Με αφορμή την ανάγνωση του ποιήματος «Τα πάθη της βροχής» της Κικής Δημουλά μαθητές της Γ τάξης έγραψαν τα δικά τους ποιήματα σε μια προσπάθεια να εκφράσουν τα συναισθήματά τους !
Οι ραγισμένες καρδιές δεν κάνουν θόρυβο
σπάνε σιωπηλά. Κρατάνε μέσα τους
λέξεις που δεν ειπώθηκαν και όνειρα
που έμειναν μισά σαν βράδυ.
Στα μάτια αυτών με τις ραγισμένες
καρδιές καθρεφτίζεται το «γιατί» και
ένα «αν» που δεν βρήκε ποτέ απάντηση.
Χαμογελάνε μα μέσα τους φυσάει καταιγίδα,
μια θάλασσα βαθιά γεμάτη απόσταση.
Μα όσο κι αν πονάνε, δε σταματούν
να ελπίσουν, σε ένα φως μικρό σε μια
νέα αρχή. Γιατί οι πιο δυνατές καρδιές
είναι εκείνες που έσπασαν…μα έμαθαν
να χτυπούν από την αρχή.
Κατερίνα Αργυρού
Η χάρη μου
Μόνο εσύ με ακούς, με νιώθεις
Όχι ο ηλιόλουστος ήλιος
που οι ακτίνες του ακουμπούν τρυφερά
το ηλιόλουστο πρόσωπό του
Όχι το φωτεινό φεγγάρι
που παίζει κρυφτό με
τα αστέρια και το μισό του ταίρι
Αλλά εσύ η βροχή
Με ακούς να σου μιλώ για εκείνον
Εγώ είμαι σαν τον ήλιο που ποθώ
να τον χαϊδέψω στο πρόσωπο
Εγώ είμαι σαν το φεγγάρι που κρύβομαι
μην καταλάβει ότι ακόμα …
που βαδίζω… που πάω…
Μόνο εσύ με ακούς, με νιώθεις
Εκείνος είναι ο Αυγερινός μου,
το αστέρι της ζωής μου…
Πρόσεχέ τον…
Είσαι η μόνη που μπορεί να τον
κοιμίσει γλυκά.
Αφού δεν μπορώ εγώ, κάντο εσύ
Για χάρη μου , βροχή μου
Με εγκατέλειψε αλλά δεν πειράζει
Εγώ τον αγαπώ…Θέλω να έχει
έναν γλυκό ύπνο και απονήρευτο
χωρίς τη σκέψη της
Είμαι εγωίστρια
Το ξέρω
Αλλά τον αγαπώ…
