Η ιστορία του ποδοσφαίρου 

Του ΖηδιανάκηΜάριου Β2

Το ποδόσφαιρο δεν είναι απλά ένα παιχνίδι. Είναι σαν μια κοινή γλώσσα που φέρνει κοντά ανθρώπους απ’ όλο τον κόσμο. Δεν είναι τυχαίο που με τον καιρό άλλαξε, φέρνοντας μαζί του νέους τρόπους ζωής και κοινωνικές εξελίξεις. Για να δεις γιατί έγινε τόσο δημοφιλές, χρειάζεται να κοιτάξεις πίσω, στις αρχές του, τότε που το παιχνίδι ήταν απλό, αλλά ξεκίνησε να οργανώνεται.

Από τα αγγλικά χωριά στα μεγαλύτερα στάδια του κόσμου

Η ιστορία του ποδοσφαίρου στην Αγγλία χάνεται στα βάθη των αιώνων, με αναφορές σε παιχνίδια που θυμίζουν το σύγχρονο άθλημα ήδη από τον Μεσαίωνα. Σε πολλές περιοχές της χώρας, ομάδες χωριών συγκρούονταν σε αυτοσχέδιους αγώνες, όπου ο στόχος ήταν να μεταφερθεί μια δερμάτινη μπάλα από το ένα σημείο στο άλλο συχνά μέσα από δρόμους, χωράφια και ποτάμια. Αυτές οι πρώιμες μορφές ποδοσφαίρου, αν και άναρχες, έθεσαν τα θεμέλια για ένα άθλημα που αργότερα θα κατακτούσε τον κόσμο.

Καθώς ο 19ος αιώνας προχωρούσε και τα σχολεία και τα πανεπιστήμια της Αγγλίας άρχισαν να αναπτύσσουν τις δικές τους εκδοχές του παιχνιδιού, έγινε φανερή η ανάγκη για κοινά, ενιαία πρότυπα. Έτσι, το 1848 στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ καταρτίστηκαν οι περίφημοι Κανόνες του Κέιμπριτζ, μια από τις πρώτες σοβαρές προσπάθειες να κωδικοποιηθούν οι βασικοί κανονισμοί του αθλήματος. Οι κανόνες αυτοί επηρέασαν βαθιά τη μετέπειτα διαμόρφωση του παιχνιδιού και αποτέλεσαν σημείο αναφοράς για τις ομάδες της εποχής.

Σε αυτούς τους κανόνες δημιουργήθηκε για πρώτη φορά το άουτ, η επαναφορά από την πλάγια γραμμή (Πλάγιο άουτ), το «προωθητικό πέρασμα», ορολογία που χρησιμοποιείται σήμερα στο βορειοαμερικανικό ποδόσφαιρο, και  την παρεμπόδιση του αντιπάλου, όπως  το κράτημα της μπάλας με τα χέρια.

Λίγες δεκαετίες αργότερα, το 1863, ιδρύθηκε στο Λονδίνο η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (Football Association), η οποία βασίστηκε σε μεγάλο βαθμό στους κανόνες του Κέιμπριτζ για να δημιουργήσει το πρώτο επίσημο σύνολο κανονισμών. Από εκείνη τη στιγμή το άθλημα άρχισε να παίρνει τη μορφή που γνωρίζουμε σήμερα: με ξεκάθαρους ρόλους, συγκεκριμένες διαστάσεις γηπέδου και αυστηρή διάκριση από το ράγκμπι.

Ο βασικός κανόνας της Football Association ήταν η  απαγόρευση χρήσης χεριών. Οι παίκτες (εκτός από τον τερματοφύλακα  ο οποίος τότε δεν υπήρχε με τη σημερινή μορφή) δεν μπορούσαν να χρησιμοποιούν τα χέρια τους για να προωθήσουν τη μπάλα. Αυτός ο κανόνας ξεχώρισε το ποδόσφαιρο από το ράγκμπι. Ο δεύτερος κανόνας ήταν η απαγόρευση κρατήματος και ριξίματος. Δεν επιτρεπόταν να κρατήσεις τον  αντίπαλο ή να τον σπρώξεις με τα χέρια ή να τον  ρίξεις κάτω . Οι κανονισμοί ήθελαν ένα πιο «καθαρό»   παιχνίδι. Ο τρίτος κανόνας όριζε επίσημα τον τρόπο που ξεκινά το παιχνίδι δηλαδή από το κέντρο. Ο τέταρτος κανόνας ήταν η σταθερή μορφή του γηπέδου, ένα ορθογώνιο γήπεδο, δύο τέρματα και η συγκεκριμένη διάταξη των γραμμών του γηπέδου. Ο πέμπτος κανόνας ήταν η απαγόρευση του hacking(το hacking ήταν το δυνατό κλότσημα στα πόδια του αντιπάλου). Οι κανόνες του 1863 το απαγόρευσαν πλήρως. Ο έκτοςκαι τελευταίοs κανόνας είναι το διάσημο οφσάιντ.
Ένας παίκτης θεωρούνταν οφσάιντ ,εάν βρισκόταν μπροστά από τη μπάλα, εκτός αν υπήρχαν  τρεις αντίπαλοι μπροστά του.
Αυτός ο κανόνας εξελίχθηκε αργότερα. Αυτοί οι κανόνες ένωσαν πολλά σχολεία και ομάδες που έπαιζαν διαφορετικές εκδοχές του παιχνιδιού.

Με την εξάπλωσή του στα λιμάνια, στις εργατικές συνοικίες και αργότερα σε ολόκληρη την Ευρώπη και τη Νότια Αμερική, το ποδόσφαιρο εξελίχθηκε από αγγλικό λαϊκό παιχνίδι σε παγκόσμιο πολιτισμικό φαινόμενο. Σήμερα, παραμένει αναμφίβολα το πιο δημοφιλές άθλημα στον κόσμο, με δισεκατομμύρια φιλάθλους να παρακολουθούν, να παίζουν και να ζουν για το άθλημα που αγαπούν!