πώς ήταν τα δάση και τι άλλα ζώα υπήρχαν».

Ιφιγένεια

«Αν είχα μια χρονομηχανή, θα ταξίδευα στην αρχαία Ελλάδα για να μάθω για τη ζωή των πλουσίων και να δω πώς ήταν να είσαι πλούσιος εκείνη την εποχή. Το ταξίδι μου θα γινόταν πιο συναρπαστικό άμα πήγαινα στην αγορά, έκανα μπάνιο στα δημόσια λουτρά και επισκεπτόμουν τον Παρθενώνα».

Ελισιάνα

«Θα ήθελα να ταξιδέψω στην εποχή των δεινοσαύρων και να ανακαλύψω πώς πέθαναν».

Βασίλης Ντ.

«Αν υπήρχε μια χρονομηχανή και μπορούσα να ταξιδέψω στον χρόνο, θα ήθελα να πάω στο μέλλον γιατί θα ήθελα να ανέβω σε ένα ιπτάμενο αμάξι και να το οδηγήσω. Και θα ήθελα να μάθω αν τα ρομπότ θα κατακτήσουν τον κόσμο».

Δήμητρα

«Θα ήθελα να ταξιδέψω στο μέλλον (σε 100 χρόνια). Για να δω αν θα υπάρχουν άνθρωποι – ρομπότ, αν θα υπάρχουν άνθρωποι και πώς θα είναι. Επίσης, θα ήθελα να δω εάν θα υπάρχει η πόλη που ζω, πώς θα είναι τα σχολεία. Και πιο πολύ απ΄ όλα θα ήθελα να δω αν θα γίνει πόλεμος μεταξύ  ρομπότ και ανθρώπων». 

Εσύ, το έχεις σκεφτεί; Αν μπορούσες να διαλέξεις, σε ποια εποχή θα ταξίδευες και γιατί;

Ο σκοπός του παιχνιδιού είναι απλός. Κάθε μία από τις έξι έδρες του κύβου καλύπτεται από 9 αυτοκόλλητα με 6 διαφορετικά χρώματα (λευκό, κόκκινο, κίτρινο, πράσινο, μπλε και πορτοκαλί). Ένας κρυφός μηχανισμός περιστροφής επιτρέπει σε κάθε έδρα να περιστρέφεται ανεξάρτητα από τις άλλες, με αποτέλεσμα να συγχέονται τα χρώματα. Για να λυθεί το παζλ, πρέπει να καταφέρουμε να ξεμπερδέψουμε τα χρώματα έτσι ώστε η κάθε πλευρά του κύβου να έχει το ίδιο χρώμα.

Ακούγεται εύκολο, αλλά στην πραγματικότητα η επίλυσή του αποτελεί μία μεγάλη σπαζοκεφαλιά, καθώς υπάρχουν αμέτρητοι συνδυασμοί κινήσεων. Υπολογίζεται πως μόλις το 1% των ανθρώπων μπορεί να λύσει τον γρίφο χωρίς καμία βοήθεια. Αυτή, όμως, η δυσκολία είναι που κάνει αυτό το παιχνίδι τόσο συναρπαστικό και καθηλωτικό!

Είναι ένα παιχνίδι που διασκεδάζει, αλλά ταυτόχρονα εξασκεί την παρατηρητικότητα, τη μνήμη, τη δεξιοτεχνία αλλά και την υπομονή! Άλλωστε, αυτός ήταν και ο σκοπός του δημιουργού του, Έρνο Ρούμπικ, που ακριβώς 50 χρόνια πριν, το 1974, ως καθηγητής αρχιτεκτονικής στο Κολέγιο Εφαρμοσμένων Τεχνών και Σχεδίου στη Βουδαπέστη, ήθελε να δημιουργήσει κάτι με το οποίο θα «άνοιγε» το μυαλό των φοιτητών του σε νέους και δημιουργικούς τρόπους σκέψης για τη γεωμετρία και θα τους δίδασκε ότι με υπομονή και επιμονή ακόμη και τα πιο δύσκολα προβλήματα αντιμετωπίζονται. Πού να φανταζόταν, όμως, ότι αυτό το παζλ που είχε σχεδιάσει για να κάνει το μάθημά του, θα έμελλε να γίνει ένα από τα εμπορικότερα παιχνίδια με φανατικούς οπαδούς και τεράστιο αριθμό πωλήσεων παγκοσμίως;

Από το 1980 που πρωτοκυκλοφόρησε στην αγορά, η φήμη του εξαπλώθηκε τόσο γρήγορα που έγινε ένα παγκόσμιο φαινόμενο. Έχουν γραφτεί άπειρα βιβλία με στρατηγικές επίλυσης, έχουν διεξαχθεί αμέτρητοι διαγωνισμοί ταχύτητας, ενώ τέτοια είναι η μανία που έχει δημιουργηθεί που ο κύβος του Ρούμπικ έχει εμφανιστεί σε έργα τέχνης, ταινίες, τηλεοπτικές εκπομπές, κόμικς, βιντεοπαιχνίδια, μουσεία, έχει γίνει μπρελόκ και στάμπα σε μπλουζάκια.

Αν, λοιπόν, σου αρέσουν οι προκλήσεις, ο κύβος του Ρούμπικ είναι μία πολύ καλή πρόταση για να ακονίσεις το μυαλό σου. Και γιατί όχι και ένα εξαιρετικό δώρο για τους φίλους σου! Και πού ξέρεις… με υπομονή και επιμονή ίσως να είσαι ο επόμενος λύτης που θα καταρρίψει το παγκόσμιο ρεκόρ επίλυσης του Κινέζου Yusheng Du ο οποίος το 2010 έλυσε το παζλ μόλις σε 3,47 δευτερόλεπτα.

Πάτα τον παρακάτω σύνδεσμο και δες σε πραγματικό χρόνο το Yusheng Du να λύνει τον κύβο του Ρούμπικ!

Ο Yusheng Du λύνει τον κύβο του Ρούμπικ σε μόλις 3,47 δευτερόλεπτα

πηγές: el.wikipedia.org, cnn.gr, politis.com.cy

Παύλος

Ο Τάσος Καρατάσος γεννήθηκε το 1764 στο χωριό Δοβρά λίγα χιλιόμετρα μακριά από την πόλη της Βέροιας, ενώ μεγάλωσε στο χωριό Διχαλεύρι της Νάουσας. Όταν έγινε 18 χρονών, άφησε την οικογένειά του και ανέβηκε στα βουνά του Βέρμιου όπου κατατάχθηκε στην ομάδα του καπετάν Ρομφαίη, ενός από τους πιο γνωστούς «κλέφτες» της εποχής. Εκεί, δίπλα στον καπετάν Ρομφαίη, ο νεαρός Καρατάσος εκπαιδεύτηκε στις πολεμικές τέχνες και απέκτησε μεγάλη εμπειρία στις μάχες με τους Τούρκους. Αργότερα, το 1794, παντρεύτηκε τη Μαρία Καρατάσαινα με την οποία απέκτησαν 6 αγόρια και 2 κορίτσια.

Για πολλά χρόνια ο Καρατάσος είχε έντονη πολεμική δράση και ξεχώρισε για την ανδρεία, τη γενναιότητα και την αγάπη του για την πατρίδα. Για αυτό και όταν στις 19 Φεβρουαρίου 1822 κατά τη Θεία Λειτουργία στον Ναό του Αγίου Δημητρίου κηρύχτηκε η επανάσταση της Νάουσας, όλοι οι οπλαρχηγοί τον ανέδειξαν ως αρχηγό και στρατιωτικό ηγέτη. Ο Καρατάσος τότε ήταν 57 ετών. Ως αρχηγός της επανάστασης της Νάουσας συγκρούστηκε με τις δυνάμεις του Πασά Εμπού Λουμπούτ, ο οποίος έχοντας 20.000 άνδρες πολιόρκησε την πόλη της Νάουσας. Ο Γερο-Καρατάσος μαζί με τους 500 συντρόφους του κατάφερε σημαντικές απώλειες στα τουρκικά στρατεύματα. Παρά όμως την ηρωική αντίσταση και τη σκληρή μάχη που έδωσε, δεν μπόρεσε να αποκρούσει τον στρατό του Εμπού Λουμπούτ και έτσι η πόλη της Νάουσας «έπεσε»! Ακολούθησαν σφαγές και λεηλασίες, ενώ χαρακτηριστική είναι και η περίπτωση αρκετών γυναικών που προτίμησαν να πέσουν μαζί με τα παιδιά τους στα νερά του καταρράκτη της Αραπίτσας από το να πιαστούν αιχμάλωτες από τους Τούρκους.

Μετά την είσοδο των Τούρκων στη Νάουσα ο Τάσος Καρατάσος συγκέντρωσε όσους γλύτωσαν από το στράτευμά του και με πολλούς άμαχους κατευθύνθηκε στον Άγιο Νικόλαο και από εκεί στο Βέρμιο. Έχοντας χάσει από τα χέρια των Τούρκων τη γυναίκα του, Μαρία, δύο γιους και δύο κόρες, συνέχισε να αγωνίζεται με πάθος για την ελευθερία ως το τέλος της ζωής του. Αφού κατέφυγε στην αγωνιζόμενη νότια Ελλάδα, έδωσε σημαντικές μάχες στο Μεσολόγγι, στην Άρτα, στην Εύβοια, στη Σκιάθο και στην Αλόννησο, ενώ κατάφερε να χαλάσει τα σχέδια του Πασά της Αιγύπτου Ιμπραήμ για την κατάληψη της Ύδρας.

Ο Τάσος Καρατάσος σε ηλικία 66 ετών πέθανε στις 30 Ιανουαρίου 1830 στη Ναύπακτο από πνευμονία, καθώς ήταν πολύ ταλαιπωρημένος από τα δεινά που πέρασε. Μέχρι και την τελευταία στιγμή, όμως, ονειρευόταν την ελευθερία. Οι τελευταίες συμβουλές στον γιο του Τσάμη ήταν να συνεχίσει να αγωνίζεται για την απελευθέρωση και ανεξαρτησία της Μακεδονίας. Αυτός ήταν ο Τάσος Καρατάσος! Αυτός ήταν ο δικός μας ήρωας!

«Ο ανδριάντας του Γερο-Καρατάσου» στην πλατεία των Αγίων Αναργύρων στη Βέροια

πηγές: el.wikipedia.org, thessnews.gr, cityportal.gr

Θωμάς

Ήταν ανήσυχο πνεύμα και του άρεσαν πολύ τα ταξίδια. Ταξίδεψε σε πολλά μέρη της Ευρώπης. Το 1809 επισκέφτηκε για πρώτη φορά και την Ελλάδα, όπου καταμαγεύτηκε από τις φυσικές ομορφιές και την αρχαία ιστορία της. Όσο ταξίδευε, καθετί που τον εντυπωσίαζε και τον συγκινούσε, το αποτύπωνε με θαυμαστό τρόπο στα ποιήματά του. Σε ένα από τα πιο γνωστά ποιητικά του έργα «Το προσκύνημα του Τσάιλντ Χάρολντ» (1812), ο Λόρδος Βύρων κατέγραψε τις εντυπώσεις του από την περιήγησή του στην Ήπειρο αλλά και τη συνάντηση που είχε με τον Αλή Πασά στα Ιωάννινα κατά την τριήμερη παραμονή του στο σαράι του. Ενώ στο ποίημά του «Η κατάρα της Αθηνάς» (1811) εξέφρασε την αγανάκτηση και τον θυμό που ένιωσε, όταν ανέβηκε στην Ακρόπολη και, αντί να δει ένα θαύμα, αντίκρυσε τον ακρωτηριασμό των μαρμάρων που είχε διαπράξει ο Λόρδος Έλγιν ζητώντας του μάλιστα να  επιστρέψει τα μαρμάρινα καλλιτεχνήματα.

Πολύ συχνά στα έργα του δε δίσταζε να καταδικάζει τα τυραννικά καθεστώτα και να εκδηλώνει τη συμπάθειά του για τους λαούς που αγωνίζονταν για την ελευθερία τους. Έτσι, όταν ξέσπασε η Ελληνική Επανάσταση, έδειξε αμέσως το ενδιαφέρον του. Το 1823 έγινε μέλος του «Φιλελληνικού Κομιτάτου», ενός συλλόγου από Άγγλους Φιλέλληνες που είχαν βάλει σκοπό να βοηθήσουν τους Έλληνες επαναστάτες. Λίγο καιρό αργότερα ταξίδεψε και πάλι στην Ελλάδα αποφασισμένος να στηρίξει με όποιον τρόπο μπορούσε τον αγώνα των Ελλήνων. Διέθεσε χρήματα από την προσωπική του περιουσία για την οργάνωση του στρατού και τη συντήρηση του στόλου, οργάνωσε δικό του στρατιωτικό σώμα, ενώ χρησιμοποίησε και την επιρροή που είχε ως φημισμένος ποιητής ζητώντας με επιστολές από ξένους ηγεμόνες, ισχυρές προσωπικότητες και επιχειρηματίες να ενισχύσουν οικονομικά την Ελληνική Επανάσταση.

Ο αγώνας του, όμως, για την απελευθέρωση των Ελλήνων διακόπηκε απότομα, καθώς, όσο βρισκόταν στο Μεσολόγγι, αρρώστησε βαριά. Το κακό κλίμα της περιοχής και οι δύσκολες συνθήκες του αγώνα κλόνισαν την υγεία του. Τελικά, στις 19 Απριλίου 1824 ο Λόρδος Βύρων άφησε την τελευταία του πνοή σε ηλικία μόλις 36 ετών σκορπίζοντας τη θλίψη σε όλους τους αγωνιζόμενους Έλληνες και Ελληνίδες που ένιωσαν να χάνουν τον προστάτη και ήρωά τους. Τα τελευταία του λόγια, πριν πεθάνει, ήταν για την Ελλάδα: «Της έδωσα τον καιρό, την υγεία μου, την περιουσία μου, και τώρα της δίνω τη ζωή μου. Τι μπορούσα να κάνω περισσότερο;»

Μετά την απελευθέρωσή τους οι Έλληνες για να τιμήσουν την προσφορά του Λόρδου Βύρωνα, τον έκαναν άγαλμα που υψώνεται στο Ζάππειο Μέγαρο στην Αθήνα και το οποίο παριστάνει τον Φιλέλληνα δίπλα σε μια γυναίκα – την Ελλάδα – να τον στεφανώνει.

Το άγαλμα του Λόρδου Βύρωνα στο Ζάππειο

πηγές: el.wikipedia.org, sansimera.gr, mixanitouxronou.gr

Βασίλης & Γιώργος