Η πεντάμορφη και το τέρας, είναι ένα κλασικό παραμύθι της Γαλλίδας μυθιστοριογράφου Γκαμπριέλ Σουζάν Μπαρμπό ντε Βιλενέβ, το οποίο εκδόθηκε το 1741. Από τότε επανεκδόθηκε πολλές φορές και σε διάφορες εκδοχές.

Η πεντάμορφη και το τέρας του σχολικού εκφοβισμού, είναι μια διασκευή του παραμυθιού που γράφτηκε το 2018 από τον Θωμά Μενεξέ. Το έργο είναι μία πρόβα μέσα στην πρόβα. Η θεατρική ομάδα ενός σχολείου, αποφασίζει να το ανεβάσει θέλοντας να θίξει το πρόβλημα της ενδοσχολικής βίας, με όποια μορφή κι αν εκφράζεται και που έχει ως αφετηρία τη διαφορετικότητα. Οι μαθητές και οι μαθήτριες κατά τη διάρκεια των προβών και μελετώντας το κείμενο, προβληματίζονται σχετικά με συμπεριφορές συμμαθητών και συμμαθητριών τους και συνειδητοποιούν πως οι πλάκες, τα αστεία τους, τα κοροϊδευτικά τους λόγια, πληγώνουν, απομονώνουν.

Τόσο στο παραμύθι όσο και στο έργο, το τέρας εκφράζει το διαφορετικό. Το διαφορετικό που αποστρεφόμαστε, που χλευάζουμε, που μισούμε.

Στο παραμύθι, η αγάπη της πεντάμορφης μεταμορφώνει το τέρας σε πρίγκιπα. Στο έργο, η Ομορφιά αντιμετωπίζει το τέρας σαν έναν κανονικό άνθρωπο και τον απελευθερώνει από την απομόνωση και τον φόβο. Το έργο και τα μηνύματά του, λειτουργούν καταλυτικά για τους μαθητές και τις μαθήτριες. Προσεγγίζουν τον συμμαθητή τους, έρχονται στη θέση του, γίνονται μια παρέα.

Καμιά διαφορετικότητα δεν δικαιολογεί τη βία και τον αποκλεισμό!

Τα ποιήματα που παρουσιάζονται εδώ, μαζί με το βίντεο που τα συνοδεύει, είναι καρπός δημιουργικής αναζήτησης και προσωπικής έκφρασης. Κάθε ποίημα αποτελεί μια ξεχωριστή φωνή, μια μικρή ιστορία, ένα συναίσθημα ή έναν προβληματισμό που αξίζει να ακουστεί. Μέσα από αυτές τις δημιουργίες αναδεικνύεται η ευαισθησία, η φαντασία και η κριτική σκέψη τριών μαθητριών του Σχολείου μας, οι οποίες μας ταξιδεύουν με τον δικό τους τρόπο …

Αθηνά Μηλιατζόγλου 

Αθηνά Μηλιατζόγλου(4)

Ο καθρέφτης

Χάνεις τον εαυτό σου – καλά είπες.

Δεν ξέρω τι να σκεφτώ,

εκτός από πολλές αλήθειες…

Ψάχνω στον καθρέφτη να με βρω,

μα είναι σπασμένος ˙

τον έσπασα από τις πολλές μου ήττες!

Σε έναν καθρέφτη που δεν με χωράει πια,

χάνομαι όσο τον θυμάμαι.

Χάνομαι στην ομορφιά της παγερής σκιάς.

Θα έλεγε κανείς ότι φοβάμαι ˙

φοβάμαι να χαθώ σε αυτά τα θρύψαλα του καθρέφτη,

Φοβάμαι μην κοπώ και ματώσω,

και τέλος – φοβάμαι – πως τον καθρέφτη

ποτέ δεν θα ξαναενώσω…

Κατερίνα Αργυροπούλου 

Κατερίνα Αργυροπούλου

Το καράβι που ταξιδεύει το λένε «ΑΓΩΝΙΑ 2027»

Το καράβι σιγά σιγά βουλιάζει

χάνει το φως του,

χάνει την ιστορία του,

τους ανθρώπους μέσα του τους εγκλωβίζει,

σαν να μην μπορούν να πουν, να μιλήσουν, να κινηθούν.

Όλοι γίνονται κακοί, απότομοι, βίαιοι.

Το καράβι είναι η Ελλάδα.

Η Ελλάδα που πλέον είναι αγνώριστη.

Η Ελλάδα που δεν φημίζεται για την ιστορία της,

αλλά για τον τουρισμό της.

Πλέον όλοι θέλουν να επισκεφτούν θάλασσες, νησιά,

αλλά κανέναν δεν τον νοιάζουν τα βασικά,

μνημεία, μουσεία,

Παρθενώνας, Ακρόπολη.

Η ανθρωπιά έχει χαθεί.

Περνάς τον δρόμο και όλοι σε κοιτάνε,

σαν να μην είσαι άνθρωπος,

σαν να είσαι από άλλο γαλαξία.

Οι άνθρωποι έχουν γίνει αγνώριστοι, απότομοι.

Όμως, κάτι κρατάει το καράβι προτού βουλιάξει.

Μια άγκυρα που λέγεται ελπίδα.

Ελπίδα για δικαιοσύνη, ανθρωπιά,

ελπίδα για την επιστροφή στην παλιά νοοτροπία.

Τίποτα δεν είναι πλέον δεδομένο.

Το καράβι βουλιάζει

και πρέπει να σωθεί.

Θα σωθεί.

Χρύσα Θωμά

ΑΓΩΝΙΑ 2027

Οι άνθρωποι λαλούν χωρίς να μιλούν

μαρμαρωμένοι στη στιγμή, ενώ ο χρόνος κυλά.

Δεν ξέρουν πώς να κινηθούν,

πώς να πάνε μπροστά, δεν θέλουν να μάθουν.

Είναι ασφαλείς μέσα στο χάος.

Νομίζουν πως αυτό θα τους σώσει

από ό,τι συμβαίνει γύρω τους.

Οι σφαγές απαθανατίζονται και μένουν στην ιστορία.

Άνθρωποι εξαφανίζονται, χάνονται για υλικά.

Κάποιος πρέπει να πάει μπροστά,

να μας σώσει.

Αλλά ποιος και πότε;

Ποιος θα ξεκινήσει την ΑΓΩΝΙΑ 2027;

Μήπως θα είναι πολύ αργά τότε;

Τα ποιήματα που παρουσιάζονται εδώ, μαζί με το βίντεο που τα συνοδεύει, είναι καρπός δημιουργικής αναζήτησης και προσωπικής έκφρασης. Κάθε ποίημα αποτελεί μια ξεχωριστή φωνή, μια μικρή ιστορία, ένα συναίσθημα ή έναν προβληματισμό που αξίζει να ακουστεί. Μέσα από αυτές τις δημιουργίες αναδεικνύεται η ευαισθησία, η φαντασία και η κριτική σκέψη τριών μαθητριών του Σχολείου μας, οι οποίες μας ταξιδεύουν με τον δικό τους τρόπο …

Αθηνά Μηλιατζόγλου Αθηνά Μηλιατζόγλου(4)

Ο καθρέφτης

Χάνεις τον εαυτό σου – καλά είπες.

Δεν ξέρω τι να σκεφτώ,

εκτός από πολλές αλήθειες…

Ψάχνω στον καθρέφτη να με βρω,

μα είναι σπασμένος ˙

τον έσπασα από τις πολλές μου ήττες!

Σε έναν καθρέφτη που δεν με χωράει πια,

χάνομαι όσο τον θυμάμαι.

Χάνομαι στην ομορφιά της παγερής σκιάς.

Θα έλεγε κανείς ότι φοβάμαι ˙

φοβάμαι να χαθώ σε αυτά τα θρύψαλα του καθρέφτη,

Φοβάμαι μην κοπώ και ματώσω,

και τέλος – φοβάμαι – πως τον καθρέφτη

ποτέ δεν θα ξαναενώσω…

Κατερίνα Αργυροπούλου Κατερίνα Αργυροπούλου

Το καράβι που ταξιδεύει το λένε «ΑΓΩΝΙΑ 2027»

Το καράβι σιγά σιγά βουλιάζει

χάνει το φως του,

χάνει την ιστορία του,

τους ανθρώπους μέσα του τους εγκλωβίζει,

σαν να μην μπορούν να πουν, να μιλήσουν, να κινηθούν.

Όλοι γίνονται κακοί, απότομοι, βίαιοι.

Το καράβι είναι η Ελλάδα.

Η Ελλάδα που πλέον είναι αγνώριστη.

Η Ελλάδα που δεν φημίζεται για την ιστορία της,

αλλά για τον τουρισμό της.

Πλέον όλοι θέλουν να επισκεφτούν θάλασσες, νησιά,

αλλά κανέναν δεν τον νοιάζουν τα βασικά,

μνημεία, μουσεία,

Παρθενώνας, Ακρόπολη.

Η ανθρωπιά έχει χαθεί.

Περνάς τον δρόμο και όλοι σε κοιτάνε,

σαν να μην είσαι άνθρωπος,

σαν να είσαι από άλλο γαλαξία.

Οι άνθρωποι έχουν γίνει αγνώριστοι, απότομοι.

Όμως, κάτι κρατάει το καράβι προτού βουλιάξει.

Μια άγκυρα που λέγεται ελπίδα.

Ελπίδα για δικαιοσύνη, ανθρωπιά,

ελπίδα για την επιστροφή στην παλιά νοοτροπία.

Τίποτα δεν είναι πλέον δεδομένο.

Το καράβι βουλιάζει

και πρέπει να σωθεί.

Θα σωθεί.

Χρύσα Θωμά

ΑΓΩΝΙΑ 2027

Οι άνθρωποι λαλούν χωρίς να μιλούν

μαρμαρωμένοι στη στιγμή, ενώ ο χρόνος κυλά.

Δεν ξέρουν πώς να κινηθούν,

πώς να πάνε μπροστά, δεν θέλουν να μάθουν.

Είναι ασφαλείς μέσα στο χάος.

Νομίζουν πως αυτό θα τους σώσει

από ό,τι συμβαίνει γύρω τους.

Οι σφαγές απαθανατίζονται και μένουν στην ιστορία.

Άνθρωποι εξαφανίζονται, χάνονται για υλικά.

Κάποιος πρέπει να πάει μπροστά,

να μας σώσει.

Αλλά ποιος και πότε;

Ποιος θα ξεκινήσει την ΑΓΩΝΙΑ 2027;

Μήπως θα είναι πολύ αργά τότε;

• Τι είναι Τεχνητή Νοημοσύνη
• Τεχνητή νοημοσύνη, Διαδίκτυο και προσωπικά δεδομένα
• Deepfakes και ψευδείς πληροφορίες
• Μεροληψία στην Τεχνητή Νοημοσύνη
• Διαδικτυακός εκφοβισμός
• Υπεύθυνη χρήση και σωστές επιλογές στο διαδίκτυο

Το υλικό που αξιοποιήθηκε στις τάξεις, αντλήθηκε από την ιστοσελίδα SaferInternet4Kids.gr, του Ελληνικού Κέντρου Ασφαλούς Διαδικτύου και συνδέεται με τις δράσεις Ενεργούς Πολιτειότητας.

Οι μαθητές ευαισθητοποιήθηκαν για τα ζητήματα ψηφιακής ασφάλειας και αποτύπωσαν δημιουργικά τα συμπεράσματά τους, σχεδιάζοντας αφίσες με στόχο την ενημέρωση και την προώθηση της υπεύθυνης χρήσης του Διαδικτύου. Η ανάρτηση των μαθητικών δημιουργιών στο χώρο του σχολείου και στην ψηφιακή εφημερίδα του σχολείου αποσκοπεί στην διάχυση των ιδεών τους και την ευαισθητοποίηση της ευρύτερης κοινότητας. Στον ακόλουθο σύνδεσμο προβάλλεται το βίντεο με τις μαθητικές δημιουργίες:

 https://canva.link/vltc9ld1986d5xh

Στο πλαίσιο του ενδιαφέροντός μας για τα θέματα που αφορούν την τοπική κοινωνία και τη λειτουργία του Δήμου μας, είχαμε την ευκαιρία να συναντήσουμε και να συνομιλήσουμε με τον Δήμαρχο Νέας Ιωνίας. Μέσα από τις ερωτήσεις μας, επιδιώξαμε να γνωρίσουμε καλύτερα το έργο του Δήμου, τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει η πόλη μας, καθώς και τα σχέδια για το μέλλον.

Η συνέντευξη αυτή αποτέλεσε μια σημαντική εμπειρία για εμάς, καθώς μας έδωσε τη δυνατότητα να εκφράσουμε τις απορίες και τους προβληματισμούς των μαθητών και να ενημερωθούμε άμεσα για ζητήματα που επηρεάζουν την καθημερινότητα των δημοτών. Στις επόμενες σελίδες παρουσιάζουμε τη συζήτησή μας με τον Δήμαρχο, ελπίζοντας ότι θα αποτελέσει αφορμή για σκέψη, ενημέρωση και ενεργό συμμετοχή στα κοινά.

- Τι ήταν αυτό που σας παρακίνησε να ασχοληθείτε με τα κοινά;

- Παναγιώτης Μανούρης: Το πιο σημαντικό από όλα ήταν η διάθεση να συμμετέχω. Έγινε κατανοητό από τα φοιτητικά μου χρόνια ότι, αν δεν συμμετέχεις, δεν μπορείς να διαμορφώσεις, δεν μπορείς να ελέγξεις το μέλλον σου. Οπότε σιγά σιγά συμμετείχα τόσο στο φοιτητικό κίνημα και μετά στα της Τοπικής Αυτοδιοίκησης μέσα από συμμετοχή μου σε σχολικές επιτροπές, αργότερα ως δημοτικός σύμβουλος και σιγά σιγά αυτό αποδείχθηκε ότι είναι μέσα στην προσωπικότητά μου, στοιχείο αδιαμφισβήτητο της εσωτερικής ισορροπίας μου. Έγινε αργότερα και πιο θεσμικό, εμπλουτίστηκε και με κάποια άλλα πράγματα πέρα από το αντικείμενο που έχω σπουδάσει, δηλαδή φρόντισα να κάνω ένα μεταπτυχιακό, ένα πρόγραμμα εξειδίκευσης για διαχείριση ανθρώπινων πόρων και αργότερα για την τοπική αυτοδιοίκηση, για την αειφόρο ανάπτυξη, στρατηγικές της αειφόρου ανάπτυξης στην τοπική αυτοδιοίκηση στο Τμήμα Γεωλογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών. Οπότε κατάλαβα και έγινα «διασώστης» της λογικής ότι η τοπική αυτοδιοίκηση, δηλαδή η αποκέντρωση είναι ο μόνος τρόπος για να αναπτυχθούν οι κοινωνίες, γιατί έχουν ιδιομορφίες και πρέπει να νιώθεις ότι τα προβλήματα διαφοροποιούνται από περιοχή σε περιοχή, αλλά στη δική σου περιοχή να καταγράφεις τις ιδιομορφίες και να βρίσκεις τρόπους να επιλύεις τα προβλήματα. Άρα, είμαι υπέρ της Αυτοδιοίκησης και της αποκεντρωμένης διοίκησης γενικότερα. Δυστυχώς αυτό ακόμα δεν είναι κουλτούρα του κράτους, οπότε είναι δύσκολο, και νομίζω ότι μαζί με άλλους συναδέλφους έχουμε κάνει τρόπο και στόχο ζωής να πετύχουμε την αποκέντρωση στην Ελλάδα, ώστε να λύνουμε τα προβλήματά μας έχοντας αρμοδιότητες και πόρους. Είναι πολύ πιο ευρύ το πλαίσιο και πολύ πιο δύσκολο να το επιβάλλεις. Κάνουμε προσπάθειες, σιγά σιγά σκέφτεσαι μόνο έτσι. Οπότε με όλα αυτά τα βήματα βρέθηκα αργότερα στο σημείο να πρέπει να λάβω αποφάσεις για το αν θα προχωρούσα παραπάνω στην τοπική αυτοδιοίκηση. Έτσι ξεκίνησα να ασχολούμαι με τα κοινά και σε επίπεδο δημοτικών εκλογών, να είμαι υποψήφιος δήμαρχος, να έχω ένα σοβαρό επιτελείο από το 2011 και μετά. Νομίζω ότι μέσα από πολλή δουλειά προσεγγίζεις τα θέματα. Θέλει ένα μείγμα τεχνοκρατικής αντίληψης αλλά και πολιτικής – με τη σωστή έννοια της λέξης – διαχείρισης, για να είσαι αποτελεσματικός. Είναι μεράκι πρώτα απ’ όλα και το καλύτερο που παίρνεις από αυτό, πέρα από τα πολλά προβλήματα που στην αρχή αντιμετωπίζεις, είναι η δυνατότητα να διαχειρίζεσαι κρίσεις, να διαχειρίζεσαι τα συναισθήματά σου και από τα αποτελέσματα αυτών που πετυχαίνεις να βλέπεις τα χαμόγελα και την επιβράβευση του κόσμου.

- Ποιες είναι οι δυσκολίες που αντιμετωπίζετε κατά την άσκηση των καθηκόντων σας;

- Π.Μ.: Η πιο μεγάλη δυσκολία είναι να μαθαίνεις προβλήματα που υπάρχουν, να επιχειρείς να τα λύσεις και να μην διαθέτεις τον σωστό μηχανισμό ή τους οικονομικούς πόρους, δηλαδή να μην έχεις τους ανθρώπινους και τους οικονομικούς πόρους. Σε μια επιχείρηση αυτά είναι πολύ πιο εύκολα, γιατί τα επιλέγεις, τα ορίζεις εσύ και τα διαχειρίζεσαι εσύ, επιλέγοντας τους καλύτερους ανθρώπινους και οικονομικούς πόρους. Στον δημόσιο τομέα πρέπει να διαχειριστείς αυτά που βρίσκεις. Είναι πολύ πιο δύσκολος και δύσκαμπτος ο δημόσιος τομέας, αλλά πολλές φορές, ενώ θες να κάνεις πράγματα, όταν τα  ξεκινάς,  ή καθυστερούν στην καλύτερη περίπτωση ή δεν γίνονται και αναβάλλονται. Αυτό είναι «κρύο ντους», γιατί νιώθεις ότι δεν είσαι τόσο αποτελεσματικός όσο πρέπει και δυσαρεστείς κόσμο, επειδή η σχέση η δική μας είναι αποκλειστικά διαδραστική με τον κόσμο, δηλαδή κάνεις πράγματα και σου δείχνουν το αν είναι ικανοποιημένοι ή όχι, αυτό σε στεναχωροεί. Άρα η διαχείριση ανθρώπινων και οικονομικών πόρων είναι το νούμερο ένα ζητούμενο αλλά και το νούμερο ένα πρόβλημα. Αυτή είναι η μεγαλύτερη δυσκολία καθημερινά για εμένα: η διαχείριση ανθρώπινων και οικονομικών πόρων. Η επαφή με τον κόσμο υπάρχει και η επαφή με το σχέδιο υπάρχει.

- Ανταποκρίνονται οι πολίτες στις δράσεις που οργανώνει ο δήμος, π.χ. στην ανακύκλωση;

- Π.Μ.: Οι πολίτες ανταποκρίνονται σε καλό βαθμό. Το πρόβλημα είναι ότι και ο δήμος και η αυτοδιοίκηση, ειδικά στην Περιφέρεια Αττικής, δεν έχει οργανωμένο πρόγραμμα ανακύκλωσης. Άρα, έχουμε τους μπλε κάδους, αυτούς που βλέπετε έξω, που φιλοξενούν αλουμίνιο, γυαλί, χαρτί και πλαστικό. Αλλά το πρόβλημα με αυτούς είναι ότι εδώ και 10 χρόνια τουλάχιστον έχουν γίνει 4 ρεύματα ξεχωριστά. Οπότε γίνεται και ανακύκλωση σε μεγάλο βαθμό. Προς το παρόν, επειδή αυτά αναμειγνύονται, όταν πηγαίνουν στα κέντρα διαλογής ανακύκλωσης υλικών, το 65% από αυτά ξαναγυρνάει στη χωματερή. Άρα, επειδή το κράτος και η Περιφέρεια Αττικής δεν έχουν ακόμη οργανωθεί, είναι και αναποτελεσματική η ανακύκλωση. Δεν τη βλέπει ο πολίτης την τσέπη του. Κάνουμε ανακύκλωση, ναι. Θα έπρεπε λογικά μετά από ένα διάστημα το αποτέλεσμα της ανακύκλωσης να φέρνει μείωση στα ανταποδοτικά τέλη που πληρώνει ο κόσμος, για να έχει και ένα κίνητρο να το κάνει. Αυτό δεν έχει επιλυθεί ακόμη, είναι θέμα της πολιτείας. Ακόμη και αυτοί οι δήμοι που κάνουν σε υψηλά επίπεδα ανακύκλωση πληρώνουν τέλη ταφής, κακώς. Θα έπρεπε το τέλος να είναι πιο υψηλό στους παραγωγούς των αποβλήτων, δηλαδή σε αυτούς που δημιουργούν τις συσκευασίες και τα προϊόντα. Να σας δώσω ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα: εμείς πληρώνουμε 80 ευρώ τον τόνο τα σκουπίδια, όταν πηγαίνουν είτε στο εργοστάσιο είτε στη χωματερή. Οι παραγωγοί που δημιουργούν το σκουπίδι πληρώνουν επίσης 80 ευρώ, πολύ άδικο, ενώ ο μέσος ευρωπαϊκός όρος είναι 450 ευρώ ο τόνος για τους παραγωγούς. Θα έπρεπε το σκουπίδι να το πληρώνουν οι παραγωγοί, να μαζεύονται τα χρήματα και αυτά να δίνονται για ανακύκλωση. Οι πολίτες δεν είναι το πρόβλημα. Υπάρχει μια άσχημη κουλτούρα, αλλά αυτή έχει να κάνει και με το αποτέλεσμα. Αν πας, έχοντας τα χρήματα, σε κάθε σπίτι να βάλεις μικρά καδάκια, να ενημερώσεις τον κόσμο και να έχεις κι εσύ διαφοροποιημένα ρεύματα — τέσσερα, ας πούμε για αρχή: γυαλί, χαρτί, αλουμίνιο, πλαστικό και ένα πέμπτο τα βιοαπόβλητα, που είναι το 50% σε βάρος των συνολικών αποβλήτων. Το μεγαλύτερο κομμάτι είναι τα βιοαποδομήσιμα. Αν υπήρχε τέτοιο πρόγραμμα και το εξηγούσαμε στον κόσμο, πού θα πάνε, γιατί σήμερα δεν υπάρχουν μονάδες για να πάνε βιοαπόβλητα, πηγαίνουν όλα σε ένα εργοστάσιο και τα περισσότερα στη χωματερή, θα μπορούσαμε να αναπτύξουμε τέτοια προγράμματα. Τώρα θα αναπτύξουμε ένα τέτοιο μόνο για τα μαγαζιά υγειονομικού ενδιαφέροντος. Λέγεται πρόγραμμα HORECA. Θα το κάνουμε στα μαγαζιά και μετά θα το κάνουμε πιλοτικά, όπως το κάνουν και άλλοι 2-3 δήμοι, σε μια περιοχή που θα επιλέξουμε στη Νέα Ιωνία. Αν πετύχει, θα το διευρύνουμε σε όλη την πόλη. Οι πολίτες, είμαι βέβαιος, ότι θα ανταποκριθούν. Σήμερα ανταποκρίνονται σε μεγάλο βαθμό.  Βλέπουμε στους μπλε κάδους ότι είναι αρκετά ικανοποιητικό το αποτέλεσμα. Το πρόβλημα είναι ότι αυτά μετά συμπιέζονται και έτσι χάνεται η καθαρή ανακύκλωση. Γι’ αυτό και γυρνάει το 65% στη χωματερή. Αυτό σημαίνει ότι υπάρχει μια αποτυχία που δεν οφείλεται στον κόσμο, οφείλεται στον τρόπο. Πρέπει να αναπτύξουμε, να πάρουμε την απόφαση ακόμη και να αντιγράψουμε άλλες χώρες. Και από εκεί και πέρα, το να το περάσεις στον κόσμο είναι υπόθεση σχολείων, ενημέρωσης νοικοκυριών και αξιοπιστίας αυτού που τα μαζεύει. Άρα, το πρόβλημα δεν είναι οι πολίτες. Το πρόβλημα είναι ότι δεν υπάρχει οργανωμένο σχέδιο σήμερα, ιδιαίτερα στην Αττική και συνολικά σε όλη την Ελλάδα.

- Ποια προγράμματα οργανώνει ο δήμος σχετικά με τα παιδιά και τη νεολαία, δηλαδή εκπαιδευτικά, πολιτιστικά, περιβαλλοντολογικά ή αθλητικά;

- Π.Μ.: Αθλητικά προγράμματα ο δήμος δεν διοργανώνει κάτι πέρα από τους αγώνες αυτούς που γίνονται σε επίπεδο σχολείων, όπου συμμετέχουν τα σχολεία, και τους αγώνες ή προγράμματα που κάνει ο Οργανισμός Νεολαίας και Άθλησης. Υπάρχουν αρκετά τμήματα σήμερα και κάνουμε στο τέλος μια εκδήλωση στο δημοτικό στάδιο Νέας Ιωνίας. Συμμετέχουν όλα τα τμήματα ρυθμικής και ενόργανης, υπάρχει τμήμα ποδοσφαίρου, μπάσκετ, αλλά κυρίως τα μαζικά κομμάτια είναι της ενόργανης και της ρυθμικής. Από εκεί και πέρα, αυτό που έχουμε βάλει στόχο εμείς σήμερα είναι να δημιουργήσουμε υποδομές, γιατί έχουμε λίγα κλειστά γυμναστήρια και αυτά είναι μέσα στα σχολεία.  Το ένα είναι στα Πευκάκια και το άλλο είναι στη Κάλβου. Τώρα έχουμε βάλει ένα πρόγραμμα για να κάνουμε ένα μεγάλο κλειστό γυμναστήριο στη Μακελαράκη, στην πλατεία του Περισσού και να διευκολύνουμε έτσι τις οργανωμένες δράσεις, γιατί χρειάζονται να υπάρχουν προδιαγραφές για να γίνουν αγώνες. Παρ’ όλα αυτά, δεν νομίζω ότι το κομμάτι του αθλητισμού είναι αναπτυγμένο όσο πρέπει. Βρίσκεται μέσα στις πόρτες του σχολείου, με πρωτοβουλίες που παίρνει το Υπουργείο Παιδείας και το κάθε σχολείο ξεχωριστά σε επίπεδο διευθυντών. Ο δήμος παίρνει πρωτοβουλίες για να ενημερώσει τα σχολεία σε θέματα που αφορούν την τοπική ασφάλεια, τη σχολική βία, το bullying, ζητήματα που αφορούν τη διατροφή και την υγεία, την ασφάλεια στο διαδίκτυο, ζητήματα που αφορούν την υιοθέτηση του πράσινου: υιοθετούμε μια πλατεία ή έναν χώρο πρασίνου, τον οποίο περιποιούνται τα παιδιά με τη βοήθεια των εργαλείων που τους δίνουμε εμείς και υλικά από το τμήμα πρασίνου. Οτιδήποτε μπορεί να ευαισθητοποιήσει, το έχουμε βάλει στόχο να το ανοίξουμε στην εκπαιδευτική και μαθητική κοινότητα και να ενημερώσουμε καθηγητές και μαθητές. Λειτουργεί και το Κέντρο Οικογένειας που το ιδρύσαμε πριν δύο χρόνια και γίνονται τώρα εκπαιδευτικές συνεδρίες για τους εκπαιδευτικούς, προκειμένου να βοηθήσουμε στο θέμα της αντιμετώπισης φαινομένων όπως αυτά που περιέγραψα προηγουμένως. Απουσιάζουν οι ψυχολόγοι, παρόλο που θα έπρεπε να υπάρχει ένας σε κάθε σχολείο, για να μπορούν να βοηθούν. Έτσι το βάρος πέφτει στους καθηγητές σας, οι οποίοι πέρα από το να διαχειριστούν κάποια πράγματα, δεν έχουν τη δυνατότητα να ασχοληθούν πιο επιστημονικά με το αντικείμενο. Ό,τι ψυχολογία έχουν κάνει στο πανεπιστήμιο αλλά δεν είναι ψυχολόγοι, κοινωνιολόγοι. Σε αυτό το Κέντρο Οικογένειας βοηθάει και για αυτό μοιράζουμε κάθε χρόνο έντυπο υλικό, όπου λέμε ότι, όποιος θέλει να μιλήσει, μπορεί να κατευθυνθεί στη Βοσπόρου 121, όπου βρίσκεται το Κέντρο Οικογένειας, και να μοιραστεί εμπειρίες, ώστε να λυθούν ζητήματα είτε με εκπαιδευτικούς είτε με παιδιά, είτε με γονείς. Ξεκινάμε μια καινούρια δομή για θέματα αυτισμού στα σχολεία και κάνουμε και μια δομή σε έναν χώρο – του χρόνου θα είναι έτοιμη – βοηθούμενοι και από ΑΜΚΕ, από οργανισμούς δηλαδή μη κερδοσκοπικούς που κάνουν αυτή τη δουλειά. Θα έχουμε στην Ικαρίας, στο κέντρο της Νέας Ιωνίας, μια τέτοια δομή, για να μπορούμε να έχουμε και τέτοιες παροχές. Αλλά υπάρχει ένα μεγάλο κενό, το οποίο πρέπει να το αποφασίσει η πολιτεία θεσμικά και ή να το δώσει στην αυτοδιοίκηση ή να το κάνει μόνη της: η ψυχολογική υποστήριξη των παιδιών σε όλα τα επίπεδα ανά σχολείο όμως, όχι ένας σε όλο τον δήμο γιατί δεν φτάνει… Είναι κυρίως για τους τύπους. Σε κάθε σχολείο ψυχολόγος και κοινωνιολόγος. Είναι μια μικρή κοινωνία το σχολείο και πρέπει να υποστηριχτεί. Πρέπει να γίνει πιο σαφές το πλαίσιο, πού παρεμβαίνει το κράτος, γιατί το σχολείο, ως επί των πλείστον, ανήκει στο Υπουργείο Παιδείας, τα προγράμματά του και όλη η λογική αυτή, τα αναλυτικά προγράμματα βγαίνουν από το Υπουργείο Παιδείας κι εμείς έχουμε τη συντήρηση. Άρα όπου επιχειρούμε να μπούμε μέσα, πρέπει αυτό να είναι συμβατό με τον χώρο που μπαίνουμε, δεν μπορούμε να μπούμε χωρίς επιστημονικό προσωπικό και την άδεια από το Υπουργείο Παιδείας. Τώρα τελευταία υπογράψαμε και ένα μνημόνιο συνεργασίας, για να μπορούμε να παρεμβαίνουμε κάνοντας ημερίδες ενημέρωσης. Υπάρχει αρκετός δρόμος ακόμα κι εκεί χρειαζόμαστε το Υπουργείο Παιδείας να συμμετέχει κι αυτό σε διαδικασίες αποκέντρωσης των ρόλων. Χρειαζόμαστε αποκεντρωμένους ρόλους σε αυτά τα επίπεδα για να αυτοδραστηριοποιηθεί και η αυτοδιοίκηση. Αυτό προϋποθέτει, βέβαια, και οικονομική στήριξη για να βοηθάμε κι εμείς με τη σειρά μας. Αλλά, άμα αποφασίσουν να το κάνουν, χρειάζεται και ανθρώπινους πόρους, δηλαδή αυτό το κέντρο οικογένειας δουλεύει σήμερα με ανθρώπους τους οποίους τους έχουμε προσλάβει με «μπλοκάκι», όπως λέμε, δηλαδή σαν ιδιώτες. Εμείς θέλουμε μόνιμο προσωπικό, αυτό ζητάμε κάθε φορά ως Κεντρική Ένωση Δήμων Ελλάδος, να μας δώσουν μόνιμο προσωπικό – ψυχολόγους, κοινωνιολόγους – για να μπορούμε να απευθυνθούμε πιο μαζικά στα σχολεία αλλά και στην τρίτη ηλικία που το χρειάζεται. Δεν υπάρχουν αυτοί οι πόροι σήμερα στην αυτοδιοίκηση, άρα υπάρχει πρόβλημα.

- Με ποιον τρόπο γίνεται διάχυση των δράσεων αυτών στους πολίτες, δηλαδή πώς ενημερώνονται οι πολίτες για τις δράσεις και τα αποτελέσματά τους;

- Π.Μ.: Ενημερώνονται μέσα από το διαδίκτυο εν πρώτοις, με τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και πιο στοχευμένα, όταν πρόκειται για συγκεκριμένες κοινότητες, ανάλογα με την περίπτωση, απευθυνόμαστε σε αυτούς, δηλαδή σε ανθρώπους που έχουν μαγαζιά. Απευθυνόμαστε σε όλα τα μαγαζιά. Είναι 800 μαγαζιά; Θα πάνε 800 επιστολές. Τώρα θα βγούμε με μια πλατφόρμα ώστε να εντάξουμε σε μια ομάδα όλους όσοι θέλουν να ενταχθούν, πάνω από 150-200 επιχειρήσεις, και μετά θα μπαίνουν κι άλλες στην πλατφόρμα την οποία πήραμε δωρεάν, για να μπορούν να παρουσιάζουν τα προϊόντα τους κι εμείς να μπορούμε να επικοινωνούμε μαζί τους και να τους ενημερώνουμε με μεγαλύτερη άνεση, γιατί θα έχουμε μια διασύνδεση online, θα είμαστε συνδεδεμένοι μαζί τους και επίσημα. Είναι δύσκολο να φτιάξεις μια τέτοια άμεση σχέση, γιατί πρέπει να διασφαλίσεις τα προσωπικά δεδομένα. Αυτό είναι το περιβόητο GDPRπου δίνει τη δυνατότητα στον πολίτη να δέχεται την ενημέρωση και να την απορρίπτει ταυτόχρονα, γιατί πολλοί βαριούνται να διαβάσουν πράγματα. Επικοινωνούμε μαζί τους, έχουμε αυτή τη στιγμή τη δυνατότητα ανά περίπτωση, να επικοινωνούμε μέσα από τον δήμο. Ο στόχος είναι να τους δώσουμε τη δυνατότητα να είναι διαδραστική η επικοινωνία μας. Υπάρχει πλατφόρμα επικοινωνίας που μας λένε τα παράπονά τους κι εμείς μπορούμε να γράψουμε εκεί, επίσης, πότε θα λυθούν κάποια προβλήματα. Αυτή η πλατφόρμα είναι η εφαρμογή novoville, είναι ανεπτυγμένη στον δήμο και αυτή τη στιγμή υπάρχουν πάνω από 11.500 χρήστες, οι οποίοι επικοινωνούν για προβλήματα που έχουν. Κυρίως απευθυνόμαστε σε μαζικούς φορείς, δηλαδή στα ΚΑΠΗ, στα σχολεία, όταν έχουμε μια δράση, και στους συλλόγους – πολιτιστικούς και αθλητικούς – με κάλυψη μεγάλου μέρους του πληθυσμού. Το υπόλοιπο είναι να τυπώσεις 40.000 φυλλάδια και να τα μοιράσεις σε όλη την πόλη. Και αυτό έχει ακόμη περιθώρια για να βελτιωθεί και να κάνει πολύ πιο συμμετοχικούς τους πολίτες και πολύ πιο αποτελεσματικούς σε εμάς που θα αφουγκραζόμαστε τα προβλήματα, γιατί αυτό τώρα ακόμα δεν γίνεται θεσμικά όπως πρέπει μέσα από τα ηλεκτρονικά μέσα. Το Facebook είναι ένας τρόπος αλλά δεν είναι μόνιμος, δεν είναι πολλοί αυτοί που συμμετέχουν εκεί, συνήθως είναι οι ίδιοι και οι ίδιοι. Διαδραστικές πλατφόρμες επικοινωνίας, λοιπόν, αυτό είναι το νούμερο ένα.

- Τι θα συμβουλεύατε έναν έφηβο που σκέφτεται να ασχοληθεί στο μέλλον με τα κοινά;

- Π.Μ.: Θα τον συμβούλευα… Μάλλον θα του έλεγα – γιατί το να δώσεις μια συμβουλή είναι πολύ δύσκολο – ότι η επικοινωνία με τους υπόλοιπους συμπολίτες, αρχικά με συμμαθητές, όταν είστε σε νεαρή ηλικία, συμφοιτητές αργότερα, είναι ο άμεσος τρόπος κοινωνικοποίησης και ο πιο γρήγορος. Κοινωνικοποιείσαι πολύ πιο εύκολα, όταν είσαι σε επαφή, όταν τα προβλήματα τα αντιμετωπίζεις σε μικρές ομάδες, όταν το σχολείο σου διδάσκει τη συνεργατικότητα. Σήμερα επιστήμονες, άνθρωποι που απασχολούνται σε διάφορα πεδία δράσης, για να οργανωθούνε επιχειρηματικά, πρέπει να συνυπάρξουνε, αρχικά με start-up επιχειρήσεις ως μέτοχοι και να βάλουν τη δουλειά τους στο τραπέζι, ο καθένας μια διαφορετική δουλειά, αλλά όλοι μαζί πετυχαίνουν μια πολύ πιο καθετοποιημένη μονάδα παραγωγής. Παράδειγμα είναι, ας πούμε, ο αγρότης που θα μπορεί να ασχοληθεί και με τον πρωτογενή τομέα αλλά και με τον δευτερογενή τομέα ίσως και με τον τριτογενή τομέα, δηλαδή θα πρέπει να προωθήσει με διαφορετικό τρόπο το προϊόν του, όχι μόνο να το παράγει, γιατί μετά μπαίνουν οι μεσάζοντες στη μέση, να το παράγει και να το αξιοποιεί με αυτόν τον τρόπο. Άρα, όλη η κοινωνία είναι οργανωμένη έτσι που να απαιτεί συνέργειες. Το πρώτο βήμα, λοιπόν, είναι αυτό. Το δεύτερο, βγαίνοντας μετά ως πολίτες στην κοινωνία, και έπειτα  με τη συμμετοχή σε δράσεις σαν κι αυτή που κάνετε εσείς τώρα, μια εφημερίδα, μια παρουσίαση καινοτόμων γραφείων επιχειρήσεων, όπως γίνεται τώρα μια έκθεση στο Mall και συμμετέχει ένα σχολείο μας, το 5^ο Λύκειο. Είναι κι αυτό ένα βήμα. Το επόμενο, όταν βγεις πλέον, είναι να μπαίνεις σε διαδικασία διεκδίκησης πραγμάτων μέσα από τον δήμο και, αν τυχόν θες επιτέλους να ασχοληθείς με τα κοινά είτε σε επίπεδο αυτοδιοίκησης είτε σε κεντρικό επίπεδο, να λύσεις ένα βασικό υπαρξιακό ζήτημα το οποίο είναι πολύ καθοριστικό. Θα ασχοληθείς παράλληλα με τη δουλειά σου γεγονός που είναι πολύ σημαντικό, δηλαδή οι εξαρτώμενοι αποκλειστικά από τα κοινά μπαίνουν σε μια λογική επαγγελματικής ανασφάλειας και εξαρτώνται μετά από έμπιστες θέσεις, πράγμα το οποίο είναι αντιπαραγωγικό και δεν είναι ό,τι πρέπει όσον αφορά την ψυχολογία του καθενός. Άρα έχω τη δουλειά μου και παράλληλα ασχολούμαι. Κι αν η δουλειά μου με οδηγήσει κάποια στιγμή να βρεθώ σε θέση ευθύνης, που έχω αναγκαστεί δύο φορές να κλείσω τα βιβλία μου γιατί δεν επιτρέπεται παρά μόνο να κάνω τη δουλειά που μου αναθέτουν, δεν μπορεί να είσαι διευθύνων σύμβουλος κάπου και ταυτόχρονα να έχεις και δικιά σου δουλειά. Ή δεν μπορείς να είσαι δήμαρχος και να έχεις δικιά σου δουλειά. Αλλά αυτό γίνεται σε υψηλά επίπεδα. Υπάρχει μια δύσκολη πορεία, αλλά ταυτόχρονα, αν το βιώσεις έντονα και είναι στοιχείο του χαρακτήρα σου, μπορείς να περάσεις και σε άλλα επίπεδα. Η συμμετοχή με τα κοινά προϋποθέτει να το αγαπάς, να σε ολοκληρώνει… Πρώτα η δουλειά την οποία πρέπει να την απολαμβάνεις. Θα πετύχεις ό,τι κι αν κάνεις αρκεί να το αγαπάς. Αυτό ακούγεται λίγο κλισέ, αλλά είναι πραγματικότητα. Να μην κάνεις πράγματα τα οποία μπορεί ακόμα και χρήματα να φέρουν αλλά να σε κάνουν να σηκώνεσαι το πρωί με δυσθυμία για το πώς θα πας στη δουλειά ή τι ώρα θα τελειώσεις. Να είναι κάτι που αγαπάς. Και το δεύτερο είναι να διαθέτεις χρόνο από τον ελεύθερο χρόνο σου, όχι πολύ, λιγότερο μάλλον στην αρχή, περισσότερο αργότερα αν το θες ο ίδιος, να προσφέρεις. Το να προσφέρεις ξεκινάει από το να συμμετέχεις ανάλογα με την ειδικότητά σου, με τη δουλειά σου σε σκηνές δράσης κι, αν αυτό σε εμπνέει, τότε σίγουρα θα βρεις τον δρόμο. Τώρα η καθαρή, όπως είπα και στην αρχή, ενασχόληση με την πολιτική είναι πράγμα που έρχεται στον δρόμο του. Να κλείσω με μια συμβουλή γιατί απλώς μια παρουσίαση σας έκανα τώρα, πώς είναι τα πράγματα. Η συμβουλή μου είναι ότι διακρίνω μέσα στον χώρο της δουλειάς μου, ζω από αυτό, ζω καλά από αυτό με την έννοια της ισορροπίας κυρίως, το οικονομικό είναι πολύ δύσκολη υπόθεση αλλά και οικονομικά να τα καταφέρετε αυτό είναι ακόμα καλύτερο, και, παράλληλα, ασχολούμενοι με την πολιτική. Αν φτάσει η πολιτική και η συμμετοχή στα κοινά να γίνει κάτι που δεν μπορεί να υπάρξει παράλληλα με τη δικιά σας δουλειά, να γίνει πολύ αργότερα, δηλαδή η συμμετοχή με τα κοινά και η πολιτική δεν χωράνε ένα επάγγελμα. Εκεί συνήθως αυτοί γίνονται όμηροι άλλων καταστάσεων και όχι υπηρέτες του κοινωνικού συνόλου το οποίο είναι και το ζητούμενο.

- Εμείς στο σχολείο μας έχουμε τρία φωτοτυπικά μηχανήματα από τα οποία κανένα δεν λειτουργεί κανονικά και δεν έχουμε τη δυνατότητα να κάνουμε κάποια πράγματα… Για παράδειγμα, εμείς αύριο θα συμμετάσχουμε σε μια δράση και δεν έχουμε τη δυνατότητα σήμερα να εκτυπώσουμε κάποια βασικά έγγραφα για να πάμε. Πώς μπορεί να εξασφαλιστεί η λειτουργία τους;

- Π.Μ.: Έχουμε ενεργή σύμβαση για τα φωτοτυπικά μηχανήματα και ο μόνος τρόπος μελλοντικά είναι τα μηχανήματα αυτά να τα νοικιάζουν, γιατί η συνεχής χρήση  πολλές φορές δημιουργεί προβλήματα στα μηχανήματα. Δεν υπάρχουν χρήματα στην αυτοδιοίκηση για να αγοράζουμε καινούργια μηχανήματα κάθε φορά. Άρα η ενοικίαση. Να το δούμε.  Συνήθως, οι εταιρείες μας λένε ότι τα μηχανήματα χαλάνε λόγω της μη σωστής χρήσης. Κάθε τόσο τα φτιάχνουν και χαλάνε. Κοιτάξτε να σας πω κάτι τώρα. Μπορεί το πρόβλημα να λυθεί με άλλον τρόπο. Το βασικό κομμάτι στο οποίο πρέπει να περάσουμε στο επόμενο διάστημα είναι το λιγότερο χαρτί. Αυτό σημαίνει ότι όλοι οι μαθητές εδώ κανονικά πρέπει να έχετε από ένα τάμπλετ, έναν υπολογιστή. Μακάρι να ήμασταν σε ένα σχολείο το οποίο να είχε πλήρως οργανωθεί και να μιλούσαμε με μαθητές σήμερα οι οποίοι έχουν μπροστά τους τα τάμπλετ και οτιδήποτε θέλει να επικοινωνήσει ο καθηγητής με επικοινωνία άμεση. Αλλά και οι διαδραστικοί πίνακες βοηθούν για πολλά πράγματα. Αυτό, βέβαια, δεν αναιρεί το άλλο. Τώρα, τα φωτοτυπικά… Απόλυτο δίκιο έχετε. Χαλάει δε χαλάει, πρέπει να έχουμε τη δυνατότητα να το φτιάχνουμε. Κακή χρήση κακή χρήση… Και τι να κάνουμε, έτσι είναι τα πράγματα. Στην προκειμένη περίπτωση ήρθαν το φτιάξανε, ξαναχάλασε. Όταν δεν έχεις οικονομικούς πόρους για να παρέμβεις στα σχολεία… Δηλαδή, εμείς έχουμε κάποια χρήματα που μας δίδουνε για λειτουργικές δαπάνες του σχολείου και κάποια για συντήρηση. Για να σας δώσω να καταλάβετε: για τις συντηρήσεις στα σχολεία δίνονται κάθε χρόνο 160.000 ευρώ για την Νέα Ιωνία. Έχουμε 53 συγκροτήματα, άρα αναλογούν 3.000 ευρώ για κάθε σχολικό συγκρότημα.  Για να φτιαχτή το δικό σας σχολείο, μπήκε στο πρόγραμμα «Μαριέττα Γιαννάκου». Μπήκαν τέσσερα σχολεία. Αν το σχολείο δεν έμπαινε, τα χρήματα που έχουμε εμείς δεν φτάνουνε για να κάνουμε τις παρεμβάσεις αυτές. Τώρα έχουμε ένα καινούριο πρόγραμμα 1.114.000 για 15 προαύλιους χώρους σχολείων, αλλά έχουμε και τόσα άλλα προβλήματα μέσα από βαψίματα, από μονώσεις, είναι παλιά κτήρια τα περισσότερα. Παλιά κτίρια τα οποία έχουν προβλήματα, τα οποία παραδόθηκαν από το κράτος στους δήμους χωρίς τους αναγκαίους πόρους. Για τις συντηρήσεις στην Νέα Ιωνία, να σας δώσω ένα παράδειγμα για να καταλάβετε, αντί για 160.000 θα έπρεπε να δίνεται κοντά στο 1.000.000 κάθε χρόνο και να γίνεται σοβαρή συντήρηση. Τα λειτουργικά έξοδα, ας πούμε, των σχολείων τα οποία σήμερα είναι πενιχρά, και αυτά είναι άλλα τόσα χρήματα και τέλος πάντων λίγο περισσότερα που πρέπει να καλύψουμε σε εσάς είναι φυσικό αέριο, στα δημοτικά είναι πετρέλαιο, ακόμα λειτουργικές δαπάνες για ρεύμα, πετρέλαιο και ταυτόχρονα οτιδήποτε άλλο χρειάζεστε. Από αυτά τα χρήματα ένα μεγάλο κομμάτι τα παίρνουμε εμείς και τα κάνουμε διαγωνισμό για να πάρετε χαρτί Α4, να πάρετε γραφική ύλη, να πάρετε καθαριστικά για τα σχολεία, να πάρετε κλιματιστικά. Όλα αυτά δεν είναι στο πρόγραμμα συντηρήσεων, το πρόγραμμα συντηρήσεων είναι έργα. Άρα και το κομμάτι για τα λειτουργικά πρέπει να είναι τουλάχιστον τετραπλάσιο για να μπορούμε να ανταπεξέλθουμε. Είναι λάθος που καταργήθηκαν οι σχολικές επιτροπές, γιατί ψωνίζατε και εμείς πληρώναμε τα τιμολόγια, ενώ τώρα πρέπει να κάνουμε διαγωνισμούς και να στέλνουμε τα πράγματα σε κάθε σχολείο που ζητάει με έναν προγραμματισμό τουλάχιστον 45 ημέρων. Άρα αν ενδιάμεσα ξεμείνεις από υλικά, συνήθως ταλαιπωρείσαι μία εβδομάδα, δέκα μέρες, δεκαπέντε μέρες, αλλά υπάρχουνε είδη που τα έχεις άμεσα ανάγκη. Άρα, είναι  δύσκολο πράγμα να γίνει η γενική διαχείριση. Εγώ έχω και μια πιο προχωρημένη άποψη και την έχω εκφράσει: θα έπρεπε τα σχολεία να είναι αυτόνομες μονάδες, δηλαδή το κάθε σχολείο να έχει τον διευθυντή του, τη γραμματειακή υποστήριξη – για να μην κάνουν οι διευθυντές σας όλα αυτά που κάνουν σήμερα και είναι δουλειά που δεν έχει να κάνει με το αντικείμενο που έχουν σπουδάσει – έναν ψυχολόγο, έναν επιστάτη. Ταυτόχρονα, αφού δεν λειτουργούν οι σχολικές επιτροπές, Θα μπορούσαμε να  δίνουμε κάθε μήνα ένα κονδύλι στους διευθυντές να μπορούνε να ψωνίζουνε μόνοι τους. Αυτό θα έπρεπε να είναι πολύ μεγαλύτερο. Δεν μπορεί το κράτος να μην έχει εμπιστοσύνη σε κρατικούς λειτουργούς, δεν μπορεί το κράτος να πηγαίνει με διαγωνισμούς οι οποίοι είναι δύσκαμπτοι, δύσκολοι και το μοίρασμα στα σχολεία να απαιτεί ένα ολόκληρο logistic το οποίο δεν υπάρχει αυτήν την στιγμή και δεν θα μπορούσε να υπάρχει. Δεν θα μπορούσε ο δήμος να λειτουργεί, όπως λειτουργούν οι αποθήκες του Lidl ή του Σκλαβενίτη, δεν έχει την δυνατότητα να διαθέτει βανάκια και μια ολόκληρη ομάδα από ανθρώπους να ασχολούνται καθημερινά με την εξυπηρέτηση των σχολείων. Δεν μπορεί να γίνει αυτό στους δήμους, έτσι γενικότερα για αυτό ζητήσαμε να μείνουν οι σχολικές επιτροπές. Δυστυχώς δεν έμειναν, ενσωματώθηκαν στον δήμο και έτσι ουσιαστικά σήμερα το τμήμα παιδείας είναι ένα τμήμα δύσκαμπτο. Το βελτιώνουμε, αλλά στο ενδιάμεσο διάστημα, όμως, υπάρχουν προβλήματα και αποδέχτες των προβλημάτων γίνεστε εσείς και οι εκπαιδευτικοί οι οποίοι πρέπει να έχουν λυμένη την καθημερινότητα τους. Τώρα είπα πολλά με αφορμή τα κλιματιστικά, αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα την ευθύνη την έχουμε εμείς, την αρμοδιότητα την έχουμε εμείς, τους πόρους τους έχουμε εμείς, αλλά οι διαδικασίες θα έπρεπε οι ιθύνοντες που τις έδωσαν να ξέρουν ότι είναι δύσκαμπτες. Εκ του νόμου δημοπρατείς μια εργολαβία 180.000 ευρώ για υλικά. Βγαίνει ένας ανάδοχος, σε αυτόν ανάδοχο κάνουν ενστάσεις οι υπόλοιποι που παίρνουν μέρος στον διαγωνισμό. Αν επιμείνουν στης ενστάσεις τους, εκτός από τα πρωτοβάθμια διοικητικά δικαστήρια πάνε και στις εφέσεις. Μπορεί ένας διαγωνισμός, δηλαδή, που ξεκίνησε κάποια στιγμή, να ολοκληρωθεί εντέλει και να μπει σε εφαρμογή μετά από ενάμιση χρόνο και ενδιάμεσα να λύνουμε εμείς  με κάποιες αναθέσεις μικρότερες τα προβλήματα μέχρι να ολοκληρωθεί ο διαγωνισμός. Πράγμα απαράδεκτο. Πρώτα από όλα θα έπρεπε να υπάρχει ευκαμψία και, να το πω διαφορετικά, ευελιξία στην αντιμετώπιση αυτών των προβλημάτων, μια που τώρα όλα είναι χρονολογούμενα και δεν υπάρχει πρόβλημα να ξεφύγει κάτι από πλευράς οικονομικών. Παλιότερα οι λόγοι που το έκαναν ήταν ότι υπήρχαν πολλές σπατάλες (δεν πειράζει αν είναι για τα σχολεία ).

- Υπάρχει πιθανότητα κάποια στιγμή τα σχολεία να έχουν κλιματιστικά; Δηλαδή τα γυμνάσια κυρίως, γιατί το καλοκαίρι έχουμε τις εξετάσεις και είμαστε αναγκασμένοι να είμαστε σε μία αίθουσα που είναι πάρα πολύ ζεστή και να γράφουμε.

- Π.Μ.: Βάλαμε το 2024 πάνω από 80 σε σύνολο κλιματίστικα, βάλαμε το 2025 άλλα 80, τώρα θα βάλουμε άλλα 45. Το μεγάλο πρόβλημα ξεκινά με τους μαθητές που δίνουν πανελλαδικές, που γίνονται συνήθως μέσα στο καλοκαίρι, γιατί το καλοκαίρι κλείνουν τα σχολεία. Το μεγάλο πρόβλημα σε αυτά είναι ότι αφενός είναι τεράστιο το κονδύλι και δεν υπάρχει χρηματοδότηση, αλλά και αυτά φτάνουν για να τα βάλουμε. Ναι, υπάρχει περίπτωση γιατί βάζοντας κάθε χρόνο τόσα κλιματιστικά, κάποια στιγμή, πιστεύω ότι μέσα στο 2028 θα έχουμε καλύψει όλες τις ανάγκες. Όπου μπορούμε βάζουμε.

- Προηγουμένως αναφέρατε ότι τα παιδιά θα μπορούσαν να έχουν τάμπλετ ή λάπτοπ για να μην είναι απαραίτητη η χρήση τόσου χαρτιού. Πώς μπορεί να επιτευχθεί αυτός ο στόχος;

- Π.Μ.:  Ο εξοπλισμός αυτός είναι θέμα καθαρά συνεργασίας με το Υπουργείο Παιδείας, με το Υπουργείο Οικονομικών και ή από μόνοι τους θα μπορούσαν να εξασφαλίσουν τον εξοπλισμό για κάθε παιδί ή να δώσουν τα χρήματα στην αυτοδιοίκηση και να πάρουμε τον εξοπλισμό εμείς για κάθε σχολείο μας. Είτε  γίνει κεντρικά ή από εμάς το αποτέλεσμα θα είναι καλό. Θέμα βούλησης είναι. Να σας πω ότι σήμερα, μάλλον όχι σήμερα, πριν από 20 χρόνια στα φροντιστήρια, εγώ ήμουν από αυτούς που ασχολήθηκαν με τα φροντιστήρια πριν από αρκετά χρόνια, τοποθετήσαμε σε όλα τα τμήματα υπολογιστές. Στην αρχή δεν μπορούσε να παρέμβεις ο ίδιος, αλλά μπορούσε να σου κάνει μάθημα στο δικό του laptop ο καθηγητής και να έχεις εσύ μπροστά σου την δυνατότητα να βλέπεις με εφαρμογές συγκεκριμένες πιο παραστατικά και διαγράμματα κτλ., να βλέπεις ακόμα και στο θέμα της ιστορίας, ας πούμε με application,  πολύ πιο παραστατικά ακόμα και το πώς γινόταν μια μάχη, πώς παρατασσόταν ο στρατός, πώς κινούνταν τα τμήματα, αυτό έχει να κάνει με την ιστορία, με τη φυσική να βλέπεις μοντέλα, δηλαδή να βλέπεις το πώς κινούνταν τα μόρια. Αυτά πριν από 15 χρόνια. Σήμερα αυτό θα έπρεπε να το έχουμε ως το εύκολο. Θέλει υποδομή, πρέπει να καταλάβουν ότι, αν θέλουν τα παιδιά  να περάσουν στην επόμενη μέθοδο, θα πρέπει να έχουν από έναν υπολογιστή σπίτι τους. Πρώτον δεν έχουν όλοι οι μαθητές. Δεύτερον οι μικρές ηλικίες δεν έχουν υπολογιστές, θα πρέπει να υπάρχουν στο σχολείο και να δίνονται από εκεί και πέρα ξέρουμε όλοι να κάνουμε χρήση και τα προγράμματα που τρέχουνε πρέπει να είναι συγκεκριμένα. Αγοράζονται αυτά τα προγράμματα, δεν είναι τυχαία, δεν είναι μόνο να επικοινωνούμε στέλνοντάς ένα email. Άρα δουλεύω πάνω στον υπολογιστή όπως πρέπει. Ακόμα δεν έχουμε λύση για τα προβλήματα που έφερε η βιομηχανική επανάσταση. Ένα κομμάτι από αυτά είναι οι υπολογιστές και έχουμε περάσει στην τέταρτη που ηγείται η τεχνητή νοημοσύνη. Πρέπει να είσαστε εξοπλισμένοι με υπολογιστή ανά θρανίο όπως γίνεται σε ιδιωτικά. Αν το κράτος αυξήσει τα κονδύλια για την παιδεία αυτό θα έρθει. Η δικαιολογία που λέει συνήθως το κράτος, κατά την γνώμη μου λάθος, είναι ότι το πρόβλημα δεν είναι να πάρουμε καινούριο εξοπλισμό, αλλά να διατηρήσουμε καλά αυτόν που έχουμε. Αυτό είναι αστείο. Ποιος εμποδίζει κάποιον να διαχειριστεί καλά τα λεφτά που βγάζουμε τώρα; Είναι βέβαιο όμως ότι το κονδύλι που είναι  για την παιδεία, θα μπορούσε να είναι τριπλάσιο και στοχευμένο στις νέες τεχνολογίες. Αυτό θα είχε λύσει πολλά προβλήματα.

- Πιστεύετε μέσα στα επόμενα χρόνια θα υπάρχει κάποια βελτίωση σε αυτά τα προβλήματα;

- Π.Μ.: Είμαι αισιόδοξος, γιατί ολοένα και περισσότερα κονδύλια κατευθύνονται προς αυτήν την κατεύθυνση. Εμείς συμμετέχουμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει αποφασίσει και αποφασίζει κάθε φορά να εφαρμόζει πολιτικές. Όλοι λένε ναι αλλά μετά κάθε κράτος βάζει τον δικό του αστερίσκο. Αν προχωρήσουμε χωρίς αστερίσκους στη διαμόρφωση των βασικών πολιτικών και βάλουμε το θέμα της παιδείας σε υψηλό επίπεδο, η χώρα μας δεν έχει παρά να τις εφαρμόσει. Τα κονδύλια δίνονται, η αξιοποίησή τους είναι θέμα του κράτους και πάλι θα πω, επειδή είμαι αυτοδιοικητικός και έτσι σκέφτομαι, έτσι ξεκινήσαμε τη συνέντευξη, ότι, αν δεν αποκεντρώσουν τις αρμοδιότητες, όλες αυτές δεν θα τα λύσουν οριζόντια. Για να σας πω κάτι πολύ διαφωτιστικό και πρακτικό: ένα πρόβλημα που  αφορά τον εκσυγχρονισμό κάποιων δομών δικών μας ή την αγορά υλικού, έστω εποπτικού υλικού ή υπολογιστές κτλ. ή ένα πρόγραμμα του υπουργείου μέχρι να εγκριθεί και να το πάρουμε έχουν αλλάξει οι συνθήκες, δηλαδή έχει μπεικάτι καινούργιο. Για αυτό λέμε ότι οι χρηματοδοτήσεις πρέπει να είναι πολύ πιο ευέλικτες, άμεσες, γρήγορες γιατί, όταν υλοποιούνται τελικά μετά από δύο τρία χρόνια, δεν είναι ικανές να ανταποκριθούν στην πραγματικότητα. Τρέχουν όλα πολύ γρήγορα. Άρα, θέλει ένα εντελώς διαφορετικό πλαίσιο. Είμαι αισιόδοξος γιατί νομίζω ότι η τεχνολογία πάντα λύνει προβλήματα, βοηθάει, γίνεται πολύ πιο άμεσα, είναι η φύση της. Αλλά, ξαναλέω, όλα αυτά γίνονται, όταν εφαρμόζουμε συγκεκριμένες πολιτικές. Σας το λέω πολύ απλά: θα μπορούσαμε να βάλουμε κλιματιστικά σε πολύ λιγότερο χρόνο. Θα μπορούσαμε να κάνουμε προμήθεια υπολογιστών. Ας έβγαζαν ποιο πρέπει να είναι αυτό το πρόγραμμα, αλλά να το εφαρμόσουμε εμείς εδώ.

- Οπότε το λάθος είναι η κατανομή χρήματος στις τοπικές διοικήσεις;

- Π.Μ.: Το λάθος είναι και η πολύ μικρή κατανομή αλλά και ότι το κράτος αποφασίζει τα περισσότερα να τα κάνει κεντρικά. Γιατί κάποιος δεν έχει εικόνα, τα κάνει με έναν τρόπο που ή αδικούνται οι απομακρυσμένοι δήμοι, οι ορεινοί σε σχέση με άλλους, ή αδικούνται οι κεντρικοί δήμοι, όμως εντελώς διαφορετικά. Ή και όταν οριζόντια μοιράσει με κάποιους κάποια χρήματα, θα σου φύγουν πάρα πολλά. Αν, όμως, ο κάθε δήμος έχει προσωπικό, έχει πόρους με βάση τον τόπο και τις θέσεις τις οργανικές που κατέχει, τα σχολεία, τότε τα χρήματα πηγαίνουν πολύ πιο εύκολα εκεί που πρέπει. Αποκέντρωση.

- Τι πιστεύετε ότι πρέπει να γίνει από τον δήμο και την πολιτεία ώστε να έχουμε το συντομότερο δυνατό αυτά τα αποτελέσματα;

- Π.Μ.: Οι δήμοι αυτό που έχουν να κάνουν είναι κάτι που σε μεγάλο βαθμό το κάνουν. Δηλαδή, εμείς παρουσιάζουμε ένα επιχειρησιακό σχέδιο του δήμου και το καταθέτουμε: ποιες υπηρεσίες αφορά, πόσους υπαλλήλους χρειαζόμαστε, σε ποιο τομέα, πόσες διευθύνσεις, πόσα τμήματα, και περιμένουμε να έρθει ο κόσμος για να δουλέψει. Επίσης, παρουσιάζουμε ένα σχέδιο παράτασης για τέσσερα χρόνια. Αυτά μένουν στα χαρτιά. Γι’ αυτό λέμε ότι το κράτος μπορεί να παίξει ρόλο για να λειτουργήσει η αυτοδιοίκηση. Χρειαζόμαστε εξακόσιους υπαλλήλους, αλλά σήμερα εργάζονται εκατόν πενήντα, οι οποίοι δεν είναι μόνιμοι. Μπορεί να φύγουν κάποιοι από αυτούς, να διαλυθεί ο δήμος, να πάει πολύ πιο αργά. Οφείλουν να φέρουν μόνιμο προσωπικό στους δήμους, όπως γίνεται στην Ελβετία και σε άλλες χώρες. Υπάρχει ένα αυτοδιοικητικό σύστημα, το οποίο τι κάνει; Έχει τις δικές του πηγές χρηματοδότησης και έτσι βγάζει τα δικά του επιχειρησιακά σχέδια για το πώς θα λειτουργήσουν τα πράγματα. Θα πρέπει να υπάρχει ευέλικτο πλαίσιο για να γίνονται οι διαγωνισμοί και οι αναθέσεις και από εκεί και πέρα πολύ γρήγορα θα γίνουν τα πράγματα. Γιατί εμείς είμαστε μια πόλη που μπορούμε να έχουμε επαφή με τον κόσμο, με τους εκπαιδευτικούς, αρκεί να έχουμε κόσμο. Αυτοί που εργάζονται στον δήμο στον τομέα  της παιδείας είναι ο προϊστάμενος και άλλοι δύο. Θέλουμε τουλάχιστον δέκα για να λειτουργήσουν τα πράγματα. Ας ήταν από αυτούς οι τρεις προσωπικό να κάνει μεταφορές, να φέρνει, δηλαδή, σε μια μεγάλη αποθήκη τα υλικά μας και να τα στέλνουμε στα σχολεία. Χρειάζεται εξειδικευμένο προσωπικό να κάνει σωστά τη δουλειά του. Τώρα, γιατί είμαστε με τρεις; Είμαστε με τρεις γιατί το υπουργείο δεν εγκρίνει πράγματα. Το ίδιο συμβαίνει στην κοινωνική πολιτική, στα οικονομικά, στα διοικητικά, στο περιβάλλον, στην καθαριότητα. Έχουμε 150 χιλιόμετρα δρόμο επί δύο, τετρακόσια χιλιόμετρα πεζοδρόμιο. Έχουμε 27 εργαζόμενους στην καθαριότητα. Πώς θα γίνει; Έχουμε σκούπες, μηχανήματα, ναι, αλλά δεν υπάρχει προσβασιμότητα. Οι πόλεις έχουν φτιαχτεί με τέτοιον τρόπο. Δηλαδή, πρώτα χτίστηκαν τα σπίτια και μετά έγιναν τα σχέδια, τα πολεοδομικά, τα οικοδομικά σχέδια. Στην Ελβετία, στην Αυστραλία, στην Αυστρία υπήρχε άλλη κουλτούρα. Εδώ όπου βρήκαμε χτίσαμε. Τώρα δεν μπορούμε να παρκάρουμε τα αυτοκίνητά μας. Τι σημαίνει αυτό; Ότι, όταν οι δρόμοι δεξιά και αριστερά είναι παρκαρισμένοι με αυτοκίνητα, η σκούπα δεν μπορεί να καθαρίσει. Θα μας έλυνε πολλά προβλήματα. Πρέπει να υπάρχει προσωπικό να καθαρίζει τους δρόμους. Δεν μπορεί να καθαρίζονται μία φορά στις δύο μέρες. Πρέπει να έχουμε 100 άτομα. Μα η λύση είναι να έχεις 100 άτομα; Όχι. Η λύση είναι με σύγχρονους τρόπους και με μεθοδολογίες, που εμείς ακολουθούμε, να κάνουμε υπόγειο πάρκινγκ πεντακοσίων θέσεων σε κάθε συνοικία, να υπάρχουν πολυκατοικίες με δικά τους πάρκινγκ, τα πεζοδρόμια να είναι για τον κόσμο, να μην υπάρχει στάθμευση ή εκ περιτροπής στάθμευση, μία στη μία, μία στην άλλη, για να μπορεί η σκούπα να περνάει. Οι τακτοποιημένες κοινωνίες τα έχουν λύσει αυτά. Εμείς εδώ αυτά δεν μπορούμε να τα λύσουμε. Προφανώς, δεν μπορούμε να γκρεμίσουμε τους χώρους και να τους ξαναχτίσουμε. Η Νέα Ιωνία είναι χαρακτηριστική τέτοια πόλη που δεν μπορείς να κάνεις πολλά πράγματα όσο και να θέλεις. Οπότε τι θέλεις;  Προάστια, όπως το δικό μας, θέλουν έξυπνες παρεμβάσεις γιατί έχουν γίνει μικρές μικρές φυλακές… Επιδρά και στη ψυχολογία σας αυτό και ένας διαρκής αγώνας για εμάς είναι να κάνουμε καλύτερα τα πράγματα.

- Πιστεύετε ότι η Νέα Ιωνία σε σχέση με τους υπόλοιπους δήμους βρίσκεται σε καλή κατάσταση;

- Π.Μ.: Η Νέα Ιωνία σε σχέση με αστικούς δήμους όπως είμαστε εμείς έχει μείνει αρκετά πίσω σε έργα υποδομών. Ήταν μια πόλη που χτίστηκε με πολύ μεγάλο συντελεστή δόμησης, δηλαδή ψηλά κτίρια, μικρούς δρόμους. Από αυτή την άποψη έχει προβλήματα. Είναι μέσα στους δεκαπέντε με είκοσι δήμους από τους εξήντα έξι που είμαστε που έχει αρκετά προβλήματα. Η Νίκαια ή το Περιστέρι έκαναν παρεμβάσεις. Σημαντικά είναι τα χρηματοδοτούμενα έργα και εμείς είμαστε ψηλά τα τελευταία δύο χρόνια. Έχουμε επενδύσεις με πάνω από δύο εκατομμύρια ευρώ, καινούριο ΚΑΠΗ, πεζοδρόμια, ασφαλτοστρώσεις, τη δημιουργία υπόγειων διαβάσεων, πλατεία Τσαλδάρη, πλατεία Υγείας, το υπόγειο πάρκινγκ, ένα τεράστιο κομμάτι 17,5 εκατομμύρια σε τρία επίπεδα, ένα κλειστό γυμναστήριο. Είναι χρήματα τα οποία έλειπαν. Τώρα υπάρχουν και μέχρι το 2028 θα πρέπει να έχουν αξιοποιηθεί. Βελτιώνουμε τις υποδομές όπου μπορούμε. Έχουμε δρόμο μεγάλο. Δεν είμαστε στους καλύτερους δήμους. Δεν έχουμε αποχετευτικό. Τα όμβρια ύδατα πηγαίνουν πηγαίνουν στα πλάγια και έχουν μια κλίση, μια ροή ώστε να μη φεύγουν. Εμείς εδώ είμαστε χτισμένοι πάνω σε ένα ρέμα. Γι’ αυτό και έγιναν πλημμύρες το 1994. Τώρα έχουμε έναν υπόγειο αγωγό και το πρόβλημα λύθηκε. Αυτό δεν σημαίνει, όμως, ότι δεν είμαστε ευάλωτοι σε άλλα. Δεν μπορούμε να σκάψουμε στο κέντρο της. Δε μπορούμε να υπογειοποιήσουμε κάδους απορριμμάτων, το έδαφος δεν το επιτρέπει. Δεν έχουν γίνει ακόμη στην Ελλάδα αυτά τα κανάλια που θέλουν να κάνουν τώρα για να περνάνε από έναν μόνο σωλήνα όλα τα δίκτυα, ΔΕΔΔΗΕ, ΟΤΕ, ΕΥΔΑΠ, τα πάντα. Όλα έχουν μέσα έναν τεράστιο αγωγό. Όποιος έρθει και φτιάξει κάτι, κόβει τη δουλειά ενός άλλου. Αν έρθει κάποιος να φτιάξει οπτικές ίνες, έρχεται ο εργολάβος και δεν ξέρει τη δουλειά του, μπορεί για πολλές μέρες να μην έχεις φωτισμό, να κόψει την παροχή σου. Μπερδεύεται ο ένας με τον άλλον, χαλάνε οι δρόμοι. Αυτό θα πρέπει να φτιαχτεί μια φορά, να ξέρουμε όλοι ότι εκεί είναι αποτυπωμένο, ξέρεις πού βρίσκεται, τι βρίσκεται, και όταν έχουμε ένα ζήτημα, να ξέρουμε τι πάμε να σκάψουμε. Σκάβουμε και κάνουμε αποκατάσταση. 

- Να μην σας απασχολούμε άλλο!

- Π.Μ.: Καθόλου! Σας ευχαριστώ πάρα πολύ.

- Εμείς σας ευχαριστούμε!

Ο/Η σχολικός/ή ψυχολόγος και ο/η σχολικός/ή κοινωνικός/ή λειτουργός αποτελούν βασικά μέλη της σχολικής κοινότητας, συμβάλλοντας ουσιαστικά στην ψυχοκοινωνική υποστήριξη μαθητών, εκπαιδευτικών και οικογενειών. Μέσα από δράσεις πρόληψης, συμβουλευτικής, διαμεσολάβησης και συνεργασίας με όλους τους εμπλεκόμενους φορείς, ενισχύουν το αίσθημα ασφάλειας, τη συμπερίληψη και τη συναισθηματική ευημερία στο σχολικό περιβάλλον.

Στο πλαίσιο της παρούσας συνέντευξης με την κυρία Νίκη Ελένη Βρεττάκου και την κυρία Ευαγγελία Υψηλάντη, ψυχολόγο και κοινωνική λειτουργό αντίστοιχα, που υπηρετούν φέτος στο Σχολείο μας, επιδιώκουμε να γνωρίσουμε καλύτερα τον ρόλο τους, τις αρμοδιότητές τους, τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν στην καθημερινή τους εργασία καθώς και τη συμβολή τους στην υποστήριξη της σχολικής κοινότητας. Μέσα από τις απαντήσεις τους θα αναδειχθεί η σημασία της διεπιστημονικής συνεργασίας και των παρεμβάσεων που προάγουν την ψυχική υγεία, την κοινωνική συνοχή και την ολόπλευρη ανάπτυξη των μαθητών/τριών.

- Με ποιο κριτήριο επιλέξατε το επάγγελμά σας;

- Νίκη Ελένη Βρεττάκου: Λοιπόν, η αλήθεια είναι ότι το κριτήριο δεν μου ήταν πολύ ξεκάθαρο, όταν χρειάστηκε να επιλέξω στις πανελλήνιες και έκανα το μηχανογραφικό μου. Ήμουν ανάμεσα στη δημοσιογραφία και στην ψυχολογία και η αλήθεια είναι ότι δήλωσα, τελικά, την ψυχολογία περισσότερο από περιέργεια. Όταν είδα τα μαθήματα μου φαίνονταν πιο ενδιαφέροντα και είχα την περιέργεια να τα διδαχθώ και στην πορεία είδα ότι μου ταίριαξε και ότι μου άρεσε πολύ αυτό.

- Ευαγγελία Υψηλάντη: Λοιπόν, πάντα ήθελα να κάνω κάτι που να έχει να κάνει με τους ανθρώπους, με επικοινωνία, με κόσμο κλπ. Δεν ήθελα με τίποτα να κλειστώ σε ένα γραφείο και να υπογράφω συμβόλαια. Ήμουν στη θεωρητική κατεύθυνση, οπότε τα επαγγέλματα που με αφορούσαν είναι αυτά πάνω κάτω και κάπως έτσι το διάλεξα. Έχει κόσμο, έχει επικοινωνία, έχει προσφορά και πολλές επιλογές.

-Γιατί επιλέξατε να εργαστείτε στο χώρο της εκπαίδευσης;

- Ν.Ε.Β.: Λοιπόν, επέλεξα να εργαστώ στον χώρο της εκπαίδευσης, αφού πρώτα είχα εργαστεί και σε άλλα πλαίσια που είχαν να κάνουν με την ψυχική υγεία, με παιδιά με αυτισμό. Με τη συμβουλευτική υποστήριξη, τελικά, κατέληξα στην εκπαίδευση, γιατί σκέφτηκα ότι χρειαζόμουν και εγώ στην σχολική μου ηλικία, όταν ήμουνα μικρή, ανθρώπους που να νοιάζονται και να φροντίζουν όπως είναι οι ψυχολόγοι. Και ήθελα να υπάρξω και εγώ μία ψυχολόγος που θα μπορεί να βοηθήσει τα παιδιά, να έχω δηλαδή τη βοήθεια που δεν είχα εγώ όταν ήμουν παιδί.

- Ε.Υ.: Γιατί, στο τέλος της σχολής μας, κάναμε πρακτική. Και στην πρακτική πέρασα από διάφορα πλαίσια. Πέρασα από σχολεία, πέρασα από τη διπολική αγωγή, πέρασα από ψυχιατρείο, πέρασα και από εξαρτήσεις. Και εκεί – όταν πέρασα από το σχολείο – ήμουν πια σίγουρη ότι αυτό είναι που μου αρέσει. Και γιατί τα άλλα πλαίσια μου φάνηκαν πάρα πολύ δύσκολα, μα πάρα πολύ δύσκολα, και ένιωθα ότι δεν μπορώ να προσφέρω. Όμως, στα παιδιά, ό,τι και να τους συνέβαινε, ό,τι θέμα και να είχαν, αναπηρίες, προβλήματα με τους γονείς κλπ., επειδή ήταν παιδιά και κάπως είχαν μια αθωότητα και μια χαρά, ένιωθα ότι πάντα υπάρχει τρόπος να τα κάνω χαρούμενα, να τα κάνω κάπως να ξεχαστούν. Ένιωθα ότι εκεί μπορώ να προσφέρω στην παιδικότητα και στο παιδί.

-Ποια ικανοποίηση λαμβάνετε από την άσκηση του επαγγέλματός σας;

- Ν.Ε.Β.: Λοιπόν, η ικανοποίηση που αντλώ – και την αντλώ καθημερινά – είναι ότι κάνω κάτι που αγαπώ πολύ και αυτό είναι πάρα πολύ ωραίο και έχω και την τύχη να μπορώ από αυτό να βοηθάω ανθρώπους. Είναι πολύ σημαντικό να αγαπάμε τη δουλειά μας. Και ικανοποίησή μου είναι, κυρίως, όταν οι άνθρωποι, μετά από αρκετές συναντήσεις που θα κάνω μαζί τους, συνήθως έρχονται και μου λένε ότι πραγματικά υποστηρίχτηκαν από μένα και ότι ουσιαστικά ικανοποιήθηκε ο σκοπός για τον οποίο ήρθαν σε μένα για βοήθεια.

- Ε.Υ.: Επειδή πρόκειται για τα παιδιά και τα παιδιά είναι αυθόρμητα, ειλικρινή πλάσματα, η ικανοποίηση είναι άμεση. Δηλαδή, εκείνη την ώρα θα σου πει το παιδί, θα σου χαμογελάσει… Θα σου πει, ξέρω εγώ, «σε ευχαριστώ». Θα σου  δώσει άμεσα το αποτέλεσμα, οπότε, κατευθείαν το παίρνουν. Βλέπω τα πρόσωπά τους, χαίρονται… ή λυπούνται ή απογοητεύονται. Φαίνονται όλα κατευθείαν. Οπότε, είναι πολύ άμεσο. Είναι ωραίο.

-Ποιες προκλήσεις αντιμετωπίζετε στην δουλειά σας;

- Ν.Ε.Β.: Η αλήθεια είναι  ότι οι προκλήσεις είναι πάρα πολλές και πολύ σύνθετες.  Γιατί είναι ένα επάγγελμα στο οποίο χρειάζεται κάποιος να σε εμπιστευτεί και το να σε εμπιστευτεί κάποιος και να σου πει τα πιο δύσκολα κομμάτια του και να μοιραστεί τις δυσκολίες του είναι κάτι πολύ ευαίσθητο. Επομένως, η μεγαλύτερη πρόκληση είναι να καταφέρεις να κάνεις έναν άλλον άνθρωπο να σε εμπιστευτεί και επίσης το να μπορέσουμε πραγματικά να βοηθήσουμε τους ανθρώπους. Γιατί πολλές φορές οι άνθρωποι μπορεί να θέλουν να βοηθούν, αλλά να μην  εμπιστεύονται στα αλήθεια και να μην ανοίγονται στα αλήθεια και να είναι πολύ επιφυλακτικοί. Παρότι έρχονται, ας πούμε, για να βοηθηθούν μπορεί να παραμένουν και επιφυλακτικοί ταυτόχρονα. Άρα, το να κάνουμε λίγο περισσότερο ανοιχτούς τους ανθρώπους στους ψυχολόγους είναι κάτι που είναι μεγάλη πρόκληση.

- Ε.Υ.: Το μεγαλύτερο πρόβλημα, για μένα, είναι κρατικό, είναι οργανωτικό, επειδή η δική μου δουλειά έχει να κάνει πολύ με την παραπομπή δύσκολων περιπτώσεων. Αν ένα παιδί έχει θέμα με τους γονείς του, αν ένα παιδί έχει θέματα μαθησιακά, εγώ προσπαθώ πάντα να το στείλω κάπου εξωτερικά να βοηθηθεί, καθώς στην Ελλάδα δεν υπάρχει διαθέσιμη βοήθεια από δημόσιο φορέα προς τα παιδιά. Υπάρχουν πάρα πολλές δύσκολες περιπτώσεις παιδιών που θέλω να βοηθήσω και δεν έχω τι να τις κάνω, δεν έχω που να τις στείλω.

-Τι είδους προβλήματα αντιμετωπίζουν τα παιδιά και οι έφηβοι στις μέρες μας και ποιες μεθόδους εφαρμόζετε προκειμένου να τα βοηθήσετε;

- Ν.Ε.Β.: Στην πρώτη ερώτηση, οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουν, νομίζω, οι έφηβοι είναι λίγο, οι σχέσεις μεταξύ τους, γιατί  έχει έρθει το κινητό και έχει αντικαταστήσει πάρα πολύ την ανθρώπινη επαφή. Και έτσι οι έφηβοι, παρότι θέλουν πολύ να μιλήσουν και να αλληλοεπιδράσουν μεταξύ τους, δεν το κάνουν αυθόρμητα. Επικοινωνούν, κυρίως, μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Επίσης, έχουν πάρα πολύ άγχος, νιώθουν πάρα πολύ έντονα συναισθήματα, αλλά δυσκολεύονται να τα μοιραστούν με την οικογένειά τους ή με τους ανθρώπους γύρω τους και έτσι γίνονται κλείνονται πάρα πολύ. Επίσης θεωρώ ότι οι έφηβοι φοβούνται πάρα πολύ για το μέλλον, μοιάζουν τα πράγματα να μην έχουν ιδιαίτερα νόημα για εκείνους. Φοβούνται για το αν θα βρουν δουλειά, για το πώς θα είναι τα πράγματα οικονομικά, για το πώς θα είναι η ζωή τους και νομίζω ότι έχουνε πολύ φόβο. Τώρα το πώς τους βοηθάω… Νομίζω ότι ο βασικός τρόπος με τον οποίο εγώ προσπαθώ να βοηθάω, που είναι αυτό που κάνει και το επάγγελμά μου, είναι η συζήτηση. Προσπαθώ να τους προσεγγίσω και να τους κάνω να μιλήσουν πιο ανοιχτά για αυτά που τους προβληματίζουν και να καταφέρουμε για λίγο να βάλουμε στην άκρη τα κινητά και την επικοινωνία που έχει χτιστεί μέσω των κινητών.

- Ε.Υ.: Πολύ άγχος. Κυρίως άγχος απόδοσης για τα μαθήματα, για τις εξετάσεις τους κ.λπ. Άγχος πολύ για τις σχέσεις τους, για φιλίες, για ερωτικές σχέσεις που ξεκινούν σε εκείνη την περίοδο. Αλλά το μεγαλύτερο θέμα των παιδιών νομίζω ότι είναι το άγχος που πλέον βλέπουμε πολύ να σωματοποιείται κιόλας. Μας μιλάνε παιδιά για κρίση πανικού, για κρίση άγχους και τέτοια πράγματα είναι πολύ έντονα πια. Εμείς τους βοηθάμε εδώ όσο μπορούμε με τη συζήτηση. Εμπλέκουμε πάντα και τους γονείς και προσπαθούμε να τα βοηθήσουμε πιο έτσι συστηματκά τέλος πάντων. Και παραπέμπουμε, εάν θεωρήσουμε ότι χρειάζεται και εξωτερική βοήθεια. Είναι αυτό που σας έλεγα πριν, ότι θα ήθελα να υπάρχουν περισσότερες δομές και περισσότερη βοήθεια εξωτερικά δημόσια για τα παιδιά, αλλά δυστυχώς δεν υπάρχει.

-Πέρα από την εκπαίδευση, πού μπορείτε να εργαστείτε;

- Ν.Ε.Β.: Πέρα από την εκπαίδευση και τον χώρο της ψυχικής υγείας που είναι αυτονόητο, είναι στα νοσοκομεία, σε ανθρώπους με προβλήματα υγείας οι οποίοι μπορεί να πάσχουν από ασθένειες όπως ο καρκίνος, από σοβαρά αυτοάνοσα. Με τους πρόσφυγες πάρα πολύ. Τώρα τελευταία θα έχετε ακούσει πολύ και για τη βία κατά των γυναικών, επομένως στην υποστήριξη γυναικών οι οποίες κακοποιούνται. Και στον αυτισμό, σε δυσκολίες που σχετίζονται και με την εκπαίδευση,  με μαθησιακές δυσκολίες.

- Ε.Υ.: Μπορούμε να εργαστούμε στην εκπαίδευση, στην κοινωνική λειτουργία, στην ψυχική υγεία, σε διάφορες δομές απεξάρτησης, σε νοσοκομεία που όλοι δουλεύουν, στις κοινωνικές υπηρεσίες, στην πρόνοια, στους δήμους και σε διάφορα προγράμματα, στο προσφυγικό πολύ, σε δομές με προσφύγους και τέτοια πράγματα. Σε οτιδήποτε έχει να κάνει με κοινωνική φροντίδα. Είναι αρκετές οι επιλογές. Στην αστυνομία, με παραγωγική λειτουργία. Οι επαγγελματικές προοπτικές είναι μεγάλες.

-Μπορεί εύκολα να βρει κανείς εργασία;

- Ν.Ε.Β.: Δεν είμαι σίγουρη. Μιλώντας για την Ελλάδα πάντα, νομίζω ότι μπορεί να ακούγεται έτσι, ότι οι ψυχολόγοι είναι πολύ χρήσιμοι και τους χρειαζόμαστε, αλλά στην πραγματικότητα είναι πολύ λίγες οι θέσεις εργασίας που ανοίγονται για τους ψυχολόγους και έχουν ακόμα πάρα πολλά να γίνουν για να πούμε ότι πράγματι υπάρχουν πολλές θέσεις εργασίας. Μπορεί στα λόγια να το λέμε, αλλά πρακτικά ναι μεν είμαστε χρήσιμοι ως ειδικότητα, αλλά οι θέσεις εργασίας νομίζω ότι παραμένουν ακόμα πολύ λίγες συγκριτικά με τις ανάγκες που έχουνε δημιουργηθεί.

- Ε.Υ.: Νομίζω ναι. Είναι πολλές οι δομές. Αλλά δεν είναι και πάρα πολλές οι θέσεις. Δηλαδή, σε ένα νοσοκομείο θα υπάρχει ένας κοινωνικός λειτουργός, για παράδειγμα. Είναι πολλές οι επιλογές, αλλά είναι λίγες οι θέσεις.

-Μπορείτε να θυμηθείτε ένα χαρακτηριστικό επεισόδιο από την επαγγελματική σας ζωή;

- Ν.Ε.Β.: Λοιπόν, είναι η πρώτη εμπειρία που είχα ως ψυχολόγος. Τότε ήμουνα εκπαιδευόμενη ψυχολόγος, δηλαδή ακόμα δεν ήμουν επαγγελματίας. Εκεί που εκπαιδευόμουν ήταν σε παιδιά με αυτισμό. Ήταν ένα παιδί, ο Κωστής, που δεν πήγαινε ακόμα σχολείο. Και τους μάζεψε εκεί η εκπαιδευτικός για να τους πει ότι θα χρειαστεί η ίδια να αποχωρήσει, επειδή ήταν έγκυος στο παιδάκι της. Και έπρεπε να αποχωριστεί έτσι για λίγο τους μαθητές της. Ο Κωστής ήταν ένα παιδί το οποίο δεν μιλούσε. Ο αυτισμός καμιά φορά εκφράζεται έτσι, δεν υπάρχει ο λόγος, δεν υπάρχει βλεμματική επαφή. Ο Κωστής, λοιπόν, καθόταν στην καρέκλα του, δεν μιλούσε, δεν έδειχνε ότι τον αφορά αυτό που μοιραζόταν η εκπαιδευτικός εκεί. Και κάποια στιγμή, όταν η εκπαιδευτικός έφυγε από τον χώρο, σηκώθηκε από την καρέκλα του και πήρε τη φωτογραφία της, γιατί ήταν εκεί στον χόρο οι φωτογραφίες όλων. Πήρε τη φωτογραφία της εκπαιδευτικού, η οποία θα έφευγε για να γεννήσει, και με έντονο τρόπο την κόλλησε στον τοίχο. Την τοποθέτησε στον τοίχο δείχνοντάς μας έτσι ότι καταλάβαινε ακριβώς αυτό που έλεγε η εκπαιδευτικός, ότι θα λείψει για λίγες μέρες, και με αυτό τον τρόπο έδειχνε ότι θα του λείψει, ότι έτσι θα νιώσει την απουσία της.  Ήταν ένα περιστατικό που με συγκίνησε πάρα πολύ και έχει μείνει σταθερά στη μνήμη μου από τότε.

- Ε.Υ.: Όταν δούλευα σε μια δομή για πρόσφυγες με ασυνόδευτα ανήλικα και είχα ασυνόδευτα ανήλικα κορίτσια μόνο, από 4 έως 15-16 χρόνων και ήταν κορίτσια από το Αφγανιστάν, από τη Συρία, τη Σομαλία, κυρίως από αυτές τις χώρες είχαμε πολλά παιδιά. Τα κορίτσια από το Αφγανιστάν αλλά και πάνω κάτω όλες εκεί οι κουλτούρες είχαν το θέμα με τη μαντίλα, με το χιτζάπ. Ήτανε λοιπόν τα κορίτσια μικρά, 12, 14, 15 ετών και είχαν πάρα πολύ άγχος πάντα στη ζωή τους μην τυχόν και βγουν έξω χωρίς τη μαντίλα τους και κάποιος τις δει και κάτι θα γίνει. Χωρίς, όμως, να το θέλουν ακριβώς. Κάπως το θεωρούσαν ότι είναι υποχρεωτικό, ότι πρέπει να βγουν με αυτό εκεί έξω. Και θυμάμαι κάποια στιγμή συζητούσα με ένα κορίτσι για το χιτζάπ και εκεί κάπου συνειδητοποίησε ότι στην Ελλάδα δεν κινδυνεύει να την σκοτώσει ένας άντρας , αν την δει έξω χωρίς το χιτζάπ. Και πραγματικά, θυμάμαι ότι έπαθε τέτοιο σοκ και ένιωσε τόση ελευθερία, όταν της είπα ότι δεν κινδυνεύει, δεν θα πεθάνει άμα δει το μαλλιά της κάποιος, ότι είναι ok στην Ελλάδα, ότι μπορεί να βγεις χωρίς αυτό αν θέλει. Αν θελεις να το φορέσεις, φόρεσέ το. Αλλά σου επιτρέπεται εδώ πέρα να βγεις χωρίς. Και είχε βουρκώσει μετά, έλεγε «τι ελευθερία ζείτε!». Και ξέρεις, σκεφτόμουν πώς την αντιλαμβάνεται κανείς την ελευθερία και πόσο μπορεί να αλλάξει έτσι. Αυτό το θυμάμαι. Και μετά έβγαινε. Έβγαινε στην αρχή με άγχος, βέβαια. Κοιτούσε δεξιά, αριστερά. Αλλά μετά ήταν πολύ χαρούμενη, της άρεσε. 

- Ευχαριστούμε πολύ.

- Ν.Ε.Β.: Παρακαλώ.

- Ε.Υ.: Παρακαλώ.

Μερικές από τις δράσεις που υλοποιήθηκαν ήταν:

• Συνέντευξη και εισαγωγική εκμάθηση παραδοσιακών χορών με τον επαγγελματία χοροδιδάσκαλο του Δήμου Φιλοθέης και Ψυχικού, κ. Στάθη Καλογερόπουλο.
• Εργαστήρι χορού με τους συντονιστές του προγράμματος, Στεφανάκη Μίνωα και Διαμαντοπούλου Αναστασία, όπου οι συμμετέχοντες μαθητές έμαθαν εμβληματικούς χορούς από διάφορες περιοχές της Ελλάδας, εξοικειώθηκαν με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά στο ρυθμό και στο ύφος κάθε τόπου και με την επίδραση του περιβάλλοντος και του τρόπου ζωής στην παραδοσιακή μουσική και τον χορό.
• Παράσταση παραδοσιακών χορών και παρουσίαση τραγουδιού στην σχολική γιορτή για την επέτειο της 25ης Μαρτίου.
• Πολυήμερη εκπαιδευτική επίσκεψη στην Επίδαυρο, το Ναύπλιο, τις Μυκήνες και τις Σπέτσες όπου οι μαθητές συνάντησαν την εκπρόσωπο του Λαογραφικού Εργαστηρίου Σπετσών, κ. Βαρβάρα Μπρατοπούλου και συζήτησαν μαζί της για την ιστορία, την λαογραφία και τον παραδοσιακό χορό στις Σπέτσες.
• Έρευνα και συγγραφή άρθρου που δημοσιεύτηκε στην ψηφιακή εφημερίδα του 4ου Γυμνασίου Νέας Ιωνίας με αντικείμενο την επίδραση του περιβάλλοντος κάθε τόπου στη μουσικοχορευτική παράδοσή του.

Το πρόγραμμα αυτό αποτέλεσε μια πολύτιμη εμπειρία βιωματικής μάθησης, μέσα από την οποία οι μαθητές δεν ήρθαν μόνο σε επαφή με την πλούσια μουσικοχορευτική παράδοση του Ελληνισμού, αλλά ανέπτυξαν και δεξιότητες συνεργασίας, έρευνας και δημιουργικής έκφρασης. Μέσα από τη σύνδεση του περιβάλλοντος με την πολιτιστική ταυτότητα κάθε τόπου, κατανόησαν βαθύτερα τη σημασία της παράδοσης ως ζωντανού στοιχείου της ιστορίας και της ζωής, συμβάλλοντας έτσι ενεργά στη διατήρηση και ανάδειξή της.

Στο πλαίσιο του προγράμματος, οι μαθητές εργάστηκαν ομαδικά με στόχο να διερευνήσουν πώς το φυσικό και κοινωνικό περιβάλλον του τόπου καταγωγής τους έχει επηρεάσει τη μουσική και τον χορό του. Καρπός της έρευνάς τους είναι τα άρθρα που παρατίθενται εδώ. Σε αυτά, για κάθε περιοχή της Ελλάδας, επιχειρούν να αναδείξουν την επίδραση του περιβάλλοντος στους στίχους, τον ρυθμό και το ύφος της τοπικής μουσικής και χορευτικής παράδοσης. Παράλληλα, έχουν συμπεριλάβει αντιπροσωπευτικούς χορούς, ήθη και έθιμα, στοιχεία γεωγραφίας, μουσικής και ιστορίας, καθώς και συνδέσμους σε βίντεο και ενδεικτικό φωτογραφικό υλικό.

Μανωλά Λυδία, Μανωλάς Εμμανουήλ, Σιμσιρή Πέρσα: «Η Νάξος και η παράδοση» https://docs.google.com/document/d/1h53cYtmLXI8aJwwIgkHphk922dBY0vOT/edit?usp=sharing&ouid=110804650820391898978&rtpof=true&sd=true

Λεονταράκη Ίριδα, Ξένου Κατερίνα: «Μακεδονία»  https://docs.google.com/document/d/1CPIaLR0dkZa4CecE_t4DXFajGLgcqfH3/edit?usp=sharing&ouid=110804650820391898978&rtpof=true&sd=true

Γκολφινόπουλος Δημήτρης, Γρίβα Εβίτα, Φώτου Γεωργία: «Ο Τόπος και οι Χοροί της Πελοποννήσου» https://docs.google.com/document/d/1yXcqX050NsNRCtF6hRcjLge8YhXM-yZG/edit?usp=sharing&ouid=110804650820391898978&rtpof=true&sd=true

Αποστολάκης Γιώργος, Κολυβά Κωνσταντίνα, Σκιαδιώτης Νικόλας, Κάτρης Παναγιώτης, Τζαφεράι Άντρια, Σκανδαρά Ισμήνη: «Στερεά Ελλάδα: Ιστορία και Φορεσιές» https://docs.google.com/document/d/1VBDln_FcPSGgD_axDATY1RbHNNCl7ct3/edit?usp=sharing&ouid=110804650820391898978&rtpof=true&sd=true

Ντάφλα Έμι: «Πώς το περιβάλλον της Αλβανίας έχει επηρεάσει τον παραδοσιακό χορό»  https://docs.google.com/document/d/1huh3wMEZuLSSB7viahKVv-Cs9Sb9G7eW/edit?usp=sharing&ouid=110804650820391898978&rtpof=true&sd=true

Παπαβασιλείου Κατερίνα, Μάμαλη Ιωάννα, Μακρίδη Χριστίνα, Οικονομίδου Σιούλη Μαρία, Συροπούλου Ειρήνη, Νίτσα Σοφία: «Θεσσαλία» https://docs.google.com/document/d/1v9nOqyXKIzSdtKKegZSi9u8eA6pS2ZvX/edit?usp=sharing&ouid=110804650820391898978&rtpof=true&sd=true

Γεωργακοπούλου Νικολέτα, Ζάρκαλι Σοφία, Μαδαρού Κρυσταλλία: «Θράκη»  https://drive.google.com/file/d/1XkhRPWNhm8a3OqVr41XMIEXDCJcRR2IU/view?usp=sharing

Μηλιατζόγλου Αθηνά, Αγκαραλόγλου Ελένη, Καλαθά Ιωάννα, Πορτοκαλλίδη Μυρτώ-Αργυρώ: «Μικρά Ασία – Δυτικά Παράλια»  https://docs.google.com/document/d/1FyIw1DZXk-dHDDMrDWOT6973KfXc63Au/edit?usp=sharing&ouid=110804650820391898978&rtpof=true&sd=true

Κολυβάς Γιώργος, Μέλλιου Ελένη, Ρουγγανάκης Ζήνωνας, Φακίνος Απόστολος: «Ήπειρος» https://docs.google.com/document/d/1XPIO6acPvs8ItbcG6kPchX9bJuKqU_4o/edit?usp=sharing&ouid=110804650820391898978&rtpof=true&sd=true

(Δράση στο πλαίσιο του άξονα 3 – Σχέσεις μεταξύ μαθητών)

 Κύριος στόχος της δράσης μας φέτος ήταν:

α) Η βελτίωση και η ενδυνάμωση των σχέσεων των μαθητών και των μαθητριών, όπως αυτές διαμορφώνονται και επηρεάζονται σε μεγάλο βαθμό, σ΄ ένα περιβάλλον που επενδύει όλο και λιγότερο στη διαπροσωπική επαφή την οποία υποκαθιστά με τους απρόσωπους τρόπους και τα εύκολα εργαλεία που προσφέρει η ψηφιακή τεχνολογία.

β) Η ενίσχυση της ενεργού πολιτειότητας ιδιαίτερα σε μια εποχή που αυτή προϋποθέτει  και απαιτεί από κάθε πολίτη, συνεχές ενδιαφέρον και πολύπλευρη γνώση σε σημαντικά κοινωνικά, πολιτικά, οικονομικά θέματα τόσο σε τοπικό-εθνικό όσο και παγκόσμιο επίπεδο.

 Η ομάδα μας, αποτελούμενη από τις εκπαιδευτικούς:

Ασπασία Παπαδημητρίου, ΠΕ02   Φιλόλογο, Κυριακή Ψαρρού, ΠΕ02, Φιλόλογο, Ελένη Βουμβουλάκη, ΠΕ02, Φιλόλογο, Αναστασία Διαμαντοπούλου, ΠΕ01, Θεολόγο, Ελένη Χάρου, ΠΕ08, Εικαστικό, Αικατερίνη Βουρδάνου, ΠΕ06, Αγγλικής Φιλολογίας και Γεωργία Μουρκούση, ΠΕ78, Κοινωνιολόγο και συντονίστρια της δράσης, υλοποίησε τις παρακάτω επιμέρους δράσεις.

1. Οι μαθητές και οι μαθήτριες όλων των τάξεων, ανά τμήμα, απάντησαν ανώνυμα σε ερωτηματολόγια σχετικά με τον ενδοσχολικό εκφοβισμό, τον ρόλο που μπορεί να παίξει, τις πρωτοβουλίες που μπορεί να αναλάβει αλλά και την ευθύνη που έχει κάθε μέλος της μαθητικής κοινότητας για τη βελτίωση των σχέσεων μέσα από την ενημέρωση, τη συζήτηση, την αυτοκριτική, τη συνεργασία, την ομαδικότητα, τη συμμετοχή. Προϊόν της δράσης, αφίσες με τίτλο “Βάζουμε τέλος στη βία”  με συνθήματα κατά της βίας και υπέρ της φιλίας, της αποδοχής, της αρμονικής συνύπαρξης.

2. Η βία του διαδικτύου και ο ρόλος των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης στην ενίσχυσή της, ήταν μία από τις δράσεις της ομάδας. Οι μαθητές και οι μαθήτριες όλων των τμημάτων του σχολείου, παρακολούθησαν βίντεο μέσα από την πλατφόρμα “ασφαλέστερο διαδίκτυο για παιδιά”, συζήτησαν τους κινδύνους των σκοτεινών δρόμων του διαδικτύου και τις παγίδες της επιπόλαιης και χωρίς γνώση χρήσης των ψηφιακών εργαλείων. Συνέθεσαν αφίσες με τα δικά τους μηνύματα για την ασφαλή χρήση του διαδικτύου.

(Δες σχετικό άρθρο και βίντεο  στο 7ο τεύχος της εφημερίδας  του σχολείου με τίτλο: Μαθητικές αφίσες για την ασφαλή χρήση της Τεχνητής Νοημοσύνης & του Διαδικτύου.)

https://canva.link/vltc9ld1986d5xh

3. “Μαθαίνω να βλέπω τον άνθρωπο”, ήταν η δράση μέσω της οποίας επιδιώχτηκε η ευαισθητοποίηση των μαθητών και των μαθητριών του σχολείου, σχετικά με τον σεβασμό της διαφορετικότητας, της αλληλεγγύης προς τις ευάλωτες κοινωνικές ομάδες και η συνειδητοποίηση ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν τις ίδιες ανάγκες και τα ίδια δικαιώματα. Στο πλαίσιο αυτής της δράσης οι μαθητές και οι μαθήτριες της Γ΄ Γυμνασίου, συζήτησαν με την κ. Δήμητρα Κοντοβά, μέλος του Συνδέσμου Κοινωνικής Ευθύνης για Παιδιά και Εφήβους. Η κ. Κοντοβά απάντησε σε ερωτήσεις των παιδιών, τους μίλησε για τα προβλήματα που καλούνται να διαχειριστούν τα άτομα με αναπηρίες αλλά και τις στερεότυπες αντιλήψεις που συχνά αντιμετωπίζουν.

4. Η ενδοσχολική βία και ο ενδοσχολικός εκφοβισμός ήταν και το θέμα της θεατρικής παράστασης που προετοιμάστηκε και θα παρουσιαστεί στο τέλος της χρονιάς, “Η πεντάμορφη και το τέρας του … σχολικού εκφοβισμού”

5. Παράλληλα στο πλαίσιο των δράσεων για την ενίσχυση της ενεργού πολιτειότητας, οι μαθητές και οι μαθήτριες παρουσίασαν εργασίες για τη ρύπανση του θαλάσσιου περιβάλλοντος και τις κοινωνικές ανισότητες.

Διερεύνησαν τον ρόλο του ενεργού πολίτη στην εποχή της τεχνητής νοημοσύνης. Έμαθαν για τα δικαιώματά τους τα οποία περιλαμβάνονται στον χάρτη του Ο.Η.Ε για τα δικαιώματα του παιδιού

6. Συμμετείχαν επίσης σε περιβαλλοντική δράση που είχε ως στόχο την ενίσχυση του πρασίνου στον χώρο του σχολείου μας. Στη δράση συμμετείχαν μαθητές/τριες, εκπαιδευτικοί και γονείς.

7. Συνεχίστηκε τέλος η ηλεκρονική μας εφημερίδα, New Ionia Times, στην οποία δημοσιεύονται οι δράσεις των ομάδων του σχολείου καθώς και άλλα ενδιαφέροντα έρθρα από μαθητές και μαθήτριες όλων των τάξεων.

https://schoolpress.sch.gr/4gneaionia/archives/296

http://4gym-n-ionias.att.sch.gr/

Αποτιμώντας το συνολικό αποτέλεσμα της δράσης, όπως προκύπτει από τη διαδικασία αξιολόγησης και αυτοαξιολόγησης κατά τη διάρκεια της υλοποίησης των δράσεων και με την ολοκλήρωσή τους:

► Οι μαθητές και οι μαθήτριες απέκτησαν γνώσεις σε θέματα που τους/τις αφορούν, ανέπτυξαν δεξιότητες επικοινωνίας, ομαδικότητας, συνεργασίας, αναζήτησης, επεξεργασίας και σύνθεσης πληροφοριών.

Κατανόησαν επίσης τη σημασία της ατομικής αλλά και της συλλογικής ευθύνης όσον αφορά στην καλύτερη διαχείριση και επίλυση σημαντικών προβλημάτων είτε ως ενεργοί μαθητές/τριες στο πλαίσιο της σχολικής κοινότητας, είτε ως ενεργοί πολίτες της κοινωνίας στην ενήλικη ζωή τους.

► Αξιοποιήθηκαν θετικές πρακτικές προηγούμενων ετών, γεγονός που εμπεδώνει τον θετικό ρόλο ανάλογων δράσεων, κινητοποιεί και εμπνέει τη μεγαλύτερη συμμετοχή μαθητών και μαθητριών.

• · Τι είναι Τεχνητή Νοημοσύνη
• · Τεχνητή νοημοσύνη, Διαδίκτυο και προσωπικά δεδομένα
• · Deepfakes και ψευδείς πληροφορίες
• · Μεροληψία στην Τεχνητή Νοημοσύνη
• · Διαδικτυακός εκφοβισμός
• · Υπεύθυνη χρήση και σωστές επιλογές στο διαδίκτυο

Το υλικό που αξιοποιήθηκε στις τάξεις, αντλήθηκε από την ιστοσελίδα SaferInternet4Kids.gr, του Ελληνικού Κέντρου Ασφαλούς Διαδικτύου και συνδέεται με τις δράσεις Ενεργούς Πολιτειότητας.

Οι μαθητές ευαισθητοποιήθηκαν για τα ζητήματα ψηφιακής ασφάλειας και αποτύπωσαν δημιουργικά τα συμπεράσματά τους, σχεδιάζοντας αφίσες με στόχο την ενημέρωση και την προώθηση της υπεύθυνης χρήσης του Διαδικτύου. Η ανάρτηση των μαθητικών δημιουργιών στο χώρο του σχολείου, στην ιστοσελίδα και στην ψηφιακή εφημερίδα του 4ου Γυμνασίου Νέας Ιωνίας αποσκοπεί στην διάχυση των ιδεών τους και την ευαισθητοποίηση της ευρύτερης κοινότητας. 

https://canva.link/vltc9ld1986d5xh