Μέθοδος Εκτέλεσης

Υλικά

Με βάση 15 κομμάτια ανά συνταγή

• 400 γραμμάρια φέτα
• 250ml (1 φλιτζάνι) γάλα 2%
• 120 γραμμάρια (2 μεσσαία) αυγά
• ελαιόλαδο
• πιπέρι

• 500 γρ. κρέμα γάλακτος 35%
• 250 γρ. ζαχαρούχο γάλα, κρύο
• 1 κ.σ. εκχύλισμα βανίλιας

Για το σερβίρισμα

• καραμέλα
• sprinkles σοκολάτας
• πουράκι

Εκτέλεση

• Ρίχνουμε στον κάδο του μίξερ την κρέμα γάλακτος, το ζαχαρούχο γάλα και το εκχύλισμα βανίλιας, και ανακατεύουμε με ένα σύρμα χειρός.
• Μεταφέρουμε τον κάδο στην κατάψυξη για 45 λεπτά.
• (Σε αυτό το σημείο θα έχει παγώσει λίγο το μείγμα στα τοιχώματα του μπολ.)
• Αφαιρούμε τον κάδο από την κατάψυξη και χτυπάμε με το μίξερ σε δυνατή ταχύτητα για λίγα δευτερόλεπτα μέχρι να ομογενοποιηθεί το μείγμα.
• Μεταφέρουμε τον κάδο στην κατάψυξη για ακόμα 45 λεπτά. (Σε αυτό το σημείο θα έχει σφίξει παραπάνω το μείγμα στο κέντρο αλλά και στα τοιχώματα του μπολ.)
• Αφαιρούμε τον κάδο από την κατάψυξη και χτυπάμε ξανά με το μίξερ σε δυνατή ταχύτητα για λίγα δευτερόλεπτα μέχρι να ομογενοποιηθεί το μείγμα.
• Επαναλαμβάνουμε τη διαδικασία για 1-2 φορές ακόμα, μέχρι να σφίξει και να αφρατέψει το μείγμα μας.
• Μόλις σφίξει αρκετά το μεταφέρουμε σε μια μεταλλική φόρμα για κέικ διαστάσεων 10×30 εκ. και το τοποθετούμε ξανά στην κατάψυξη για 1 ώρα.
• Αφαιρούμε τη φόρμα από την κατάψυξη και σερβίρουμε με καραμέλα, sprinkles σοκολάτας και πουράκι.

πηγή: Άκης Πετρετζίκης

Κυριολεκτικά «Αποκρεά» σημαίνει τον αποχαιρετισμό της περιόδου κρεατοφαγίας ή την αποχή από το κρέας (από-κρεώ).

Αντίστοιχα και η λατινογενής λέξη «Καρναβάλι» είναι σύνθετη από τις λέξεις carne = κρέας και vale = χαιρετώ.

Οι Απόκριες αποτελούν ουσιαστικά την εισαγωγή στην περίοδο της νηστείας και προετοιμασίας για τη μεγαλύτερη γιορτή της χριστιανοσύνης, το Πάσχα. Αποτελούν για τους πιστούς μια περίοδο εκτόνωσης, πριν αρχίσει η Σαρακοστή, που ξεκινά την Καθαρά Δευτέρα. Με τη νηστεία της Σαρακοστής οι πιστοί προετοιμάζονται ψυχικά και σωματικά για να παρακολουθήσουν τα Θεία Πάθη κατά τη Μεγάλη Εβδομάδα.

Οι ρίζες των εθίμων της Αποκριάς μπορούν να ανιχνευθούν στην αρχαιότητα. Σχετίζονται με τις λατρευτικές γιορτές προς τιμήν του θεού Διονύσου, στις οποίες κυριαρχούσε ο ενθουσιασμός, η ευθυμία και η σκωπτική διάθεση. Με την επικράτηση του χριστιανισμού, στοιχεία της αρχαιοελληνικής λατρείας συνδυάστηκαν στη συνείδηση και τις παραδόσεις του λαού με την περίοδο πριν από τη Σαρακοστή.

Από το 19ο αιώνα μέχρι σήμερα το καρναβάλι ξεκινά κάθε χρόνο την Κυριακή του Τελώνη και Φαρισαίου και λήγει την Κυριακή της Τυροφάγου. Παλιότερα, τον εορταστικό τόνο έδιναν οι παρέες των μεταμφιεσμένων, που κυκλοφορούσαν στους δρόμους και γύριζαν τα βράδια στις γειτονιές τραγουδώντας άσεμνα και σκωπτικά τραγούδια. Αυτού του είδους, όμως, οι καρναβαλικές εκδηλώσεις χάθηκαν σε μικρό ή μεγάλο βαθμό με το πέρασμα του χρόνου για να επικρατήσουν οργανωμένες από τις τοπικές κοινωνίες και τυποποιημένες εορταστικές εκδηλώσεις με αποκριάτικες στολές και άρματα.

Το καρναβάλι όμως είναι στενά συνυφασμένο με την πολιτισμική κληρονομιά κάθε περιοχής της Ελλάδας. Τα τελευταία χρόνια μάλιστα γίνεται προσπάθεια να αναβιώσουν παραδοσιακά αποκριάτικα έθιμα σε πολλά μέρη της χώρας. Κυρίαρχα στοιχεία σε αυτά αποτελούν τα φαλλικά σύμβολα αλλά και η σάτιρα, η οποία συνδέεται άμεσα με τα τοπικά δρώμενα ή επικεντρώνεται σε επίκαιρα θέματα που σχετίζονται με την Ελλάδα αλλά και το διεθνή χώρο.

(Πηγή: www.sksimantron.com)

Εμφανίστηκε για πρώτη φορά στα τέλη του 15ου αιώνα στην περίοδο της ιταλικής Αναγέννησης και αργότερα διαδόθηκε στην Γαλλία, όπου εξελίχθηκε ως χορευτικό είδος. Τον 17ο αιώνα, στην εποχή του Louis XIV, το μπαλέτο γνώρισε μεγάλη άνθιση, ως ψυχαγωγικό μέσο της Αυλής.

Δεν είναι λοιπόν παράξενο το ότι οι πλειοψηφία της ορολογίας του χορού αποτελείται από γαλλικές λέξεις. Όλοι οι ρόλοι ερμηνεύονταν από άνδρες χορευτές, οι οποίοι μεταμφιέζονταν σε γυναίκες για την ενσάρκωση των γυναικείων ρόλων. Μετά το 1708 το μπαλέτο έγινε προσιτό και στο ευρύτερο κοινό με παραστάσεις που δίνονταν σε θέατρα από άντρες και γυναίκες χορευτές.

Η «απελευθέρωση» του μπαλέτου από την Αυλή σηματοδότησε ριζικές αλλαγές στον χορό. Καθιερώθηκαν οι πέντε κλασσικές θέσεις των πελμάτων, που θέτουν τα θεμέλια για την στάση του σώματος και τις κινήσεις του χορευτή και οι χορευτικές στολές οι οποίες μέχρι τότε ήταν υπερφορτωμένες με διακοσμήσεις, μακριές φούστες και ψηλοτάκουνα παπούτσια, σχεδιάστηκαν από την αρχή έτσι ώστε να επιτρέπουν μεγαλύτερη ελευθερία κινήσεων.

Οι άντρες άρχισαν να φορούν κολάν, ενώ οι γυναίκες φορούσαν φούστες με μήκος κάτω από το γόνατο και κολάν. Τα ψηλοτάκουνα παπούτσια αντικαταστάθηκαν από παπούτσια χωρίς τακούνι, που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως τα πρώτα παπούτσια «μπαλαρίνες».

Τον 18ο αιώνα τέθηκαν για πρώτη φορά οι βασικές αρχές του ballet d’action, από τον Jean Georges Noverre. Έτσι οι παραστάσεις άρχισαν να θυμίζουν θεατρικά έργα, με τους χορευτές να ερμηνεύουν ρόλους παρουσιάζοντας μία ιστορία (συνήθως από την μυθολογία), με μουσική συνοδεία και σκηνικά.

Ακολούθησε η «Ρομαντική περίοδος» του μπαλέτου, κατά την οποία διέπρεψαν κυρίως γυναίκες χορεύτριες (prima ballerina), ενώ οι άντρες αναλάμβαναν «βοηθητικό» ρόλο. Τα μυθολογικά θέματα αντικαταστάθηκαν από ιστορίες αγάπης και παραμύθια, ενώ οι χορευτές άρχισαν να χορεύουν για πρώτη φορά sur les pointes (στις μύτες). Εκείνη την περίοδο εμφανίστηκαν και οι πρώτες tutu (κοντές φούστες από τούλι) που ελευθέρωναν ολόκληρα τα πόδια.

Μετά το 1850 το μπαλέτο άρχισε να φθίνει με τα κοστούμια και τις χορογραφίες να έχουν γίνει στερεότυπα και αδιάφορα.

Η αναγέννηση του μπαλέτου ξεκίνησε στην Ρωσία 25 χρόνια αργότερα με την παραγωγή αθάνατων θεατρικών παραστάσεων, όπως «Η Λίμνη των Κύκνων» και «ο Καρυοθραύστης» και την εμφάνιση καινούριων ταλέντων. Σύντομα, το μπαλέτο εξαπλώθηκε στην Αγγλία και στην Αμερική και σε άλλες χώρες, όπου εξελίχθηκε περαιτέρω, με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν οι 8 γνωστές σχολές ή μέθοδοι τεχνικής του μπαλέτου.

πηγή   πολύτροπη  γλώσσα

Το γλύκισμα φτιάχνεται με ζύμη φύλλου και περιέχει γέμιση ξηρών καρπών, συνήθως φουντούκι, φυστίκι, αμύγδαλο ή καρύδι, και παίρνει την γλυκιά του γεύση από σιρόπι ζάχαρης ή μελιού.

Αν και η ιστορία του μπακλαβά δεν είναι καλά τεκμηριωμένη, οι τρεις κύριες προτάσεις για τις προ-οθωμανικές ρίζες του μπακλαβά είναι το αρχαίο ελληνικό και ρωμαϊκό γλυκό πλακούς ή πλατσέντα , η τουρκική εκδοχή προέλευσης από την Κεντρική Ασία και η περσική προέλευση. Υπάρχουν επίσης ισχυρισμοί που αποδίδουν τον μπακλαβά στους Ασσύριους. 

Στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία καταναλώνονταν το παραδοσιακό γλυκό «κοπτοπλακοῦς», ένα πιάτο παρόμοιο με τον μπακλαβά. Η παλαιότερη γνωστή συνταγή, από τον 2ο αιώνα π.Χ., είναι ένα επιδόρπιο με στρωματοποιημένη ζύμη καλυμμένο με μέλι, το οποίο ο ιστορικός τροφίμων Patrick Faas προσδιορίζει ως την προέλευση του μπακλαβά. Ο Faas γράφει, «Οι Έλληνες και οι Τούρκοι εξακολουθούν να διαφωνούν για το ποια πιάτα ήταν αρχικά ελληνικά και ποια τουρκικά. Ο μπακλαβάς, για παράδειγμα, διεκδικείται και από τις δύο χώρες. Η ελληνική και η τουρκική κουζίνα βασίζονται στη μαγειρική της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, η οποία ήταν συνέχεια της μαγειρικής της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας .

Σύμφωνα με αρκετούς μελετητές, ο κοπτοπλακοῦς ήταν πρόδρομος του σύγχρονου μπακλαβά. Ο ιστορικός Βρυώνης το περιγράφει ως «βυζαντινό αγαπημένο» και «το ίδιο με τον τουρκικό μπακλαβά», όπως επίσης και άλλοι συγγραφείς. Το όνομα πλατσέντα χρησιμοποιείται σήμερα στο νησί της Λέσβου για φύλλα ζαχαροπλαστικής με λεπτές στρώσεις με θρυμματισμένους ξηρούς καρπούς, ψημένα και καλυμμένα με σιρόπι.

Ο Σπυρίδων Βρυώνης υποστήριξε ότι το ελληνικό γλύκισμα κοπτή ήταν η βυζαντινή εκδοχή του σημερινού μπακλαβά. 

Τον Φεβρουάριο του 2008, η εκδοχή του μπακλαβά που φτιάχνεται στο Γκαζιαντέπ, έλαβε την πιστοποίηση Προστατευόμενης Γεωγραφικής Ένδειξης (ΠΓΕ).  Είναι το πρώτο τουρκικό προϊόν που έλαβε αυτή τη διάκριση.

Πηγή  Βικιπαίδεια

Η πιο εύκολη και γρήγορη συνταγή για αφράτα γεμιστά donuts μόνο με 4 υλικά

Για τη ζύμη

250 γρ. γιαούρτι στραγγιστό

250 γρ. αλεύρι που φουσκώνει μόνο του

300 γρ. ηλιέλαιο, για το τηγάνισμα

Για τη γέμιση

170 γρ. κρέμα πατισερί στιγμής, με γεύση σοκολάτα

440 ml γάλα πλήρες

Για το σερβίρισμα

κουβερτούρα, λιωμένη

τρούφα σοκολάτας, πολύχρωμη

Ας μαγειρέψουμε…

Ριχνουμε σε ένα μπολ το γιαούρτι και το αλεύρι, και ανακατεύουμε με ένα κουτάλι και στη συνέχεια με τα χέρια μας, μέχρι να έχουμε ένα ομοιόμορφο ζυμάρι.

Αφαιρούμε το ζυμάρι από το μπολ, το τυλίγουμε με διάφανη μεμβράνη, και το μεταφέρουμε στο ψυγείο για 30 λεπτά, να ξεκουραστεί.

Σε ένα δεύτερο μπολ βάζουμε το γάλα και την κρέμα πατισερί στιγμής με γεύση σοκολάτα, και χτυπάμε με το μίξερ χειρός σε δυνατή ταχύτητα για 4-5 λεπτά.

Μεταφέρουμε τη γέμιση σε μια σακούλα ζαχαροπλαστικής με μύτη κορνέ και βάζουμε στο ψυγείο για να σφίξει και να δέσει η κρέμα.

Τοποθετούμε ένα βαθύ τηγάνι ή ένα γουόκ με το ηλιέλαιο σε δυνατή φωτιά να κάψει.

Αφαιρούμε το ζυμάρι από το ψυγείο, πασπαλίζουμε με αλεύρι τον πάγκο εργασίας, και ανοίγουμε το ζυμάρι σε πάχος 1 εκ. με τη βοήθεια ενός πλάστη.

Κόβουμε το ζυμάρι σε μικρότερα ζυμαράκια -θα κόψουμε περίπου 7 με 8- με ένα στρόγγυλό κουπ πατ διαμέτρου 10 εκ. και τα ρίχνουμε στο τηγάνι.

Τηγανίζουμε σε δόσεις τα ντόνατς και από τις 2 πλευρές μέχρι να πάρουν χρυσαφένιο χρώμα για 2-3 λεπτά, και αφαιρούμε σε ένα ταψί με απορροφητικό χαρτί κουζίνας.

Αποσύρουμε το τηγάνι από τη φωτιά.

Αφαιρούμε τη σακούλα ζαχαροπλαστικής από το ψυγείο και γεμίζουμε τα ντόνατς, τρυπώντας τη βάση τους.

Προαιρετικά, βουτάμε τα ντόνατς σε λιωμένη κουβερτούρα και πασπαλίζουμε με τρούφα σοκολάτας.

Σερβίρουμε.

(πηγή Άκης Πετρετζίκης)

Το χριστουγεννιάτικο δέντρο έγινε σύμβολο της γιορτής σε πολλές χώρες, με τη χρήση διαφόρων στολιδιών, διακοσμητικών στοιχείων, όπως αστέρια, μπάλες και γιρλάντες. Στην αρχή, τα δέντρα στολίζονταν σε σπίτια, ενώ σταδιακά εμφανίστηκαν και δημόσιοι στολισμοί. Στη σημερινή εποχή, το χριστουγεννιάτικο δέντρο έχει εξελιχθεί σε μια από τις πιο αναγνωρίσιμες και σημαντικές παραδόσεις των Χριστουγέννων σε όλο τον κόσμο, με πολλές παραλλαγές και εκδοχές που ποικίλλουν ανάλογα με τη χώρα και την κουλτούρα της.