«Η ιστορία του γάτου που έμαθε σε έναν γλάρο να πετάει» του Λουίς Σεπούλβεδα είναι ένα μυθιστόρημα που αναφέρεται στη φιλία, αλληλεγγύη, στον σεβασμό για τη διαφορετικότητα και στην οικολογία.

Ο Ζορμπάς, ένας μαύρος γάτος, υπόσχεται σε μια γλαρίνα, που είναι έτοιμη να πεθάνει επειδή έπεσε σε μολυσμένη θάλασσα, να κλωσήσει το αυγό της και αφού μεγαλώσει το γλαρόπουλο να του μάθει να πετάει. Ο Ζορμπάς και οι γάτοι φίλοι του ανέλαβαν να μεγαλώσουν το γλαρόπουλο, όμως το γλαρόπουλο μεγαλώνοντας νομίζει ότι είναι γάτος. Οι γάτοι προσπαθούν να βοηθήσουν το γλαρόπουλο να καταλάβει ότι είναι διαφορετικό από αυτούς και σημαντική είναι και η βοήθεια ενός ανθρώπου – ποιητή.

Στο βιβλίο μου άρεσε πως η γλαροπούλα είχε μεγάλη βοήθεια από τους γάτους και ότι μπόρεσε να μεγαλώσει σε ένα διαφορετικό περιβάλλον από αυτό που θα ζούσε με τη μαμά της. Έχει μεγάλο ενδιαφέρον η εξέλιξη της ιστορίας, όπως και το τέλος της ιστορίας. Είναι ένα βιβλίο που δείχνει πως πρέπει να κρατάμε το λόγο μας, να αποδεχόμαστε τους διαφορετικούς, να τους βοηθάμε, κι επίσης βλέπουμε και τα περιβαλλοντικά προβλήματα που υπάρχουν.

Αυτό το μυθιστόρημα, που δείχνει ότι είναι σημαντικό μα κρατάμε την υπόσχεσή μας και να αποδεχόμαστε τους διαφορετικούς από εμάς, είναι ένα βιβλίο που θα το πρότεινα να το διαβάσουνε και παιδιά και μεγάλοι, αφού μας αφορούν αυτά τα θέματα όλους.

Ζήσης