Στα πλαίσια του μαθήματος της Γεωλογίας – Γεωγραφίας της Α΄ Γυμνασίου και συγκεκριμένα στο μάθημα «Το εσωτερικό της γης», με την καθοδήγηση της καθηγήτριας κα. Καλλέργη Άννας μαθητές και μαθήτριες έγραψαν σχετικές ιστορίες φαντασίας. Στα ίχνη του Ιουλίου Βέρν λοιπόν…..
Μια περιπέτεια στον πυρήνα της Γης
από την Ιουλία Τσαβολάκη, Α8
Μια μέρα ξεκίνησα με το ολοκαίνουργιο πυρηνόπλοιο μια φοβερή περιπέτεια με προορισμό τον πυρήνα της Γης. Φυσικά και ήμουν αγχωμένη αλλά η επιθυμία μου για την πραγματοποίηση αυτού του ταξιδιού ήταν μεγαλύτερη. Ξεκίνησα λοιπόν από τον πρώτο σταθμό, την Βιόσφαιρα και άρχισα να μπαίνω όλο και πιο βαθιά στο εσωτερικό της Γης. Αρκετή ώρα το μόνο που έβλεπα γύρω μου ήταν χώμα. Όταν όμως άρχισα να πλησιάζω προς τον Φλοιό της Γης, το χρώμα άλλαξε και γέμισα με διάφορα παλιά και νέα πετρώματα. Ήταν δύσκολη η συγκεκριμένη διαδρομή γιατί έπρεπε να διατρέχουμε πολύ σκληρά πετρώματα. Σιγά σιγά άρχισα να πλησιάζω τον Μανδύα της Γης που αντιπροσωπεύει τον μεγαλύτερο της όγκο και συγκεκριμένα το 83 %! Κάτι όμως εκεί δεν πήγε και τόσο καλά. Κάποιες μικρές και μεγάλες πλάκες, οι λιθοσφαιρικές, άρχισαν να κινούνται με αποτέλεσμα να απομακρύνονται, να πλησιάζουν, να συγκρούονται ή να κινούνται παράλληλα. Η αλήθεια είναι ότι κουνήθηκα πολύ! Η ώρα πέρασε και γρήγορα ήρθε η στιγμή που τόσα χρόνια ανυπομονούσα να έρθει. Άρχισα να διακρίνω τον Πυρήνα της Γης! Έβαλα σε λειτουργία το κουμπί που έχει ρυθμιστεί για την συγκεκριμένη περίπτωση και άρχισα να προετοιμάζομαι για τη μεγάλη ώρα! Χωρίς να το καταλάβω είχα φτάσει! Ήταν πολύ θερμός και γι΄αυτό το πυρηνόπλοιο είχε διαμορφώσει την θερμοκρασία ώστε να μπορέσω να επιβιώσω. Προς τα έξω ήταν πιο θερμός ενώ προς τα μέσα πιο στερεός. Ο πυρήνας ή αλλιώς « Η καρδιά της Γης» είναι μια σφαίρα από σίδηρο και νικέλιο. Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτή την απίστευτη εμπειρία και πάντα θα θυμάμαι πως ήμουν ο πρώτος άνθρωπος που μπόρεσε να φτάσει στον Πυρήνα της Γης.
Μια ιστορία για το κέντρο της Γης
από τη Χαιρέτη Μαρίνα, Α9
Ήταν Τρίτη πρωί. Η Σοφία και εγώ κατευθυνόμασταν στο επιστημονικό κέντρο γεωλογίας, κάπως έτσι το έλεγαν. Στη διαδρομή διάβαζα για το εσωτερικό της Γης αφού αυτό σκοπεύαμε να δούμε. Η Σοφία μου φαινόταν αγχωμένη. Ήξερα ότι φοβόταν τα ύψη αλλά μάλλον φοβόταν και τα βάθη… Όταν φτάσαμε η Σοφία με ρώτησε αν ήμασταν σίγουρες γι΄αυτό που πηγαίναμε να κάνουμε. Μετά από λίγη ώρα μπήκαμε σε ένα είδος ανσασέρ μαζί με ένα γεωλόγο που θα μας κατέβαζε ως το Κέντρο της Γης και πάλι πίσω. Φορέσαμε ειδικές στολές για να μην επηρεαστεί η θερμοκρασία και η πίεση μας. Καθώς κατεβαίναμε ο γεωλόγος μας εξηγούσε τι ακριβώς βλέπαμε. «Ο ηπειρωτικός φλοιός είναι ένα λεπτό στρώμα που επιπλέει στον Μανδύα. Ο ωκεάνιος φλοιός καλύπτει το 72% της επιφάνειας της Λιθόσφαιρας.» Κάτι τέτοια έλεγε αλλά εγώ κοιτούσα από το παράθυρο. Ήταν περίεργα και όμορφα μαζί. Μετά μπήκαμε στον Μανδύα. Ήταν σαν μια πηκτή κίτρινη θάλασσα με καυτό υλικό. Έκανε υπερβολική ζέστη! Οι στολές μας όμως κρατούσαν σε κανονική θερμοκρασία. Ο Μανδύας ήταν πολύ μεγάλος και βαθύς. Μετά περάσαμε στον Πυρήνα, την καρδιά της Γης. «Η θερμοκρασία εδώ κάτω είναι στους πέντε με έξι χιλιάδες βαθμού Κελσίου. Είμαστε περίπου 2000 χιλιόμετρα βάθος.» «Πόσα;» είπε η Σοφία και σχεδόν λιποθύμησε. Μετά από λίγο βγήκαμε στην επιφάνεια. Ήταν ένα ταξίδι πού διαφορετικό που είχε και πλάκα!
