Αν και οι περισσότεροι άνθρωποι θεωρούν το αυτοκίνητο ως ένα απλό μέσο μεταφοράς και εξυπηρέτησης των προσωπικών τους αναγκών, στην πραγματικότητα όμως αποτελεί μια μορφή τέχνης. Τρανή απόδειξη αυτού αποτελεί το γεγονός πως όλοι παρατηρούν την εξωτερική μορφή του και πιο συγκεκριμένα το χρώμα και τον σχεδιασμό του.
Αρχικά το αυτοκίνητο από την εμφάνισή του στα τέλη του 19ου αιώνα, ήταν ένα αντικείμενο που αντανακλούσε την τεχνολογία, την αισθητική και τις κοινωνικές αξίες κάθε εποχής. Ο σχεδιασμός του αυτοκινήτου εξελίχθηκε παράλληλα με την ιστορία της βιομηχανίας, της τέχνης και της καθημερινής ζωής, μετατρέποντάς το σταδιακά σε σύμβολο προόδου, δύναμης αλλά και προσωπικής ταυτότητας. Τα πρώτα αυτοκίνητα είχαν σχεδιασμό που βασιζόταν κυρίως στη μηχανική ανάγκη και όχι στην αισθητική. Έμοιαζαν περισσότερο με άμαξες χωρίς άλογα καθώς τα μηχανικά μέρη ήταν εμφανή και απουσίαζαν οι καμπύλες και τα διακοσμητικά στοιχεία. Η προτεραιότητα ήταν η αξιοπιστία και η λειτουργία. Το αυτοκίνητο έπρεπε πρώτα να αποδείξει ότι μπορεί να αντικαταστήσει τα παραδοσιακά μέσα μεταφοράς. Η έννοια του «design» ως καλλιτεχνική επιλογή δεν είχε ακόμη αναπτυχθεί.
Κατά τη διάρκεια του Μεσοπολέμου (1920-1940) αρχίζει το αυτοκίνητο να αποκτά χαρακτήρα καθώς για πρώτη φορά έρχεται σε επαφή με τη τέχνη. Πιο συγκεκριμένα, κυριαρχούν οι καμπύλες, η συμμετρία και αντλείται έμπνευση από το καλλιτεχνικό ρεύμα Art Deco.Το αυτοκίνητο σιγά σιγά γίνεται αντικείμενο επιθυμίας και κοινωνικής προβολής. Η δεκαετία του ’50 θεωρείται χρυσή εποχή του αυτοκινητιστικού design, καθώς τα αυτοκίνητα ξεχωρίζουν για τις έντονες χρωματικές επιλογές, τις χρωμιωμένες λεπτομέρειες, τα αεροδυναμικά σχήματα και τα χαρακτηριστικά «πτερύγια». Ο σχεδιασμός αυτός δεν ήταν τυχαίος, αφού μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο επικρατούσε αισιοδοξία και πίστη στο μέλλον, ενώ η αεροπορία και η τεχνολογία επηρέασαν έντονα τη μορφή των οχημάτων, μετατρέποντας το αυτοκίνητο σε σύμβολο ελευθερίας, ευημερίας και τεχνολογικής προόδου. Από τη δεκαετία του ’70 έως το 1990, ο σχεδιασμός γίνεται πιο αυστηρός και λιγότερο εντυπωσιακός, με γωνιώδεις γραμμές, μικρότερα και πιο πρακτικά μοντέλα και μεγαλύτερη έμφαση στην ασφάλεια και την οικονομία καυσίμου, εξέλιξη που συνδέεται με την πετρελαϊκή κρίση, τις περιβαλλοντικές ανησυχίες και τους νέους κανονισμούς ασφαλείας. Στη σύγχρονη εποχή, το αυτοκίνητο συνδυάζει τεχνολογία, οικολογία και ψηφιακό σχεδιασμό, καθώς η μορφή του δεν αποτελεί μόνο αποτέλεσμα μηχανικών αναγκών αλλά και καλλιτεχνικής πρόθεσης, με αποτέλεσμα πολλά μοντέλα να εκτίθενται σε μουσεία τέχνης και να αναδεικνύονται σε σύγχρονα σχεδιαστικά σύμβολα.
Το αυτοκίνητο αποτελεί μια άμεση προέκταση της προσωπικότητας του ανθρώπου, καθώς οι επιλογές του ιδιοκτήτη αποκαλύπτουν τον τρόπο σκέψης του. Κάθε εξάρτημα, κάθε τροποποίηση ή ακόμα και ο τρόπος τοποθέτησης των μερών, λειτουργεί ως καθρέφτης του οδηγού. Για παράδειγμα, η επιλογή μιας διαφορετικής εξάτμισης μπορεί να δηλώνει την επιθυμία για πιο έντονη παρουσία ή την αγάπη για την ισχύ. Αντίστοιχα, η προσθήκη μιας αεροτομής δεν είναι μόνο θέμα αεροδυναμικής, αλλά συχνά εκφράζει την επιδίωξη για σπορ εμφάνιση και ταχύτητα. Ακόμα και η επιλογή των ζαντών, η βαφή, ή η οργάνωση του εσωτερικού, είναι εκφράσεις της επιλογής, της φροντίδας και τελικά, του τρόπου ζωής του ατόμου. Έτσι, το όχημα μετατρέπεται σε ένα «έργο τέχνης» που φέρει τη σφραγίδα του οδηγού του.
Το αυτοκίνητο δεν είναι απλώς ένα μέσο μεταφοράς. Είναι ένα σύμπλεγμα μηχανικής και αισθητικής, μια καθημερινή παρουσία που καθορίζει τον τρόπο που κινούμαστε και αλληλοεπιδρούμε με τον κόσμο. Πέρα από την πρακτική του λειτουργία, όμως, το αυτοκίνητο συχνά αντανακλά τον τρόπο σκέψης του ιδιοκτήτη του. Οι επιλογές που γίνονται ,από το μοντέλο μέχρι τη συντήρηση, αποκαλύπτουν πολλά για την προσωπικότητα και τις προτεραιότητες του οδηγού.
