Η νύχτα χωρίζει τους ανθρώπους σε δύο είδη. Υπάρχουν αυτοί που την φοβούνται κι αυτοί που την προσμένουν ως καταφύγιο. Για τους πρώτους, είναι φανερό πως το σκοτάδι, η έλλειψη του φωτός γεννά ανησυχία. Η νύχτα συγκροτεί έναν τόπο, όπου οι αρνητικές σκέψεις αναδύονται, δυσάρεστες αναμνήσεις επαναλαμβάνονται και οι φόβοι βρίσκουν χώρο να αναπνεύσουν. Επίσης, το άτομο αισθάνεται ένα κενό και κυριαρχεί η μοναξιά. Όλη αυτή η κατάσταση οδηγεί σε μία ατελείωτη και ασφυκτική νύχτα.
Όμως, υπάρχουν και οι άνθρωποι που σε αντίθεση με τους πρώτους, θεωρούν την νύχτα ένα «καταφύγιο», χαρακτηρίζοντάς την «φίλη» τους. Για τους δεύτερους, το σκοτάδι δεν σημαίνει απουσία φωτός, αλλά παρουσία ηρεμίας και αλήθειας. Εκεί, όπου άλλοι βλέπουν φόβο, αυτοί βρίσκουν προστασία, ελευθερία και χώρο να αναπνεύσουν και να αφιερώσουν στον εαυτό τους. Για εκείνους, η νύχτα αποτελεί έναν καταφύγιο, στο οποίο μπορούν να ονειρευτούν και να αξιοποιήσουν την φαντασίωσή τους. Συνοψίζοντας, ίσως η νύχτα να είναι μία και μοναδική, όμως, αποκαλύπτει ποιοι είμαστε στην πραγματικότητα και τι κρύβουμε.
