Μιχαέλα Βογιατζή Α’1
“Καποδίστριας” του Γ. Σμαραγδή
Την Πέμπτη 5/2/2026 το σχολείο μας παρακολούθησε την ταινία του σκηνοθέτη Γιάννη Σμαραγδή, η οποία ζωντανεύει στην οθόνη το έργο του κυβερνήτη της Ελλάδας, Ιωάννη Καποδίστρια.
Η ταινία ακολουθεί τον Ιωάννη Καποδίστρια από τη θητεία του, ως υπουργού Εξωτερικών του ρωσικού κράτους, δίπλα στον Τσάρο, έως και τον άδικο θάνατό του στην εκκλησία του Ναυπλίου το 1831. Αναφέρονται σημαντικά γεγονότα, όπως για παράδειγμα, η συντριβή του Ναπολέοντα το 1812, το Συνέδριο Εδραίωσης της Ανεξαρτησίας της Ελβετίας το 1813 και η Ελληνική Επανάσταση του 1821.
Στην ταινία δίνεται ιδιαίτερη έμφαση στον ηγετικό και ικανό διπλωματικό χαρακτήρα του Καποδίστρια. Αξίζει να αναγνωρίσουμε τα αξιοσημείωτα έργα που εκτέλεσε με πολύ επαγγελματικό τρόπο προς όφελος του ελληνικού κράτους. Αυτά τα χαρακτηριστικά τον κατέστησαν, όπως φαίνεται στην ταινία, πολύ αγαπητό από μεγάλη μερίδα του λαού αλλά και μισητό από μια μειοψηφία πολιτικών.
Από την ταινία φυσικά δεν λείπουν τα συναισθηματικά στοιχεία, όπως στην έναρξη του έργου, όπου διαβάζει το γράμμα από την αγαπημένη του Ρωξάνη, τη θερμή υποδοχή που δέχεται ο Καποδίστριας κατά την επίσκεψή του στη Βιέννη και την έναρξη της ελληνικής επανάστασης… Τονίζεται ο θρησκευτικός χαρακτήρας που κυριαρχούσε εκείνη την εποχή και γενικά υπάρχει καλή ισορροπία ανάμεσα στο σοβαρό ύφος που αρμόζει στην ταινία και τον συναισθηματισμό.
Και μια άλλη άποψη για την ταινία…
Πασιοπούλου Ανθή, Α3
Μολονότι η ταινία αυτή έχει σίγουρα καλές προθέσεις, δεν καταφέρνει να συγκινήσει τον θεατή, όσο θα περίμενε κανείς, δεδομένου ότι πρόκειται για μια βιογραφική ταινία ενός σπουδαίου αλλά τραγικού χαρακτήρα. Σε αρκετά σημεία η αφήγηση μοιάζει βιαστική και επιφανειακή, εφόσον περνά γρήγορα σημαντικά γεγονότα, χωρίς να δίνει σε αυτά την κατάλληλη έμφαση που απαιτείται.
Επιπλέον, αξίζει να σημειωθεί ότι οι διάλογοι μεταξύ των ηθοποιών ακούγονται κάπως “στημένοι” και αφύσικοι, δυσκολεύοντας τον θεατή να νιώσει πιο κοντά με τους χαρακτήρες, ενώ συχνά ο ρυθμός της ταινίας είναι αργός και κουραστικός. Παράλληλα, κάτι που προσωπικά θεώρησα εν μέρει ενοχλητικό και άξιο αναφοράς, είναι πως η ταινία παρουσιάζει τον Καποδίστρια ως έναν «άγιο» άνθρωπο και πολιτικό, χωρίς να αναδεικνύει αρκετά τις αδυναμίες του ή τα εσωτερικά του διλήμματα, κάτι που θα τον έκανε πιο ανθρώπινο και πιο αληθινό στα μάτια του κόσμου, ιδιαίτερα σε αυτά των νέων.
