Ποιος είπε ότι οι εξισώσεις και οι ρυθμοί ανήκουν σε διαφορετικούς κόσμους; Σε μια ξεχωριστή δημιουργική δραστηριότητα, οι μαθηματικές έννοιες άφησαν πίσω τους το αυστηρό τους ύφος και μεταμορφώθηκαν σε στίχους, γεμάτους φαντασία, έμπνευση και παιχνίδι με τις λέξεις.
Η ιδέα ήταν απλή αλλά ευρηματική: οι μαθητές κλήθηκαν να γράψουν στίχους χρησιμοποιώντας λέξεις και έννοιες από το μάθημα των Μαθηματικών. Η ευθεία, ο κύκλος, το άπειρο, οι πιθανότητες, τα κλάσματα, οι εξισώσεις, ακόμη και η παραγοντοποίηση, απέκτησαν άλλη διάσταση . Έγιναν υλικό ποιητικό, στοιχείο μιας αφήγησης που γεφυρώνει τη λογική με το συναίσθημα.
Κάποιοι στίχοι ήταν χιουμοριστικοί, άλλοι πιο φιλοσοφικοί ή τρυφεροί. Όλοι όμως είχαν κοινό παρονομαστή τη δημιουργικότητα και τη διάθεση για έκφραση. Τα μαθηματικά, από γλώσσα της ακρίβειας, μετατράπηκαν σε γλώσσα προσωπική και καλλιτεχνική, αποδεικνύοντας πως η σκέψη μπορεί να μετουσιωθεί σε τέχνη, όταν της δώσεις χώρο να ανθίσει.
Ήταν μια δραστηριότητα που έδειξε πως η μάθηση δεν χρειάζεται να είναι μονότονη ή προβλέψιμη. Αντίθετα, όταν η φαντασία και η δημιουργικότητα μπουν στην εξίσωση, τότε το αποτέλεσμα είναι μοναδικό. Και ίσως τελικά… η ποίηση και τα μαθηματικά να έχουν περισσότερα κοινά απ’ ό,τι φανταζόμασταν!
