ΖΩΡΖ  ΣΑΡΗ  «ΤΑ ΓΕΝΕΘΛΙΑ»

Την Τριτη 5 Μαίου , την τρίτη διδακτική ώρα και στην αίθουσα του τμήματος Β2, σε συνεργασία με το Τμήμα Β3, πραγματοποιήθηκε η βιβλιοπαρουσίαση του μυθιστορήματος της Ζωρζ Σαρή με τίτλο «Τα γενέθλια». Το βιβλίο είχε ανατεθεί για ανάγνωση και επεξεργασία στους μαθητές Κοπίτα Κωνσταντίνα και Μακίσθη Ιωάννη. Οι μαθητές διάβασαν το βιβλίο και ακολούθησε μια σύντομη γραπτή εργασία τους για ερωτήματα σχετικά με τους προβληματισμούς και τα χαρακτηριστικά του έργου. Η συνεργασία τους κατέληξε σε μια παρουσίαση υπό την επίβλεψη και καθοδήγηση των εκπαιδευτικών (Σκουρή Μαρία και Ντάκου Αικατερίνη ΠΕ02).

Στο μεταξύ μαθητές από το Τμήμα Β3 είχαν ετοιμάσει ένα σύντομο βίντεο που αφορά στα ιστορικά γεγονότα γύρω από τα οποία διαδραματίζεται η ιστορία του βιβλίου και είναι μια επισκόπηση των γεγονότων της δικτατορίας και της εξέγερσης του Πολυτεχνείου.

Κατά την παρουσίαση του βιβλίου οι μαθητές γνώρισαν τη συγγραφέα και είχαν την ευκαιρία να δουν τα περισσότερα από τα βιβλία της και παρακολούθησαν την υπόθεσή του αλλά και την εποχή στην οποία αναφέρεται.

Στη συνέχεια ακολούθησε εποικοδομητικός διάλογος μεταξύ των μαθητών/τριών , των εκπαιδευτικών και της Διευθύντριας κ. Παπακωνσταντίνου Ευαγγελίας, εκφράστηκαν προβληματισμοί για την πολιτική κατάσταση της εποχής, τη δημοκρατία και την αξία της, τις μεθόδους καταστολής των ολοκληρωτικών καθεστώτων, τα συνθήματα της νεανικής εξέγερσης, την αξία της μόρφωσης αλλά και τη σχέση ιστορικής γνώσης και λογοτεχνίας.

Ξεκίνησε και φέτος ο κύκλος των Βιβλιοπαρουσιάσεων στο σχολείο μας. Μαθητές της Γ΄ Γυμνασίου διάβασαν και παρουσίασαν στους συμμαθητές τους λογοτεχνία με φόντο τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Το μυθιστόρημα «Δύο Στόματα» της Κατερίνας Δημόκα, με κεντρικό θέμα το Ολοκαύτωμα του Διστόμου στη Βοιωτία ενέπνευσε για άλλη μια φορά τους μαθητές μας. Η συνεργασία του Γ. Λασπίτη (Γ3), του Γ. Στρατήγη (Γ4) και του Π. Τσιρώνη (Γ4) τους έδωσε την ευκαιρία να συνδυάσουν τις δυνατότητες που προσφέρουν τα ψηφιακά εργαλεία με την αξία ενός λογοτεχνικού έργου που απευθύνεται στους σύγχρονους εφήβους και τους προβληματίζει σχετικά με τη στάση τους απέναντι στην Ιστορία.

Δημιούργησαν από κοινού μια εξαιρετική ψηφιακή παρουσίαση την οποία υποστήριξαν με τόση επάρκεια, ώστε κινητοποίησαν τους συμμαθητές τους να εκφράσουν σκέψεις, να ανταλλάξουν απόψεις, να μιλήσουν τόσο για την Ιστορία όσο και τις ανθρώπινες ιστορίες…

Κρατώντας τις καλύτερες εντυπώσεις από αυτήν τη συνάντηση, περιμένουμε με αγωνία τους επόμενους που θα παραλάβουν τη σκυτάλη για το επόμενο βιβλίο..

Θυμάστε την πρώτη μέρα που μπήκαμε σε αυτό το προαύλιο;

Ως γονείς, θυμάστε το άγχος για εμάς; το αν θα βρούμε φίλους.. το αν θα τα καταφέρουμε.. το αν θα μας αρέσει.. Άγχος που είχατε για τόσα πράγματα.. και που ίσως δεν έχετε ποτέ ξεστομίσει.

Όσο για εμάς τους μαθητές, το γεγονός ότι το βιώσαμε υποκειμενικά, μας οδηγεί στο συμπέρασμα πως, αν και όλα φαινόντουσαν τόσο υπερβολικά και διαφορετικά στην αρχή: καινούργια πρόσωπα, καινούργιοι καθηγητές, καινούργιο περιβάλλον, όλα τόσο διαφορετικά από αυτό που ξέραμε….

Όμως τώρα… Τρία χρόνια μετά..

Αλλά αντίθετα την επιβεβαίωση…Άλλη μια σχολική χρονιά έφτασε στο τέλος της, χωρίς σχεδόν να καταλάβουμε πως είναι η τελευταία χρονιά μας στο Γυμνάσιο. Όλοι εμείς λοιπόν σκεφτόμασταν το ίδιο από εκείνη την μακρινή πρώτη μας μέρα:

Και βέβαια όταν πρωτοξεκινήσαμε στο Γυμνάσιο, το μόνο που δεν περιμέναμε ήταν να φτάναμε στο σημείο που θα λέγαμε «πότε τέλειωσε;».

Θυμάμαι.. κι όταν είμασταν ακόμη πιο μικροί το γυμνάσιο μας φάνταζε πάντοτε ως κάτι το μυστήριο, κι όμως ταυτοχρόνως υπέροχο, που περιμέναμε να ζήσουμε.

Έτσι, η πρώτη μέρα κάθε σχολικής μας χρονιάς:

είχε ένα τελείως διαφορετικό αίσθημα από την προηγούμενη. Κάτι πιο διαφορετικό, πιο καινούργιο, και συνάμα πιο νοσταλγικό.

Το γυμνάσιο αποτέλεσε και είναι μοναδική εμπειρία για όλους μας. Γνωρίσαμε καινούργια πρόσωπα, βρήκαμε παλιούς φίλους, αλλά και ίσως είδαμε, κάποιες φορές, πώς είναι να είσαι μόνος… Όλα αυτά είχαν έναν σκοπό: να μας πλάσουν ως ανθρώπους.

ΚΑΙ Βέβαια, όλα αυτά δεν θα τα είχαμε γνωρίσει χωρίς τους καθηγητές μας. Αυτοί, εξάλλου, είναι και ο λόγος που όλα έγιναν με αυτόν τον τρόπο. Είναι σχεδόν σαν μια αρμονία, που αν την ακούσεις ως ξεχωριστά κομμάτια, φαντάζει κάπως λάθος, όμως στο σύνολο είναι πραγματικά μοναδικό.

Όσα και να λέμε για αυτούς, όσο και να μην μπορούσαμε να συνυπάρξουμε μαζί τους, ό,τι κι αν γινόταν, όλοι ξέρουμε πως δεν θα ήμασταν αυτοί που ήμαστε χωρίς αυτούς, και ότι θα μας λείψουν κατά βάθος. Για αυτόν το λόγο, τους χρωστάμε ένα ευχαριστώ, όχι μόνο γιατί μας δίδαξαν πράγματα, αλλά γιατί είδαμε, ανακαλύψαμε μέσα από αυτή τη διάδραση έστω και ένα μικρό κομμάτι του εαυτού μας χάρη σε αυτούς.

Στην κορυφή όλων αυτών, δεν μπορούμε να εξαιρέσουμε την διευθύντριά μας. Μαζί με εμάς, τελειώνει και το δικό της κεφάλαιο στο γυμνάσιο Μάνδρας, έπειτα από αρκετά χρόνια στο σχολείο μας και κοντά σε τόσους πολλούς μαθητές όλα αυτά τα χρόνια.

Μας κράτησε κοντά της και μας βοήθησε σε κάθε δύσκολη στιγμή μας εντός του σχολείου, με τον δικό της μοναδικό τρόπο. Παρόλο που πολλοί από εμάς θα έχουμε τις ενστάσεις μας για αυτό, όλοι ξέρουμε πως το Γυμνάσιο δεν θα ήταν το ίδιο χωρίς αυτήν, και τώρα που θα την αποχωριστούμε, που την αποχωριζόμαστε..

Κλείνοντας, ας κοιτάξουμε για μια τελευταία φορά αυτό το προαύλιο. Μαζί με όλα τα μαθήματα του προγράμματος, διδαχτήκαμε να ονειρευόμαστε, να ελπίζουμε, και να προχωράμε μπροστά σε όλη μας την ζωή. Από σήμερα, ξεκινάει ο δρόμος προς αυτήν την ζωή. Όπως είπε και ο Ανατόλ Φρανς: «Για να καταφέρουμε μεγάλα πράγματα, δεν πρέπει μόνο να δρούμε, αλλά και να ονειρευόμαστε. Όχι μόνο να σχεδιάζουμε, αλλά και να πιστεύουμε».

Το Λύκειο μας περιμένει και είμαστε έτοιμοι να περάσουμε στο επόμενο αυτό βήμα, να ανεβούμε στο καινούριο μας σκαλί, με όσα μάθαμε και βιώσαμε στην καρδιά και το μυαλό μας.

Ο χειμώνας είχε μπει για τα καλά και η πόλη μύριζε κανέλα, γαρίφαλο και Χριστούγεννα. Η Άννα περπατούσε στον ίδιο δρόμο που περπατούσαν μαζί πριν από λίγους μήνες, τότε που όλα έμοιαζαν πιο απλά. Τώρα κάθε βιτρίνα τής θύμιζε κάτι που είχε χαθεί.

Ο Μάριος είχε φύγει ξαφνικά. Όχι με καβγά, όχι με φωνές, αλλά ε μια απόφαση που δεν ειπώθηκε ποτέ. «Ίσως δεν είναι η σωστή στιγμή», είχε πει. Αυτή η φράση είχε μείνει να αιωρείται ανάμεσά τους.

Από τότε η Άννα ζούσε με αναμνήσεις και ανείπωτες λέξεις. Θυμόταν τις μικρές στιγμές περισσότερο από όλα. Τα βλέμματα που συναντιούνταν χωρίς λόγο, τα μηνύματα αργά το βράδυ, τις βόλτες που κρατούσαν περισσότερο από όσο έπρεπε γιατί κανείς δεν ήθελε να πει πρώτος «αντίο». Δεν ήταν μια σχέση γεμάτη υποσχέσεις, ήταν όμως αληθινή.

Καθώς πλησίαζαν τα Χριστούγεννα, η Άννα ένιωθε πως ο κόσμος γύρω της γιόρταζε άτι στο οποίο δεν ανήκε πια. Οι άνθρωποι γελούσαν, κρατούσαν χέρια, έκαναν σχέδια. Εκείνη κρατούσε μόνο μια ανάμνηση: τη μέρα που ο Μάριος της είχε χαρίσει ένα μικρό σημειωματάριο. «Για να γράφεις όσα δεν λες», της είχε πει.

Το βράδυ της παραμονής, η Άννα άνοιξε εκείνο το σημειωματάριο για πρώτη φορά έπειτα από καιρό. Οι σελίδες ήταν γεμάτες σκέψεις, συναισθήματα, φόβους, ελπίδες. Και κάπου ανάμεσα στις λέξεις συνειδητοποίησε κάτι που δεν είχε τολμήσει να παραδεχτεί: δεν πονούσε επειδή τελείωσε, αλλά επειδή άξιζε.

Βγήκε έξω για να πάρει αέρα. Το κρύο της έκοβε την ανάσα, αλλά την κρατούσε ξύπνια.  Στην πλατεία, ανάμεσα σε φώτα και σκιές, τον είδε. Ο Μάριος στεκόταν εκεί, σαν να είχε παγώσει στο χρόνο. Για μια στιγμή σκέφτηκε πως ήταν φαντασία. Τα βλέμματά τους συναντήθηκαν. Δεν χαμογέλασαν αμέσως. Υπήρχε ακόμα δισταγμός, φόβος, όλα όσα δεν είχαν ειπωθεί.

Εκείνος έκανε πρώτος ένα βήμα. «Δεν ήξερα αν έπρεπε να σου μιλήσω», είπε. «Ούτε εγώ», απάντησε εκείνη. Δεν χρειάστηκαν εξηγήσεις. Μόνο θάρρος και ειλικρίνεια. Δεν υποσχέθηκαν τίποτα, δεν μίλησαν για το μέλλον. Μίλησαν μόνο για το παρόν, για το πώς ένιωσαν, για ό,τι φοβήθηκαν. Και αυτό ήταν αρκετό.

¨Όταν χωρίστηκαν ξανά, δεν ένιωθαν πια το ίδιο βάρος. Ίσως να μην ήταν γραφτό να είναι μαζί. Ίσως όμως να ήταν γραφτό να συναντηθούν για να μάθουν τι σημαίνει να αγαπάς αληθινά, έστω και για λίγο. Η Άννα γύρισε σπίτι και άφησε το σημειωματάριο κάτω από το δέντρο.

Εκείνο το βράδυ κατάλαβε πως κάποιες σχέσεις δεν τελειώνουν άσχημα. Τελειώνουν αφήνοντας κάτι πολύτιμο: τη δύναμη να συνεχίζεις έχοντας αγαπήσει.

ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΜΑΡΟΥΓΚΑ  «Το πνεύμα των Χριστουγέννων»

Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένα 17χρονο ορφανό αγόρι. Τον λέγανε Γκριντς αλλά δεν ήταν σαν αυτόν που όλοι έχουμε στη φαντασία μας. Όχι, για την ακρίβεια ο Γκριντς ήταν το πιο ευγενικό αγόρι σε όλο το χωριό και αγαπούσε τα Χριστούγεννα, μα κανένας δεν τον συμπαθούσε για κάποιον λόγο.

Δύο μέρες πριν από τα Χριστούγεννα, ο Γκριντς είχε πάει στη μικρή αγορά. Βλέπετε, βρήκε μερικά λεφτά στην τσέπη του και πήγε να αγοράσει να φάει κάτι. Τις περισσότερες μέρες έμενε νηστικός, επειδή δεν είχε ούτε λεφτά, ούτε σπίτι για ζεστασιά, ούτε καλά ρούχα. Όλοι τον μισούσαν και δεν του φέρονταν καλά, όπως τώρα.

Κάποια παιδιά, λίγο μεγαλύτεροί του, ήρθαν

-Ε, Γκριντς! Έλα εδώ! Είπε ο πιο μεγαλόσωμος.

Ο Γκριντς προσπάθησε να τον αγνοήσει, μα το μεγάλο αγόρι, ο Ντάνιελ, τον έπιασε και του έριξε τρικλοποδιά.

-Α, ρε φίλε! Τι θέλετε πάλι; Είπε αναστατωμένο το πεσμένο παιδί.

- Όχοοου! Για δείτε εδώ! Έχει και θάρρος! Όχι για πολύ, είπε ο Νταν, ενώ τον κλότσησε στο στομάχι, όσο ο Γκριντς προσπαθούσε να σηκωθεί.

Ο Γκριντς έπεσε ξανά και τα λίγα λεφτά που είχε γλίστρησαν από το χέρι του.

-Κοιτάξτε, τι είναι αυτό! Πέντε ΕΥΡΩ; Ευχαριστώ και είχα αρχίσει να πεινώ, είπε κοροϊδευτικά ο Πέτρος, ενώ πήρε το πεντάευρω.

-Έι! Δεν μπορείς να τα πάρεις, είναι δικά μου! Φώναξε ο Γκριντς.

Ο Ντάνιελ του έριξε κλοτσιά και η μύτη του κοκαλιάρικου αγοριού άρχισε να βγάζει αίμα.

-Σκάσε, φρικιό! Του ούρλιαξε ο Νταν και του έριξε μπουνιά στην κοιλιά.

Το μικρότερο αγόρι ήταν στο πάτωμα και πάλευε με τον εαυτό του να μη βγάλει δάκρυα. Τα τρία αγόρια άρχισαν να γελάνε και έφυγαν.

Ο Γκριντς σηκώθηκε και άκουσε το στομάχι του να γουργουρίζει. Ξαφνιάστηκε διότι δεν ήξερε ότι πεινά, είχε να φάει κάτι δύο εβδομάδες τώρα και είχε σταματήσει να νιώθει την πείνα, για την ακρίβεια δεν ένιωθε τίποτα.

Την ημέρα των Χριστουγέννων όλοι ήταν σπίτια τους με την οικογένειά τους, όχι ο Γκριντς όμως, δεν είχε οικογένεια. Εκείνη τη νύχτα δεν ένιωθε καλά. Είχε να φάει τόσο καιρό. Ήξερε πως η ώρα του ήρθε. Εκεί ακριβώς το καημένο αγόρι ξεψύχησε. Δεν είναι σαν το κοριτσάκι με τα σπίρτα. Οι πολίτες δεν ένιωθαν χάλια, γέλαγαν και χτύπαγαν το χλομό σώμα του 17χρονου παιδιού.

Ο Γκριντς έκλαιγε, ενώ τους έβλεπε από τον παράδεισο, αυτό που δεν περίμενε όμως είναι μια λάμψη, όχι σώμα, όχι μορφή. Απλά φως, του ψιθύρισε στο αυτί.

-Γκριντς… Θέλεις εκδίκηση, έτσι δεν είναι; Θα σε βοηθήσω, δεν είναι ωραίο αυτό που σου έκαναν.

Ο Γκριντς συμφώνησε και η λάμψη του είπε: «Δες κάτω».

Όταν κοίταξε, είδε αστραπές και έναν ανεμοστρόβιλο. Χαλάζι έπεφτε και η θερμοκρασία ήταν χαμηλή. Τα σπίτια γκρεμίστηκαν και πολλοί πέθαναν.

Τότε ο Γκριντς εμφανίστηκε μπροστά τους. Όλοι τον κοίταξαν με τρόμο. Η κακοκαιρία σταμάτησε και ο Γκριντς εξαφανιζόταν αργά αργά. Όλοι υποκλίθηκαν και τους ψιθύρισε:

-Αυτά είναι τα πιο αξέχαστα Χριστούγεννα, ε;

Τους χαμογέλασε κι έφυγε στον παράδεισο.

Κανένας δεν ξαναμίλησε με άσχημα λόγια για τον Γκριντς, για την ακρίβεια του έφτιαξαν άγαλμα και τον αποκαλούσαν το πνεύμα των Χριστουγέννων. Από τότε ποτέ δεν είχε ξανά κακοκαιρία.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΑΣΠΙΤΗΣ – Γ3  «Γιατί αγαπώ τα Χριστούγεννα!»

Η ιστορία μάς ταξιδεύει στην Οκλαχόμα. Εκεί ζει ένας εσωστρεφής νεαρός, ο Μάικ. Διασκεδαστικός, ρομαντικός και καλόκαρδος, έχοντας ως συνήθεια να γράφει ασταμάτητα το οτιδήποτε, οπουδήποτε. Αν και λατρεύεται από τους πάντες, θα έχει πάντα για καλύτερό του φίλο ένα μικρό, μαύρο τετράδιο. Αυτό το αναθεματισμένο παλιο-ημερολόγιο έχει ως εκνευριστική συνήθεια να μην τελειώνει ποτέ. Ο Μάικ, πριν από τρία χρόνια, στις 25 Δεκεμβρίου, είχε συνηθίσει αν κλείνεται στον εαυτό του. Δηλαδή σαν πλάκα ούτε ο τετράγωνος κολλητός του δεν ξέρει το γιατί.

Μέχρι που το βράδυ της 24ης του έρχεται ως επιφοίτηση κάτι που σε άλλη ζωή δεν θα έκανε ποτέ: να ανοίξει την καρδιά του. Είχε μόλις γυρίσει από ένα παθιασμένο πάρτι που διοργάνωσε η τάξη του, με τη μητέρα και τα αδέλφια του να έχουν φύγει ξεχωριστές βόλτες. Έχοντας λοιπόν ξεφορτωθεί τους πάντες, βουτά το στυλό που έχει πάντα στην τσέπη του καλού-κακού, ανοίγει το ημερολόγιό του για εκατομμυριοστή φορά και ξεκινά μια εντελώς γεμάτη αναμνήσεις ιστορία λέγοντας για την κρυφή αγάπη που έχει για τα Χριστούγεννα.

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Ξέρεις ότι πάλι είμαι εγώ. Δυστυχώς, θα πρέπει να με υποστείς ξανά. Ναι, πήγα στο πάρτι, σου το έκανα το χατίρι. Σου έχω τρελά νέα, αλλά μη φανταστείς το χειρότερο ως συνήθως. Το κλίμα ήταν σούπερ, κατάφερα επιτέλους να φύγω από τη μαυρίλα των γιορτών. Και μεταξύ μας, την ώρα που όλοι χορεύαμε το Gpt low του Λιλ Τζον, εγώ και η Έμμα φιληθήκαμε. Πιστεύω πως μια τέτοια νύχτα την άξιζα, δεν νομίζεις; Και αφού η μέρα πλησιάζει στο τέλος της, θεωρώ ότι πρέπει να κάνω κάτι που έπρεπε να είχα κάνει εδώ και καιρό. Να εξηγήσω επιτέλους γιατί αισθάνομαι τόσο χάλια παραμονή Χριστουγέννων. Αλλά θέλω να μου υποσχεθείς κάτι: πως, κάθε φορά που θα εξηγώ ένα στραβό της παραμονής αυτής, εσύ θα συγκρατείς πως εγώ δεν αγαπώ τα Χριστούγεννα. Τα ΛΑΤΡΕΥΩ. Δεν τα λατρεύω μόνο γιατί είναι μια χαρούμενη και γιορτινή περίοδος. Αλλά και για κάτι άλλο που θα πω στο τέλος.

Υπάρχουν πέντε λόγοι που εξηγούν την ψυχολογία μου. Στο Νο 5 κάθε Χριστούγεννα και 4 Ιουλίου η εντελώς «φυσιολογική» οικογένειά μου αποκαλύπτει την καλά κρυμμένη τρέλα της σε κάθε συνάντηση. Από πού να ξεκινήσω; Μα φυσικά από τη μάνα μου, την Miss “Please, όχι άλλη τσιρίδα». Πολλοί πιστεύουν  πως η Ολίβια Σπένσερ είναι απλώς μια ταπεινή δασκάλα – επαγγελματίας φωτογράφος. Αμ δε!!!

Σίγουρα η μητέρα μου είναι μοναδική, αυστηρή, γκρινιάρα, παράξενη και εντελώς συντηρητική και με εμένα και με τα αδέλφια μου. Δεν καταλάβαινα αρκετό καιρό αν είναι φωτογράφος ή λοχίας. Το σίγουρο είναι πως, αν η πειθαρχία είχε πρόσωπο, η μαμά θα ήταν σίγουρα εκεί καρφιτσωμένη. Ως άλλο παράδειγμα κάθε θείος – θεία, παππούς – γιαγιά, ξαδέλφια και ό,τι άλλο ζει, περπατά και κάθεται στο οικογενειακό τραπέζι, κάθε φορά, ξεκινά πάτα για κάτι ασήμαντο μια αλληλουχία παρεξηγήσεων και λογομαχιών. Ειλικρινά, έχεις δει πουθενά να πετιέται η γαλοπούλα στα μούτρα κάποιας θείας λέγοντας «Ουίίί»; Όπως τα λέω. Σκέτη τρέλα!

Νούμερο 4: Κατάρα το να έχεις αδέλφια. Καλά, όχι πάντα. Σίγουρα όμως δεν βοηθά το να είναι μικρότερά σου. Κάποιος θα μπορούσε να πει ότι καλώς γκρινιάζω. Αλλά για πες μου, μπορείς να ξέρεις πώς είναι ο κάφρος αδελφός και η ψωνισμένη αδελφή να τα έχουν με τα παιδιά  των δίπλα και εσύ να μένεις σαν την καλαμιά στον κάμπο; Όχι!, εγώ όμως; Μπορώ. Απλώς, για να το ξεκαθαρίσουμε, εγώ δεν μισώ τ’ αδέλφια μου. Τα αγαπώ όσο τίποτα στον κόσμο. Το θέμα είναι πως σε πιάνει ζήλια που σε μια γιορτή αυτοί έρχονται ζευγαρωμένοι κι εσύ νιώθεις σαν τη μύγα μέσ’ στο γάλα. Δεν ξέρω αν μετά το φιλί μου με την Έμμα βοηθά σε αυτό το πρόβλημα, απλά η υπομονή απέναντι σε κάποια γελάκια τελείωσε.

Τώρα  που φτάσαμε στο Νούμερο 3, θέλω να είσαι  έτοιμος για λίγο συναισθηματισμό . Απλά ενημερώνω.

Είναι πολύ χαλαρωτικές οι χριστουγεννιάτικες βραδιές. Προκαλούν ηρεμία, θαλπωρή και 100% ρομάντζο. Θα σου αναφέρω μια περίπτωση που έγινε τα περυσινά Χριστούγεννα, διότι με πονά ακόμα και τώρα. Πριν γνωρίσω την Έμμα, είχα γνωρίσει την Κάρολ . Εντελώς όμορφη, δυναμική και πάρα πολύ καλή στα φιλιά. Είχαμε γνωριστεί σε ένα μαθηματικό πρόγραμμα, ως «συνάδελφοι». Αρχίσαμε να βγαίνουμε για αρκετό καιρό, μέχρι που οι δυο μας φιληθήκαμε ένα βράδυ στο κεντρικό πάρκο της πόλης;, προτού φύγει για το σπίτι της. Ήμουν τρελά χαρούμενος, μέχρι που η ημέρα των Χριστουγέννων μού τα διέλυσε όλα. Καθώς έβγαινα για να τη βρω, τη βλέπω αγκαλιά με τον Ντέρεκ, τον αρχηγό της ομάδας μπάσκετ. Τελικά αν η γκαντεμιά είχε πρόσωπο, μετά λύπης μου θα έβαζα το δικό μου.

Το νούμερο 2 και το νούμερο 1 είναι ολόιδια στο θέμα. Αφορούν….τον πατέρα μου. Έναν άνθρωπο που πριν 3 χρόνια νόμιζα πως δε θα τον έχανα ξαφνικά εξαιτίας του διαζυγίου του με την μητέρα μου. Έναν άνθρωπο που αγαπούσα πάρα πολύ, που ήταν εκεί για να με ξυπνήσει στα δύσκολα και ήταν πρότυπο για εμένα. Ε λοιπόν, αυτός ο άνθρωπος πριν από 3 χρόνια, την ώρα που μπήκαν τα Χριστούγεννα στη ζωή μας, σκοτώθηκε σε τροχαίο από σύγκρουση φορτηγού. Ούτε καν θυμάμαι πόσο έκλαψα που τον έχασα. Το μόνο που θυμάμαι είναι η αγκαλιά του, που έκανε διαγραφή σε όλα τα προβλήματα του σύμπαντος.

Ξέρω, ξέρω…Έγινα υπερβολικά δραματικός. Όμως, αν θυμάσαι, σου ζήτησα να κρατήσεις το κομμάτι που λέω πόσο λατρεύω τα Χριστούγεννα. Διότι όλα αυτά συνέβησαν και συμβαίνουν για έναν μόνο λόγο: για να εκτιμήσω την αγάπη που αποδεχόμουν από όλη αυτή την τρέλα, όλη αυτήν τη ζήλεια και όλη αυτή την τραγωδία. Γιατί, κάθε φορά που κάποιος απ΄το σόι νιώθει ότι ήρθε η ώρα της συγγνώμης, με μαγικό τρόπο η οικογένεια δίνει γέλιο, αστεία, χαρά και αγάπη σε όσους την περιβάλλουν.

Γιατί εγώ, από κάθε πείραγμα που λαμβάνω από τον Όλιβερ και τη Σάντρα, λαμβάνω και ένα μεγάλο αδελφικό like. Καταλαβαίνω ότι ως μεγάλος/η αδερφός/ή, είναι ανυπόφορη η ζωή χωρίς ένα μικρό αδελφάκι. Ποιον θα τσαντίσεις, ποιον θα νευριάσεις, ποιον θα στηρίξεις και ποιον θα προστατεύσεις όταν χρειαστεί; Μα φυσικά, τον μικρό αδερφούλη.

Ο μπαμπάς μου είπε κάποτε: Η ζωή δεν ξεκινά όπως θέλουμε. Συνεχίζει όμως όπως εμείς γουστάρουμε. Όλο αυτό συμβαίνει και θα συμβαίνει πάντα μόνο όταν θα υπάρχει αγάπη. Ας κάνουμε λοιπόν με αυτό το μήνυμα, την αγάπη μήνυμα στην θλίψη, στο μίσος, σε ό,τι κρατά τους ανθρώπους χώρια.

Κοιτάζω τώρα το ρολόι και η ώρα είναι 23:58. Σε 2 λεπτά τα Χριστούγεννα ξεκινούν. Ξέρω ότι ίσως είναι σκληρό, μα μόνο έτσι μπορεί να γίνει. Μόλις η ώρα γίνει 00:00, θα πρέπει εμείς οι δύο να σταματήσουμε να μιλάμε. Πρέπει να προχωρήσω, δυστυχώς ήρθε ο καιρός να σε τελειώσω.

Έμεινε μόνο ένα λεπτό. Να ξέρεις πως θα σε έχω πάντα κοντά στην καρδιά μου, για εμένα μόλις πω τη γνωστή σε όλους φράση θα επιβεβαιώσω πως θα είσαι για πάντα ο καλύτερος μου φίλος. Σε αγαπώ πολύ και  σε ευχαριστώ που ήσουν εκεί, όποτε σε ήθελα.

Καλά Χριστούγεννα, παλιόφιλε.

Έτσι ο Μάικ, κλείνοντας τον κολλητό του, κλείνει και ένα μαύρο κουτί αναμνήσεων που χαλούσε αυτές τις τόσο όμορφες μέρες. Τα Χριστούγεννα φωτίζουν όμορφα με όμορφη ομορφιά και με σίγουρη αγάπη. Αυτήν την αγάπη, δεν μπόρεσε κάποτε ο Μάικ να τη λάβει, μα όχι πια. Να γιατί σε αυτό το σημείο κολλάει το : Τελικά, όλοι αγαπούν τα Χριστούγεννα.

Κάθε βράδυ μια σκέψη, μια αναπνοή

από εσένα.

Μόνο το μαξιλάρι ξέρει το κλάμα, τον αναστεναγμό.

ένας σύνδεσμος μεταξύ μας.

Αν είχε στόμα, θα σε φώναζε και εκείνο

να έρθεις κοντά μου.

Τα όνειρά μου μαζί σου, αγάπη μου, εκείνο τα ξέρει.

Το κλάμα που έγινε κηλίδες πάνω του ανεξίτηλες

εκείνη την ημέρα.

Και όλες τις νύχτες μας μαζί, ερωτευμένοι…

Το χέρι πάνω στο χέρι

Το πόδι πάνω στο πόδι

Το σώμα πάνω στο σώμα

Η ψυχή πάνω στην ψυχή.

Το μαξιλάρι μου ακούει τις σκέψεις μας.

Από τότε που ακούμπησε το κεφάλι σου πάνω του

Δεν μπορώ να σταματήσω να το αγκαλιάζω.

Το πνίγω στα φιλιά, αγάπη μου,

όπως θέλω να κάνω σε εσένα.

Το γυμνάσιο ήταν για μένα μια περίοδος γεμάτη εμπειρίες, αλλαγές και δυνατά συναισθήματα. Στην αρχή όλα μου φαίνονταν καινούρια, όμως με τον καιρό γνώρισα καλύτερα τους συμμαθητές μου και δημιούργησα φιλίες που θα θυμάμαι για πάντα. Οι στιγμές που περάσαμε μαζί, τα γέλια, οι εκδρομές και οι καθημερινές μας συζητήσεις έκαναν αυτά τα χρόνια ξεχωριστά. Μέσα από αυτές τις εμπειρίες έμαθα να συνεργάζομαι, να εμπιστεύομαι τους άλλους και να εκφράζω τα συναισθήματά μου. Τώρα που έφτασε η ώρα του αποχαιρετισμού, νιώθω συγκίνηση αλλά και χαρά για όλα όσα έζησα. Το γυμνάσιο θα μείνει για πάντα στη μνήμη μου ως μια όμορφη περίοδος γεμάτη φιλίες και αξέχαστες στιγμές.    [Μελίτα Τακάκη]

Οι σκέψεις και τα συναισθήματά μου για την «ώρα του αποχωρισμού» από το Γυμνάσιο είναι ανάμεικτα. Δεν είναι ιδιαίτερα έντονα, γιατί ξέρω ότι με τις φίλες μου θα συνεχίσουμε μαζί στο ίδιο σχολείο, οπότε δεν θα αλλάξουν πολλά στην καθημερινότητά μου. Παρ’ όλα αυτά, νιώθω μια μικρή συγκίνηση, γιατί κλείνει ένα όμορφο κεφάλαιο της ζωής μου. Το μόνο που πραγματικά αλλάζει είναι το σχολικό περιβάλλον και ίσως η ρουτίνα μας. Σίγουρα θα μου λείψουν οι στιγμές που ζήσαμε στο Γυμνάσιο, τα γέλια, οι παρέες και οι αναμνήσεις που δημιουργήσαμε αυτά τα χρόνια. Όμως, ταυτόχρονα ανυπομονώ για όσα καινούρια θα έρθουν και για τις εμπειρίες που θα ζήσουμε στο Λύκειο.    [Κολιώνη Ανδριάνα]

Φεύγουν γρήγορα τα χρόνια και πετούν σαν πουλιά

Ιδανικά και  όνειρα όμως  μένουν στην καρδιά

Λόγια και αναμνήσεις πολλές, γλυκιές και πικρές

Ιστορίες καθημερινές, εξετάσεις και διαλείμματα,

Πάντα θα γυρνώ στα παλιά, στο σχολείο μου ψηλά στο βουνό

Ποτέ δεν ξεχνώ τη θέα από ψηλά να αγναντεύω

Όσα έζησα εδώ, είναι μια εκδρομή

Σίγουρος ότι κέρδισα δώρα μεγάλα.

[Φίλιππος Πανηγύρης]

Τρία χρόνια στο Γυμνάσιο πέρασαν σαν νερό και τώρα ήρθε η ώρα να προχωρήσουμε. Κρατάω στην καρδιά μου τα γέλια στα διαλείμματα, τις πλάκες μέσα στην τάξη και τις φιλίες που χτίσαμε όλα αυτά τα πρωινά. Μπορεί του χρόνου να είμαστε σε διαφορετικά θρανία, όμως οι αναμνήσεις μας θα μας ενώνουν πάντα. Σας ευχαριστώ για όλα, καλή αρχή στο Λύκειο και εύχομαι σε όλους σας να πραγματοποιήσετε κάθε σας όνειρο με χαμόγελο!

[Ρεντούμης Δημήτρης ]

Στο τέλος της σχολικής χρονιάς στο γυμνάσιο νιώθω χαρά και περηφάνια για όσα κατάφερα και έμαθα. Ταυτόχρονα, αισθάνομαι λίγη συγκίνηση γιατί αφήνω πίσω μου στιγμές και αναμνήσεις που θα θυμάμαι πάντα.                                                                                     [ΜΑΡΙΛΕΝΑ ΡΟΥΣΣΟΥ]

Καθώς πλησιάζει η ώρα να αποχαιρετήσω το Γυμνάσιο, νιώθω χαρά αλλά και συγκίνηση. Θα μου λείψουν οι φίλοι, οι καθηγητές και όλες οι στιγμές που ζήσαμε μαζί. Το Γυμνάσιο μου χάρισε όμορφες αναμνηστικές εμπειρίες που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Θα μου μείνουν εξεχαστες οι εκδρομές και οι φιλίες μας που δεν θα τελειώσουν ποτέ.  [ Στέρπης Δημήτρης ]

Καθώς τελειώνει το γυμνάσιο, αισθάνομαι συγκίνηση αλλά και αβεβαιότητα. Σκέφτομαι όλα όσα έζησα αυτά τα χρόνια: τις φιλίες που δημιούργησα, τις δυσκολίες που ξεπέρασα και τις στιγμές που θα θυμάμαι για πάντα. Νιώθω ότι μεγάλωσα και άλλαξα, όμως ταυτόχρονα φοβάμαι για το άγνωστο που έρχεται. Το λύκειο μοιάζει πιο απαιτητικό και αυτό με αγχώνει. Παρ’ όλα αυτά, μέσα μου υπάρχει ενθουσιασμός για νέες εμπειρίες και στόχους. Ελπίζω να τα καταφέρω και να συνεχίσω να εξελίσσομαι, κρατώντας κοντά μου τις όμορφες αναμνήσεις από το γυμνάσιο.  [Γιώργος Στρατήγης]

Αγαπημένο μου Γυμνάσιο,

Δεν είσαι μόνο τάξεις, κουδούνια και θρανία. Είσαι τα γέλια στα το άγχος για καφέ διαγώνισμα, οι φίλοι που έγιναν οικογένεια. Καθώς πλησιάζει η ώρα του αποχωρισμού, νιώθω ότι είναι ακόμα η αρχή χωρίς να έχω συνειδητοποιήσει τι πρόκειται να αφήσω. Οπως λάθη, όνειρα και αναμνήσεις. Φεύγω λίγο πιο ώριμος, λίγο πιο δυνατός και πολύ πιο γεμάτος εμπειρίες. Ξέρω πως κάποτε θα περάσω ξανά έξω από την πόρτα σου και θα χαμογελάσω, γιατί εδώ άφησα ένα κομμάτι της παιδικής μου ηλικίας. Οι αποχαιρετισμοί πονάνε μόνο όταν ξέρεις ότι δε θα τους ξανά δεις και τότε θα εκτιμήσεις πολύ την αξία τους.

Με αγάπη και νοσταλγία,

[Θοδωρής Τσετινές]

Τελειώνοντας το γυμνάσιο, νιώθω σαν να κλείνει ένα σημαντικό κεφάλαιο της ζωής μου. Χαίρομαι που προχωράω μπροστά, αλλά ταυτόχρονα με πιάνει μια νοσταλγία για όλα όσα αφήνω πίσω. Οι φίλοι, τα διαλείμματα, τα γέλια μέσα στην τάξη θα μου λείψουν πολύ. Σκέφτομαι αν θα καταφέρω να ανταποκριθώ στις δυσκολίες του λυκείου και αν θα παραμείνουν οι φιλίες μου το ίδιο δυνατές. Μέσα μου υπάρχει και φόβος, αλλά και ελπίδα. Θέλω να πιστεύω ότι τα επόμενα χρόνια θα είναι γεμάτα νέες εμπειρίες και ευκαιρίες για να γίνω καλύτερος.  [Τσιρώνης Παναγιώτης]

Καθώς πλησιάζει η «ώρα του αποχωρισμού» από το Γυμνάσιο, μια παράξενη θλίψη με πλημμυρίζει. Τρία χρόνια περάσαν σαν αστραπή. Θυμάμαι την πρώτη μέρα που μπήκα δειλά στην τάξη, τα γέλια στους διαδρόμους, τις τρελές στιγμές στο διάλειμμα, ακόμα και τις εντάσεις πριν τις εξετάσεις. Τώρα φοβάμαι λίγο. Το Λύκειο είναι άγνωστο, μεγαλύτερο, πιο απαιτητικό. Αλλά είμαι και περήφανος. Φεύγω πιο ώριμος, με όνειρα και αναμνήσεις που θα κουβαλάω για πάντα. Το Γυμνάσιο δεν ήταν απλώς σχολείο· ήταν ένα σημαντικό κομμάτι της ζωής μας.  [Νίκος Φελέσκουρας Ζαίος]

Η αποφοίτησή μου από το Γυμνάσιο είναι ένα παράξενο μείγμα συναισθημάτων. Από τη μία νιώθω χαρά και περηφάνια που ολοκλήρωσα ένα σημαντικό στάδιο της ζωής μου. Από την άλλη, υπάρχει μια μικρή νοσταλγία για τις στιγμές που έζησα με τους φίλους μου, τα γέλια στα διαλείμματα και τις δυσκολίες που ξεπεράσαμε μαζί. Το Γυμνάσιο δεν ήταν μόνο μαθήματα, αλλά εμπειρίες που με βοήθησαν να ωριμάσω και να γνωρίσω καλύτερα τον εαυτό μου. Τώρα ανοίγεται μπροστά μου ένα νέο κεφάλαιο, γεμάτο προκλήσεις αλλά και ευκαιρίες. Φεύγω με όμορφες αναμνήσεις και ελπίδα για το μέλλον     [Ελπίδα Φράγκου]

Η στιγμή του αποχωρισμού από το γυμνάσιο πλησιάζει και η καρδιά μου γεμίζει ανάμεικτα συναισθήματα. Από τη μία, νιώθω ενθουσιασμό για το άγνωστο μέλλον, για τις νέες προκλήσεις και τις ευκαιρίες που θα συναντήσω. Από την άλλη, μια  θλίψη με κυριεύει καθώς σκέφτομαι όλες τις όμορφες στιγμές που περάσαμε μαζί, τους φίλους που έκανα, τους καθηγητές που με στήριξαν. Θα μου λείψουν οι ατελείωτες συζητήσεις στα διαλείμματα, τα γέλια στις τάξεις, οι κοινές προσπάθειες για ένα καλύτερο αύριο. Όμως, ξέρω ότι αυτή είναι μόνο η αρχή ενός νέου ταξιδιού, γεμάτου ελπίδα και όνειρα     [Γκρισέλντα Χαλιλάι]

Τα τρία χρόνια στο Γυμνάσιο πέρασαν πολύ γρήγορα. Υπήρχαν πολλά συναισθήματα, αλλά τα πιο πολλά ήταν ευχάριστα. Υπήρχαν και κακές στιγμές, για παράδειγμα, οι ωριαίες αποβολές και οι μονοήμερες που είχα πάρει μέσα σε αυτά τα χρόνια αλλά προς το παρόν ήταν η καλύτερη περίοδος της ζωής μου. Τώρα που ήρθε η ώρα να φύγω μου φαίνεται περίεργο αλλά μόλις περάσει ο καιρός και πάω στο λύκειο όλα θα είναι καλά.

Κατερίνα Αργυρού Γ2

Η αξέχαστη εμπειρία μου στο Γυμνάσιο αυτά τα τρία χρόνια ήταν απίστευτη. Μπορεί μερικές φορές να ήταν βαρετά και ζόρικα αλλά στο μέλλον στις μεγάλες ηλικίες της ζωής θα σκέφτομαι ότι πέρναγα καλά, γιατί τότε τα πράγματα θα γίνουν ακόμα πιο ζόρικα. Δεν υπάρχει πράγμα που έχουμε αφήσει ανεξερεύνητο σε κάθε γωνιά του σχολείου και αυτές οι απίστευτες εκδρομές που πήγαμε θα μείνουν αξέχαστες. Ειδικά αυτή η τετραήμερη εκδρομή που πήγαμε με τους φίλους μου μπορεί να ήταν και το καλύτερο πράγμα. Όλα αυτά τώρα θα γίνουν μια ανάμνηση…

Κατοίκος Αντώνης Γ2

Τα τρία χρόνια αυτά είναι τα καλύτερα χρόνια της ζωής μου. Είχαν δυσκολίες και ήταν ζόρικα αλλά στο τέλος όλα γίνονταν καλύτερα και θα μας μείνουν τα καλά πράγματα στη σκέψη μας.

Θοδωρής Βασιλέλης Γ2

Το πέρασμά μου από το Γυμνάσιο ήταν μια συναισθηματική διάρκεια με χαρές και λύπες. Δεν ήμουν ο πιο ήσυχος αλλά οι καθηγητές και η διεύθυνση έβρισκαν πάντα τον τρόπο να με ηρεμήσουν. Οι αναμνήσεις που έζησα θα μείνουν μοναδικές και δε θα τις ξεχάσω ποτέ. Δε στενοχωριέμαι που θα φύγω από το Γυμνάσιο αλλά ανυπομονώ να πάω στο Λύκειο για να αποκτήσω και έχει πολλές εμπειρίες.

Βασίλης Μαρούγκας Γ2

Το Γυμνάσιο ήταν μια ιδιαίτερη εμπειρία. Πήγε από το να βαριέμαι κάθε μέρα στο να βλέπω σκυλιά να τσακώνονται. Γενικά ήταν ενδιαφέρον, γιατί είχα τους φίλους μου και πέρναγε ο χρόνος ευχάριστα. Το μόνο πράγμα που θα μου λείψει είναι οι πίτσες του κυλικείου.

Χρήστος Αντώνιος Χαβός Γ2

Οι χρονιές μου στο Γυμνάσιο άρχισαν να πηγαίνουν από το καλό στο καλύτερο, καθώς ήρθα σε αυτό το σχολείο χωρίς να γνωρίζω ούτε ένα παιδί και τώρα κάνω παρέα με πολλά παραπάνω άτομα από ότι φανταζόμουν. Περίμενα το γυμνάσιο πιο σκληρό αλλά στην πραγματικότητα τα πράγματα είναι πιο χαλαρά και πιο ενδιαφέροντα από ότι το είχα στο μυαλό μου. Στην τελική πέρασα αρκετά καλά στο γυμνάσιο γνωρίζοντας άτομα και καινούριες παρέες πέρα από το πεδίο της μάθησης.

Νικόλας Κούβελας Γ2

Φέτος είναι η τελευταία μου χρονιά στο Γυμνάσιο και ήταν μια από τις πιο ωραίες χρονιές του γυμνασίου. Πήγαμε μια μονοήμερη και μια τετραήμερη, όπου ήταν φανταστικά. Δε θέλω να αποχωρήσω από το Γυμνάσιο, γιατί έχω τύψεις αλλά νιώθω και πολύ χαρούμενος που θα βρίσκομαι στην τελική ευθεία και θα τελειώσω για πάντα.

Άγγελος Κλεωνάκος Γ2

Τα χρόνια του Γυμνασίου μου μάθανε πολλά κατά τη διάρκειά τους. Αυτή η πορεία ήταν γεμάτη χαρές και λύπες. Παρόλα αυτά στο μυαλό μας μένουν οι χαρές. Οι ημέρες της πολυήμερης εκδρομής μας ήταν επίσης μια εμπειρία που θα μείνει σε όλους μας αξέχαστη και ήταν γεμάτη χαρές και λύπες.

Θοδωρής Κοντός Γ2

Στο Γυμνάσιο πέρασα πολύ ωραία, έκανα καινούριες εμπειρίες και γνώρισα καινούρια άτομα. Κάναμε πολλές εκδρομές και δραστηριότητες. Υπήρχαν χαρές και στενοχώριες φυσικά για τα διαγωνίσματα. Δε στεναχωριέμαι που φεύγω από το Γυμνάσιο, ούτε ανυπομονώ να πάω στο Λύκειο. Σίγουρα θα μου λείψουν πολλοί καθηγητές και παιδιά που δε θα ξαναδώ ποτέ.

Λυδία Κλεωνάκου Γ2

Στο Γυμνάσιο πέρασα καλά, γνώρισα πολλά άτομα, έκανα νέες παρέες και έμαθα πολλά.

Έρβις Καρμάι Γ2

Τα χρόνια στο Γυμνάσιο πέρασαν γρήγορα και γεμάτα αναμνήσεις, Η τετραήμερη γενικά ήταν ό,τι πιο ευχάριστο θα μπορούσε να συμβεί. Ίσως μου λείψει το Γυμνάσιο λιγάκι τελικά …

Ηρώ Κότσαλη Γ2

Στο Γυμνάσιο πέρασα αρκετά καλά. Αυτό που θα μου μείνει αξέχαστο ήταν η τετραήμερη που πήγαμε στην Κέρκυρα και τη Λευκάδα. Διασκεδάσαμε απίστευτα. Ήταν οι τέσσερις πιο ενδιαφέρουσες μέρες που έχω ζήσει. Το Λύκειο είναι μια αλλαγή, αλλά ευτυχώς θα έχω μαζί μου τις φίλες μου.

Δήμητρα Δούκα Γ2

Φέτος είναι η τελευταία μου χρονιά στο Γυμνάσιο. Ήταν μία από τις καλύτερες χρονιές στο Γυμνάσιο, καθώς πήγαμε και τετραήμερη εκδρομή. Περάσαμε υπέροχα και είναι η καλύτερη ανάμνηση από τα χρόνια μου στο γυμνάσιο. Τέλος, φεύγοντας από τοΓυμνάσιο νιώθω πως θα μου λείψουν μόνο οι αναμνήσεις από εκεί.

Ανιέζα Ζούρι Γ2

Το Γυμνάσιο ήταν πολύ ωραίο με πολλές όμορφες αναμνήσεις όπως η τετραήμερη και δε θέλω να φύγω από το Γυμνάσιο, αν και στο Λύκειο θα γεννηθούν νέες εμπειρίες.

Μαργιάννα Κουλτούκη Γ2

Τα χρόνια στο Γυμνάσιο ήταν πολύ ευχάριστα για μένα. Θα είναι αρκετά στενάχωρο που θα φύγουμε, διότι οι αναμνήσεις και οι εμπειρίες που έχουμε μέχρι το τέλος της χρονιάς ήταν υπέροχες. Σίγουρα η καλύτερη μου ανάμνηση είναι η τετραήμερη, στην οποία ήμασταν με τους φίλους μας όλη μέρα κάναμε βόλτες και φυσικά χτυπούσαμε πόρτες. Μπορεί να υπήρξαν κατά τη διάρκεια των τριών χρόνων του γυμνασίου αναποδιές αλλά στα θετικά σίγουρα είναι αυτά που θα θυμάμαι σε δέκα χρόνια από τώρα και θα είμαι πολύ χαρούμενη για τα εφηβικά μου χρόνια στο γυμνάσιο.

Νίκη Κουλτούκη Γ2

Στο Γυμνάσιο πέρασα πολύ ωραία. Δε συγκινούμαι που θα φύγω, γιατί βλέπω το Λύκειο σαν μια αλλαγή. Είχε πολύ πλάκα και η τετραήμερη εκδρομή ήταν πολύ ωραία. Ευτυχώς δε θα αποχωριστώ κάποια φίλη μου στο Λύκειο.

Αναστασία Δούκα Γ2

Αυτά τα τρία χρόνια του Γυμνασίου πέρασα πολύ καλά. Έκανα καινούριους φίλους, έμαθα καινούρια πράγματα και είμαι πολύ ευγνώμων για αυτό. Προφανώς και υπήρχαν κακές  και δύσκολες στιγμές αλλά όλα πέρασαν, γιατί έχω στο πλευρό μου τους καλύτερους φίλους.

Αθανασία Τσακοπιάκου Γ2

Αυτά τα τρία χρόνια του Γυμνασίου ήταν τέλεια και πέρασα πολύ. Έμαθα καινούρια πράγματα, έκανα καινούριους φίλους και είμαι πολύ ευγνώμων για αυτό. Υπήρχαν και δύσκολες στιγμές φυσικά, αλλά ποτέ δεν τα παράτησα, επειδή είχα στο πλευρό μου τους καλύτερους καθηγητές.

Ερμέλα Έιλλι Γ2

Το πέρασμα αυτό στο Γυμνάσιο ήταν μια πορεία γεμάτη με χαρές και όμορφες στιγμές αλλά και με δύσκολες στιγμές. Από το πέρασμα μου αυτό θα έχω να θυμάμαι μόνο τις όμορφες στιγμές, ενώ οι δύσκολες θα είναι στο μυαλό μου ως βιώματα, από τα οποία μαθαίνεις.

Νίκος Μαρούγκας Γ 2

Το Γυμνάσιο είναι μια αξέχαστη εμπειρία. Πέρασα υπέροχα. Γνώρισα καινούριους ανθρώπους και έκανα φίλους. Αυτό δεν το αλλάζω με τίποτα. Η τετραήμερη εκδρομή όμως ήταν το κάτι άλλο! Θα μείνει μια ανεξίτηλη ανάμνηση στο μυαλό μου!

Κατερίνα Αυγερινού Γ2

Τελειώνοντας την τελευταία τάξη του Γυμνασίου νιώθω χαράκια συγκίνηση ταυτόχρονα, γιατί κλείνει ένα σημαντικό κεφάλαιο της ζωής μου γεμάτο νέες εμπειρίες, φιλίες και όμορφες αναμνήσεις. Από την άλλη πλευρά, αισθάνομαι αγωνία και ανυπομονησία για το Λύκειο, καθώς ξέρω πως με περιμένουν νέες προκλήσεις, περισσότερες υποχρεώσεις αλλά και ευκαιρίες να γνωρίσω καλύτερα τον εαυτό μου και να κυνηγήσω τα όνειρά μου. Θα μου λείψει η καθημερινότητα στο Γυμνάσιο, η συναναστροφή με τους καθηγητές και οι αμέτρητες στιγμές γέλιου με τους συμμαθητές μου. Αφήνω πίσω τρία υπέροχα χρόνια και προχωράω μπροστά, αφού το τέλος του Γυμνασίου είναι μια νέα αρχή για να ωριμάσω ως προσωπικότητα με αισιοδοξία και αυτοπεποίθηση.

Ιζαμπέλα Γκουραζίου Γ2

Στο Γυμνάσιο ήταν πάρα πολύ ωραία! Δε μου άρεσαν πολύ τα εφτάωρα και τα απροειδοποίητα τεστ! Πιο πολύ από όλα μου άρεσε όταν τα παιδιά πήγαν τετραήμερη και εγώ μαζί με κάποιους συμμαθητές μου μείναμε στο σχολείο και περάσαμε υπέροχα!

Αουρέλα Δήμο

Το σχολείο μου άρεσε πολύ, γιατί δεν κάνω μάθημα online. Στην Ουκρανία, λόγω του πολέμου, έκανα μόνο online μαθήματα. Επίσης, έχουμε πολλές εκδρομές! Τέλος, στο σχολείο μαθαίνω την ελληνική γλώσσα  καλύτερα, γιατί κάνω εξάσκηση με τους καθηγητές και τους συμμαθητές μου.

Μαρκ Κνιασένκο Γ2

Όταν ήρθα πριν από τρία χρόνια στο Γυμνάσιο, ένιωθα σαν το μυρμήγκι. Ένας μικρόσωμος ανάμεσα σε τεράστιους. Αυτά τα τρία χρόνια άλλαξα θεωρία εντελώς: βρήκα επιτέλους την κλίση μου στα μαθήματα που μου αρέσουν, ασχολήθηκα με διάφορες δραστηριότητες (προγράμματα, Erasmus) και απέκτησα μια σταθερή παρέα. Νομίζω πως το Γυμνάσιο, όχι μόνο σαν σχολείο αλλά και ως μνήμη, θα μου λείψει πάρα πολύ. Μέσα από αυτό γνώρισα εντελώς καινούρια και διαφορετικά, ήρθα κοντά με εντελώς διαφορετικά άτομα από εμένα και γέμισα τουλάχιστον με αναμνήσεις που είχαν από όλα, ευχάριστα και δυσάρεστα.

Γιώργος Λασπίτης, Γ3

Τώρα που πλησιάζει το τέλος είμαι χαρούμενη που θα πάω στο Λύκειο και θα κάνω μια καινούρια αρχή, διότι θα γνωρίσω καινούρια άτομα και θα μάθω καινούρια πράγματα. Αλλά είμαι και στενοχωρημένη που θα αφήσω πίσω τόσες αναμνήσεις, καλές και κακές, αλλά είμαι ευγνώμων που στο γυμνάσιο γνώρισα τις κολλητές μου.

Λυδία Μίγκου Γ3

Τα τρία χρόνια που είμαι στο Γυμνάσιο ήταν πολύ ωραία. Αυτά τα χρόνια γνώρισα καινούρια άτομα και έκανα νέες εμπειρίες. Οι εκδρομές, τα γέλια, τα μαθήματα και οι καθηγητές θα μείνουν για πάντα. Τα συναισθήματα είναι ανάμεικτα, διότι από τη μια υπάρχει χαρά, γιατί είμαστε ένα βήμα πιο κοντά στο τέλος αλλά και λύπη που όλο αυτό τελειώνει τόσο γρήγορα και όλα αυτά θα είναι αναμνήσεις. Το Γυμνάσιο θα μου μείνει ως μια χαρούμενη ανάμνηση για να τη θυμάμαι.

Πέγκυ Μπουγιακιώτη Γ3

Το Γυμνάσιο ήταν τρία χρόνια αγάπης, αναμνήσεων και πολύ ωραίων στιγμών που περάσαμε όλοι μας. Δε θυμάμαι πότε καλά καλά ήρθα και τώρα αποχωρώ από αυτό το σχολείο γεμάτος εμπειρίες, μαθαίνοντας νέα πράγματα που σίγουρα θα με βοηθήσουν στο μέλλον. ΟΙ καθηγητές που είχα όλα αυτά τα τρία χρόνια ήταν πολύ καλοί μαζί μας, ακόμα και αν είχαμε μερικούς τσακωμούς, αλλά όλα καλά, μόνο καλό μου έκαναν. Τέλος, θα ήθελα να πω ένα αντίο και ευχαριστώ στο Γυμνάσιο και ένα νέο κεφάλαιο εμφανίζεται μπροστά μου, το Λύκειο.

Παναγιώτης Κώνστας Γ3

Αυτά τα τρία χρόνια που πέρασαν στο Γυμνάσιο ήταν ωραία, καθώς δημιουργήσαμε αναμνήσεις που θα έχουμε να αναπολούμε στο μέλλον.

Γιώργος Νικηφόρος Γ3

Το Γυμνάσιο για μένα είχε και καλές στιγμές και κακές. Οι καλές είναι ότι την πρώτη χρονιά του Γυμνασίου γνώρισα  πολλούς ανθρώπους από άλλα σχολεία και γίναμε φίλοι. Επίσης, έμαθα πολλά καινούρια πράγματα από τα μαθήματα και τους εξαιρετικούς καθηγητές που είχαμε. Τα κακά είναι ότι τώρα στο τέλος έχω αρχίσει να δυσκολεύομαι λίγο με τα μαθήματα και να μην παίρνω τόσο καλούς βαθμούς. Όμως έχω αρχίσει και προσπαθώ λίγο παραπάνω και πιστεύω ότι τα έχω πάει καλύτερα.

Θοδωρής Νίκας Γ3

Για μένα το Γυμνάσιο είναι το σχολείο που με άλλαξε πνευματικά και τα χρόνια που κατάλαβα ότι για να καταφέρω το οτιδήποτε πρέπει να δουλέψω σκληρά. Δεν ξέρω ακριβώς πως νιώθω που φεύγω, αλλά σίγουρα θα μου λείψει σχετικά. Ευτυχώς που υπήρχε το Γυμνάσιο και με έκανε να καταλάβω τη ζωή καλύτερα γνωρίζοντας καινούριους φίλους και προετοιμάζοντάς με για το μέλλον. Το σημαντικότερο για εμένα όμως είναι ότι εδώ γνώρισα ανθρώπους και φίλους και ήρθα πολύ κοντά μαζί τους σε σημείο που μπορώ να τους αποκαλώ «οικογένεια».

Παναγιώτης Πανόπουλος Γ3

Τα συναισθήματά μου για την αποφοίτησή μου από το Γυμνάσιο είναι ανάμεικτα αλλά το συναίσθημα που κυριαρχεί είναι χαρά, διότι πέτυχα έναν στόχο που πάλευα να επιτευχθεί τρία χρόνια. Ακόμα, στενοχωριέμαι που θα αποχωριστώ καθηγητές, οι οποίοι με βοήθησαν με τον ένα ή άλλο τρόπο, αλλά και συμμαθητές που δε θα συνεχίσουμε παρέα.

Γιάννης Μαραγκάκης Γ3

Σε αυτές τις τρεις χρονιές στο Γυμνάσιο πέρασα τέλεια και απέκτησα πολλές και ωραίες αναμνήσεις από τις εκδρομές και άλλα πράγματα που κάναμε. Επίσης, έκανα νέες φιλίες και γνώρισα και νέους καθηγητές, οι οποίοι ήταν όλοι τους πολύ καλοί. Εύχομαι όσο ωραία ήταν στο Γυμνάσιο τόσο ωραία να είναι και στο Λύκειο.

Θοδωρής Πέππας Γ3

Στο Γυμνάσιο έμαθα αλλά και έκανα πολλά. Έχω τόσες αναμνήσεις από όλες τις τάξεις που έχω περάσει. Τώρα που θα πάω στο Λύκειο έχω αμέτρητες σκέψεις, διότι είναι πιο δύσκολο αλλά και ο Διευθυντής είναι πάρα πολύ αυστηρός και δεν ασχολείται καθόλου με το σχολείο και για αυτό δεν μπορεί να λειτουργήσει σωστά. Θα ήθελα να  ξαναπεράσω αυτές τις μοναδικές στιγμές του Γυμνασίου έστω και για μια φορά ακόμα. Από την άλλη πλευρά τα συναισθήματά μου είναι λίγα, αλλά όλα αυτά με κάνουν χαρούμενο που φεύγω από το γυμνάσιο, διότι δε μου αρέσει αρκετά σαν σχολείο αλλά και κάποιες άλλες λεπτομέρειες, οι οποίες δεν μπορούν να αναφερθούν. Το μόνο δυσάρεστο συναίσθημα είναι ότι θα χωριστώ με πολλούς φίλους, διότι θα πάνε ΕΠΑΛ και εγώ θα συνεχίσω στο Γενικό. Τέλος, όπως καταλάβατε είμαι πολύ χαρούμενος που φεύγω από το Γυμνάσιο.

Ανδρέας Παλαιγεωργίου Γ3

Τα  συναισθήματά μου όταν φύγω από το γυμνάσιο είναι διάφορα. Πρώτα από όλα, θα νιώσω πολύ λυπημένος, καθώς είμαι τρία χρόνια στο Γυμνάσιο. Επίσης, θα νιώσω ανακούφιση, αφού επιτέλους θα έχω τελειώσει το Γυμνάσιο και θα προχωρήσω σε πιο προχωρημένο στάδιο, το Λύκειο. Επίσης, θα νιώσω φοβισμένος, αφού θα ξέρω ότι το Λύκειο θα είναι πιο δύσκολο. Θα μου λείψει πολύ το Γυμνάσιο, αλλά όλοι ξέρουμε ότι στη ζωή πρέπει να προχωράς.

Τάσος Πέππας, Γ3

Τώρα που φεύγω από το Γυμνάσιο και όσο πλησιάζουν οι μέρες για το τέλος του σχολείου δε νιώθω τόσο χαρούμενα όπως πριν. Πάντα χαιρόμουν και ανυπομονούσα να φύγω από το Γυμνάσιο, γιατί πάντα το έβρισκα βαρετό αλλά τώρα κατάλαβα πόσο θα μου λείψει. Από την πρώτη Γυμνασίου μέχρι και σήμερα έχω δημιουργήσει τις πιο ωραίες αναμνήσεις. Τελικά, όσα μου έλεγαν για το πόσο χάλια είναι στο Γυμνάσιο δεν ήταν αλήθεια, γιατί εγώ πέρασα τα πιο ωραία χρόνια της ζωής μου. Βέβαια, είχε και τα κακά του αλλά είναι μια αξέχαστη εμπειρία με τις πιο αξέχαστες αναμνήσεις.

Μικαέλα Κούρτι Γ3

Το Γυμνάσιο για μένα μοιάζει με ένα τρενάκι στο μυαλό μου. Άλλοτε πάει κάτω, δηλαδή μοιάζει με τους κακούς βαθμούς ή καμιά ωριαία και άλλοτε πάει πάνω σαν τους καλούς βαθμούς και τα πεντάωρα. Αλλά πάντα πρέπει να θυμάσαι ότι πάει γρήγορα για αυτό πρέπει να μη χάσεις ούτε στιγμή, γιατί κάθε στιγμή θα είναι μια νοσταλγική ανάμνηση του μέλλοντος.

Πατάπιος Πανοηλίας Γ3

Στην πρώτη Γυμνασίου, όταν πρωτοήρθα, σκεφτόμουν ότι έχω αρκετά χρόνια ακόμα για το Λύκειο. Όμως, δυστυχώς ο καιρός πέρασε και πάω πλέον τρίτη Γυμνασίου. Δεν ξέρω εάν μου είναι ευχάριστο που θα πάω στο Λύκειο και θα πρέπει  να αποχαιρετήσω το Γυμνάσιο. Μάλλον δε μου είναι τόσο ευχάριστο…Το Λύκειο ακούγεται σοβαρό, μου βγάζει μια αυστηρότητα νομίζω, η οποία δε μου αρέσει, αλλά πρέπει να το αποδεχτώ. Ωστόσο, από τη μια χαίρομαι που θα φύγω, γιατί θα αποφύγω καβγάδες ή δυσάρεστες στιγμές που είχα στο Γυμνάσιο. Προφανώς, δεν τα πηγαίνεις πάντα καλά με όλους και εγώ δεν είχα την καλύτερη και ιδανική σχέση με όλους. Νιώθω λίγη νοσταλγία που θα φύγω από την «παιδικότητα» και πλέον μεγαλώνω. Θυμάμαι το Δημοτικό και σκέφτομαι ότι ο καιρός περνάει πάρα πολύ γρήγορα που ούτε καν το καταλαβαίνω. Το Γυμνάσιο μου προσέφερε ευχάριστες αναμνήσεις που θα θυμάμαι για πάντα και είμαι ευγνώμων για αυτό. Θα ήθελα να ξαναπάω πάλι πίσω…

Χριστίνα Κυριάκη Γ3

Όταν πρωτοήρθα στο Γυμνάσιο δεν ήξερα κανέναν και στις αρχές της πρώτης Γυμνασίου γνώρισα μια κοπέλα και μας είπε μια καθηγήτρια να κάνουμε παρέα. Δέσαμε μαζί και γίναμε κολλητές μαζί με μια άλλη κοπέλα. Οι σκέψεις που έκανα όταν τη γνώρισα και όταν ήρθα στο Γυμνάσιο είναι ότι φιλία μας δε θα κρατήσει και ότι όλοι εδώ θα μου κάνουν παρατηρήσεις. Με την κοπέλα αυτή είμαστε τρία χρόνια κολλητές και εκεί που δεν ήξερα κανέναν τώρα ξέρω τους περισσότερους. Ούτε που κατάλαβα πότε πέρασαν τρία χρόνια και τώρα πάω Λύκειο. Πάντως η περσινή χρονιά ήταν η καλύτερη, αλλά τώρα που τελειώνω σίγουρα θα μου λείψει η τελευταία χρονιά. Γίνομαι δεκαέξι και όλα άλλαξαν. Το Γυμνάσιο θα το θυμάμαι πάντα με αγάπη και πάντα θα θυμάμαι αυτά που έκανα εδώ, τις παρέες, τους μαθητές. Χαίρομαι που τους γνώρισα όλους, αλλά τώρα πάμε για ένα νέο ξεκίνημα στο Λύκειο, νέες εμπειρίες, νέα πράγματα, νέους ανθρώπους.

Μελετία Πάλλη Γ3

Για την αποχώρησή μου από το Γυμνάσιο έχω ανάμεικτα συναισθήματα. Από τη μια δε θέλω να πάω στο Λύκειο, επειδή τα μαθήματα θα είναι πιο σύνθετα, αλλά επίσης νιώθω λίγο άγχος, επειδή το Λύκειο θα είναι μια τελείως διαφορετική εμπειρία. Επιπλέον, εδώ στο Γυμνάσιο η διαδικασία μάθησης κάποιων καθηγητών είναι πολύ ασαφής και ελπίζω στο Λύκειο να υπάρχουν καθηγητές που να μου ταιριάζουν καλύτερα.

Έλενα Μεϊμαράκη Γ3

Αυτά τα τρία χρόνια στο Γυμνάσιο περάσαμε πολύ καλά. Βρήκαμε φίλους, δεθήκαμε με την τάξη μας,  με τους καθηγητές μας, μάθαμε πράγματα και φυσικά κάναμε καμιά κοπάνα που και που. Πολλοί από εμάς χαίρονται που θα φύγουν, εγώ όμως και οι φίλοι μου στενοχωριόμαστε. Όχι μόνο γιατί αφήνουμε τόσες αναμνήσεις πίσω αλλά γιατί ο καθένας από εμάς θα πάει σε διαφορετικό Λύκειο. Δε θα βρισκόμαστε κάθε μέρα, δε θα καθόμαστε μαζί, δε θα μιλάμε όλη την ώρα, δε θα ξαναπάρουμε ωριαίες και μετά θα καθόμαστε έξω από την τάξη γελώντας…Όλα αυτά θα μου λείψουν…Και οι καθηγητές θα μου λείψουν πάρα πολύ. Εύχομαι όλα τα παιδιά να περάσουν αυτά τα χρόνια όσο τέλεια τα περάσαμε και εμείς, με γέλια, φίλους και κοπάνες!

Δανάη Παπαδάκη Γ3

Οι τρεις χρονιές μου στο Γυμνάσιο δεν ήταν απλά χρόνος που κύλησε αδιάφορα. Ήταν σίγουρα χρόνος κατά τον οποίο κατάφερα να εξελιχθώ, να ωριμάσω. Κα και να μάθω να ζω στιγμές που θα είναι χαραγμένες στο μυαλό μου όλα τα υπόλοιπα που με περιμένουν.   Αναμνήσεις με τους καθηγητές, τους φίλους και τους συμμαθητές μου θα τις αναπολώ πάντα και θα θυμάμαι πόσο ανέμελα και ευχάριστα ήταν τα τρία αυτά χρόνια. Εύχομαι και η υπόλοιπη ζωή μου, αν όχι στον ίδιο βαθμό, να έχει τουλάχιστον λίγες πινελιές ξεγνοιασιάς και χαράς σαν αυτές του Γυμνασίου και η γνώση να συνεχίσει να εμπλουτίζει τη ζωή μου κάθε μέρα.

Μαρία Πέππα, Γ3

Τα τρία μου χρόνια στο Γυμνάσιο ήταν ένα μοναδικό ταξίδι που θα μου μείνει αξέχαστο. Όλα αυτά που έζησα μαζί με τις φίλες μου στο προαύλιο του σχολείου αλλά και μέσα στις τάξεις. Τα συναισθήματα που με κατέβαλλαν πριν από κάθε αξιοσημείωτο γεγονός, όπως η αγωνία πριν από κάθε διαγώνισμα ή οι χαρές πριν από τις εκδρομές. Βέβαια, η αγαπημένη μου χρονιά ήταν η Τρίτη Γυμνασίου. Αυτή η τάξη και η πρώτη μου τετραήμερη εκδρομή θα μου μείνει για πάντα αξέχαστη. Από τη μια μεριά, χαίρομαι που θα φύγω από το Γυμνάσιο, από την άλλη όμως νιώθω ότι φεύγοντας από αυτό το σχολείο αφήνω πίσω και ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της ζωή; Μου. Τώρα που το ξανασκέφτομαι, θα μου λείψει πολύ το Γυμνάσιο!

Τζέλο Θεώνη Γ4

Καθώς πλησιάζει η στιγμή της αποφοίτησης στο Γυμνάσιο, από τη μια νιώθω ενθουσιασμό, γιατί ξεκινάει κάτι νέο αλλά από την άλλη θα μου λείψει το Γυμνάσιο και οι καθημερινές συνήθειες, όπως και οι αναμνήσεις που έχω από το σχολείο τα τελευταία τρία χρόνια.

Άρτεμις Σωτήρχου Γ4

Τα τρία μου χρόνια στο Γυμνάσιο ήταν πάρα πολύ ωραία. Πρώτα από όλα τα πέρασα με τους αγαπημένους μου φίλους και αυτό το έκανε πολύ διασκεδαστικό. Όσο για τους καθηγητές μερικοί ήταν πολύ καλοί και συνεργάσιμοι, ενώ άλλοι όχι τόσο. Όπως και να είναι θα το θυμάμαι πάντα ως μια καλή ανάμνηση.

Σωτήρης Πέππας Γ4

Η αποφοίτηση του Γυμνασίου μου αφήνει ανάμεικτα συναισθήματα. Νιώθω χαρά που προχωράω μπροστά αλλά και συγκίνηση για όσα αφήνω πίσω. Θα θυμάμαι πάντα τους φίλους και τις στιγμές μας. Ένα νέο ξεκίνημα με περιμένει και είμαι έτοιμη να το ζήσω.

Χριστίνα- Δέσποινα Στάθη Γ4

Οι σκέψεις μου για την τελευταία χρονιά στο Γυμνάσιο ήταν ότι ήταν η χειρότερη χρονιά που πέρασα στο Γυμνάσιο, διότι δε μου άρεσε καθόλου. Θα ήθελα να πάω σε ένα τεχνικό σχολείο για να μάθω μια δουλειά. Επίσης, δε μου άρεσαν μερικοί καθηγητές.

Βαλέντιος Τσάμος Γ4

Καθώς φτάνουμε στο τέλος του Γυμνασίου αισθάνομαι πως κλείνει ένας κύκλος της ζωής μου. Τα χρόνια αυτή ήταν γεμάτα εμπειρίες, χαρές αλλά και δυσκολίες που θα με ακολουθούν κατά τη διάρκεια της ζωής. Γνώρισα ανθρώπους που με έκαναν να νιώθω ξεχωριστός και με επηρέασαν θετικά. Νιώθω χαρά για όσα έρχονται αλλά και λύπη για όσα αφήνω πίσω. Το σχολείο αυτό θα έχει για πάντα μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου. Προχωράω μπροστά με αισιοδοξία, έτοιμος για νέες προκλήσεις και γεμάτος όνειρα.

 Τσαντίλας Χρήστος Γ4

Φτάνοντας στο τέλος της δύσκολης αυτής σχολικής χρονιάς νιώθω λίγο συγκίνηση. Το Γυμνάσιο για μένα δεν ήταν μόνο μαθήματα και διαγωνίσματα αλλά οι φίλοι μου, τα γέλια στα διαλείμματα και οι αναμνήσεις που φτιάξαμε μαζί στις σχολικές τάξεις. Φεύγω έχοντας στο μυαλό μου πολύτιμες στιγμές και μαθήματα ζωής. Ανυπομονώ να πάω στο Λύκειο, αλλά θα κρατήσω για πάντα στην καρδιά μου αυτά τα τρία όμορφα χρόνια.

Παναγιώτης Στέρπης Γ4

Τρία χρόνια Γυμνασίου γεμάτα άγχος, φιλίες και γέλια, όπου έμαθα να προσπαθώ, να αποτυγχάνω, να ξανασηκώνομαι, να πιστεύω περισσότερο στον εαυτό μου και ονειρεύομαι με θάρρος. Χαίρομαι που φεύγω και θα πάω σε ένα καινούριο σχολείο!

Ελένη Πράπα Γ4

Αγαπητοί καθηγητές και συμμαθητές,

Το γυμνάσιο ήταν γεμάτο όμορφες στιγμές, γέλια και αναμνήσεις που θα θυμόμαστε πάντα.

Καλή συνέχεια και καλή επιτυχία σε όλους!

Ηλίας Στέρπης, Γ4

Αυτά τα τρία χρόνια δεν πέρασαν τόσο γρήγορα. Μερικές φορές περνούσα ωραία στο σχολείο, αλλά μερικές άλλες χάλια. Το καλύτερο για εμένα ήταν η τετραήμερη, γιατί είχαμε καλούς καθηγητές και περάσαμε ωραία. Ωραία ήταν αυτά τα τρία σχολικά χρόνια αλλά δε θα ήθελα να τα κάνω ξανά.

Κωνσταντίνος Στέρπης, Γ4

Οι ραγισμένες καρδιές δεν κάνουν θόρυβο

σπάνε σιωπηλά. Κρατάνε μέσα τους

λέξεις που δεν ειπώθηκαν και όνειρα

που έμειναν μισά σαν βράδυ.

Στα μάτια αυτών με τις ραγισμένες

καρδιές καθρεφτίζεται το «γιατί» και

ένα «αν» που δεν βρήκε ποτέ απάντηση.

Χαμογελάνε μα μέσα τους φυσάει καταιγίδα,

μια θάλασσα βαθιά γεμάτη απόσταση.

Μα όσο κι αν πονάνε, δε σταματούν

να ελπίσουν, σε ένα φως μικρό σε μια

νέα αρχή. Γιατί οι πιο δυνατές καρδιές

είναι εκείνες που έσπασαν…μα έμαθαν

να χτυπούν από την αρχή.

Κατερίνα Αργυρού

Η χάρη μου

Μόνο εσύ με ακούς, με νιώθεις

Όχι ο ηλιόλουστος ήλιος

που οι ακτίνες του ακουμπούν τρυφερά

το ηλιόλουστο πρόσωπό του

Όχι το φωτεινό φεγγάρι

που παίζει κρυφτό με

τα αστέρια και το μισό του ταίρι

Αλλά εσύ η βροχή

Με ακούς να σου μιλώ για εκείνον

Εγώ είμαι σαν τον ήλιο που ποθώ

να τον χαϊδέψω στο πρόσωπο

Εγώ είμαι σαν το φεγγάρι που κρύβομαι

μην καταλάβει ότι ακόμα …

που βαδίζω… που πάω…

Μόνο εσύ με ακούς, με νιώθεις

Εκείνος είναι ο Αυγερινός μου,

το αστέρι της ζωής μου…

Πρόσεχέ τον…

Είσαι η μόνη που μπορεί να τον

κοιμίσει γλυκά.

Αφού δεν μπορώ εγώ, κάντο εσύ

Για χάρη μου , βροχή μου

Με εγκατέλειψε αλλά δεν πειράζει

Εγώ τον αγαπώ…Θέλω να έχει

έναν γλυκό ύπνο και απονήρευτο

χωρίς τη σκέψη της

Είμαι εγωίστρια

Το ξέρω

Αλλά τον αγαπώ…