Οι διακοπές του Πάσχα έχουν ήδη φτάσει και κάποιοι μαθητές απολαμβάνουν μερικές ημέρες χαλάρωσης και ξεγνοιασιάς. Όλοι οι υπόλοιποι, βέβαια, παρατηρούν επιφανειακά την συμπεριφορά τους και τον τρόπο με τον οποίον σκέφτονται κι επικοινωνούν τις συγκεκριμένες ημέρες. Κανείς όμως δεν γνωρίζει τα αληθινά συναισθήματα και τις σκέψεις που πραγματικά ΜΑΣ διακατέχουν!
Αρχικά, οι περισσότεροι μαθητές δεν έχουν την δυνατότητα να ξεκουραστούν όπως και να απολαύσουν μερικές από τις όμορφες και χαρούμενες στιγμές των διακοπών τους, καθώς από μακριά κοιτούν τις δύσκολες ημέρες των εξετάσεων οι οποίες όλο και πλησιάζουν! Οι επαναλήψεις, οι ασκήσεις, τα διαγωνίσματα προσομοιώσεων, οι εργασίες και όλα τα υπόλοιπα είναι αυτά που μας αγχώνουν, όσο τίποτε άλλο το τελευταίο χρονικό διάστημα…
Ακόμη, οι συγγενείς στα χωριά και στις πόλεις που μας περιτριγυρίζουν κάνοντάς μας να αισθανόμαστε θύτες ενός ειδεχθούς εγκλήματος, είναι χειρότεροι κι από την αγωνία των σχολικών υποχρεώσεων, διότι οι ατελείωτες –αδιάκριτες- ερωτήσεις τους, μας προκαλούν μια ελαφριά ζάλη.
-Πού πήγαν οι καλοί σου βαθμοί;
- Δεν διαβάζεις;
- Τι θα σπουδάσεις; Μήπως έχεις χαμηλούς στόχους και βλέψεις;
Όλα αυτά ηχούν στα αυτιά μας ως μουρμουρητά που κάθε χρόνο επαναλαμβάνονται δίχως τελειωμό.
Επιπλέον, η στιγμή αυτή για την οποία μετράμε αντίστροφα είναι η στιγμή της Ανάστασης, το Μεγάλο Σάββατο. Περιμένουμε υπομονετικά το ρολόι μας να φτάσει 23΄55 για να πάμε να συναντήσουμε τους υπόλοιπους φίλους και συγγενείς στην εκκλησία και να λάβουμε το Άγιον Φως, έτσι ώστε να συνεχίσουμε για λίγο ακόμη το διάβασμά μας, καθώς εξάλλου έχουμε δυνάμεις για… μισή ωρίτσα ακόμα!
Το ρεπό μας ήρθε! Ξημέρωσε Κυριακή του Πάσχα κι εκείνη την ημέρα επιλέγουμε να μην διαβάσουμε άλλο, εφόσον η δυνατή μουσική και οι έντονες μυρωδιές μας αποσπούν την προσοχή από την σπουδαία και αποτελεσματική μας μελέτη…
Οι εξετάσεις κοντεύουν, τα διαγωνίσματα ήδη έχουν φθάσει στο τέλος τους και… δεν τελείωσε κι ο κόσμος, αν αποτύχουμε μια φορά. Η ζωή θέλει ήττες πολλές μέχρι την νίκη που τελικά θα μας επιβραβεύσει!
Άλκηστις Γελαδάρη
