«ΕΙΡΗΝΗ»

Η ειρήνη είναι ένα τρένο στα βάθη του ορίζοντα

σ΄ ένα ανοιξιάτικο ταξίδι που φέρνει αγαλλίαση.

Η ειρήνη είναι ένα άσπρο άλογο που καλπάζει σ΄  ένα κάμπο

κουβαλώντας την αγνότητα ενός νεογέννητου μωρού.

Το τρένο δεν κάνει εξαιρέσεις – τους δέχεται όλους,

μέσα του νιώθεις αγάπη, φροντίδα και χαλάρωση.

Το άλογο ανεμίζει την κάτασπρη ουρά του

και η καρδιά του μας καλεί να ευφρανθούμε κοντά του.

Το τρένο διασχίζει την καταγάλανη θάλασσα,

τον καταπράσινο κάμπο και τον ατέλειωτο ουρανό.

Το άλογο περνά το μονοπάτι με τα πελώρια κυπαρίσσια

την πέτρινη γέφυρα πάνω απ΄ το ποταμάκι και τα μικρά χαριτωμένα χωριά.

Κι όμως!  Άνθρωποι αδυσώπητοι με νοθευμένη την καρδιά

θύμωσαν με το αγαπημένο τρένο.

Σε μια στροφή το πιάσανε και πέταξαν έξω τους επιβάτες του.

Τη μηχανή του τη διαλύσανε,

τα καθίσματα τα κάψανε

και τέλος σε βαθύ χαντάκι το ρίξανε.

Βάνδαλοι, μισητοί κι απολίτιστοι άνθρωποι

θύμωσαν με το λευκό κι αγνό άλογο.

Πήραν τα γκρίζα άλογά τους, την ΑΔΙΚΙΑ και τον ΑΡΗ,

και το κυνήγησαν.

Το πιάσανε μέσα σε ένα άλσος και το βασάνισαν,

τόσο που τα γοργά του πόδια μάτωσαν

κι  η επιβλητική του χαίτη  κάηκε .

Έτσι το αφήσανε , χωλό, να προκαλεί τη λύπηση των άλλων ανθρώπων.

ΠΑΖΙΩΝΗΣ – ΤΣΑΜΗΣ

«Ειρήνη είναι η αυγή,

που χαράζει το λαμπερό χαμόγελο ενός παιδιού, 

είναι η αγάπη της μητέρας,

που τυλίγει με τα ζεστά της χέρια το ειρηνικό του μέλλον. 

Ειρήνη είναι οι στάλες του νερού,

που χαϊδεύουν απαλά τα ανθισμένα μπουμπούκια ,

είναι η σοφία που αγκαλιάζει την πλάση ολόκληρη».

Μαρίνος Ράπτης και Σεννής Αναστάσιος

Πόλεμος είναι το θεριό

που στο βουνό ανεβαίνει

μες την καρδιά σου κατοικεί

και ξέρει να φονεύει.
Πόλεμος είναι η νυχτιά

που το μυαλό σκεπάζει

και δεν σ’ αφήνει να σκεφτείς

μόνο καταδικάζει.

Πόλεμος είναι κάθε τι

που άνθρωπο δεν λογαριάζει

το όπλο που θα σε ωθεί
και το μυαλό σου αλλάζει.

Γιάννης Παπουτσής κ” Γιώργος Σκούρτης

(Εργασίες δημιουργικής γραφής στη Νεοελληνική Λογοτεχνία της Β” τάξης μετά την ανάγνωση ποιητικών και πεζών αντιπολεμικών κειμένων)