- Κυρία Κουκούλη πότε και τι σας οδήγησε να επιλέξετε το επάγγελμα της καθηγήτριας;
«Πάντα θυμάμαι τον εαυτό μου να λέω ότι θέλω να γίνω νηπιαγωγός, γιατί η επαφή με τα παιδιά ήταν κάτι που μου άρεσε πολύ. Απλώς όταν πήγα στο γυμνάσιο και ήρθα σε επαφή με τα φιλολογικά μαθήματα, προσανατολίστηκα προς την κατεύθυνση των φιλολογικών μαθημάτων και άρα προς τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Και σήμερα, αν με ρωτήσεις, αν θα ήθελα να κάνω κάποιο άλλο επάγγελμα, θα σου έλεγα μόνο ότι θέλω να γίνω νηπιαγωγός. Οπότε είμαι πολύ προσανατολισμένη και συνειδητοποιημένη σε αυτό. Και ο λόγος είναι μόνο τα παιδιά.»
- Ποια θα λέγατε ότι είναι η μεγαλύτερη πρόκληση του επαγγέλματος σας;
«Θεωρώ ότι από τη στιγμή που περνάς την πόρτα του σχολείου πρέπει να είσαι τρία πράγματα. Πρέπει να είσαι ταυτόχρονα εκπαιδευτικός, παιδαγωγός και δημόσιος υπάλληλος και η αλήθεια είναι πως κάποιες φορές είναι δύσκολο να συμβαίνουν και τα τρία μαζί, γιατί είσαι ένας άνθρωπος. Αλλά πρέπει να το κάνεις. Η μεγαλύτερη πρόκληση, όμως, και για μένα το πιο ουσιαστικό, είναι το παιδαγωγικό κομμάτι, να έρχεσαι, δηλαδή, σε επαφή με τα παιδιά, να τα αφουγκράζεσαι και να τα στηρίζεις»
- Τι θα θέλατε στο τέλος κάθε σχολικής χρονιάς ένας μαθητής σας να έχει κρατήσει από εσάς;
«Θέλω τελειώνοντας ένα παιδί να μην θυμάται την Κουκούλη, γιατί έκανε πολύ καλά Αρχαία, αλλά γιατί κατάφερε να κάνει μια καλή συζήτηση ή γιατί κατάφερε κάπου να το επηρεάσει θετικά.
Όταν είχα πρωτοέρθει στην Αθήνα, ξεκίνησα κάνοντας φροντιστήρια και ιδιαίτερα. Μία από τις πρώτες μου μαθήτριες ήταν ένα κοριτσάκι που είχα ξεκινήσει να της κάνω μάθημα από την έκτη Δημοτικού μέχρι και το Λύκειο. Μετά από πολλά χρόνια, μου ήρθε ένα μήνυμα στο Messenger από τη συγκεκριμένη μαθήτρια, στο οποίο μου έγραφε ότι είχε γίνει δημοσιογράφος και μαμά και μου είπε δύο πράγματα που με συγκίνησαν πολύ «Κυρία, εσείς μπορεί να μην το έχετε καταλάβει, αλλά δεν ξέρετε πόσο επιδράσατε στο να γίνω δημοσιογράφος», και το δεύτερο που μου είπε ήταν «άντε να αναλάβετε και την κόρη μου!». Οπότε νομίζω ότι αυτό για μένα είναι το μεγαλύτερο παράσημο και όχι το πόσο καλή έκθεση θα μάθω στα παιδιά.»
- Από τι πιστεύετε πως πρέπει να χαρακτηρίζεται το περιβάλλον του σχολείου;
«Πιστεύω ότι το σχολείο θα πρέπει να είναι ένας χώρος στον οποίο θα νιώθουμε χαρούμενοι και ασφαλείς. Θυμάμαι, όταν δούλευα σε ένα ιδιωτικό σχολείο, ήταν ένα παιδάκι το οποίο ήταν πάρα πολύ συνεσταλμένο. Εμένα μου αρέσει πολύ να παρατηρώ τα παιδιά στην τάξη αλλά και στο διάλειμμα. Αυτό που παρατήρησα λοιπόν ήταν ότι καθόταν μόνο του σε μια γωνία της αυλής και χάζευε τα λουλούδια. Και θυμάμαι πως τότε σκέφτηκα ότι, αν ως μαμά συνειδητοποιούσα ποτέ ότι το παιδί μου έξι ώρες της ημέρας καθόταν μόνο του, θα ήταν η μεγαλύτερη δυστυχία της ζωής μου.
Θεωρώ, λοιπόν, ότι στο σχολείο κανείς δεν μπορεί να λειτουργεί εις βάρος κάποιου άλλου, καθώς περνάμε έξι ώρες την ημέρα σε αυτό και πρέπει να μπορούμε όλοι να νιώθουμε ασφάλεια.»
- Μου είπατε πως από μικρή ηλικία θέλατε να ακολουθήσετε αυτό το επάγγελμα. Το πώς το είχατε φανταστεί σε σύγκριση με την πραγματικότητα είχε μεγάλη απόκλιση;
«Όχι, γιατί για εμένα ο καθαριστικός παράγοντας ήταν πάντα τα παιδιά. Οι εποχές αλλάζουν. Αλλάζουν και τα θέλω των παιδιών και το πλαίσιο μέσα στο οποίο αυτά μεγαλώνουν. Αλλά τα παιδιά είναι πάντα παιδιά. Οπότε ο βασικός παράγοντας για μένα είναι ο ίδιος. Οι δυσκολίες του επαγγέλματός μου ήταν άλλες, να καταφέρω, δηλαδή, να δουλέψω σε σχολείο, κάτι που ήταν εξαρχής στόχος μου. Ακολουθώντας όμως μια πορεία από διαφορετικές μορφές εκπαίδευσης, είχα πάντοτε να πάρω και να μάθω πράγματα τα οποία με βοήθησαν και με βοηθούν στη δουλειά μου ακόμη. Σίγουρα, όμως, προσγειώνεσαι σε μια άλλη πραγματικότητα, από αυτή που μπορεί να φαντάζεσαι, στην οποία δεν είναι όλα ρόδινα.»
- Ποιες δεξιότητες χρειάζεται να έχει ένας καθηγητής για να διδάξει σε εφήβους;
«Χρειάζονται πολλές δεξιότητες. Θα ξεκινήσω από το πρώτο που θεωρώ πως είναι αυτονόητο. Ένας καθηγητής πρέπει να ξέρει τι θα διδάξει. Εάν μπεις μέσα στην τάξη και δεν ξέρεις τι να διδάξεις, η τάξη σε «έχει φάει ζωντανό». Άρα, σημαίνει ότι το δικό μας επάγγελμα είναι επάγγελμα που θέλει διαρκή προετοιμασία. Το δεύτερο και το σημαντικότερο είναι να αγαπάς τα παιδιά. Αν είσαι ένας μικρός «Ηρώδης» και σκέφτεσαι πότε θα βγω να τα «αφανίσω», δεν μπορείς να το κάνεις αυτό το επάγγελμα. Πιστεύω επίσης ότι πρέπει να έχεις υψηλή αυτοπεποίθηση και αυτογνωσία, να γνωρίζεις καλά τον εαυτό σου, να έχεις μια ισχυρή προσωπικότητα η οποία πατάει πολύ καλά στα πόδια της, για να ξέρεις πώς θα αντιμετωπίσεις την τάξη. Δεν έχεις να κάνεις με κάτι άψυχο, δεν έχεις να κάνεις με χαρτιά, έχεις να κάνεις με ανθρώπους οι οποίοι δεν είναι οι ίδιοι ποτέ. Ούτε από τη μία μέρα στην άλλη, ούτε καν από τη μία ώρα στην άλλη δεν είναι ίδιοι οι μαθητές. Άρα, θα πρέπει πρώτα να έχεις μια πολύ ισχυρή προσωπικότητα, γνωρίζοντας ποιος είσαι και τι θέλεις. Και κυρίως πώς να συμπεριφέρεσαι, δείχνοτας υπομονή και έχοντας κριτήριο την εξέλιξη των παιδιών. Εμένα αυτό με έχει βοηθήσει για να μπορώ να δείχνω σεβασμό, και χωρίς να νιώθω υποτιμητικά, γιατί μετά μπορώ και διεκδικώ και τον δικό τους σεβασμό και τις περισσότερες φορές το έχω πετύχει.»
- Η τεχνολογία πιστεύετε ότι έχει επηρεάσει το μάθημα σας και, αν ναι, με ποιόν τρόπο;
«Ναι, σίγουρα έχει επηρεάσει. Εγώ είμαι υπέρ της τεχνολογίας, θεωρώ ότι είναι πάρα πολύ βοηθητικό εργαλείο. Όμως, όπως και σε όλα τα πράγματα, θα πω το «μέτρον άριστον». Ναι, είναι πλέον σημαντικό κομμάτι της καθημερινότητας και του τρόπου ζωής μας αλλά πρέπει να υπάρχει και ένα μέτρο. Και από εμάς και από τα παιδιά. Σίγουρα, όμως, τα δεδομένα έχουν αλλάξει και πρέπει να προσαρμοστώ. Όταν ξεκίνησα να διδάσκω, έγραφα χειρόγραφες σημειώσεις, σήμερα δεν θα δώσω χειρόγραφες, θα χρησιμοποιήσω τον υπολογιστή. Τώρα μιλάω για κάτι πάρα πολύ απλό, αλλά ναι, η τεχνολογία με έχει βοηθήσει πάρα πολύ. Μου έχει αλλάξει τον τρόπο της διδασκαλίας μου αλλά και τον τρόπο που επικοινωνώ με τα παιδιά, όμως θα πρέπει να υπάρχουν όρια, όπως σε όλα τα πράγματα, γιατί αλλιώς το ακραίο δημιουργεί μια προβληματική κατάσταση.»
- Θα προτείνατε σε έναν μαθητή σας σήμερα να γίνει καθηγητής και, αν ναι, τι συμβουλή θα του δίνατε;
«Πολλές φορές με έχουν ρωτήσει τα παιδιά. Προτείνω να κάνουν αυτό που θέλουν, αλλά να γνωρίζουν και ποιο είναι το πλαίσιο μέσα στο οποίο θα το κάνουν. Ένα παιδί που θέλει να γίνει φιλόλογος, δεν θα το αποτρέψω, αλλά θα του πω και εμπειρικά ποιες είναι ακριβώς οι δυσκολίες και πώς τις έζησα εγώ. Θα του πω επίσης πώς είναι η κατάσταση σήμερα και θα τον παραπέμψω σε κάποιον που θα μπορεί να τον συμβουλέψει ίσως λίγο πιο αναλυτικά. Αλλά σε καμιά περίπτωση δεν θέλω να αποτρέψω κανένα παιδί. Αυτό το επάγγελμα που κάνουμε εμείς είναι ένα σπουδαίο επάγγελμα το οποίο δεν σε κάνει ποτέ να βαριέσαι, αν το αγαπάς. Αλλιώς θα είσαι δυστυχισμένος και θα περιμένεις πότε θα περάσουν τα χρόνια για να βγεις στη σύνταξη. Αν έπρεπε να το συμβουλέψω κάτι, θα ήταν να είναι σίγουρο πως αγαπάει τα παιδιά, γιατί με αυτά θα δουλεύει καθημερινά. Αν αγαπάει τα παιδιά, θα μπορέσει να το κάνει. Επίσης, είναι σημαντικό να γνωρίζει πως σε αυτό το επάγγελμα το διάβασμα και η επιμόρφωση δεν σταματάνε ποτέ!»
