Με λίγα υλικά και πολλή φαντασία κι αγάπη, δημιούργησαν μικρά έργα τέχνης με τα οποία φτιάχτηκε μία ψηφιακή έκθεση με τίτλο :

«Τα παιδιά του 2^ου Γυμνασίου Νάξου σας εύχονται χρόνια πολλά κι ευτυχισμένο το 2021» 

Δείτε την ψηφιακή έκθεση πατώντας τον  σύνδεσμο

https://video.link/w/njrBb

Έχουμε την ευκαιρία να δούμε κάποια από τα έργα των μαθητών της Γ΄ Τάξης, στο πλαίσιο του Project «Biography of a Cycladic Idol«που ξεκίνησε στο μάθημα των Αγγλικών την περσυνή χρονιά (Σχ.Έτος 2019-2020) και δεν μπόρεσε να ολοκληρωθεί λόγω των έκτακτων συνθηκών της πανδημίας. Έμπνευση του Project ήταν η εκδρομή των μαθητών στο Κουφονήσι και η συνάντησή τους με την ομάδα των αρχαιολόγων που έκανε τις ανασκαφές στην τοποθεσία Δασκαλιό στην Κέρο.

Οι μαθητές είχαν την ευκαιρία να συνομιλήσουν στα Αγγλικά με τον Βρετανό καθηγητή Προϊστορικής Αρχαιολογίας Lord Colin Renfrew, τo Dr. Michael Boyd και την κα Ειρήνη Λεγάκη, από την Εφορεία Αρχαιοτήτων Κυκλάδων και να μάθουν για την υπέροχη ιστορία αυτών των καταπληκτικών δειγμάτων της παγκοσμίως γνωστής Κυκλαδικής τέχνης.

Τα παιδιά λοιπόν εμπνεύστηκαν από αυτή τους την εμπειρία και αναρωτήθηκαν πώς θα ένοιωθαν εάν βρισκόταν με έναν μαγικό τρόπο στην θέση των ειδωλίων και είχαν φωνή για να εξιστορίσουν το ταξίδι τους μέσα στον χρόνο.

Οι μαθητές της τότε Β” Τάξης λοιπόν, Σαμαρά Δήμητρα και Βαθρακοκοίλης Ιωάννης, κατάφεραν να ολοκληρώσουν τα έργα τους και να τα παραδώσουν έναν χρόνο αργότερα, πριν αποχαιρετήσουν το Γυμνάσιο!

Δείτε παρακάτω τα έργα τους:

Σαμαρά Δήμητρα:

Βαθρακοκοίλης Ιωάννης:

Δείτε και το εξαιρετικό ντοκυμαντερ για τις ανασκαφές της Κέρου που προβλήθηκε στην ΕΡΤ κάνοντας κλικ στον παρακάτω τίτλο:

">Το αίνιγμα της Κέρου

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΣΗ 1821

(2ο μέρος)

1824-1827

Από το 1824 και μετά στην Πελοπόννησο ξεσπά εμφύλιος πόλεμος μεταξύ των Ελλήνων οπλαρχηγών κάτι που έχει ως αποτέλεσμα την κάμψη της Επανάστασης. Οι Οθωμανοί εκμεταλλευόμενοι το γεγονός ότι οι Έλληνες ήταν διχασμένοι μεταξύ τους, συμμαχούν με τους  Αιγύπτιους  προκειμένου να εξοντώσουν τους Έλληνες επαναστάτες. Οι Αιγύπτιοι με αρχηγό τον Ιμπραήμ αποβιβάστηκαν στην Πελοπόννησο και κατάφεραν να νικήσουν τους Έλληνες σε πολλές μάχες όπως αυτή στο Μανιάκι όπου ο Παπαφλέσσας σκοτώθηκε και κατάφεραν επίσης να καταλάβουν ακόμα και την Τρίπολη. Τότε συγκροτήθηκε ελληνικό σώμα με αρχηγό τον  Ιωάννη Μακρυγιάννη το οποίο κατάφερε να σταματήσει την προέλαση των Αιγύπτιων και να αναγκάσει τον Ιμπραήμ να φύγει από την Πελοπόννησο και να στείλει το στρατό του στο Μεσολόγγι.

Στα τέλη Μαΐου του 1824 έγινε η καταστροφή των Ψαρών, ενώ στης 11 Απριλίου του 1826 έγινε η έξοδος του Μεσολογγίου , γεγονότα που συντάραξαν όλη την Ελλάδα αλλά και την Ευρώπη. Στο μεταξύ στην Στερεά Ελλάδα ο Καραϊσκάκης είχε αναλάβει μια σειρά επιχειρήσεων με σκοπό την καταστροφή του ανεφοδιασμού των Τούρκων και το Νοέμβριο του 1826  πέτυχε καθοριστική νίκη στη μάχη της Αράχοβας.

1827-1832

Το 1827 ήταν ίσως η πιο δύσκολη χρονιά για την ελληνική επανάσταση. Λίγο μετά την πτώση της Αθήνας και τον θάνατο του Καραϊσκάκη η κατάσταση των Ελλήνων ήταν δραματική. Οι Έλληνες ήταν περιορισμένοι στην Μάνη, στην ανατολική Πελοπόννησο(Ναύπλιο) και στα νησιά του Αργοσαρωνικού και απειλούταν ταυτόχρονα από τον στρατό του Κιουταχή και του Ιμπραήμ. Αυτά που κυριολεκτικά έσωσαν την Επανάσταση ήταν η τρίτη εθνοσυνέλευση όπου οι τακτικές των Ελλήνων αναθεωρήθηκαν και οι Επαναστάτες κατάφεραν να ανασυνταχθούν αλλά και η Ιουλιανή συμφωνία στην οποία η τρεις Μεγάλες Δυνάμεις (Μ.Βρετανία, Γαλία, Ρωσία) δεσμεύονταν να τηρήσουν τη συμφωνία της Πετρούπολης και τους δίνονταν η δυνατότητα να παρέμβουν στρατιωτικά εφόσον χρειαστεί, κάτι που συνέβη στης 27 Οκτωβρίου του 1827 στη μάχη του Ναβαρίνου όπου ο τουρκικός στόλος σχεδόν καταστράφηκε και η Ελλάδα κέρδισε την αυτονομία της.

Η κατάσταση δεν άργησε να αλλάξει και στα τέλη του 1828 η ζυγαριά είχε αρχίσει να γέρνει και πάλι στο πλευρό των Ελλήνων, ενώ στα τέλη το 1829 είχαν κυριαρχήσει σχεδόν εξ ολοκλήρου στην Πελοπόννησο, στη Στερεά Ελλάδα και στα νησιά του Νότιου Αιγαίου. Το 1830, μετά από χρόνια αγώνων για την ελευθερία, υπογράφηκε στο Λονδίνο από τις Μεγάλες Δυνάμεις η ανεξαρτησία της Ελλάδας. Τα πρώτα σύνορα του ελληνικού κράτους, όπως τα καθόριζε το πρωτόκολλο, ήταν οι ποταμοί Αχελώος στα δυτικά και Σπερχειός στα βόρεια. Η επαναφορά των συνόρων στη γραμμή Αμβρακικού-Παγασητικού έγινε με μεταγενέστερο πρωτόκολλο, το οποίο υπογράφηκε στο Λονδίνο τον Αύγουστο του 1832.

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ/ΣΥΜΒΟΛΗ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ

Μετά την ήττα του Ναπολέοντα το 1815 οι Ευρωπαϊκές χώρες υπέγραψαν συνθήκη για τη διατήρηση της ειρήνης στη Ευρώπη. Έτσι, όταν το 1821 ξέσπασε η ελληνική επανάσταση, για τις περισσότερες χώρες ήταν εντελώς ανεπιθύμητη. Μέχρι και το 1822 καμία χώρα στον κόσμο δεν είχε αναγνωρίσει επίσημα την επανάσταση, όταν η Αιτή ένα μικρό νησιωτικό κράτος στην Καραϊβική, που είχε αποκτήσει την ανεξαρτησία της στην 1 Ιανουαρίου του 1804 από τη Γαλλία, όχι μόνο αναγνώρισε την επανάσταση αλλά έστειλε ένα πλοίο με πάνω από 100 εθελοντές  και πολλούς τόνους καφέ, έτσι ώστε οι Έλληνες να τους ανταλλάξουν με όπλα και πυρομαχικά.

Βέβαια τα υπόλοιπα κράτη της Ευρώπης δεν άργησαν να αλλάξουν την στάση που είχαν κρατήσει απέναντι στην Επανάσταση. Το 1823 το Ηνωμένο Βασίλειο, το 1825 η Γαλλία και το 1827 η Ρωσία αναγνώρισαν και βοήθησαν την Επανάσταση.

Η συμβολή της ελληνικής επανάστασης είναι πολύ μεγάλη. Όπως η γαλλική και η αμερικανική επανάσταση ενέπνευσαν την ελληνική, έτσι και η ελληνική ενέπνευσε άλλους βαλκανικούς λαούς (Σέρβους, Βούλγαρους, Ρουμάνους, Μαυροβούνιους) να επαναστατήσουν και να απελευθερωθούν από τον τουρκικό ζυγό.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ (1832-σήμερα)

Η ελληνική επανάσταση είναι ένα από τα πιο σημαντικά γεγονότα στη ιστορία της Ελλάδας. Κατά την διάρκεια της  οι Έλληνες έδειξαν απίστευτο θάρρος και κατάφεραν να βγουν νικητές ενάντια σε μια από της μεγαλύτερες και ισχυρότερες αυτοκρατορίες της εποχής. Η σημερινή Ελλάδα μπορεί να μην είναι όπως ακριβώς τη φαντάστηκαν οι πρόγονοι μας όταν πολεμούσαν για την ελευθερία τους . Από το 1832 μέχρι και σήμερα η χώρα μας έχει περάσει πολλά, έχει δοξαστεί, έχει ταπεινωθεί, έχει γίνει πολλές φορές  παράδειγμα προς μίμηση, αλλά και πολλές άλλες παράδειγμα προς απομίμηση. Αν αυτή λοιπόν η επανάσταση έχει να μας διδάξει κάτι είναι τρία πράγματα: α) όταν οι Έλληνες είναι ενωμένοι μπορούν να καταφέρουν τα πάντα β) ο μεγαλύτερος εχθρός μας δεν είναι οι Τούρκοι η κάποιος άλλος λαός, αλλά η διχόνοια που είχαν και έχουν οι Έλληνες μεταξύ τους γ) η χώρα μας έχει καταφέρει να βγει νικήτρια από πολλές δύσκολες καταστάσεις στηριγμένη στις δικές της δυνάμεις και χωρίς ιδιαίτερη βοήθεια από άλλους.

Πριν την δωρεάν παιδεία (11 Απριλίου 1964 με τη μεταρρύθμιση που θέσπισε την υποχρεωτική παιδεία και τη δωρεάν) τα παιδιά δεν είχαν δωρεάν βιβλία. Είχαν ένα κοντύλι και μία πένα και ίσως στην καλύτερη περίπτωση ένα τετράδιο και τα βιβλία τα αγόραζαν καινούρια ή μεταχειρισμένα ή τα δανειζόντουσαν από άλλα παιδιά (ή μεγαλύτερα αδέλφια).

Οι τάξεις δεν είχαν πάντα θέρμανση και φως, ειδικά στην περιφέρεια. Επικρατούσε κρύο, γι’ αυτό ο δάσκαλος ζητούσε από κάθε παιδί να φέρνει κάθε μέρα από ένα καυσόξυλο για να ζεσταθούν με τη φωτιά.

Στη μεταπολεμική Ελλάδα και ως τη δεκαετία του ’60, τα παιδιά στο σχολείο έτρωγαν από τα κρατικά συσσίτια, σιτίζονταν δηλαδή με γάλα σε σκόνη, βούτυρο και κίτρινο, λιωμένο τυρί (τύπου Ολλανδίας).

Οι μαθητές έπρεπε να βρίσκονται από πολύ νωρίς στο σχολείο. Δεν υπήρχαν, όμως, δημοτικά σχολεία σε κάθε χωριό, με αποτέλεσμα να χρειάζεται οι μαθητές να περπατάνε μέχρι και μία ώρα μέχρι να το φτάσουν, μέσα σε–συχνά–δύσκολες καιρικές συνθήκες, όπως βροχές και χιόνια. Και μην ξεχνάμε πως δεν είχανε όλα τα παιδιά παπούτσια και ζεστά ρούχα εκείνη την εποχή. Μάλιστα, μερικά παιδιά έβγαζαν τα παπούτσια και περπατούσαν όλη τη διαδρομή ως το σχολείο ξυπόλυτα, για να μην χαλάσουν το μοναδικό ζευγάρι παπούτσια που είχαν.

Αν δεν ήξερες το μάθημά σου ή μιλούσες κατά τη διάρκεια του μαθήματος, τότε ο δάσκαλος “στις έβρεχε” με τον χάρακα ή με τη βέργα ή με τον βούρδουλα. Γιατί τότε πίστευαν πως “το ξύλο βγήκε απ’ τον Παράδεισο” και πως τα παιδιά αν δεν φάνε μια-δυο, δεν συμμορφώνονται.

Φυσικά δεν υπήρχαν οι πολύχρωμες πλαστικές ή αδιαβροχοποιημένες τσάντες σε διάφορα σχέδια, αλλά όλα τα παιδιά μετέφεραν τα βιβλία τους σε μία καφέ δερμάτινη σάκα την οποία πολύ συχνά διατηρούσαν και τα 6 χρόνια, σε όλες τις τάξεις του Δημοτικού.

Ο αριθμός των μαθητών μέσα στην τάξη έφτανε καμία φορά και τους πενήντα και στα θρανία κάθονταν μέχρι και τρία άτομα μαζί.

Το σχολείο ήταν εξατάξιο, δηλαδή έξι τάξεις το Δημοτικό και έξι το Γυμνάσιο. Λύκειο δεν υπήρχε. Στο Δημοτικό, υπήρχε ένας δάσκαλος που δίδασκε όλα τα μαθήματα.

Όλα τα παιδιά, αγόρια και κορίτσια φορούσαν μαύρη ή, αργότερα, μπλε ποδιά με άσπρο γιακά, έως το 1982 που καταργήθηκε η ποδιά. Τα αγόρια φορούσαν πηλίκιο(καπέλο) που καταργήθηκε το 1964.

Η γλώσσα που χρησιμοποιούσαν ήταν αρχικά η καθαρεύουσα και μετά η δημοτική με πολυτονικό σύστημα, δηλαδή δασεία, περισπωμένη, οξεία και ψιλή. Το πολυτονικό σύστημα καταργήθηκε στις 23 Νοεμβρίου 1981 και θεσπίστηκε το μονοτονικό σύστημα ορθογραφίας που έχουμε και σήμερα.

Υπήρχε ο επιθεωρητής, ο οποίος επισκεπτόταν ένα διαφορετικό σχολείο κάθε μέρα για να ελέγξει τους δασκάλους και το έργο τους. Έμπαινε μέσα στην τάξη και έλεγχε αν ήξεραν οι μαθητές το μάθημα, αν ήταν περιποιημένα τα παιδιά και ντυμένα όπως έπρεπε.

Το σχολείο λειτουργούσε 6 ημέρες την εβδομάδα, όχι 5 όπως σήμερα. Τα παιδιά ξεκουράζονταν μόνο μια μέρα την εβδομάδα, την Κυριακή.

Κατοχή της Ελλάδας κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου ξεκίνησε τον Απρίλιο του 1941 και υπήρξε αποτέλεσμα της γερμανικής εισβολής. Η κατοχή τερματίστηκε με την αποχώρηση των γερμανικών στρατευμάτων από την Ελλάδα τον Οκτώβριο του 1944. Σε ορισμένες περιπτώσεις, όπως στην Κρήτη ή σε άλλα νησιά, γερμανικές φρουρές παρέμειναν μέχρι το Μάιο και τον Ιούνιο του 1945.Η Φασιστική Ιταλία επιτέθηκε στην Ελλάδα τον Οκτώβριο του 1940, αλλά ηττήθηκε και οπισθοχώρησε, υπό την πίεση του ελληνικού στρατού, στο εσωτερικό της Αλβανίας. Ακολούθησε, τον Απρίλιο του 1941, η γερμανική εισβολή. Μέχρι τα τέλη Μαΐου του 1941 οι Γερμανοί είχαν υποτάξει το σύνολο της χώρας. Οι ίδιοι διατήρησαν υπό τον έλεγχο τους τις σημαντικότερες στρατηγικά περιοχές της Ελλάδας, μεταξύ των οποίων την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, ενώ η υπόλοιπη χώρα μοιράστηκε σε ζώνες ελέγχου των συμμαχικών προς τη Γερμανία χωρών, της Ιταλίας και της Βουλγαρίας. Παράλληλα, τοποθετήθηκε στην Ελλάδα κατοχική κυβέρνηση, που συγκροτήθηκε από Έλληνες συνεργάτες των Γερμανών .Η κατοχή επέφερε τεράστια δεινά στον ελληνικό λαό και προκάλεσε ανυπολόγιστες καταστροφές. Οι ανθρώπινες απώλειες της Ελλάδας κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου υπολογίζονται μεταξύ 300.000 και 770.000 αμάχων και 20.000 έως35.000 στρατιωτών. Ανυπολόγιστες υπήρξαν και οι υλικές καταστροφές, που οδήγησαν σε πλήρη κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας .Την ίδια στιγμή, αναπτύχθηκε η ελληνική αντίσταση, που υπήρξε η πιο δραστήρια στα κατεχόμενα κράτη της Ευρώπης, πλην της Γιουγκοσλαβίας. Οι αντιστασιακές ομάδες πραγματοποίησαν επιχειρήσεις κατά των δυνάμεων κατοχής και των ταγμάτων ασφαλείας και ανέπτυξαν δίκτυο κατασκόπων. Από τα τέλη του 1943 άρχισαν να συγκρούονται μεταξύ τους .Όταν η Ελλάδα απελευθερώθηκε, τον Οκτώβριο του 1944, υπήρχε κλίμα ακραίας πολιτικής πόλωσης που σύντομα οδήγησε στο ξέσπασμα του εμφυλίου. Η κρίση που ακολούθησε, με το ξέσπασμα του εμφυλίου πολέμου, έδωσε την ευκαιρία σε πολλούς συνεργάτες των Ναζί όχι μόνο να ξεφύγουν από την τιμωρία, αλλά και να αποτελέσουν τελικά την άρχουσα τάξη της μεταπολεμικής Ελλάδας.

Κατά τη διάρκεια του τελευταίου έτους της κατοχής, η δράση αντιστασιακών οργανώσεων, κυρίως του ΕΑΜ, είχε ως αποτέλεσμα την απελευθέρωση σημαντικού τμήματος της ελληνικής ενδοχώρας. Οι περιοχές που είχαν κατορθώσει να ελέγξουν οι αντάρτες, μέχρι τις αρχές του 1944, κάλυπταν ένα μεγάλο τμήμα της ορεινής Ελλάδας μεταξύ των ελληνοαλβανικών συνόρων και της Αττικοβοιωτίας. Για τη διοίκηση των απελευθερωμένων περιοχών ιδρύθηκε, στις 10 Μαρτίου 1944, με πρωτοβουλία του ΕΑΜ, η Πολιτική Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης (ΠΕΕΑ), που αναφερόταν συχνότερα ως «κυβέρνηση του βουνού» .Για την επικύρωση της εξουσίας της ΠΕΕΑ διεξήχθησαν μυστικές εκλογές το τελευταίο δεκαήμερο του Απριλίου του 1944. Σ’ αυτές συμμετείχαν περισσότεροι από 1.000.000 πολίτες (για πρώτη φορά στην Ελλάδα και γυναίκες) και εξέλεξαν το νομοθετικό σώμα της κυβέρνησης που ονομάστηκε Εθνικό Συμβούλιο. Το Εθνικό Συμβούλιο συνεδρίασε στους Κορυσχάδες της Ευρυτανίας, στο διάστημα από 14 έως 27 Μαΐου, και εξέδωσε ψήφισμα που μεταξύ άλλων επικύρωνε την εξουσία της ΠΕΕΑ .Στο διάστημα αυτό η Ελλάδα βρέθηκε με τρεις κυβερνήσεις. Εκτός από την ΠΕΕΑ, υπήρχε η εξόριστη κυβέρνηση Τσουδερού, την ηγεσία της οποίας πλέον είχε αναλάβει ο Γεώργιος Παπανδρέου, ενώ στην γερμανοκρατούμενη Ελλάδα διατηρούσε την εξουσία η δωσιλογική κυβέρνηση του Ιωάννη Ράλλη. Σε μια προσπάθεια συνεννόησης των αντιναζιστικών πολιτικών δυνάμεων της Ελλάδας, διεξήχθη, στο διάστημα 17-20 Μαΐου, το Συνέδριο του Λιβάνου, στο οποίο συμμετείχαν εκπρόσωποι των αντιστασιακών οργανώσεων της Ελλάδας και μερίδας των προπολεμικών πολιτικών κομμάτων. Το συνέδριο κατέληξε σε συμφωνία, που έθετε τις βάσεις για μελλοντική κυβέρνηση εθνικής ενότητας, όταν η Ελλάδα απελευθερωνόταν. Η συμφωνία εξασφάλιζε κατά κύριο λόγο τις θέσεις του Γεωργίου Παπανδρέου, με τους εκπροσώπους του ΕΑΜ να κάνουν σημαντικές υποχωρήσεις. Στις 2 Σεπτεμβρίου του 1944, το ΕΑΜ προσχώρησε στην κυβέρνηση του Γεώργιου Παπανδρέου, με έξι από τα στελέχη του να αναλαμβάνουν θέση υπουργού.

Στα τέλη Αυγούστου του 1944, οι Γερμανοί έλαβαν την απόφαση να αποχωρήσουν από την Ελλάδα. Στο διάστημα αυτό, οι Άγγλοι ανέλαβαν επιχείρηση απόβασης στην Ελλάδα ώστε να ελέγξουν τη διάδοχη κατάσταση. Στις 26 Σεπτεμβρίου 1944, πέτυχαν την υπογραφή της Συμφωνίας της Καζέρτας. Η συνθήκη υπογράφηκε μεταξύ της κυβέρνησης του Γεώργιου Παπανδρέου, που έδρευε εκείνη την περίοδο στην Νάπολη της Ιταλίας, και των δύο σημαντικότερων αντιστασιακών οργανώσεων της Ελλάδας, του ΕΑΜ και του ΕΔΕΣ, και όριζε κυρίως την υπαγωγή των αντάρτικων δυνάμεων στις διαταγές της εθνικής κυβέρνησης, η οποία με τη σειρά της θα τις παραχωρούσε στις διαταγές του Άγγλου στρατηγού Ρόλαντ Σκόμπι.

Στις 12 Οκτωβρίου, αποχώρησαν και οι τελευταίοι Γερμανοί από την Αθήνα, γεγονός που σηματοδοτεί το τέλος της κατοχής της Ελλάδας. Με την αποχώρησή τους, χιλιάδες πολίτες πλημμύρισαν τους δρόμους και τις πλατείες της πόλης πανηγυρίζοντας. Μια τριμελής κυβερνητική επιτροπή εγκαταστάθηκε στην Αθήνα για να προετοιμάσει το έδαφος για την έλευση της Κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας του Γεωργίου Παπανδρέου.. Μέχρι τις 18 Οκτωβρίου, οπότε και εγκαταστάθηκε η κυβέρνηση Παπανδρέου στην Αθήνα, υπήρξαν έξι ημέρες ταραχών .Δυνάμεις του ΕΛΑΣ επιχειρούσαν κατά των Ταγμάτων Ασφαλείας, που είχαν καταφύγει αρχικά στην περιοχή του Μετς. Στις 15 Οκτωβρίου, κατά τη διάρκεια πανηγυρισμών στην περιοχή της Ομόνοιας, ακροδεξιοί άνοιξαν πυρ εναντίον του πλήθους και σκότωσαν 7 άτομα.

Στις 18 Οκτωβρίου, εγκαταστάθηκε στην πρωτεύουσα η κυβέρνηση, που λίγο αργότερα μετασχηματίστηκε στην κυβέρνηση εθνικής ενότητας. Σύντομα, επήλθε κυβερνητική κρίση, που υπήρξε προϊόν της άρνησης της πλευράς του ΕΑΜ για πλήρη αφοπλισμό του ΕΛΑΣ. Στις 2Δεκεμβρίου, παραιτήθηκαν από την κυβέρνηση οι έξι από τους επτά υπουργούς που προέρχονταν από τις τάξεις του ΕΑΜ και στις 4 Δεκεμβρίου, παραιτήθηκε και ο έβδομος. Είχε προηγηθεί η αιματηρή καταστολή του συλλαλητηρίου του ΕΑΜ που είχε πραγματοποιηθεί την Κυριακή 3 Δεκεμβρίου. Οι συγκρούσεις, που έμειναν γνωστές ως Δεκεμβριανά, τερματίστηκαν στις 5 Ιανουαρίου, με την αποχώρηση των δυνάμεων του ΕΛΑΣ από την Αθήνα. Ακολούθησε υπογραφή ανακωχής στις 11 Ιανουαρίου και η υπογραφή της Συμφωνίας της Συμφωνίας τη Βάρκιζας στις 12 Φεβρουαρίου 1945.

.Λίγους μήνες αργότερα, απελευθερώθηκαν και οι τελευταίες περιοχές στην Ελλάδα, που παρέμεναν υπό τον έλεγχο γερμανικών φρουρών. Αυτές ήταν η Κρήτη, η Μήλος και ορισμένα νησιά των Δωδεκανήσων. Με την τελική συνθηκολόγηση της Γερμανίας, στις 8 Μαΐου 1945, οι τελευταίες γερμανικές φρουρές που είχαν απομείνει στην Ελλάδα παραδόθηκαν και η ξένη κατοχή τελείωσε οριστικά. Τα Δωδεκάνησα πέρασαν για ένα διάστημα κάτω από αγγλική και ελληνική στρατιωτική διοίκηση και ενσωματώθηκαν επίσημα στην Ελλάδα στις 7 Μαρτίου του1948. Την ίδια περίοδο, στην Ελλάδα βρισκόταν σε εξέλιξη ο εμφύλιος πόλεμος, που υπήρξε συνέπεια του διχασμού που άρχισε να αναπτύσσεται κατά τη διάρκεια των τελευταίων χρόνων της κατοχής.

Την συνέχεια εγκαταστάθηκε μια νέα επιτροπή που αποτελούνταν από 3 άτομα. Αυτή η επιτροπή δημιουργήθηκε για να προετοιμάσει τα εδάφη για να έρθει η κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου. Μέχρι της 18 Οκτωβρίου όπου εγκαταστάθηκε η κυβέρνηση υπήρχαν ταραχές. Στις 15 Οκτωβρίου κατά την διάρκεια πανηγυρισμών στην περιοχή της Ομόνοιας ακροδεξιοί στράφηκαν εναντίον μας και σκότωσαν 7 άτομα. Δεν άργησε να πάει η κρίση στην κυβέρνηση. Η άρνηση της πλευράς του ΕΑΜ για την αφόπλιση του ΕΛΑΣ. Στις 2 Δεκεμβρίου παραιτήθηκαν από την κυβέρνηση οι 6 από τους 7 υπουργούς που προερχόταν από τις τάξεις του ΕΑΜ και στις 4 Δεκεμβρίου παραιτήθηκε και ο έβδομος. Λίγους μήνες αργότερα απελευθερώθηκαν και οι περιοχές που παρέμεναν υπό τον έλεγχο των γερμανικών φρουρών .Αυτές ήταν η Κρήτη η Μήλος και μερικά νησιά των Δωδεκανήσων. Στις 8 Μαΐου 1945 οι τελευταίες γερμανικές φρουρές που είχαν μείνει στην Ελλάδα παραδόθηκαν και η ξένη κατοχή τελείωσε οριστικά. Τα Δωδεκάνησα πέρασαν για ένα διάστημα κάτω από Αγγλική και Ελληνική στρατιωτική διοίκηση τότε ενσωματώθηκαν επίσημα στην Ελλάδα στις 7 Μαρτίου του 1948.Την ίδια περίοδο στην Ελλάδα ξέσπασε σε εμφύλιο πόλεμο.

Δείτε το βίντεο παρακάτω:

">

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ 1821

(1ο ΜΕΡΟΣ)

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Νάξος

Γράφουν οι: Έλλη Λεγάκη

Στις 25 Μαρτίου γιορτάζει η θρησκεία και η πατρίδα μας. Ο χριστιανισμός και ελληνισμός γιορτάζουν την ιερή αυτή μέρα τη Σωτηρία της ανθρωπότητας και τη Σωτηρία του έθνους. Πάνε 200 χρόνια από τότε. Ο Αρχάγγελος Γαβριήλ παρουσιάζεται στην παρθένα Μαρία και της αναγγέλλει το χαρμόσυνο γεγονός. Ο πανάγαθος Θεός έχει αποφασίσει να στείλει τη Σωτηρία στο ανθρώπινο γένος και να το ελευθερώσει από το βούρκο της αμαρτίας. Ο ύψιστος κύριος αποφασίζει να χαρίσει τη λευτεριά στο υπόδουλο Ελληνικό γένος να το απαλλάξει από τη μακραίωνη δουλεία του. Τη Λαμπρή αυτή μέρα, στην Αγία λαύρα, ο Παλαιών Πατρών Γερμανός υψώνει το λάβαρο της λευτεριάς. Τα παλικάρια μας γονατιστά ορκίζονται: «Ελευθερία ή θάνατος». Τετρακόσια ολόκληρα χρόνια σκλαβιάς πλακώνουν την πατρίδα μας. Ο υπόδουλος ραγιάς υπόφερε τα πάντα κάτω από το βαρύ ζυγό του άπιστου τυράννου. Έχασε τα πάντα περιουσίες, σχολεία, εκκλησίες, μόρφωση. Ένα μόνο δεν μπόρεσε να του στερήσει ο κατακτητής, τον πόθο και την πίστη για τη λευτεριά.

Η ιδέα της λευτεριάς κρυφόκαιγε στις καρδιές των υπόδουλων. Η κλεφτουριά, αντάμα με τους αρματολούς, βγήκε και πάλι στα βουνά. Ποιος πίστευε ότι αυτοί οι πεινασμένοι και άοπλοι ραγιάδες, που στέναζαν χρόνια και χρόνια κάτω από το ζυγό μιας πανίσχυρης αυτοκρατορίας, θα τολμούσαν να αναμετρηθούν με τον πανίσχυρο εχθρό, για να αποκτήσουν τη λευτεριά τους;

[

Πηγή:

https://epanastasi1821.online/