Ο πίνακας «The Problem We All Live With» ζωγραφίστηκε το 1964 από τον Αμερικανό καλλιτέχνη Norman Rockwell. Το έργο έχει έντονο κοινωνικό χαρακτήρα και ασχολείται με το θέμα της φυλετικής ισότητας και του δικαιώματος όλων των παιδιών στην εκπαίδευση, ανεξαρτήτως χρώματος ή καταγωγής.
Στον πίνακα βλέπουμε ένα μικρό μαύρο κορίτσι, να πηγαίνει στο σχολείο συνοδευόμενη από τέσσερις αστυνομικούς. Το κορίτσι είναι σε μικρή ηλικία και το πρώτο αφροαμερικανικό παιδί που φοίτησε σε σχολείο μόνο για λευκούς μαθητές. Η παρουσία των αστυνομικών δείχνει ότι υπήρχε φόβος και έντονες αντιδράσεις από την κοινωνία.
Το κορίτσι φοράει λευκό φόρεμα και κρατά βιβλία, κάτι που τονίζει την αθωότητά της και το γεγονός ότι είναι απλώς ένα παιδί που θέλει να πάει σχολείο. Οι αστυνομικοί δεν φαίνονται στο πρόσωπο, ώστε όλη η προσοχή να πέφτει στο κορίτσι. Στον τοίχο πίσω της υπάρχουν ρατσιστικά συνθήματα και μια πεταμένη ντομάτα, τα οποία δείχνουν το μίσος και τον ρατσισμό που υπήρχε εκείνη την εποχή.
Ο πίνακας του Rockwell προκαλεί μια μεγάλη γκάμα συναισθημάτων τα οποία βέβαια είναι υποκειμενικά και εξαρτούνται από το άτομο το οποίο παρατηρεί τον πίνακα.Ο σημερινός θεατής ο οποίος έχει κατανοήσει την ισότητα σε όλους τους ανθρώπους συγκινείται από την γενναιότητα,την δύναμη της ψυχής της παρά το νεαρό της ηλικίας της.Παρα το ότι περπατά με το κελάρι ψηλά η παρουσία των σωματοφυλάκων των οποίον τα κεφάλια δεν φαίνονται δημιουργεί μια αίσθηση αγωνίας και απειλείς γύρω από το μικρό αυτό παιδί. Συγχρόνως η παρουσία της ντομάτας που έχει εκτοξευθεί στον τοίχο και θυμίζει αίμα καθώς και το ρατσιστικό σύνθημα “nigger” και τα αρχικά της “KKK” που θυμίζουν της βαρβαρότητες και της αδικίες που έκανε η οργάνωση προκαλούν οργή και θυμό εαν όχι αγανάκτηση και αηδία.Θα μπορούσε να πει κανείς ότι ο θεατής εδώ αντιλαμβάνεται την ευθύνη που έχουμε όλοι απέναντι στις ρατσιστικές συμπεριφορές και και νιώθει αμηχανία και ενοχή που αναγκάζουμε τα παιδιά να ζήσουν μέσα σε έναν τέτοιο κόσμο. Η μορφή όμως της μικρής και η αποφασιστικότητα της δίνει μια ελπίδα σε όλους μας ότι τελικά τα παιδιά εάν και αδύναμα και αθώα ίσως μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο και έτσι όλοι ελπίζουμε σε ένα καλύτερο μέλλον.
Ο τίτλος του έργου σημαίνει ότι ο ρατσισμός δεν είναι πρόβλημα μόνο ενός ατόμου, αλλά αφορά όλους μας. Ο καλλιτέχνης θέλει να δείξει ότι το δικαίωμα στην εκπαίδευση πρέπει να είναι ίσο για όλους και ότι κανένα παιδί δεν πρέπει να αποκλείεται λόγω του χρώματός του.
Ακομα και στις μέρες μας,σε κάποιες χώρες αποκλείονται από την εκπαίδευση τα κορίτσια. Σε αυτές τις χώρες υπάρχουν ανισότητες κοινωνικές,νομικές και πολιτικές. Εντοπίζονται κυρίως στην Αφρική και την Νότια Ασία. Εκεί είτε υπάρχει επίσημη απαγόρευση για τα κορίτσια όπως είναι το Αφγανιστάν είτε ενώ ξεκινούν το σχολείο δεν καταφέρνουν να ολοκληρώσουν την εκπαίδευση τους. Οι αιτίες αυτής της διάκρισης απέναντι στις γυναίκες δεν είναι πάντα οι ένοπλες συγκρούσεις από αναγκάζουν τα κορίτσια από φόβο να μείνουν μακριά από την μάθηση είναι επίσης και οι κοινωνικές προκαταλήψεις που θέλουν της γυναίκα περιορισμένη στον οικιακό ρόλο. Σε πολλές χώρες τα κορίτσια αναγκάζονται να διακόψουν το σχολείο γιατί τις παντρεύουν σε μικρές ηλικίες ή σε περίπτωση εγκυμοσύνης. Εξάλλου όταν η οικονομική δυνατότητα είναι περιορισμένη πάντα έχουν προτεραιότητα στην εκπαίδευση τα αγόρια. Για αυτόν τον λόγο γίνονται προσπάθειες όσο από τις διεθνείς οργανώσεις όσο και από τις ανεπτυγμένες χώρες να υποστηρίξουν με προγράμματα υποτροφιών ή με εξ αποστάσεως εκπαίδευση τα κορίτσια σε αυτές τις χώρες.
Η πρόσβαση και οι ίσες ευκαιρίες στην εκπαίδευση είναι αναγκαίο στις σύγχρονες κοινωνίες γιατί μόνο με τις εκπαίδευση θα μπορέσει ο καθένας να επιτύχει στην ζωή του και να είναι ευτυχισμένος. Ευτυχισμένοι μορφωμένοι άνθρωποι δημιουργούν ευτυχισμένες κοινωνίες.
