Στο πλαίσιο του μαθήματος της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας οι μαθητές και οι μαθήτριες της Γ τάξης ήρθαν σε επαφή με σημαντικά έργα της ελληνικής Λογοτεχνίας. Με αφορμή την ανάγνωση και την ανάλυσή τους έγραψαν τα δικά τους ποιήματα αναδεικνύοντας τη δημιουργικότητα και τη φαντασία τους!
Με αφορμή τον «Θούριο» του Ρήγα Βελεστινλή δημιούργησαν τους δικούς σύγχρονους «Θούριους»:
Στο σχολείο μας πρήζουν
όλο ύλη μας δίνουν
και όταν σπίτι γυρνάω
φακές έχει να φάω!
Επίσης, οι γονείς μου
όλο με φροντιστήρια με πνίγουν
το πολύ διάβασμα με έχει κουράσει
μονάχα ένας καφές με έχει σώσει!
Γιώργος Νικηφόρος, Γ3
Έχουν αρχίσει οι γονείς,
«μα τι τον θες τον υπολογιστή;»
«Κάτσε παιδί μου διάβασε!
Μην τα αφήσεις τελευταία στιγμή!»
Δώσε του μετά και οι καθηγητές
«Σαν πολύ βλέπω να άργησες
Κοίτα μόνο έτσι να συνεχίσεις
και την εκδρομή βλέπω να αφήσεις»
Χαρά Θεού η επόμενη μέρα
και εμείς κλειδωμένοι μέσα
να συζητάμε για βροχή και αέρα.
Να, τη βλέπω!
Ο Πέτρος φωνάζει!
Ξάφνου η εκδρομή με την αστραπή πλησιάζει.
Και οι δυο μεριές έχουν βαλθεί
Το αριστείο να αποκτηθεί.
Μα τι να τα κάνουμε εμείς αυτά;
Είμαστε σκάλες μπροστά !
Εκ μέρους όλων των μαθητών
Εγώ εδώ ήρθα να ειπώ
Ένα αυτοσχέδιο ρητό
Με την ελπίδα πως θα γίνει κατανοητό.
Αφήστε μας λοιπόν να διασκεδάσουμε
να παίξουμε και να γελάσουμε.
Και αν επικρατεί γαλήνη
μια μέρα μέρα θα πλέουμε πέρα από τη Σελήνη.
Μαρία Μαρούγκα, Γ3
Δάσκαλε, θέλεις να πλάθεις ψυχές αλλά όμως έλεγες
εχθές.
Να διαβάζουμε και να μαθαίνουμε, υπάρχουν όμως πολλά
που δεν τα ξέρουμε
Πού θα μας χρησιμεύσουν και πόσα από αυτά
θα αντέξουν.
Πόσα θα αντέξουν μες στον χρόνο και πόσα μαθαίνουμε
με πόνο.
Με πόνο και γιατί
γιατί η ζωή είναι αυτή;
Μια ζωή με αδικίες,
οδύνη και αναξιοκρατίες..
Όλοι παίρνουν πτυχία
και μένουμε χωρίς εργασία.
Πόσοι νέοι είναι μορφωμένοι
και λένε ότι είναι απελπισμένοι;
Πτυχίο χωρίς δουλειά
είναι χειρότερο και από σκλαβιά.
Χαρά σε αυτόν που έμαθε και μπόρεσε
να καταλάβει πως το σχολείο
δεν είναι αστείο.
Είναι δρόμος διαρκής
Και πορεία προς το φως.
Κύριοι καθηγητές εσείς
που κάποτε υπήρξατε
μαθητές μπορείτε να
μας δείξετε τον δρόμο;
Να μας σηκώσετε ψηλά
Αφού πρώτα πατήσουμε γερά!
Φίλιππος Πανηγύρης
Ω παιδιά του κόσμου εμπρός,
μη σκύβετε το βλέμμα στους γονείς!
Η λευτεριά είναι φως
και μέσα σας το αίμα.
Μη ζείτε με τα «πρέπει» τους,
μην τρέμετε το λάθος,
το όνειρο γεννιέται εκεί
που λένε «δεν έχεις θάρρος».
Καλύτερα μια ώρα
με γέλιο και φωνή
παρά ζωή ολόκληρη
με καταπίεση γονική!
Ανδρέας Παλαιογεωργίου, Γ3
Επαναστατικός Ύμνος
Λοιπόν καθηγητές, δεν μπορώ πια άλλο!
Πρέπει να μας αφήνετε να λέμε κάτι παραπάνω,
γιατί κάθε φορά που γυρνάω στον διπλανό μου
μου λέτε να κοιτάω το τετράδιό μου.
Δε σας φτάνει στο σχολείο να λύνουμε ασκήσεις
Πρέπει και στο σπίτι να κάνουμε συναρτήσεις!
Και αυτό με τα διαγωνίσματα πρέπει να σταματήσει,
γιατί κάθε μήνα κανείς δεν μπορεί να τα ξοφλήσει!
Αυτά έχω να σας πω και τίποτε άλλο!
Απλά ότι θέλω πίσω το παλιό μας πλάνο!
Παναγιώτης Πανόπουλος
Εμπρός παιδιά σηκώστε φωνή
να ακουστεί σε όλη τη γη!
Δε θέλουμε άλλο σώπα και όχι
ούτε «θα δούμε» ούτε «ποτέ»!
Φωνή μικρή, μα δυνατή
σαν άνεμος που φέρνει αυγή.
Θα πούμε όσα η καρδιά ζητά
για έναν κόσμο που θα μας χωρά!
Καραγιάννης Κωνσταντίνος
Ελάτε να μιλήσουμε, χωρίς
πολλά ζυγίσματα,
να φύγουν από πάνω μας
των μεγάλων τα βαρίσματα!
Λόγια μικρά και δυνατά ,
σαν άνεμος που τρέχει
κι ό,τι μας πνίγει μέσα μας,
σιγά σιγά να φεύγει!
Ασημίνα Αποστολάκη
Ελάτε φίλοι, η γενιά
που ψάχνει φως μες στη σκιά,
να στήσουμε δικό μας βήμα
που θα μας πάει πιο πέρα από το κύμα
η σκέψη ας γίνει ανοιχτή
σαν άνεμος που δεν κρατεί
κι η φωνή μας ας υψωθεί
σαν άστρο που ποτέ δε σβήνει στη γη
Ελάτε, λοιπόν, όλοι μαζί
να δείξουμε πως η ζωή
ελευθερώνεται όταν πια
τολμάς να πεις τη δική σου καρδιά!
Ελισάβετ Δούκα , Γ1
Δε θέλω πια να σιωπώ
για όσα μέσα μου βαραίνουν.
Θέλω να λέω την αλήθειά μου
κι ας μην την καταλαβαίνουν.
Φίλοι, κι εσείς το ξέρετε
πως κάτι μέσα μας ζητά
να βρούμε χώρο να σταθούμε
χωρίς σκυμμένη τη ματιά.
Δεν ψάχνουμε καβγάδες
ούτε φωνές, ούτε θυμό
μα θέλουμε να μας ακούν
με βλέμμα καθαρό.
Κι αν η ζωή μας κλείνει
Σε δρόμους που δεν πάμε
Ας πούμε μια κουβέντα απλή
«Κι εμείς άνθρωποι είμαστε –
Θέλουμε να μιλάμε».
Κι έτσι μαζί ήρεμα με βήματα
θα φτιάξουμε το μέλλον μας
Στο φως και όχι στη σκιά.
Αγγελική Ζορμπά, Γ1
Ως πότε, συμμαθητές, θα είμαστε «φυτά»
Να έχουμε ασκήσεις, μαθήματα πολλά;
Να λύνουμε εξισώσεις χωρίς σταματημό
Και ρήματα να κλίνουμε σε κάθε αριθμό
Να δίνουμε εξετάσεις χωρίς προειδοποίηση
Και να ζητάνε ακόμα να γράφουμε και ποίηση;
Τι μας ωφελεί να ζούμε και να είμαστε παιδιά,
Οι καθηγητές μας ψήνουν κάθε ώρα στη φωτιά.
Λίγο πας να γελάσεις, σου λένε «σιωπή»
Και αν ρίχνεις και χαρτάκι, σίγουρη αποβολή!
Λόγο καλό ποτέ τους δε λένε στους γονείς,
Μας κάνουνε ρεζίλι σε όλους τους συγγενείς.
Είκοσι για να πάρεις, πρέπει να είσαι Θεός
Και ο τόνος της φωνής τους πάντα να είναι αυστηρός!
Ελάτε με έναν ζήλο σε τούτον τον καιρό,
Να κάνουμε τον όρκο επάνω στον σταυρό
«Θεέ μου, τη δεύτερη φορά που θα ΄ρθω για
να ζήσω έξω από το γυμνάσιο δε θα ξαναπατήσω»
Μαρία Πέππα, Γ3
