Από Χάρη Λιάσα, Φίλιππο Μαρκουλάκη και Παναγιώτη Τσατραφίλη του τμήματος Β2
Αν βρισκόμουν στη θέση ενός κλώνου, το πρώτο που θα ένιωθα θα ήταν μια περίεργη αβεβαιότητα. Όχι απαραίτητα πανικός, αλλά η αίσθηση ότι κάτι δεν πάει καλά με τη ζωή μου. Αν μεγάλωνα σε ένα περιβάλλον όπου όλα φαίνονται φυσιολογικά, όπως συμβαίνει στο «Μη με αφήσεις ποτέ», ίσως να μην καταλάβαινα αμέσως την αλήθεια. Θα χρειαζόταν χρόνος για να συνειδητοποιήσω τι συμβαίνει.
Όταν όμως το καταλάβαινα, το πιο δύσκολο θα ήταν η έλλειψη επιλογών. Το να ξέρεις ότι η ζωή σου έχει ήδη αποφασιστεί από άλλους δημιουργεί πίεση και θυμό. Στη δική μας καθημερινότητα θεωρούμε δεδομένο ότι μπορούμε να διαλέξουμε τι θα σπουδάσουμε, πού θα ζήσουμε ή τι δουλειά θα κάνουμε. Ένας κλώνος δεν έχει αυτή την ελευθερία. Αυτό από μόνο του αλλάζει εντελώς τον τρόπο που βλέπεις τον εαυτό σου.
Παράλληλα, πιστεύω ότι θα προσπαθούσα να βρω νόημα σε απλά πράγματα. Φιλίες, μικρές στιγμές, συζητήσεις, ίσως και ένα όνειρο, όσο μικρό κι αν είναι. Όταν το μέλλον είναι περιορισμένο, το παρόν γίνεται πιο σημαντικό. Αυτό δεν αφορά μόνο τους κλώνους. Ακόμη και στη δική μας ζωή, όταν αντιμετωπίζουμε δυσκολίες, στρεφόμαστε σε ό,τι μας δίνει δύναμη εκείνη τη στιγμή.
Δεν ειναι σίγουρο ότι θα αντιδρούσα με επανάσταση ή ηρωισμό. Πολλοί άνθρωποι προσαρμόζονται σε δύσκολες καταστάσεις, ειδικά όταν δεν έχουν γνωρίσει κάτι διαφορετικό. Ίσως να προσπαθούσα να αλλάξω τη μοίρα μου, αλλά είναι πιθανό να αποδεχόμουν ένα μέρος της πραγματικότητας, απλά για να μπορέσω να συνεχίσω.
Στο τέλος, το πιο έντονο συναίσθημα θα ήταν η ανάγκη να ζήσω όσο πιο ουσιαστικά γίνεται, ακόμη κι αν οι επιλογές μου είναι περιορισμένες. Αυτό είναι κάτι που, με έναν τρόπο, αφορά όλους μας.
Κείμενο εμπνευσμένο από το λογοτεχνικό έργο «Μη μ΄αφήσεις ποτέ» – Ishiguro Kazuo (2005)
