Αυτή η μέρα μας καλεί να αναγνωρίσουμε τη σημασία της ισότιμης συμμετοχής των ατόμων με αναπηρία σε όλες τις πτυχές της κοινωνικής ζωής, από την εκπαίδευση και την εργασία, μέχρι τον πολιτισμό και την ψυχαγωγία.

Όλοι μοναδικοί. Όλοι ίσοι. Όλοι μαζί…

Την Τετάρτη 25 Φεβρουαρίου 2026, επισκέφθηκε το σχολείο μας η εκπρόσωπος του ΣΚΕΠ (Σύνδεσμος Κοινωνικής Ευθύνης για Παιδία και Εφήβους) κ. Δήμητρα Κοντοβά, στο πλαίσιο της Δράσης «Μαθαίνω να βλέπω τον άνθρωπο» και συνομίλησε με τους μαθητές  της Γ’ Γυμνασίου για ζητήματα που αφορούν  στα άτομα με αναπηρία, στην αποδοχή, τη συμπερίληψη αλλά και την προσβασιμότητά τους. Στόχος της συγκεκριμένης Δράσης ήταν να  ενισχύσουν οι μαθητές την ικανότητα τους να εντοπίζουν και να αποδομούν κακές πρακτικές, στερεότυπα, προκαταλήψεις αλλά και να λειτουργήσουν μελλοντικά ως συνειδητοποιημένοι πολίτες και ως δυναμικός μοχλός αλλαγής μέσα στο κοινωνικό σύνολο.

Στο βιβλίο των κειμένων της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας για τη Β΄ Γυμνασίου συναντάμε ένα απόσπασμα ενός από τα πιο τρυφερά και αντιπροσωπευτικά εφηβικά μυθιστορήματα της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας: «Ο δρόμος για τον παράδεισο είναι μακρύς» της Μαρούλας Κλιάφα. Πρόκειται για ένα βιβλίο που μιλά με ειλικρίνεια για τη φιλία, τη διαφορετικότητα, τον ρατσισμό και την ξενοφοβία, τον κοινωνικό αποκλεισμό και την αναπηρία, τις οικονομικές δυσκολίες και τις δυσκολίες της εφηβείας.

Η ταυτότητα του βιβλίου

Συγγραφέας: Μαρούλα Κλιάφα

Εκδοτικός οίκος: Κέδρος

Χρόνος έκδοσης: 2003

Αριθμός σελίδων: 135

Είδος κειμένου:  Εφηβικό μυθιστόρημα

Λίγα λόγια για την πλοκή…

Το μυθιστόρημα είναι γραμμένο σε μορφή επιστολών και αφηγείται τη σχέση δύο έφηβων κοριτσιών, της Βερόνικας και της Ελένης, που γνωρίζονται μέσω αλληλογραφίας. Συγκεκριμένα, μια αγγελία για αλληλογραφία σε ένα περιοδικό γίνεται η αφορμή για την δημιουργία μιας ζεστής φιλίας ανάμεσα στα δύο δεκαπεντάχρονα κορίτσια που ανήκουν σε δυο διαφορετικούς κόσμους. Η Βερόνικα που έρχεται από την Αλβανία κουβαλώντας τις τραυματικές εμπειρίες του ξεριζωμού και την Ελένη κόρη αστικής Αθηναϊκής οικογένειας που κανένα πρόβλημα δεν φαίνεται να σκιάζει την ζωή της. Επί οχτώ ολόκληρους μήνες οι δυο φίλες αλληλογραφούν και εκμυστηρεύονται η μια στην άλλη τις ενδόμυχες σκέψεις και τα όνειρα τους. Περιγράφουν με χιούμορ την ζωή τους στο σχολείο, σχολιάζουν τα όσα παράλογα συμβαίνουν γύρω τους, ερωτεύονται, απογοητεύονται, αλλά και ελπίζουν. Παρόλο που ζουν σε διαφορετικές συνθήκες και κουβαλούν διαφορετικές εμπειρίες, βρίσκουν η μία στην άλλη έναν άνθρωπο που μπορεί να τις καταλάβει πραγματικά. Μέσα από τα γράμματά τους μοιράζονται σκέψεις, φόβους, όνειρα και μυστικά. Και ξαφνικά όλα ανατρέπονται. Η γέφυρα επικοινωνίας που έχουν στήσει ανάμεσα τους κλονίζεται. Ένα μυστικό σκιάζει την σχέση τους και η φιλία τους δοκιμάζεται όταν έρχονται στο φως αλήθειες που τις φέρνουν αντιμέτωπες με τον εαυτό τους.

Γιατί αξίζει να το διαβάσετε

Η Μαρούλα Κλιάφα καταφέρνει να γράψει ένα βιβλίο επίκαιρο και ανθρώπινο, που διαβάζεται εύκολα αλλά αφήνει έντονο προβληματισμό. Η ενδιαφέρουσα ιστορία και η συγκλονιστική πλοκή της κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον, καθώς θίγει ευαίσθητα θέματα που απασχολούν πολλούς νέους: την ανάγκη για αποδοχή, τον φόβο της απόρριψης, τη μοναξιά αλλά και τη δύναμη της επικοινωνίας. Η συγγραφέας παρουσιάζει με ευαισθησία ζητήματα όπως ο κοινωνικός αποκλεισμός και η αναζήτηση ταυτότητας, δείχνοντας πως η κατανόηση και η ειλικρίνεια μπορούν να γεφυρώσουν τις αποστάσεις. Είναι ένα ανάγνωσμα που μπορεί να αγγίξει κάθε έφηβο και έφηβη, γιατί μιλά για συναισθήματα και εμπειρίες που όλοι, λίγο ή πολύ, έχουμε ζήσει.

Η γλώσσα είναι απλή και άμεση, γεγονός που κάνει το βιβλίο ιδιαίτερα προσιτό στους εφήβους, ενώ η επιστολική μορφή δημιουργεί την αίσθηση ότι ο αναγνώστης διαβάζει πραγματικές εξομολογήσεις. Έτσι, η ιστορία γίνεται πιο ζωντανή και συγκινητική.Το βιβλίο δεν είναι απλώς μια ιστορία φιλίας· είναι μια υπενθύμιση ότι ο «παράδεισος» στη ζωή μας δεν είναι ένας προορισμός, αλλά μια πορεία γεμάτη κατανόηση, αποδοχή και προσωπική ωρίμανση.

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα…

Η Μαρούλα Κλιάφα γεννήθηκε το 1937 στα Τρίκαλα, όπου και ζει μόνιμα με την οικογένειά της. Έχει σπουδάσει δημοσιογραφία και από το 1972 ασχολείται με τη λογοτεχνία, τη μελέτη της τοπικής ιστορίας, τη συλλογή λαϊκών παραμυθιών, παραδοσιακών παιχνιδιών και παλαιών φωτογραφιών. Τα περισσότερα βιβλία της έχουν αποσπάσει επαίνους και βραβεία, ενώ δύο από αυτά έχουν μεταφραστεί στα ρωσικά και στα γερμανικά. Αποσπάσματα των έργων της έχουν συμπεριληφθεί σε σχολικά βιβλία του Δημοτικού και στα Κείμενα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας του Γυμνασίου. Έχει τιμηθεί από την Ακαδημία Αθηνών, την Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών, τον Κύκλο του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου και τη Γυναικεία Λογοτεχνική Συντροφιά. Το 2010 το Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης της Σχολής Επιστημών του Ανθρώπου του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας της απένειμε τον τίτλο της επίτιμου διδάκτορος.

Άλλα έργα της συγγραφέως:

Η ιστορία ενός νεαρού gamer

Μια μπαλάντα για τη Ρεβέκκα (Υποψήφιο για το Βραβείο Νεανικού Λογοτεχνικού Βιβλίου του περιοδικού Διαβάζω)

Άγρια παιχνίδια (Υποψήφιο για το Βραβείο Νεανικού Λογοτεχνικού Βιβλίου του περιοδικού Διαβάζω)

Οι πελαργοί θα ξανάρθουν.

Ένα δέντρο στην αυλή μας (Βραβείο της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών)

Ο κόσμος βαριέται να διαβάζει θλιβερές ιστορίες

Τη νύχτα που το σκυλί μας μεταμορφώθηκε σε λύκο.

Ο άντρας με τη γερμανική στολή.

Πηγές

https://www.google.com/search?q=%CE%BF+%CE%B4%CF%81%CF%8C%CE%BC%CE%BF%CF%82+%CE%B3%CE%B9%CE%B1+%CF%84%CE%BF%CE%BD+%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%B1%CE%B4%CE%B5%CE%B9%CF%83%CE%BF+%CE%B5%CE%B9%CE%BD%CE%B1%CE%B9+%CE%BC%CE%B1%CE%BA%CF%81%CF%85%CF%82+%CF%80%CE%BB%CE%BF%CE%BA%CE%B7&sca_esv=35e5eccfaf2e56f5&udm=50&fbs=ADc_l-bvyVtSnqWkPtsm5fZP6vVTLwDXHtS7_uuC2hWejFngpBnM5o2y-nc3pTo8VjCvP19RyZn4dRjMOjoUW5JmoqjaWpeCnAQMYoOZtRWODg3v5XLYtpzqoQK7SiJjjf48of1KehQHfU4uwO9EYEHlfd1Ppw2Z7NskOTWfcqvBylhO-5rE91RLsqOSr_XrFBhcFlnm63XuD3q1slccxQEPdUm6LbV1orm7Fbyjt2ukQsB9MfOZBVGapIsljF2KqWeKoLhSNjl7&aep=1&ntc=1&sa=X&ved=2ahUKEwj3poWtmbiSAxVUbfEDHVxsL3gQ2J8OegQIEhAE&biw=1920&bih=945&dpr=1&aic=0&mstk=AUtExfCHL6jCjY-Ui-9w1uqfWft_3XzOjXXOWQ-0MQFUhxDZxcGNxUV6OcwQQIGVWs6WFYHMH8lB94a776qIiZDj3eX_M7jV3r7YO-AQjO7Ii7leoKGM8yda3P6g0dyUMgAcZd8RmWeAknnUaLAwF23_8ikUHGEWe4nXhTs&csuir=1

https://www.google.com/search?q=%CE%B2%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%B9%CE%B1+%CF%84%CE%B7%CF%82+%CE%BC%CE%B1%CF%81%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%B1%CF%82+%CE%BA%CE%BB%CE%B9%CE%B1%CF%86%CE%B1&sca_esv=35e5eccfaf2e56f5&udm=50&fbs=ADc_l-bvyVtSnqWkPtsm5fZP6vVTLwDXHtS7_uuC2hWejFngpBnM5o2y-nc3pTo8VjCvP1-tImCqCXZGsh_EJYDA1iZKhDI1DVO00Nqt8ugbsURP6NnQGHScwkzfDNBwn-UNfd2bjqGIbVkM5pakTTEAn_PaXicIb73rbUwRzQs6q5szHGzLIvs_IDz9Cr-J6WeqNvtGvx1rUnr25SEpItE4zVIRvsGddjFQNuCNTWOTlhLxOzvgJ2lEIby4eWlJ4b9CBcgAS8_z&aep=1&ntc=1&sa=X&ved=2ahUKEwimnsaqm7iSAxXkKvsDHX8DPAwQ2J8OegQICRAE&biw=1920&bih=945&dpr=1&aic=0&mstk=AUtExfAkOlPASyEge8y_KZs0hhdReRaOusUxIbz8Tilgv5DSS1OX3WQ7LvcxCVdUK27VnjgvFl1ssBzp1MX61NN4HM2c9QiyOO-S86ek0qfyOTAyK59djfdZBxUVmCkhs129lsYz3pHJbtvKXPv5fX3HeC1OYjQkq5Ash3I&csuir=1

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9C%CE%B1%CF%81%CE%BF%CF%8D%CE%BB%CE%B1_%CE%9A%CE%BB%CE%B9%CE%AC%CF%86%CE%B1

https://www.istockphoto.com/illustrations/friends-embracing

Τα τροχαία ατυχήματα είναι ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα της εποχής μας. Στη χώρα μας, ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων χάνει κάθε χρόνο τη ζωή του στην άσφαλτο και πολλοί ακόμα υφίστανται σοβαρούς τραυματισμούς με συνέπειες σωματικές και ψυχικές, συχνά μη αναστρέψιμες.

Οι αιτίες των τροχαίων ατυχημάτων είναι πολλές

♦Απόσπαση προσοχής του οδηγού

♦Υπερβολική ταχύτητα

♦Οδήγηση υπό την επήρεια αλκοόλ

♦Απερίσκεπτη οδήγηση

♦Δύσκολες καιρικές συνθήκες (βροχή, πάγος, χιόνι, ομίχλη)

♦Παραβίαση ερυθρού σηματοδότη

♦Παραβίαση πινακίδας διακοπής πορείας (STOP)

♦Η χρήση του αυτοκινήτου ως μέσου προβολής και επίδειξης, ιδιαίτερα από οδηγούς νεαρής ηλικίας

♦Οδήγηση υπό την επήρεια αλκοόλ και ναρκωτικών ουσιών

♦Προβλήματα του οχήματος

♦Προβλήματα του οδοστρώματος (λακκούβες, απότομες στροφές)

♦Ελλιπής σηματοδότηση (απουσία ή λανθασμένη τοποθέτηση πινακίδων και φαναριών)

♦Παράνομες κόντρες

♦Οδήγηση υπό συνθήκες έλλειψης ύπνου, εξοργισμού, ή ψυχικού στρες

♦Η χρήση κινητού

Ο μέσος όρος ατυχημάτων στην Ευρώπη, είναι 46 θάνατοι από τροχαία δυστυχήματα ανά εκατομμύριο κατοίκους, με τη Βουλγαρία να έχει το υψηλότερο ποσοστό, με 81,6 θανάτους ανά εκατομμύριο κατοίκους. Η Ελλάδα βρίσκεται στην 7η θέση με 59,6 θανάτους ανά εκατομμύριο κατοίκους

Για να μειωθούν τα τροχαία ατυχήματα, απαιτείται συνδυασμός μέτρων που αφορούν τόσο τους οδηγούς όσο και το κράτος. Αρχικά, είναι απαραίτητη η αυστηρότερη εφαρμογή του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας, με συχνούς ελέγχους και αυστηρές ποινές για παραβάσεις όπως η υπερβολική ταχύτητα, η οδήγηση υπό την επήρεια αλκοόλ και η χρήση κινητού τηλεφώνου. Παράλληλα, πρέπει να βελτιωθούν οι οδικές υποδομές, με καλύτερη σήμανση, φωτισμό και συντήρηση των δρόμων.

Επιπλέον, σημαντικό ρόλο παίζει η εκπαίδευση και η ευαισθητοποίηση των πολιτών, τόσο μέσω σχολικών προγραμμάτων όσο και μέσω ενημερωτικών εκστρατειών. Η χρήση ζώνης ασφαλείας και κράνους, η ενίσχυση των δημόσιων μεταφορών και η αξιοποίηση νέων τεχνολογιών (όπως κάμερες ταχύτητας και συστήματα υποβοήθησης οδήγησης) μπορούν επίσης να συμβάλουν ουσιαστικά στη μείωση των τροχαίων ατυχημάτων και των συνεπειών τους.

Πηγές

https://www.dangerousroads.org/around-the-world/our-lists/1516-list-of-countries-by-traffic-related-death-rate.html?utm_source

https://lsamaras.gr/25-driving-accidents/

https://www.europarl.europa.eu/topics/el/article/20190410STO36615/statistika-stoicheia-thanatiforon-trochaion-atuchimaton-stin-ee-grafimata

Τα κατοικίδια ζώα αποτελούν για πολλούς ανθρώπους κάτι πολύ περισσότερο από απλούς «συντρόφους» στο σπίτι· είναι μέλη της οικογένειας, πηγή χαράς και ευημερίας. Από έναν παιχνιδιάρικο σκύλο μέχρι μια ήρεμη γάτα ή ακόμα και ένα μικρό ψάρι σε ενυδρείο, η παρουσία τους επηρεάζει θετικά τη διάθεσή μας και μας μαθαίνει σημαντικές αξίες, όπως η υπευθυνότητα και η φροντίδα. Στο άρθρο αυτό θα ερευνήσουμε γιατί τα κατοικίδια έχουν τόσο ξεχωριστή θέση στη ζωή μας, τι χρειάζονται για να ζουν ευτυχισμένα δίπλα μας και ποια κατοικίδια έμειναν στην ιστορία λόγω της ιδιαίτερης συμπεριφοράς τους και της προσφοράς τους στον άνθρωπο.

Τα κατοικίδια προσφέρουν πολλά και σημαντικά οφέλη στον άνθρωπο τόσο σε συναισθηματικό όσο και σε πρακτικό επίπεδο. Λίγα λεπτά αλληλεπίδρασης με ένα κατοικίδιο προσθέτουν χαρά και ικανοποίηση στη ζωή, μειώνουν το άγχος και την αρτηριακή πίεση καθώς και τον κίνδυνο καρδιαγγειακών νόσων. Τα κατοικίδια προσφέρουν άνευ όρων αγάπη, υποστήριξη και συντροφιά, περιορίζοντας  τα συμπτώματα της κατάθλιψης, ενώ προωθούν την κοινωνική αλληλεπίδραση και βοηθούν στη νοητική υγεία. Κατοικίδια όπως οι σκύλοι ενθαρρύνουν το περπάτημα και το παιχνίδι, άρα και έναν πιο δραστήριο τρόπο ζωής. Ιδιαίτερα για τα παιδιά, η φροντίδα ενός ζώου καλλιεργεί την υπευθυνότητα, τη συνέπεια και την κατανόηση των αναγκών των άλλων.

Πέρα από τη συντροφιά, πολλά κατοικίδια έχουν εκπαιδευτεί ώστε να προσφέρουν ουσιαστική βοήθεια στην καθημερινότητα των ανθρώπων. Οι σκύλοι – οδηγοί, για παράδειγμα, βοηθούν άτομα με προβλήματα όρασης να κινούνται με ασφάλεια και ανεξαρτησία, αποφεύγοντας εμπόδια και ακολουθώντας διαδρομές. Παράλληλα, οι σκύλοι θεραπείας χρησιμοποιούνται σε νοσοκομεία και κέντρα αποκατάστασης, όπου με την παρουσία και την επαφή τους συμβάλλουν στη μείωση του άγχους και στη βελτίωση της ψυχολογίας των ασθενών. Υπάρχουν επίσης σκύλοι βοήθειας που μπορούν να ανοίγουν πόρτες, να φέρνουν αντικείμενα ή να ειδοποιούν για ιατρικά επεισόδια, προσφέροντας μεγαλύτερη αυτονομία και ασφάλεια σε ανθρώπους με αναπηρίες ή χρόνιες παθήσεις.

Για να ζουν τα κατοικίδια πραγματικά ευτυχισμένα δίπλα μας, χρειάζονται υπεύθυνη και καθημερινή φροντίδα: σωστή διατροφή, καθαρό νερό και ένα ασφαλές περιβάλλον όπου θα νιώθουν προστατευμένα. Παράλληλα, η αγάπη, η επαφή και ο χρόνος που περνάμε μαζί τους είναι εξίσου σημαντικά, γιατί ενισχύουν τον δεσμό και την εμπιστοσύνη. Η άσκηση, το παιχνίδι και η πνευματική απασχόληση τα κρατούν δραστήρια και χαρούμενα, ενώ η τακτική κτηνιατρική φροντίδα εξασφαλίζει την υγεία και την ποιότητα ζωής τους. Με σεβασμό στις ανάγκες τους, τα κατοικίδια μπορούν να γίνουν χαρούμενα και ισότιμα μέλη της οικογένειάς μας.

Η σχέση ανθρώπου και κατοικιδίων δεν περιορίζεται μόνο στην καθημερινή συντροφιά, αλλά σε πολλές περιπτώσεις έχει αφήσει και το αποτύπωμά της στην ιστορία. Ορισμένα ζώα έγιναν γνωστά χάρη στην αφοσίωση, το θάρρος ή τη βοήθεια που πρόσφεραν στους ανθρώπους, αποδεικνύοντας ότι ο δεσμός αυτός μπορεί να ξεπεράσει τα όρια μιας απλής συμβίωσης. Στη συνέχεια, θα γνωρίσουμε μερικά από τα πιο χαρακτηριστικά κατοικίδια που έμειναν αξέχαστα λόγω της σύνδεσής τους με διάφορα ιστορικά γεγονότα ή για την προσφορά τους.

Η συγκινητική ιστορία του Greyfriars Bobby

Ένα από τα πιο γνωστά αξιοθέατα του Εδιμβούργου είναι το μπρούτζινο άγαλμα ενός σκύλου στη γέφυρα του Γεωργίου Δ΄. Η αληθινή ιστορία του Greyfriars Bobby είναι τόσο συγκινητική που ενέπνευσε τον Walt Disney να δημιουργήσει μία ταινία σχετικά με αυτόν.

Ο Greyfriars Bobby (4 Μαΐου 1855 – 14 Ιανουαρίου 1872) ήταν ένας σκύλος ράτσας Skye Terrier που έγινε διάσημος τον 19ο αιώνα για την ακλόνητη πίστη του στον ιδιοκτήτη του. Το 1850 ο John Gray, η σύζυγός του Jess και ο γιος τους John έφτασαν στο Εδιμβούργο. Ο John ήταν κηπουρός, αλλά δεν μπορούσε να βρει απασχόληση στη νέα του πατρίδα, οπότε εργάστηκε ως νυχτοφύλακας στην Αστυνομία του Εδιμβούργου.  Ήταν μια μοναχική δουλειά, οπότε ο John, για να έχει συντροφιά, αγόρασε ένα μικρό Skye Terrier, το οποίο αποκαλούσε Bobby. Σύντομα ο John και ο Bobby έγιναν αχώριστοι κατά τη διάρκεια των πολύωρων περιπολιών στους δρόμους της πόλης.

Ωστόσο, ο υγρός καιρός του Εδιμβούργου επιβάρυνε την υγεία του John, ο οποίος διαγνώστηκε με φυματίωση. Παρά τη θεραπεία από τον Γιατρό της Αστυνομίας, ο John πέθανε στις 15 Φεβρουαρίου 1858 και θάφτηκε στο νεκροταφείο Greyfriar’s Kirkyard.

Ο Bobby, ο οποίος δεν είχε μείνει ποτέ μακριά από τον Τζον, αρνούνταν να φύγει από το νεκροταφείο και έμεινε δίπλα στον τάφο του ιδιοκτήτη του. Παρά τις προσπάθειες των μελών του προσωπικού του νεκροταφείου να διώξουν τον Bobby, εκείνος πάντα επέστρεφε και, τελικά, αποφάσισαν να παρέχουν στον μικρό Bobby καταφύγιο δίπλα στον τάφο του John.

Ο Bobby έμεινε κοντά στον τάφο του John για 14 χρόνια μέχρι τον θάνατό του. Ενταφιάστηκε στο ίδιο νεκροταφείο, μόλις λίγα μέτρα μακριά από τον αγαπημένο του ιδιοκτήτη. Η ιστορία του Greyfriars Bobby είναι μια από τις πιο χαρακτηριστικές ιστορίες αγάπης και αφοσίωσης που μας υπενθυμίζουν τον ιδιαίτερο δεσμού μεταξύ ανθρώπων και ζώων.

Ο «Αβύθιστος Σαμ»

Ο Όσκαρ, γνωστός με το παρατσούκλι του «Αβύθιστος Σαμ», ήταν μια ασπρόμαυρη γάτα πλοίου η οποία έμεινε στην ιστορία, γιατί σε διάστημα μόλις έξι μηνών κατά το έτος 1941 φέρεται να επέζησε από τη βύθιση τριών πλοίων – του γερμανικού θωρηκτού Μπίσμαρκ και στη συνέχεια του βρετανικού αντιτορπιλικού HMS Cossack και του αεροπλανοφόρου HMS Ark Royal.  Τον Μάιο του 1941 το γερμανικό θωρηκτό «Μπίσμαρκ» χτυπήθηκε από τους Βρεττανούς και οι Γερμανοί, επιλέγοντας να μην πέσει η ναυαρχίδα του στόλου τους στα χέρια των εχθρών, το βύθισαν.  Πολλοί από τους ναυαγούς του Μπίσμαρκ περισυνελέγησαν από το βρεττανικό αντιτορπιλικό «Cossack». Μαζί με τους ναυαγούς οι Βρεττανοί μάζεψαν και ένα ασπρόμαυρο αρσενικό γατάκι που στεκόταν πάνω σε μια σανίδα και επέπλεε στη θάλασσα. Πιθανότατα ανήκε σε κάποιο Γερμανό ναύτη που το είχε για παρέα στο γερμανικό θωρηκτό. Το πλήρωμα του «Cossack» έδωσε στο γάτο το όνομα «Όσκαρ».

Τον Οκτώβριο του 1941 το αντιτορπιλικό «Cossack», ενώ συνόδευε μια νηοπομπή από το Γιβραλτάρ στη Μ. Βρεττανία,  χτυπήθηκε από γερμανικό υποβρύχιο και οι λίγοι επιζώντες του πληρώματος μαζί με τον γάτο Όσκαρ μεταφέρθηκαν στο Γιβραλτάρ. Ενώ ο Όσκαρ ήταν στο Γιβραλτάρ του άλλαξαν το όνομα σε «Αβύθιστο Σαμ». Αφορμή στάθηκε το γεγονός ότι είχε επιβιώσει από δύο πολεμικά πλοία που βυθίστηκαν και το μεγαλύτερο ποσοστό των πληρωμάτων τους χάθηκε. Στο Γιβραλτάρ έτυχε να είναι ελλιμενισμένο το αεροπλανοφόρο «HMS Ark Royal». Ο Όσκαρ ή Αβύθιστος Σαμ θεωρήθηκε ότι ήταν γουρλής και έτσι μεταφέρθηκε άμεσα στο «Ark Royal».

Στις 14 Νοεμβρίου του 1941, το αεροπλανοφόρο «Ark Royal» τορπιλίστηκε και βυθίστηκε σε μικρή απόσταση από το Γιβραλτάρ, όπου επέστρεφε αφού μετέφερε αεροσκάφη στη Μάλτα στο πλαίσιο της Επιχείρησης «Perpetual». Η βύθιση ανακοινώθηκε την ίδια ημέρα και δύο ημέρες αργότερα, στις 16 Νοεμβρίου, το Ναυαρχείο επιβεβαίωσε ότι μόνο ένας άνδρας είχε σκοτωθεί. Σύμφωνα με ρεπορτάζ του Reuters από το Γιβραλτάρ στις 18 Νοεμβρίου μεταξύ των διασωθέντων συμπεριλαμβανόταν και μια μαύρη γάτα που είχε βρεθεί να επιπλέει σε μια σανίδα μετά τη βύθιση του «Ark Royal». Η γάτα ταυτοποιήθηκε ως «Όσκαρ», πρώην κατοικίδιο στο «Bismarck», το οποίο είχε διασωθεί από το αντιτορπιλικό «Cossack» και είχε μεταφερθεί στο «Ark Royal» πριν βυθιστεί.

Ο «Όσκαρ» επανεμφανίστηκε στον Τύπο στις αρχές Δεκεμβρίου, όταν οι εφημερίδες της Βόρειας Ιρλανδίας ανέφεραν σ’ ένα οίκημα όπου διέμεναν απόστρατοι του Βρετανικού Ναυτικού. Εκεί έζησε ήσυχα τα υπόλοιπα χρόνια του και πέθανε το 1955.

Balto, ο εθνικός ήρωας των Η.Π.Α.

Ο Balto (1919 –1933) ήταν ένα διάσημο σιβηρικό χάσκι που έγινε σύμβολο θάρρους και αντοχής λόγω του ρόλου του σε μια ιστορική αποστολή διάσωσης το 1925 στις Η.Π.Α. Ο Balto ανήκε στον εκτροφέα Λέναρντ Σέππαλα ο οποίος έπαιρνε μέρος σε αγώνες με έλκηθρο που σέρνουν σκύλοι. Τον χειμώνα του 1925 ξέσπασε επιδημία διφθερίτιδας στην πόλη Nome της Αλάσκας. Η μόνη λύση ήταν να μεταφερθεί επειγόντως αντιτοξίνη μέσα από ακραίες καιρικές συνθήκες. Μια αλυσίδα από ομάδες σκύλων που έσερναν έλκηθρα μετέφερε το φάρμακο σε διαδρομή περίπου 1.085 km. Ο Balto οδήγησε την τελική και πιο επικίνδυνη διαδρομή, φτάνοντας στον προορισμό μέσα σε χιονοθύελλα. Παρότι πολλοί σκύλοι συμμετείχαν, ο Balto έγινε το «πρόσωπο» της επιτυχίας, γιατί ήταν επικεφαλής στο τελευταίο σκέλος της μακράς διαδρομής και έφτασε πρώτος στην πόλη.

Ο Balto έζησε τα τελευταία του χρόνια σε ζωολογικό κήπο στο Κλίβελαντ όπου και πέθανε το 1933. Μετά το θάνατό του, το σώμα του ταριχεύτηκε και εκτίθεται μέχρι και σήμερα στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας του Κλίβελαντ.

Άγαλμα του Balto υπάρχει στο Central Park της Νέας Υόρκης, ενώ η ιστορία του ενέπνευσε τον σύγχρονο αγώνα έλκηθρων Iditarod και έγινε ταινία κινουμένων σχεδίων.

Χάτσικο: Μια συγκινητική ιστορία πίστης και αφοσίωσης από την Ιαπωνία

Ο Χάτσικο (στα ιαπωνικά: ハチ公) ήταν ένας λευκός σκύλος ράτσας Ακίτα, ο οποίος γεννήθηκε στις 10 Νοεμβρίου του 1923 στην πόλη Οντάτε της Ιαπωνίας. Έγινε διάσημος για την αξιοθαύμαστη αφοσίωση στον κύριό του, στον οποίο έμεινε πιστός για όλη του την ζωή.

Τον Ιανουάριο του 1924, ο Χιντεσάμπουρο Ουένο, καθηγητής στο πανεπιστήμιο του Τόκιο, υιοθετεί ένα λευκό κουτάβι Ακίτα ηλικίας δύο περίπου μηνών το οποίο ονομάζει Χάτσικο (σημαίνει κυριολεκτικά: ο όγδοος ευοίωνος πρίγκηπας). Ο καθηγητής ζούσε μοναχικά στα περίχωρα του Τόκιο και μεγάλωσε τον Χάτσικο σαν πραγματικό φίλο και σύντροφο. Ήταν πραγματικά αχώριστοι και καθημερινά περπατούσαν μαζί μέχρι τον σιδηροδρομικό σταθμό της Σιμπούγια, όπου ο καθηγητής έπαιρνε το τρένο για να πάει στο πανεπιστήμιο. Ο Χάτσικο πήγαινε κατόπιν σπίτι, αλλά το απόγευμα ξαναγύριζε στον σταθμό, όπου περίμενε την επιστροφή του κυρίου του. Τον Μάιο του 1925, ο Χάτσικο συνόδευσε όπως πάντα τον καθηγητή στον σταθμό του τρένου και γύρισε σπίτι. Ο καθηγητής όμως δεν εμφανίστηκε ποτέ ξανά στον σταθμό, διότι κατά την διάρκεια μιας διάλεξης στο πανεπιστήμιο πέθανε από εγκεφαλική αιμορραγία. Ο Χάτσικο μετά ξαναγύριζε στον σταθμό, περιμένοντας στο ίδιο σημείο τον κύριό του κάθε μέρα, για το υπόλοιπο της ζωής του.

Στο ακριβές σημείο όπου ο Χάτσικο περίμενε τον κύριό του έχουν τοποθετηθεί τέσσερις μπρούτζινες πατούσες σκύλου και ένα κείμενο στα Ιαπωνικά που αναφέρεται στην αφοσίωσή του. Η είσοδος του σταθμού της Σιμπούγια όπου βρίσκεται το άγαλμά του ονομάζεται Χάτσικο-γκούτσι – «η είσοδος του Χάτσικο» και αποτελεί δημοφιλές σημείο συνάντησης για εκατομμύρια Ιάπωνες.

Ένα όμοιο μπρούτζινο άγαλμα τοποθετήθηκε και στο Οντάτε, γενέτειρα του Χάτσικο, αλλά και στην είσοδο του μουσείου Ακίτα της περιοχής. Από τότε, ο πιστός Χάτσικο αποτελεί εθνικό σύμβολο αφοσίωσης για το Ιαπωνικό έθνος. Κάθε χρόνο στις 8 Απριλίου πραγματοποιείται μια σεμνή τελετή στον σταθμό της Σιμπούγια και εκατοντάδες Ιάπωνες έρχονται για να τιμήσουν την μνήμη του και την θρυλική αφοσίωση που έδειξε σε όλη του την ζωή.

Σήμερα, ο Χάτσικο βρίσκεται βαλσαμωμένος στο Εθνικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας και Επιστημών του Τόκιο. Η ιστορία του Χάτσικο μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο το 2009 με τον τίτλο Hachiko: A Dog’s Story.

Λάικα, η πρώτη κοσμοναύτης

Η Λάικα γεννήθηκε περίπου το 1954 και ήταν μία αδέσποτη ημίμαιμη σκυλίτσα ράτσας Χάσκυ-Σπιτς, που χρησιμοποιήθηκε στο Σοβιετικό Διαστημικό Πρόγραμμα. Στις 3 Νοεμβρίου 1957, έγινε ο πρώτος ζωντανός οργανισμός που μπήκε σε τροχιά γύρω από τη Γη, επιβαίνοντας στον τεχνητό δορυφόρο Σπούτνικ 2.

Η επιλογή ενός αδέσποτου ζώου ήταν σκόπιμη, ώστε να έχει συνηθίσει στο κρύο και την πείνα και να μπορεί να αντεπεξέλθει ευκολότερα σε τυχόν δυσμενείς καταστάσεις κατά την πτήση. Αφού πέρασε μία σχετική εκπαίδευση εξοικείωσης με περιορισμένους χώρους, με τους θορύβους και την επιτάχυνση της εκτόξευσης, στις 3 Νοέμβριου 1957 εκτοξεύτηκε με το Σπούτνικ 2. Το Σπούτνικ 2 είχε σχεδιαστεί και κατασκευαστεί σε σύντομο χρονικό διάστημα, μόλις ενός μήνα, και δεν είχε προλάβει να σχεδιαστεί και για ασφαλή επανείσοδο στην ατμόσφαιρα και έτσι η Λάικα ήταν καταδικασμένη απ” τη στιγμή που άρχισε το ταξίδι της. Λίγο μετά την επιτυχή τοποθέτηση του δορυφόρου σε τροχιά παρουσιάστηκε μία βλάβη στο σύστημα θερμομόνωσης και εξαερισμού, με αποτέλεσμα η θερμοκρασία να φτάσει ή και να ξεπεράσει τους 40 βαθμούς Κελσίου. Η Λάικα πέθανε από έναν συνδυασμό θερμοπληξίας, καταπόνησης και ακραίου στρες, σε 5 έως 7 ώρες μετά την εκτόξευση, αφού είχε συμπληρώσει 4 τροχιές γύρω από τη Γη.

Ζάταρα, η γενναία «σωματοφύλακας»

Η Ζάταρα, μια θηλυκή γάτα ράτσας tabby, απέκτησε διεθνή φήμη τον Μάιο του 2014, όταν απέτρεψε μια επίθεση σκύλου εναντίον του τετράχρονου παιδιού των ιδιοκτητών της στο Μπέικερσφιλντ της Καλιφόρνια, στις Ηνωμένες Πολιτείες. Όταν ο σκύλος ενός γείτονα επιτέθηκε παιδί, η γάτα πήδηξε πάνω στον σκύλο, κάνοντάς τον να σταματήσει να το δαγκώνει και να φύγει τρέχοντας. Η στιγμή καταγράφηκε από οικιακή κάμερα παρακολούθησης. Αφού το βίντεο ανέβηκε στο YouTube , έλαβε περισσότερες από 16,8 εκατομμύρια προβολές τις πρώτες 48 ώρες.

ΠΗΓΕΣ

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9A%CE%B1%CF%84%CE%B7%CE%B3%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B1:%CE%94%CE%B9%CE%AC%CF%83%CE%B7%CE%BC%CE%B1_%CE%B6%CF%8E%CE%B1

https://www.dpharmacy.gr/gr/blog/ta-ofelh-twn-katoikidiwn-gia-thn-ugeia-kai-th-diathesh/

https://pet-it.gr/

https://en.wikipedia.org/wiki/Unsinkable_Sam

https://www.mixanitouxronou.gr/o-gatos-poy-epezise-se-tria-polemika-ploia-poy-vythistikan-sto-deytero-pagkosio-polemo-o-quot-avythistos-sam-quot/

https://www.scottishtours.co.uk/blog/the-true-story-of-greyfriars-bobby/

https://maxmag.gr/politismos/istoria/balto-o-sotiras-tis-alaska/

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A7%CE%AC%CF%84%CF%83%CE%B9%CE%BA%CE%BF

https://rarehistoricalphotos.com/laika-dog-in-space/

https://www.gettyimages.com/search/2/image

Τα επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου είναι σημαντικά  μνημεία και έργα τέχνης της αρχαιότητας που βρίσκονταν γύρω από την περιοχή της Μεσογείου. Εμπνευστής του καταλόγου αυτού θεωρείται – αν και το γεγονός αυτό δεν επιβεβαιώνεται – ο ποιητής και συγγραφέας του 2^ου αι. π.Χ. Αντίπατρος ο Σιδώνιος,  ο οποίος, αφού επισκέφτηκε όλα τα μνημεία, συνέταξε τον κατάλογο. Τα συγκεκριμένα μνημεία θεωρήθηκαν «θαύματα», δηλαδή μεγαλουργήματα, γιατί φαίνεται ότι ξεπερνούσαν τις τεχνικές γνώσεις και δυνατότητες που κατείχαν,  γενικά, οι άνθρωποι εκείνη την εποχή. Ο αριθμός επτά θεωρούνταν ιερός και τέλειος αριθμός στην αρχαιότητα, γι’ αυτό στον κατάλογο περιλαμβάνονται επτά και όχι περισσότερα.

Στα επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου συγκαταλέγονται:

• Η Μεγάλη Πυραμίδα της Γκίζας (Αίγυπτος)
• Οι Κρεμαστοί Κήποι της Βαβυλώνας (Ιράκ)
• Το Άγαλμα του Δία στην Ολυμπία (Ελλάδα)
• Ο Ναός της Αρτέμιδος στην Έφεσο (Τουρκία)
• Το Μαυσωλείο της Αλικαρνασσού (Τουρκία)
• Ο Κολοσσός της Ρόδου (Ελλάδα)
• Ο Φάρος της Αλεξάνδρειας (Αίγυπτος)

Η Μεγάλη Πυραμίδα της Γκίζας

Χτισμένη μεταξύ 2584 και 2561 π.Χ., η μεγάλη πυραμίδα της Γκίζας,  είναι η παλαιότερη από τα επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου. Είναι επίσης γνωστή ως πυραμίδα του Χούφου ή πυραμίδα του Χέοπα. Σύμφωνα με τους Αιγυπτιολόγους, η πυραμίδα χτίστηκε ως τάφος για τον Φαραώ Χούφου, δεύτερο βασιλιά της Τέταρτης Δυναστείας, σε διάστημα περίπου 20 ετών.

Για σχεδόν 4000 χρόνια, η πυραμίδα θεωρήθηκε ως η ψηλότερη τεχνητή κατασκευή. Ακόμα, είναι το μεγαλύτερο και το παλαιότερο από το συγκρότημα τριών πυραμίδων της Γκίζας και αποτελεί ενσάρκωση του μεγαλείου της αρχαίας Αιγύπτου.

Οι Κρεμαστοί Κήποι της Βαβυλώνας (Ιράκ)

Οι Κρεμαστοί Κήποι της Βαβυλώνας ήταν οι μυθικοί κήποι που ομόρφυναν την πρωτεύουσα της Νέο-Βαβυλωνιακής Αυτοκρατορίας, χτισμένοι από τον σπουδαιότερο βασιλιά της, Ναβουχοδονόσορα Β” (605-562 π.Χ.). Αποτελούσαν μια εντυπωσιακή, κλιμακωτή όαση με πλούσια βλάστηση και εξελιγμένα συστήματα ποτίσματος από τον Ευφράτη.

Είναι το μόνο θαύμα του οποίου η ύπαρξη αμφισβητείται από τους ιστορικούς. Ορισμένοι μελετητές υποστηρίζουν ότι στην πραγματικότητα οι κήποι δεν βρίσκονταν στη Βαβυλώνα, αλλά στη Νινευή, πρωτεύουσα της Ασσυριακής Αυτοκρατορίας, ενώ άλλοι συμφωνούν με τους αρχαίους συγγραφείς και περιμένουν την αρχαιολογία να δώσει πειστικές αποδείξεις.

Άλλοι, πάλι, πιστεύουν ότι οι κήποι είναι απλώς δημιούργημα της αρχαίας φαντασίας. Η αρχαιολογία στην ίδια τη Βαβυλώνα και τα αρχαία Βαβυλωνιακά κείμενα σιωπούν επί του θέματος, αλλά οι αρχαίοι συγγραφείς περιγράφουν τους κήπους σαν να βρίσκονταν στην πρωτεύουσα του Ναβουχοδονόσορα και να υπήρχαν ακόμη και στους ελληνιστικούς χρόνους.

Ο εξωτικός χαρακτήρας των κήπων σε σύγκριση με τα πιο γνωστά ελληνικά στοιχεία της λίστας και το μυστήριο γύρω από τη θέση και την εξαφάνισή τους έχουν καταστήσει τους Κρεμαστούς Κήπους της Βαβυλώνας το πιο γοητευτικό από όλα τα Επτά Θαύματα.

Το Άγαλμα του Δία στην Ολυμπία

Το άγαλμα του Δία, που συγκαταλέγεται στα επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου, βρισκόταν στην Ολυμπία, εκεί όπου κάθε τέσσερα χρόνια οι Έλληνες αγωνίζονταν σε αθλητικούς αγώνες για να τιμήσουν τον πατέρα των θεών.

Μέσα στον μαρμάρινο ναό του Δία, το άγαλμα απεικόνιζε τον θεό καθισμένο σε εβένινο θρόνο, στεφανωμένο με χρυσό στεφάνι ελιάς, να κρατά τη Νίκη στο δεξί του χέρι. Ο περίφημος γλύπτης Φειδίας φιλοτέχνησε το άγαλμα από ελεφαντόδοντο και χρυσό και το στόλισε με πολύτιμες πέτρες. Αυτό το περίλαμπρο έργο του Φειδία μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη και καταστράφηκε από πυρκαγιά το 475 μ.Χ. Την ύπαρξη του αγάλματος γνωρίζουμε μόνο από ένα αρχαίο νόμισμα και από την περιγραφή του Παυσανία.

Ο Ναός της Αρτέμιδος στην Έφεσο

Ο ναός της Αρτέμιδος ήταν ένας τεράστιος, μαρμάρινος ναός. αφιερωμένος στη θεά του κυνηγιού. Χρειάστηκαν 120 χρόνια για να αποπερατωθεί, ενώ η ανέγερσή του είχε αρχικά ξεκινήσει από τον βασιλιά της Λυδίας, Κροίσο. Ξεχώριζε για την αρχιτεκτονική του μεγαλοπρέπεια, την πολυτελή διακόσμηση με γλυπτά και την ιερή του σημασία ως κέντρο λατρείας.

Αν και καταστράφηκε και ανοικοδομήθηκε πολλές φορές, κατά την τελική του μορφή συνδύαζε ιωνικά στοιχεία με ανατολικές επιρροές, προσφέροντας μια μοναδική εμπειρία.

Το Μαυσωλείο της Αλικαρνασσού

Το Μαυσωλείο της Αλικαρνασσού (στο σημερινό Μπόντρουμ της Τουρκίας) ήταν ένα μεγαλειώδες ταφικό μνημείο του 4^ου αιώνα π.Χ. Αυτό το μεγαλοπρεπές κτήριο κατασκευάστηκε για να φυλαχθεί το σώμα του Μαύσωλου, σατράπη της Καρίας, και της γυναίκας του Αρτεμισίας.

Ήταν χτισμένο από λευκό μάρμαρο και πλούσια γλυπτά, ενώ υπολογίζεται ότι το ύψος του ήταν 45 μέτρα. Οι Έλληνες αρχιτέκτονες, Σάτυρος και Πύθεος, το σχεδίασαν και άλλοι τέσσερις Έλληνες γλύπτες το φιλοτέχνησαν.

Σήμερα σώζονται μόνο τα θεμέλια, καθώς οι Ιππότες του Αγίου Ιωάννη το χρησιμοποίησαν ως οικοδομικό υλικό για το κάστρο τους, ενώ τα σημαντικότερα ευρήματα, όπως αγάλματα και ζωφόροι, βρίσκονται στο Βρετανικό Μουσείο. Η λέξη «μαυσωλείο», προερχόμενη από το όνομα του σατράπη, χρησιμοποιείται από τότε για να δηλώσει μεγάλο, μνημειώδη τάφο.

Ο Κολοσσός της Ρόδου

Ο Κολοσσός της Ρόδου, έργο απαράμιλλης τέχνης και αισθητικής και σύμβολο  της ελευθερίας και ανεξαρτησίας των Ροδίων, ήταν ένα τεράστιο χάλκινο άγαλμα που απεικόνιζε τον θεό Ήλιο.

Φιλοτεχνήθηκε στη Ρόδο τον 3ο αιώνα π.Χ. (περίπου 280-290 π.Χ.) από τον γλύπτη Χάρη, τον Λίνδιο μαθητή του Λυσίππου, ως ένδειξη ευγνωμοσύνης  προς τον θεό Ήλιο, προστάτη του νησιού, για τη νίκη των Ροδίων επί του Δημήτριου του Πολιορκητή. Όμως, καταστράφηκε από σεισμό το 226 ή 227 π.Χ. Είχε περίπου 33 μέτρα ύψος (σαν το Άγαλμα της Ελευθερίας, αλλά χωρίς τη βάση) και βρισκόταν κοντά στην είσοδο του λιμανιού, με τις αναπαραστάσεις του να διαφέρουν πολύ μεταξύ τους.

Ο Φάρος της Αλεξάνδρειας

Ο Φάρος της Αλεξάνδρειας, έργο του Μικρασιάτη αρχιτέκτονα Σώστρατου από την Κνίδο, ήταν ένας πανύψηλος πύργος περίπου 140 μέτρων που κατασκευάστηκε από κομμάτια άσπρης πέτρας τον 3ο αιώνα π.Χ. στην Αίγυπτο, στο νησί Φάρος. Ήταν δομημένος σε τέσσερα επίπεδα και λειτουργούσε ως καθοδηγητής για τα πλοία.

Στο τέταρτο επίπεδο υπήρχε μια μπρούτζινη επιφάνεια η οποία λειτουργούσε ως καθρέπτης που αντανακλούσε το φως του ήλιου κατά τη διάρκεια της μέρας, ενώ το βράδυ έκαιγε μία φλόγα για να προειδοποιεί τα διερχόμενα πλοία για την ύπαρξη εμποδίων. Παρέμεινε σε λειτουργία ως την πλήρη καταστροφή του από σεισμούς τον 14ο αιώνα. Τα ερείπιά του χρησιμοποιήθηκαν αργότερα για την ανέγερση του Φρουρίου Κάιτ – Μπέη.

Πηγές

https://www.worldhistory.org/trans/el/1-17206/u/

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%95%CF%80%CF%84%CE%AC_%CE%B8%CE%B1%CF%8D%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1_%CF%84%CE%BF%CF%85_%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%B1%CE%AF%CE%BF%CF%85_%CE%BA%CF%8C%CF%83%CE%BC%CE%BF%CF%85

https://panoramio.gr/pyramida-cheopa-gizas/

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9C%CF%80%CF%8C%CE%BD%CF%84%CF%81%CE%BF%CF%85%CE%BC

https://www.offlinepost.gr/2021/10/27/to-mausoleio-ths-alikarnassoy-ena-apo-ta-efta-thaymata-toy-arxaioy-kosmoy/

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9A%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CF%83%CF%83%CF%8C%CF%82_%CF%84%CE%B7%CF%82_%CE%A1%CF%8C%CE%B4%CE%BF%CF%85

https://gym-mous-rodou.dod.sch.gr/kolossos-sygxordies/

https://www.searchculture.gr/aggregator/edm/TehnisRodou/000188-1555dc6e-8c4c-46e7-805c-3c8125efbb37

https://www.worldhistory.org/trans/el/1-17206/u/

https://www.archaiologia.gr/blog/issue/%CF%84%CE%B1-%CE%B5%CF%86%CF%84%CE%AC-%CE%B8%CE%B1%CF%8D%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BA%CF%8C%CF%83%CE%BC%CE%BF%CF%85-%CE%BF-%CF%87%CF%81%CF%85%CF%83%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CF%86%CE%AC/#:~:text=%CE%A4%CE%BF%20%CE%AD%CE%B2%CE%B4%CE%BF%CE%BC%CE%BF%20%CE%B8%CE%B1%CF%8D%CE%BC%CE%B1%20%CF%84%CE%BF%CF%85%20%CE%BA%CF%8C%CF%83%CE%BC%CE%BF%CF%85%20%CE%AE%CF%84%CE%B1%CE%BD%20%CF%84%CE%BF,%CE%BA%CF%81%CE%B1%CF%84%CF%8E%CE%BD%CF%84%CE%B1%CF%82%20%CF%84%CE%B7%20%CE%9D%CE%AF%CE%BA%CE%B7%20%CF%83%CF%84%CE%BF%20%CE%B4%CE%B5%CE%BE%CE%AF%20%CF%84%CE%BF%CF%85%20%CF%87%CE%AD%CF%81%CE%B9

Από την αρχαιότητα μέχρι τους νεότερους χρόνους τα ηφαίστεια δεν διαμόρφωσαν μόνο το τοπίο της Γης, αλλά και την ίδια την πορεία της ανθρώπινης ιστορίας. Μέσα σε λίγες ώρες, ακμάζουσες πόλεις μετατράπηκαν σε σιωπηλά μνημεία, θαμμένες κάτω από τόνους στάχτης και λάβας. Η πιο εμβληματική περίπτωση είναι η Πομπηία, που χάθηκε το 79 μ.Χ. κάτω από την οργή του Βεζούβιου, παγώνοντας στον χρόνο στιγμές της καθημερινής ζωής των κατοίκων τους. Όμως δεν ήταν οι μόνες.

Από το προϊστορικό Ακρωτήρι στη Σαντορίνη, το οποίο καλύφθηκε από την τέφρα της μεγάλης  μινωικής έκρηξης, έως τη σύγχρονη τραγωδία του Armero στην Κολομβία, οι ηφαιστειακές εκρήξεις άφησαν πίσω τους ιστορίες απώλειας αλλά και πολύτιμα αρχαιολογικά ευρήματα. Οι πόλεις αυτές, θαμμένες κάτω από στρώματα στάχτης, μετατράπηκαν σε χρονοκάψουλες, προσφέροντας μοναδικές μαρτυρίες για πολιτισμούς που χάθηκαν απότομα.

Στο άρθρο που ακολουθεί, εξετάζονται μερικές από τις μεγάλες ηφαιστειακές εκρήξεις αλλά και χαρακτηριστικές περιπτώσεις πόλεων που «εξαφανίστηκαν» κάτω από ηφαιστειακά νέφη, αποκαλύπτοντας πώς η καταστροφή έγινε, παραδόξως, ένας τρόπος διατήρησης της μνήμης.

Οικισμός Ακρωτήρι, Σαντορίνη (1600 π.Χ.)

Το Ακρωτήρι Θήρας είναι ένας από τους σημαντικότερους προϊστορικούς οικισμούς του Αιγαίου και βρίσκεται στο νότιο τμήμα της Σαντορίνης. Κατοικήθηκε κυρίως κατά την Ύστερη Εποχή του Χαλκού. Καταστράφηκε γύρω στο 1600 π.Χ. από τη μεγάλη μινωική έκρηξη του ηφαιστείου της Θήρας. Προηγήθηκαν ισχυροί σεισμοί και στη συνέχεια ακολούθησε βίαιη έκρηξη με τεράστιες ποσότητες ηφαιστειακής τέφρας, ελαφρόπετρας, αερίων και πυροκλαστικών υλικών.

Το Ακρωτήρι θάφτηκε κάτω από στρώματα τέφρας πάχους αρκετών μέτρων, με αποτέλεσμα, την ολοκληρωτική καταστροφή της πόλης, αλλά και την εξαιρετική διατήρησή της. Η συστηματική ανασκαφική έρευνα που ξεκίνησε στη θέση το 1967 από τον καθηγητή Σπυρίδωνα Μαρινάτο και συνεχίζεται έως σήμερα έχει αποκαλύψει τμήμα του πυκνοδομημένου κέντρου της ακμάζουσας Ύστερης Κυκλαδικής πόλης. Θαμμένο κάτω από τα υλικά που εκτόξευσε το ηφαίστειο το ανασκαμμένο τμήμα της διατηρεί μέχρι σήμερα ζωντανή την εικόνα της πόλης με μοναδικό τρόπο.

Πολυώροφα κτήρια, πληθώρα αγγείων και κάθε είδους αντικειμένων της πλούσιας οικοσκευής δημόσιων και ιδιωτικών κτηρίων που συχνά αποκαλύπτονται άθικτα φωτίζουν με μοναδικό τρόπο την καθημερινή ζωή, τις ασχολίες, τις διατροφικές συνήθειες, την τεχνογνωσία, την αρχιτεκτονική, την ιδεολογία, τις θρησκευτικές δοξασίες, τα έθιμα, την αισθητική και τα καλλιτεχνικά επιτεύγματα της θηραϊκής κοινωνίας της Ύστερης Εποχής του Χαλκού αλλά και τις περιβαλλοντικές συνθήκες της εποχής.

Πομπηία – Νότια Ιταλία (79 π.Χ.)

Η Πομπηία ήταν πόλη της νότιας Ιταλίας, στην πλευρά της Τυρρηνικής θάλασσας, κοντά στη σημερινή Νάπολη. Χτίστηκε τον 8ο αιώνα π.Χ. από τους Όσκους στις ακτές της Καμπανίας στους πρόποδες του Βεζούβιου. Η Πομπηία έπεσε στα χέρια των Ρωμαίων και είχε επηρεαστεί πολύ από τον ελληνορωμαϊκό πολιτισμό.

Ήταν πόλη ανθηρή, με πληθυσμό 20.000-30.000 κατοίκους. Το 62 μ.Χ. έγινε ένας σφοδρότατος σεισμός, που συντάραξε την πόλη και ήταν το προμήνυμα για την ολοσχερή καταστροφή της. Πράγματι, λίγα χρόνια αργότερα, στις 24 Αυγούστου του 79 μ.Χ., μετά από μια φοβερή έκρηξη του Βεζούβιου, ένα τεράστιο κύμα από στάχτη έθαψε, μέσα σε λίγες ώρες ,τη ρωμαϊκή πόλη. Στην αρχή σηκώθηκε ένα φοβερό σύννεφο από στάχτη, το οποίο σκέπασε την πόλη σε ύψος ενός μέτρου.

Μόλις αντιλήφθηκαν οι κάτοικοι της Πομπηίας τη θεομηνία, άρχισαν να τρέπονται σε φυγή. Ύστερα από το σύννεφο της στάχτης, κατέκλυσε την πόλη μία αφάνταστη καταιγίδα από ηφαιστειακά αναβλήματα και ελαφρόπετρα, που την σκέπασαν σε ύψος τριών και περισσότερων μέτρων, πάνω σ” αυτά επικάθησε νέο στρώμα από στάχτη και πέτρες, ώστε η σημερινή επίχωση να φτάνει τα έξι έως επτά μέτρα. Υπολογίζεται ότι περισσότερα από 2.000 άτομα τάφηκαν ζωντανά και πέθαναν έτσι από ασφυξία.

Οι ανασκαφές έφεραν στο φως πολλές λεπτομέρειες της καθημερινότητας των κατοίκων της. Διασώθηκαν, προστατευμένα απ” τη φθορά του χρόνου, δημόσια και ιδιωτικά κτήρια καθώς και λεπτομέρειες που αποκαλύπτουν τον ξαφνικό θάνατο της πόλης, από την καθημερινή ζωή που διακόπηκε απότομα.

Νήσος Ambrym – Δημοκρατία του Βανουάτου, Νότιος Ειρηνικός (50 μ.Χ.)

Το νοτιοδυτικό τμήμα του Ειρηνικού Ωκεανού είναι γεμάτο με μικροσκοπικά νησιά, ένα είδος πορείας της φύσης με εμπόδια, που δημιουργήθηκε από αιώνες ηφαιστειακής δραστηριότητας κατά μήκος του Δακτυλίου της Φωτιάς. Μια έκρηξη, όμως ξεχωρίζει, η οποία, μεταξύ άλλων, συνέβη περίπου την ίδια στιγμή με το ιστορικό «ξύπνημα» του Βεζούβιου.

Η τεράστια έκρηξη του ηφαιστείου στο νησί Ambyrm δημιούργησε μια καλντέρα πλάτους σχεδόν 7,5 μιλίων, στέλνοντας τέφρα και συντρίμμια χιλιάδες μίλια μακριά. Το ηφαίστειο του βασαλτικού παραμένει ενεργό μέχρι σήμερα.

Ηφαίστειο Baitoushan – Κίνα (1000 μ.Χ).

Η έκρηξη του Baitoushan – γνωστό και ως ηφαίστειο Changbaishan – ήταν μια από τις πιο ισχυρές στην ιστορία, αφού η στάχτη και τα συντρίμμια έφτασαν μέχρι την Ιαπωνία, περίπου 750 μίλια από το επίκεντρο. Η έκρηξη δημιούργησε μια καλντέρα πλάτους σχεδόν τριών μιλίων και βάθους μισού μιλίου, η οποία σήμερα συγκρατεί τη λίμνη Tianchi (Λίμνη του Ουρανού) – ένα δημοφιλές τουριστικό αξιοθέατο, με τους επισκέπτες να συρρέουν για να δουν την ομορφιά που δημιουργήθηκε από το χάος.

Νήσος Krakatoa – Ινδονησία (1883)

Μια άλλη αξιοσημείωτη έκρηξη –  ίσως η πιο διάσημη μετά τον Βεζούβιο –  ήταν εκείνη του ηφαιστείου Κρακατόα στις 27 Αυγούστου του 1883. Η έκρηξη κατέστρεψε ολόκληρο το νησί, δημιουργώντας ένα τσουνάμι που φέρεται να είχε κύμα ύψους άνω των 150 ποδιών και προκάλεσε ανέμους με δύναμη τυφώνα. Σύμφωνα με τα επίσημα αρχεία των Ολλανδικών Ανατολικών Ινδιών, 165 χωριά και πόλεις καταστράφηκαν κοντά στο Κρακατόα, και 132 υπέστησαν σημαντικές ζημιές. Τουλάχιστον 36.417 άνθρωποι πέθαναν και πολλοί περισσότεροι τραυματίστηκαν. Πυροκλαστικές ροές διέσχισαν τον πορθμό της Σούνδας και έφτασαν μέχρι τις ακτές της Σουμάτρας. Η έκρηξη κατέστρεψε περίπου τα δύο τρίτα του νησιού Κρακατόα.

Αρμέρο – Κολομβία (1985)

Η πόλη Αρμέρο της Κολομβίας καταστράφηκε από την έκρηξη του ηφαιστείου Νεβάδο ντελ Ρουίς. Στις 13 Νοεμβρίου 1985, το ηφαίστειο εξερράγη, λιώνοντας μέρος των παγετώνων στην κορυφή του, γεγονός που προκάλεσε τεράστιες ροές λάσπης  που έθαψαν την πόλη μέσα σε λίγα λεπτά. Περίπου 25.000 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους σε αυτή την τραγωδία, καθιστώντας την ηφαιστειακή έκρηξη τη δεύτερη πιο φονική του 20ού αιώνα.

Όρος Pinatubo – Φιλιππίνες (1991)

Μόλις 50 μίλια βορειοδυτικά της Μανίλα βρίσκεται το όρος Pinatubo, το οποίο εξερράγη το 1991. Η έκρηξη ήταν τόσο δυνατή που προκάλεσε τεράστιες καταστροφές με πυροκλαστικές ροές και λασποροές (λαχάρ), ενώ η στάχτη που απελευθερώθηκε, σε συνδυασμό με τον τυφώνα Yunya, επηρέασε το παγκόσμιο κλίμα, προκαλώντας πτώση της θερμοκρασίας κατά 0,5 ^οC.

Από την ηφαιστειακή έκρηξη καταστράφηκαν περιοχές (Παμπάνγκα, Τάρλακ, Ζαμπάλες), με τα λαχάρ  να θάβουν πόλεις και γεωργικές εκτάσεις. Ωστόσο, χάρη στην έγκαιρη προειδοποίηση και την απομάκρυνση χιλιάδων ανθρώπων, αποφεύχθηκαν χιλιάδες θάνατοι, αν και αναφέρθηκαν 847 νεκροί, κυρίως λόγω της κατάρρευσης στεγών από τη βαριά, βρεγμένη στάχτη.

Δημιουργήθηκε καλντέρα και λίμνη στο όρος Πινατούμπο, το οποίο έκτοτε αποτελεί τουριστικό αξιοθέατο.

Πηγές:

https://www.fortunegreece.com/photo-gallery/i-fonikoteres-ekrixis-ifestion-pou-allaxan-tin-istoria-tis-anthropotitas/#12

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A0%CE%BF%CE%BC%CF%80%CE%B7%CE%AF%CE%B1

https://www.lifo.gr/tropos-zois/travel/fotografizontas-ta-ereipia-mias-olokliris-polis-stin-kolombia

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9A%CF%81%CE%B1%CE%BA%CE%B1%CF%84%CF%8C%CE%B1

https://cyclades.culture.gov.gr/location/archaiologikos-choros-akrotiriou-thiras/

https://www.in.gr/2022/05/26/in-science/episthmes/pompiia-gia-proti-fora-ereynites-diavasan-dna-thymatos-tis-katastrofis/

https://www.kathimerini.gr/k/k-magazine/561827806/i-pompiia-kanei-tin-archaiologia-na-fainetai-akoma-pio-koyl/

Τα esports (ηλεκτρονικά αθλήματα) είναι η ανταγωνιστική, επαγγελματική μορφή των video games, όπου παίχτες ή ομάδες αγωνίζονται σε ορισμένα τουρνουά με σκοπό την επίτευξη των προσωπικών στόχων τους. Οι στόχοι αυτοί στην πλειονότητά τους είναι τα χρήματα και η δόξα. Όλα αυτά τα τουρνουά είναι βασισμένα στης υψηλές δεξιότητες που πρέπει να έχουν οι παίχτες για να πάρουν μέρος. Τα esports υπάρχουν εδώ και αρκετά χρονιά αλλά μετά το 2000 έχουν γίνει πολύ πιο γνωστά λόγω της ανάπτυξης του internet.

Τα esports έχουν πολλά θετικά. Κάποια από αυτά είναι τα χρήματα που παρέχουν στους (επαγγελματίες) παίχτες καθώς μέσω αυτών το παιχνίδι γίνεται δουλειά. Επιπλέον τα esports μέσα στα χρόνια έχει φανεί ότι βελτιώνουν την ομαδικότητα μεταξύ των παιχτών, καθώς πρέπει να συνεργαστούν με άλλα άτομα για έναν κοινό σκοπό.         Επίσης πολλοί παίχτες τον esports έχουν αναπτύξει τη δεξιότητα στη γρήγορη λήψη απόφασης.

Τα αρνητικά των esports είναι ότι πολλοί παίχτες μέσα από τις άφθονες ώρες που περνούν μπροστά από μια οθόνη αντιμετωπίζουν κάποια προβλήματα στα μάτια και την μέση τους. Επιπλέον οι περισσότεροι παίχτες δεν τρέφονται  σωστά καθώς δεν “χαλάνε” τον απαραίτητο χρόνο προκείμενου να  φτιάξουν κάτι να φάνε και συνήθως τρώνε απ’ έξω. Επιπρόσθετα πολλοί άνθρωποι πάσχουν από εθισμό στα video games κάτι που οφείλεται στην  υπερβολική ώρα που έχουν ξοδέψει παίζοντας. Αυτό στις μέρες μας το βλέπουμε συχνά σε εφήβους οι οποίοι ξοδεύουν ατελείωτες ώρες μπροστά από μια οθόνη παίζοντας.

Κατά τη γνώμη μας τα esports είναι πολύ βοηθητικά για τα άτομα τα οποία έχουν τα video games ως επάγγελμα, αλλά η χρήση τους ειδικά από τα παιδιά θα πρέπει να γίνεται με μέτρο γιατί σύμφωνα και με τους ειδικούς, επηρεάζουν αρνητικά την κοινωνικότητα  αλλά και την καλή φυσική κατάσταση.

Μερικά από τα πιο δημοφιλή ηλεκτρονικά αθλήματα

■ League of Legends (LoL), είναι παγκοσμίως το πιο δημοφιλές ηλεκτρονικό αγώνισμα, με τεράστια τουρνουά και εκατομμύρια θεατές.

■ Dota 2, γνωστό για τα τεράστια χρηματικά έπαθλα, στο τουρνουά

“The International”.

■ Fortnite, παιχνίδι με μεγάλη απήχηση στο νεανικό κοινό.

■ EA Sports FC ( πρώην FIFA), το κυρίαρχο simulation ποδοσφαιρικό παιχνίδι.

Πηγές

• Google ai
• Wikipedia

Από το 2015 και κάθε χρόνο ο Ο.Η.Ε αφιερώνει την 11η Φεβρουαρίου στις γυναίκες και τα κορίτσια των επιστημών.

Στόχος η μείωση της απόστασης μεταξύ των δύο φύλων όσον αφορά την εκπροσώπησή τους στον χώρο των θετικών επιστημών.

Σύμφωνα με την UNESCO, λιγότερο από το 30% των ερευνητών παγκοσμίως είναι γυναίκες.

Σύμφωνα με τον Ο.Η.Ε οι γυναίκες λαμβάνουν λιγότερα χρήματα για έρευνα συγκριτικά με τους άνδρες και αποτελούν λιγότερο από το 1/3 του εργατικού δυναμικού στον χώρο των θετικών επιστημών, της τεχνολογίας, της μηχανικής και των μαθηματικών και ακόμη λιγότερο στον τομέα της τεχνητής νοημοσύνης (22%).

Παρά το γεγονός ότι ο χώρος των επιστημών είναι ανδροκρατούμενος ακόμα και σήμερα, πολλές γυναίκες με σκληρό αγώνα άφησαν το αποτύπωμά τους και έβαλαν με το έργο τους τη δική τους σφραγίδα. Από την Υπατία μέχρι σήμερα.

Υπατία (370-415) Η πρώτη γυναίκα μαθηματικός και φιλόσοφος

Γεννήθηκε μάλλον στην Αλεξάνδρεια.

Ελληνίδα νεοπλατωνική φιλόσοφος, αστρονόμος και μαθηματικός, διευθύντρια της νεοπλατωνικής σχολής της Αλεξάνδρειας. Εξέφρασε κριτικές για τα έργα του Διόφαντου και του Απολλωνίου. Είναι περισσότερο γνωστή για την τελειοποίηση του αστρολάβου, μέσω του οποίου παρατηρούνται τα ουράνια σώματα. Είχε μεγάλη επιρροή στους πολιτικούς και πολιτιστικούς κύκλους της εποχής της. Εικάζεται ότι άφησε πολλά συγγράμματα, αλλά κανένα δεν σώζεται. Δυστυχώς οι προοδευτικές απόψεις και διδασκαλίες της θεωρήθηκαν παγανιστικές από φανατικούς χριστιανούς εκείνης της περιόδου με αποτέλεσμα να την δολοφονήσουν.

► Μαρία Σκλοντόφσκα-Κιουρί (Marie Curie), 1867-1934

Για τα δύο Νόμπελ (Φυσικής 1903 και Χημείας 1911).

Βραβεύτηκε για την ανακάλυψη πολωνίου και ραδίου (ως ραδιενεργών στοιχείων):

Είναι η μόνη γυναίκα που έχει τιμηθεί δύο φορές με Νόμπελ (μέχρι και το 2025):

Έγινε η πρώτη γυναίκα καθηγήτρια στη Σορβόννη/University of Paris (1906)

► Μάργκαρετ Χάμιλτον (Margaret Hamilton),1936

 επιστήμονας υπολογιστών, μηχανικός συστημάτων και  λογισμικού και επιχειρηματίας.          

Διηύθυνε/ηγήθηκε της  ομάδας που προγραμμάτισε τον κώδικα του Απόλλων 11, που κατάφερε την πρώτη ιστορικά προσελήνωση το 1969.

Βραβεύτηκε για τη συμβολή της σε error detection & recovery και στα Priority Displays (Display-Interface-Routines).

►Ρόζαλιντ Φράνκλιν (Rosalind Franklin), !920 – 1958. Βιοφυσικός και Χημικός-Κρυσταλλογράφος. (ακτίνες Χ).

 Συνέβαλε στη μεγαλύτερη ανακάλυψη του 20ου αιώνα, στην αποκρυπτογράφηση της  δομής του DNA (1953)

 Ωστόσο, σε μια ανδροκρατούμενη κοινωνία, η συμβολή της δεν αναγνωρίστηκε επαρκώς για χρόνια.

Μετά τον θάνατό της βραβεύτηκε με το βραβείο Λουίζα Γκρος Χόρβιτς.

Εκτιμήθηκε επίσης η εργασία της στο King’s College και αργότερα στο Birkbeck πάνω στους ιούς (πολιομυελίτιδα) και τον άνθρακα.

Σήμερα πολλά επιστημονικά ιδρύματα φέρουν το όνομά της.

►Του Γιοουγιόου (Tou youyou), 1930, Κινέζα χημικός-φαρμακολόγος, με εξειδίκευση στην ελονοσία.

 Τιμήθηκε με το Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής 2015 για την αρτεμισινίνη (αντι-ελονοσιακό):

Επιστημονική ανασκόπηση (ιατρική βιβλιογραφία) για την ανακάλυψη της αρτεμισινίνης και τη σημασία της στη μείωση θνησιμότητας από ελονοσία.

►Έμι Νέτερ (Amalie Emmy Noether), 1882-1935, Γερμανίδα μαθηματικός

Είναι γνωστή για τη μελέτη της στην αφηρημένη Άλγεβρα και τη θεωρητική Φυσική. Για πολλούς θεωρείται η πιο σημαντική γυναίκα στην ιστορία των Μαθηματικών που επέφερε ριζικές αλλαγές στις θεωρίες των δακτυλίων, των σωμάτων, και των αλγεβρικών δομών.

Στη Φυσική, το θεώρημα της Νέτερ εξηγεί τη θεμελιώδη σχέση μεταξύ συμμετρίας και των νόμων διατήρησης. Θεώρημα της Νέτερ.

Πηγές

Wikipedia

https://www.moneyreview.gr/life-and-arts/

]]> https://schoolpress.sch.gr/4gneaionia/archives/741/feed 0 https://schoolpress.sch.gr/4gneaionia/archives/734 https://schoolpress.sch.gr/4gneaionia/archives/734#comments Thu, 12 Mar 2026 12:24:35 +0000 ΜΟΥΡΚΟΥΣΗ ΓΕΩΡΓΙΑ http://schoolpress.sch.gr/4gneaionia/?p=734 [...]]]> της Άντρια Τζαφεράι

Όταν η αδρεναλίνη συναντά τα όρια του ανθρώπου!

Τα extreme sports, ή αλλιώς αθλήματα υψηλού κινδύνου, αποτελούν μια ξεχωριστή κατηγορία αθλητικών δραστηριοτήτων που απευθύνονται σε ανθρώπους οι οποίοι αναζητούν έντονες συγκινήσεις, αδρεναλίνη και πρόκληση. Πρόκειται για αθλήματα που συχνά συνδυάζουν ταχύτητα, ύψος, φυσικά εμπόδια και απαιτούν σωματική αντοχή, ψυχική δύναμη και απόλυτη συγκέντρωση.

Στα πιο γνωστά extreme sports περιλαμβάνονται το snowboarding, το surfing, το skateboarding, το parkour, το bungee jumping, η ορειβασία, το base jumping και το kite surfing. Κοινό χαρακτηριστικό όλων αυτών είναι ότι εκτελούνται σε δύσκολες ή ακραίες συνθήκες, όπως μεγάλα ύψη, ανοιχτές θάλασσες ή απότομες πλαγιές, γεγονός που αυξάνει τον βαθμό δυσκολίας αλλά και τον κίνδυνο.

Πέρα όμως από τον κίνδυνο, τα extreme sports προσφέρουν σημαντικά οφέλη. Συμβάλλουν στη βελτίωση της φυσικής κατάστασης, της ισορροπίας και των αντανακλαστικών, ενώ ταυτόχρονα ενισχύουν την αυτοπεποίθηση και την ψυχική ανθεκτικότητα. Πολλοί αθλητές δηλώνουν ότι μέσω αυτών των δραστηριοτήτων μαθαίνουν να ξεπερνούν τους φόβους τους και να θέτουν νέους προσωπικούς στόχους.

Ωστόσο, η ενασχόληση με τα extreme sports απαιτεί υπευθυνότητα. Η σωστή εκπαίδευση, ο κατάλληλος εξοπλισμός και η τήρηση κανόνων ασφαλείας είναι απαραίτητα στοιχεία για την αποφυγή σοβαρών τραυματισμών. Παράλληλα, η γνώση των ορίων του σώματος και ο σεβασμός στη φύση παίζουν καθοριστικό ρόλο.

Συμπερασματικά, τα extreme sports δεν είναι απλώς αθλήματα, αλλά ένας τρόπος ζωής. Εκφράζουν την ανάγκη του ανθρώπου για ελευθερία, εξερεύνηση και υπέρβαση των ορίων του, προσφέροντας μοναδικές εμπειρίες και έντονες στιγμές που μένουν αξέχαστες.

 Πηγές

Wikipedia.org

Το «αρχαίο ραντάρ» στην Κρήτη, ένα σπάνιο, κυκλικό μινωικό μνημείο,   ανακαλύφθηκε στον λόφο Παπούρα κοντά στο Καστέλι κατά τις εργασίες για το νέο αεροδρόμιο. Το εύρημα αυτό προκάλεσε συζητήσεις για τη μεταφορά του ραντάρ του αεροδρομίου σε άλλη θέση, ώστε να μην επηρεαστεί το μνημείο, που θεωρείται μοναδικό για την κρητική αρχαιολογία.

Σύμφωνα με δελτίο τύπου που εξέδωσε το Υπουργείο Πολιτισμού, οι ανασκαφικές έρευνες που είναι σε εξέλιξη στην κορυφή του λόφου Παπούρα, απέδωσαν μνημειακό αρχιτεκτονικό σύνολο, σε κυκλικό σχήμα, μοναδικό για την μινωική αρχαιολογία, διαμέτρου περίπου 48μ. καλύπτοντας  επιφάνεια περίπου 1800τμ. Βρίσκεται στο πιο ψηλό σημείο του λόφου, σε τμήμα της κορυφής που είχε απαλλοτριωθεί για την τοποθέτηση Συστημάτων Επιτήρησης (ραντάρ) του νέου αερολιμένα.

Η κύρια περίοδος χρήσης φαίνεται πως ήταν μεταξύ (2000-1700π.Χ.), δηλαδή πιθανώς θεμελιώθηκε λίγο πριν ή στην αρχή της παλαιοανακτορικής περιόδου.

Η επικεφαλής της ανασκαφικής έρευνας, αρχαιολόγος της ΕΦΑ Ηρακλείου, Δανάη Κοντοπόδη, παρέθεσε διάλεξη με θέμα:

«Προκαταρκτικά αποτελέσματα της ανασκαφικής έρευνας στο ύψωμα Παπούρα του Δήμου Μινώα Πεδιάδας», παρουσιάζοντας ενδιαφέροντα στοιχεία για το μνημείο που έχει συγκεντρώσει το παγκόσμιο ενδιαφέρον και που αποκαλείται ως ένα «μνημείο μεταξύ ουρανού και γης».

Πιθανόν δικαίως, καθώς κατά την αρχαιολόγο, «η θεμελίωση του μνημείου στην κορυφή του λόφου αποτελεί από μόνη της μία επιλογή ενός μεταβατικού πεδίου σύγκλισης ανθρώπινου και θεϊκού».

Όπως τονίστηκε μεταξύ άλλων, το κυκλικό κτίριο στον λόφο Παπούρα αποτελεί μνημειακή κατασκευή μοναδική στο είδος της, τεκμηριώνοντας το τεχνικό και πολιτιστικό επίπεδο του μινωικού πολιτισμού, πολύ πριν την κατασκευή των πολυδαίδαλων μινωικών ανακτόρων.

Το σημείο δεσπόζει πάνω από μία εύφορη ημιορεινή πεδιάδα που συγκέντρωνε όλα τα χαρακτηριστικά που ευνοούν την ανθρώπινη εγκατάσταση, αποτελώντας παράλληλα στρατηγικό σημείο για εγκατάσταση ισχυρών διοικητικών κέντρων.

Από την πλευρά του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων αναφέρθηκαν αντιρρήσεις σχετικά με την απόφαση του ΚΑΣ για εγκατάσταση ραντάρ του υπό ανέγερση παρακείμενου αεροδρομίου ακριβώς δίπλα από το μνημείο, ενώ εκπρόσωποι φορέων της τοπικής κοινωνίας, αναφέρθηκαν στον αγώνα των κατοίκων της περιοχής που μαζί με τους αρχαιολόγους ζητούν να μην υποβαθμιστεί το μοναδικό εύρημα.

Προκειμένου να αξιολογηθεί το εύρημα και να προγραμματιστεί η συνέχεια του έργου της κατασκευής του αεροδρομίου, πραγματοποιήθηκε ευρεία σύσκεψη με την συμμετοχή όλων των εμπλεκομένων μερών. Κατά τη διάρκεια της σύσκεψης, αποφασίστηκε ότι η ανασκαφική έρευνα του ευρήματος πρέπει να συνεχιστεί, ώστε να μπορέσουν οι ανασκαφείς να το ερμηνεύσουν, και φυσικά να διασωθεί δεδομένης της μοναδικότητάς του.

Προφανώς το έργο της κατασκευής του αεροδρομίου πρέπει να συνεχιστεί απρόσκοπτα, αλλά και το εύρημα να προστατευθεί.

Μοναδική αρχαιοαστρονομική κατασκευή ημερολογίου 4.200 χρόνια πριν

Πηγές:

Υπουργείο Πολιτισμού https://www.culture.gov.gr/el/Information/SitePages/view.aspx?nID=4988

Ιστοσελίδα: Reader

https://www.reader.gr/ellada/ena-mnimeio-metaxy-oyranoy-kai-gis-ta-prota-eyrimata-gia-monadiko-eyrima-ston-lofo-papoyra/618658

Ιστοσελίδα : Το Βήμα

https://www.tovima.gr/2025/07/11/culture/kriti-ti-tha-symvei-me-to-rantar-ston-lofo-papoura-kas-enantion-dimou-kai-arxaiologon/