https://wordwall.net/el/resource/90216966

http://Βιβλίο…οικογένεια

]]> https://schoolpress.sch.gr/56dimpatras/archives/532/feed 0 https://schoolpress.sch.gr/56dimpatras/archives/511 https://schoolpress.sch.gr/56dimpatras/archives/511#comments Sat, 15 Jun 2024 06:31:08 +0000 ΣΟΦΙΑΝΟΠΟΥΛΟΥ ΒΛΑΣΣΟΥΛΑ http://schoolpress.sch.gr/56dimpatras/?p=511 [...]]]> Άλλη μια σχολική χρονιά έφτασε στο τέλος της.

Το τελευταίο τεύχος της εφημεριδούλας μας είναι αφιερωμένο στους μαθητές της Στ τάξης που αφήνουν το σχολείο αυτό κι ανοίγουν τα πανιά τους σε νέες θάλασσες.

Τους δίνουμε το λόγο λοιπόν να μας διηγηθούν περιστατικά της σχολικής τους ζωής και να εκφράσουν τα συναισθήματά τους.

Ευχόμαστε σε όλους καλό καλοκαίρι. Καλή αντάμωση το Σεπτέμβριο.

Και εσείς «εκτάκια» καλή πρόοδο στο νέο σας σχολείο!

¨Στο δημοτικό σχολείο πέρασα τα καλύτερα έξι χρόνια της ζωής μου. Έκανα πολλούς καλούς φίλους που λάτρευα. Ερχόμουν στεναχωρημένη γιατί δεν μου άρεσε το σχολείο αλλά μετά που έβλεπα τους φίλους μου γινόμουν χαρούμενη. Γελάγαμε στο μάθημα, παίζαμε όλοι μαζί κυνηγητό, ποδόσφαιρο και στρατόπεδο. Δεν θέλω να φύγω από το δημοτικό γιατί είμαι στεναχωρημένη που θα πάω σε ξεχωριστό γυμνάσιο από τους φίλους μου. Αγαπάω το δημοτικό. »

Γράφει ο Νικόλας Βαλσαμής

«Αυτά τα 6 χρόνια στο δημοτικό ήταν τα καλύτερα. Είμαι πολύ στεναχωρημένος διότι θα χάσω τους περισσότερους φίλους μου. Επίσης είμαι και πολύ χαρούμενος, διότι θα μάθω νέα πράγματα στο γυμνάσιο και θα κάνω πολλούς φίλους. »

Γράφει ο Άγγελος Ανυφαντής

Σκέψεις για το δημοτικό σχολείο: Γνώρισα τον κολλητό μου, αλλά έφυγε στην Τρίτη τάξη. Η καλύτερη χρονιά  ήταν η Πρώτη, γιατί είχα μια καλή δασκάλα και γνώρισα πολλούς φίλους. Η χειρότερη χρονιά ήταν η Πέμπτη γιατί για έναν μήνα είχα μόνο έναν φίλο, όμως η δασκάλα μου ήταν καλή. Μια καλή στιγμή ήταν όταν γνώρισα τον κολλητό μου, ο οποίος είναι στο Στ2. Μια κακή στιγμή ήταν όταν έχασα όλους τους φίλους μου από το τμήμα εκτός από έναν, τον κολλητό μου. Είμαι πολύ στεναχωρημένος που φεύγω από το σχολείο, γιατί φοβάμαι το Γυμνάσιο. Η τελευταία χρονιά ήταν καλή, αν και κάποιοι εκπαιδευτικοί τα χαλάνε όλα. Άλλο δυσάρεστο συμβάν ήταν ο κορονοϊός  που ήμασταν στη webex. Μία καλή ανάμνηση ήταν η τελευταία μας εκδρομή, που πήγαμε βόλτα στην Άνω Πόλη και φάγαμε παγωτό. Αυτά τα 6 χρόνια είχαν πολλές καλές και κακές στιγμές. Θα μου μείνουν όμως αξέχαστα. Επίσης θέλω να πω ένα ευχαριστώ σε όλες τις δασκάλες που μου μάθανε πράγματα αυτά τα χρόνια. Αντίο σχολείο. Αντίο Δημοτικό»

Γράφει ο Γεώργιος Δελημάρης

«Όταν πρωτοήρθα στο καινούριο αυτό σχολείο ήμουν πολύ αγχωμένος αλλά άδικα. Στη μεγάλη αυτή διαδρομή έχω πολλές αναμνήσεις. Πολλές ωραίες στιγμές και είμαι ευγνώμων για όσα πράγματα έχω μάθει. Μπορεί να υπήρχαν μερικές συγκρούσεις αλλά η φιλία με τους συμμαθητές μου ήταν τόσο δυνατή που δεν έχω παράπονα από το δημοτικό. Πολλές φορές διασκέδαζα στις εκδρομές και γνώριζα συνέχεια νέους φίλους. Μια αρκετά στενάχωρη στιγμή ήταν όταν ο κολλητός μου έφυγε από το σχολείο. Έχω μία υπέροχη σχολική ζωή στο Δημοτικό»

Γράφει ο Νικόλας Παπαγεωργίου

Στο δημοτικό: Γνώρισα τους καλύτερούς μου φίλους. Έκανα καινούριες παρέες. Έμαθα πολλά καινούρια πράγματα. Πήγαμε πολλές εκδρομές. Γνώρισα καινούριους δασκάλους και δασκάλες. Είμαι πολύ στεναχωρημένος που φεύγω από το δημοτικό.»

Γράφει ο Δημήτρης Κατωπόδης

«Στο δημοτικό έκανα καινούριους φίλους, έμαθα πάρα πολλά καινούρια πράγματα, πήγαμε πολλές εκδρομές. Στις εκδρομές μου άρεσε πολύ όταν ήμασταν στο λεωφορείο αλλά μου άρεσε και ο προορισμό. Είμαι στεναχωρημένος που φεύγω από το δημοτικό, μετά από έξι χρόνια»

Γράφει ο Χρήστος Αγγελόπουλος

«Στο δημοτικό έμαθα πολλά πράγματα και έκανα καινούριους φίλους, που έχω περάσει πολλές ώρες μαζί τους. Ένα πράγμα που μου άρεσε είναι οι εκδρομές, ειδικά στο λεωφορείο που παίζουμε παιχνίδια, γελάμε και μαζεύουμε εμπειρίες. Μου άρεσε και ο προορισμός γιατί βλέπω πράγματα που δεν έχω ξαναδεί. Χαίρομαι που φεύγω από το Δημοτικό και πάω Γυμνάσιο, αλλά λυπάμαι ταυτόχρονα γιατί τα πράγματα δυσκολεύουν».

Γράφει ο Νικόλας Ευθυμίου

«Στο δημοτικό έμαθα πάρα πολλά πράγματα. Έκανα καινούριους φίλους και πήγα πολλές εκδρομές. Η αγαπημένη μου στιγμή ήταν όταν κερδίσαμε τους σχολικούς αγώνες ποδοσφαίρου. Επίσης είμαι ευγνώμων αλλά και πολύ στεναχωρημένο, επειδή θα χάσω πολλούς φίλους και δεν θα ξαναέρθω σε αυτό το σχολείο»

Γράφει ο Αλέξης Λοίζος

«Στο δημοτικό πέρασα πολύ ωραία. Ήμουν με τον φίλο μου τον Νικόλα που με πρόσεχε και παίζαμε. Μου άρεσε που πήγαμε πολλές εκδρομές και έμαθα αρκετά καινούρια πράγματα.»

Γράφει η Ειρήνη Βλάχου

«Όταν ήρθα στο καινούριο μου σχολείο, η πρώτη μέρα ήταν δύσκολη γιατί δεν ήξερα κανέναν. Τις επόμενες ημέρες όλοι με κοιτούσαν περίεργα γιατί δεν με ήξεραν. Την επόμενη χρονιά, στην Πέμπτη δημοτικού ήταν όλα πιο καλά. Τα παιδιά με είχαν συνηθίσει. Είχα κάνει και φίλους. Στην Έκτη επίσης ήταν όλα καλά, δεν είχα κανένα θέμα. Όμως τώρα που καταλαβαίνω πως θα φύγω και θα ξαναγυρίσω σε σχολείο της γειτονιάς μου, στενοχωριέμαι γιατί δεν θα ξαναδώ τους φίλους μου. Τα χρόνια μου στο δημοτικό ήταν πολύ ωραία. Πέρασα τέλεια και θα μου λείψει το δημοτικό, που είχα καλές και κακές στιγμές. »

«Στο Δημοτικό τα πέρασα υπέροχα και φανταστικά. Παρότι τις διαφορές και τις παρεξηγήσεις που είχα με μερικά παιδιά από τα άλλα τμήματα τον τελευταίο καιρό είχαμε ενωθεί παρά πολύ. Όλα αυτά τα χρόνια τα πέρασα μαζί με την καλύτερη μου φίλη Μελένα και έπειτα με την Λευκοθέα και με την Χριστίνα. Οι δάσκαλοι που με είχαν μαθήτρια θα τους θυμάμαι για πάντα. Είναι αμέτρητες η σκέψεις και τα συναισθήματα που έζησα σε αυτό το σχολείο. Μακάρι να γινόταν να εμένα για πάντα παιδί. Τώρα που φεύγω από αυτό το σχολείο είμαι πολύ λυπημένη, αλλά με την σκέψη ότι θα γνωρίσω καινούργιους φίλους και καθηγητές. Ξεκινάει μια καινούργια αρχή»

Γράφει η Ανδριανή Μπεκίρη

«Την πρώτη μου μέρα στο δημοτικό όλα ήταν περίεργα. Δεν ήξερα τι να κάνω, πώς να συμπεριφερθώ. Παρόλα αυτά περνώντας τα χρόνια, άρχισα να καταλαβαίνω ότι το σχολείο είναι ωραίο όχι μόνο επειδή παίρνεις γνώσεις από τα μαθήματα, αλλά και επειδή παίρνεις γνώσεις από τις εκδρομές, τις δραστηριότητες, τους συμμαθητές και τους δασκάλους μου. Το καλύτερο κομμάτι είναι οι μήνες που πέρασα στην έκτη δημοτικού. Κάναμε πολλά πράγματα, όπως οι αμέτρητες εκδρομές καθώς και οι αξέχαστες στιγμές μας με τις διαδρομές μας στο λεωφορείο. Τέλος υπήρξαν και δύσκολες στιγμές όμως οι δασκάλες μας ήταν εκεί για ό,τι και αν συνέβαινε, με λίγα λόγια ήταν σαν δεύτερες μαμάδες μας. Συμπερασματικά, το δημοτικό ήταν μια αξέχαστη εμπειρία!!!»

Η Λευκοθέα Ζλατινούδη γράφει

«Εδώ και έξι χρόνια στο Δημοτικό ζούμε αμέτρητες και ανεκτίμητες στιγμές. Κάνουμε νέες φιλίες, μαθαίνουμε νέα πράγματα και αποκτάμε τις πιο όμορφες αναμνήσεις που θα θυμόμαστε για πάντα. Μέσα από το δημοτικό, πέρα από τα μαθήματα, μαθαίνουμε πώς να συμπεριφερόμαστε και από μικρή ηλικία μαθαίνουμε να λειτουργούμε σε ομάδες. Θυμάμαι εκείνη τη μέρα σαν να ήταν χθες. Ήταν η πρώτη μέρα στο Δημοτικό. Ξύπνησα νωρίς το πρωί και ετοιμάστηκα για να πάω στο σχολείο. Εκείνη την ημέρα θα μαθαίναμε σε ποιο τμήμα θα ήμασταν και φυσικά ποιοι θα είναι οι συμμαθητές μας για τα επόμενα έξι χρόνια. Είχα τόση ανυπομονησία που δεν μπορούσα να κοιμηθώ το βράδυ. Όταν επιτέλους ανακοίνωσαν τα τμήματά μας ήξερα ελάχιστους από τους συμμαθητές μου. Τώρα γνωριζόμαστε πολύ καλά και οι στιγμές που έχουμε περάσει είναι πραγματικά ξεχωριστές, περισσότερο από όσο μπορούσα να φανταστώ όταν ήμουν μικρή.

Κάποιες αναμνήσεις που θα θυμάμαι για πάντα είναι αυτές των εκδρομών. Οι αγαπημένες μου είναι όταν στην πέμπτη και στην έκτη δημοτικού επισκεφθήκαμε την Αθήνα. Και στις δύο εκδρομές καθώς επιστρέφαμε στην Πάτρα, στο λεωφορείο οι δασκάλες μας είχαν βάλει μουσική κι εμείς τραγουδάγαμε και χορεύαμε σε όλη τη διαδρομή. Ακόμα αξέχαστα θα μου μείνουν και τα πάρτι που κάναμε τις Τσικνοπέμπτες. Φορούσαμε τις στολές μας και διασκεδάζαμε ασταμάτητα.

Όλες αυτές οι αναμνήσεις είναι πολύ ξεχωριστές και αξέχαστες. Θα θυμάμαι για πάντα το Δημοτικό και όλες αυτές τις στιγμές που περάσαμε με τους συμμαθητές και τις συμμαθήτριές μου αλλά και τις δασκάλες μου.»

Γράφει η Θεοδώρα Τσουκαλά

«Ήρθε το τέλος και αυτής της εμπειρίας. Της εμπειρίας μέσα από την οποία μεγαλώσαμε, μάθαμε και γίναμε αυτοί που είμαστε σήμερα. Γνωρίσαμε τα σημαντικότερα άτομα στις τωρινές μας ζωές. Κάναμε πολλές φιλίες από την πρώτη μέσα που μπήκαμε στο κτήριο αυτό. Πήραμε αγάπη, σεβασμό και υποστήριξη και δώσαμε πίσω τα αντίστοιχα, όμως πήραμε και άλλα, όπως γνώσεις όλων των θεμάτων, ευτυχία και τόσα άλλα. Όπως είπα μάθαμε πολλά για τα μαθήματα και αποκτήσαμε γνώσεις που σίγουρα θα χρειαστούν στο μέλλον μας. Το σχολείο άλλαξε για μένα όταν ήρθε η αγαπημένη μας κυρία Χαρά, η οποία πάντα με βοήθαγε με τις υπέροχες και ολόσωστες συμβουλές….την αγάπη, υποστήριξη και τον σεβασμό που έδωσε στο κάθε ένα παιδί. Όλοι περάσαμε δύσκολα και εύκολα εδώ πέρα και θα “μαι για πάντα ευγνώμων για κάθε καλή πράξη που μου έχει προσφέρει το σχολείο αυτό, μαζί με όλους τους φίλους/ες, δασκάλες/ους. Αυτά τα 6 χρόνια θα είναι για πάντα αξέχαστα στις καρδιές όλων μας. Είναι άπειρες όμορφες στιγμές που δεν μπορώ να τις περιγράψω με έναν ανάλογο τρόπο. Ήρθε λοιπόν η στιγμή να πω ένα τεράστιο αντίο σε όλους και όλες στην εμπειρία αυτή».

Γράφει ο Γιάννης Ρούμπας

«Φέτος έζησα μια από τις καλύτερες στιγμές που έχω ζήσει στο σχολείο. Όταν κάνανε πρόβες και εμείς δεν συμμετείχαμε μας έδιναν μια μπάλα και μας αφήνανε να παίζουμε και όλοι μαζί με τους φίλους μου, περνάγαμε τέλεια. Η αγαπημένη μου δασκάλα ήταν η κυρία Βλασσούλα γιατί δεν μας έβαζε πολλά μαθήματα και μας έκανε και τις χάρες».

Γράφει η Κωνσταντίνα Σταματάκη

«Αυτά τα έξι χρόνια στο δημοτικό, είναι τα αγαπημένα μου και έχω και πολλές, μοναδικές και αξέχαστες αναμνήσεις. Μία από αυτές ήταν και είναι η τελευταία μου εκδρομή με ένα από τα αγαπημένα μου άτομα, τον Αντώνη, ο οποίος τώρα δεν είναι μαζί μας στην Στ τάξη, λόγω του ότι έγινε μετανάστης και μετακόμισε στη Γερμανία για προσωπικούς του λόγους. Εκείνη η εκδρομή ήταν μονοήμερη στην Αθήνα, στην Πέμπτη Δημοτικού, που είχαμε πάει να δούμε ένα μουσείο και μετά επισκεφτήκαμε τα Goody’s για να φάμε, γιατί πεινούσαμε μετά από τόσο ταξίδι. Η δεύτερή μου ανάμνηση είναι το Ολοήμερο. Είμαι στο Ολοήμερο όλο το δημοτικό και θα μου μείνει αξέχαστο , ειδικά το ολοήμερο της Πέμπτης και της Έκτης δημοτικού. Το έχω αγαπήσει το ολοήμερο και θα μου λείψει πάρα πολύ. Η τελευταία και η καλύτερη ανάμνηση είναι ο Φεβρουάριος του 2024, γιατί γνώρισα ένα άτομο που αγάπησα και αγαπώ πολύ. Από τότε είμαι πάντα χαμογελαστή. Αυτές είναι οι αγαπημένες μου αναμνήσεις και θα είναι μοναδικές και αξέχαστες για μένα.»

Γράφει ο Κωνσταντίνος Τσίλης

«Η αγαπημένη μου στιγμή σε αυτά τα 6 χρόνια του δημοτικού είναι η εξής. Πέρυσι, στην Πέμπτη Δημοτικού, πήγαμε εκδρομή στην Αθήνα. Ήμουν μαζί με τον κολλητό μου, τον Αντώνη, που δυστυχώς ή ευτυχώς για αυτόν μετακόμισε στη Γερμανία. Σε αυτή την εκδρομή ήμουν μαζί του συνεχώς και σε όλη τη διαδρομή λέγαμε αστεία και γελάγαμε. Βέβαια έχω κι άλλες υπέροχες στιγμές, όπως στην τετάρτη δημοτικού στο ολοήμερο όπου γνώρισα την καλύτερή μου φίλη, που μου στέκεται μέχρι και σήμερα παρότι έχουμε τσακωθεί εκατομμύρια φορές. Θα ήθελα η φιλία μου με αυτό το κορίτσι να κρατήσει για πάντα». Βέβαια δεν θα ξεχάσω ποτέ την κυρία Βλασσούλα που μέχρι να πεθάνει θα διδάσκει το ηθικό σε όλα τα παιδιά. Είναι μια εξαίρετη δασκάλα με τον πιο περίεργο χαρακτήρα, όμως γι” αυτό την αγαπάμε όλοι οι μαθητές της. Μια ανάμνηση που έχω αλλά πλέον δεν τη θυμάμαι ως την καλύτερη είναι η εξής: Τον Φεβρουάριο του 2023 γνώρισα ένα άτομο που με έκανε να νιώθω πολύ χαρούμενος, αλλά αυτό έληξε το Μάιο και με στεναχώρησε αρκετά. Τώρα όμως έχω ξεπεράσει αυτό το συμβάν και έχω πάει παραπέρα».

Γράφει η Ναταλία Τσούκο

«Οι καλύτερές μου στιγμές κι αναμνήσεις που είχα στο Δημοτικό σχολείο είναι α) από την πρώτη δημοτικού που στολίσαμε το χριστουγεννιάτικο δέντρο στην τάξη μας με την κυρία Μαρία, β) στην τρίτη δημοτικού που κάναμε webex  με την κυρία Βλασσούλα και γ) στην έκτη δημοτικού που κάναμε τη λίστα της ευτυχίας, τη γιορτή της αποτυχίας, τη χαρά της επιτυχίας κι άλλα πολλά. »

Γράφει ο Θωμάς Σαραντίδης

«Η καλύτερη ανάμνηση που έχω από το δημοτικό είναι όταν επέστρεψε ο κολλητός μου που έλλειπε έναν μήνα από το σχολείο. Η καλύτερή μου στιγμή είναι τώρα που τελειώνει το δημοτικό. Η καλύτερη δασκάλα που είχα είναι η κυρία Χαρά»

Γράφει η Μαρκέλλα

» Το 56ο Δημοτικό Σχολείο μου χάρισε υπέροχες αναμνήσεις και 6 χρόνια αξέχαστα. Στην Ε τάξη ήρθε στο σχολείο το πλανητάριο και είδαμε τον ήλιο από τηλεσκόπιο. Στην Δ τάξη πήγαμε σε πολλά μουσεία και τέλος στην Στ τάξη πήγαμε στην Αθήνα, φάγαμε στα Goody’s και πήγαμε στη Βουλή και στον Εθνικό Κήπο»

Γράφει η Ελένη

«Η καλύτερή ανάμνηση που είχα στο δημοτικό είναι όταν στα διαλείμματα μαζευόμασταν με το παλιό στ3 και παίζαμε κυνηγητό. Οι καλύτερες στιγμές ήταν μέσα στην τάξη όταν μας έλεγαν πράγματα και εμείς γελάγαμε επειδή τα βλέπαμε όλα αστεία. Στιγμές με άφθονο γέλιο, κλάμα και όταν οι δασκάλες μας προσπαθούσαν να μας κάνουν να μην γελάμε και να μην έχουμε θυμό. Κι ένα μήνυμα για τις δασκάλες: Κυρία Χαρά να ξέρετε πως είστε μια καλή δασκάλα. Κυρία Βλασσούλα, αν και ελάχιστα σκληρή, σας λατρεύω. Κυρία Μαρία, περάσαμε δύσκολα μαθήματα λόγω κοβιντ, αλλά ήταν τέλεια.»

Γράφει η Θάλεια Σταμάτη

«Η καλύτερή μου ανάμνηση είναι τα διαλείμματα που παίζαμε κυνηγητό και κρυφτό γιατί μέσα σε εκείνα τα παιχνίδια γνώρισα και τις κολλητές μου, την Ελένη και τη Θεοδώρα. Εννοείται όμως ότι μέσα σε αυτά τα 6 χρόνια δεν θα μπορώ να ξεχάσω τις δασκάλες μου, ειδικά την κυρία Χαρά, την καλύτερη δασκάλα του κόσμου.»

Γράφει ο Βασίλης Βαλσαμής

«Η αγαπημένη μου στιγμή όσο ήμουν στο δημοτικό ήταν το καρναβάλι του 2024. Εκείνη την ημέρα ήμασταν γεμάτοι χαρά, τίποτα δε μας χώριζε. Όλη την ώρα τραγούδι, γλέντι και φαγητό…που το παράκανα λίγο. Η καλύτερη και ομορφότερη δασκάλα που είχα ήταν η κυρία Χαρά. Ήταν μια δασκάλα με υπομονή παρόλο που κάναμε όλη την ώρα αστεία. Με την τάξη μου θα θυμάμαι τα πάντα».

Γράφει ο Κωνσταντίνος Κοτσέτας

«Μια από τις καλύτερες αναμνήσεις μου είναι όταν κάναμε πρόβες για τη γιορτή αλλά εμάς τα αγόρια μας άφηναν να παίξουμε ποδόσφαιρο. Αυτό μου έχει μείνει βαθιά στο μυαλό. Επίσης μου έχει μείνει σαν ανάμνηση όταν πήγαμε στους σχολικούς αγώνες. “Ηταν τέλεια. Παίξαμε τέσσερα ματς, κάποια κερδίσαμε και κάποια χάσαμε. Πάντα αυτό θα μου μείνει αξέχαστο. Ακόμα είχαμε μια πολύ καλή δασκάλα την κυρία ΧΑΡΑ η οποία δεν μας κούραζε με πολλά μαθήματα και μας κατέβαζε στο προαύλιο όποτε μπορούσε».

Γράφει ο Βαγγέλης

«Όλοι είχαμε τις στιγμές μας αυτό το κτίριο αλλά κάποιοι τις είχαν λίγο πιο έντονες. Είμαι ο Βαγγέλης και σήμερα θα σας γράψω κάποιες από αυτές….Όλα άρχισαν στην πρώτη τάξη…ξέρεις….όλα ωραία και καλά, χωρίς άγχος και νευρικότητα. Αυτό ήταν το καλύτερο που δεν καταλάβαινα…ήταν η ελευθερία. Ύστερα ακολούθησε η Δευτέρα. Τότε μου άρεσε πολύ όταν βάζαμε χόρτα μέσα στις μπλούζες των κοριτσιών…μέχρι που το είπαν στον κύριο Τέλη και μας μάλωσε πολύ άσχημα, αλλά κατά τη διάρκεια που μας μάλωνε, εμείς ήδη σχεδιάζαμε το επόμενο «έγκλημα».

Στην τρίτη θολώνουν τα πράγματα. Τα αγγλικά σοβαρεύουν και τα μαθήματα επίσης αλλά αν πρέπει να διαλέξω θα έλεγα το κυνηγητό με τους φίλους μου. Η Τετάρτη ήταν απαίσια, οπότε προχωράμε στην Ε τάξη. Τότε άρχισα να καταλαβαίνω κάποια πράγματα και να ωριμάζω, οπότε ήταν λίγο μπερδευτικό…αλλά η αγαπημένη μου στιγμή ήταν όταν πήγα εκδρομή στην Αθήνα. Επιτέλους φτάνουμε στην Στ την πιο αγαπημένη μου. Κατά την περίοδο της Στ τάξης άρχισα να ωριμάζω και  να αποκτώ νέα χαρακτηριστικά. Η καλύτερη δασκάλα που είχα ήταν η κυρία Χαρά, η οποία μου έμαθε πολλά πράγματα όχι μόνο μαθησιακά αλλά και ψυχολογικά».

Γράφει ο  Βασίλης Μπακάλης

«Η καλύτερη στιγμή κι ανάμνηση που έχω από το δημοτικό είναι στην Πέμπτη τάξη, όταν μας έδιναν φρούτα και λαχανικά δωρεάν από το κράτος και κάθε μεσημέρι πήγαινα στο σπίτι μου και έφτιαχνα ντοματοσαλάτα με αγγουράκι. Ήμουν τόσο χαρούμενος. Η καλύτερη δασκάλα που είχαμε ήταν η κυρία Χαρά, μια καλή και ψηλή κυρία η οποία μας έβαζε να επιλέγουμε τα μαθήματα και αυτό μου άρεσε πολύ γιατί είμαι καλός στη γλώσσα κι αυτό έλεγα πάντα να κάνουμε. Αυτές είναι οι αναμνήσεις μου. Ελπίζω να ξαναζήσω κάτι τέτοιο.

Γράφει ο Νικόλας Σκαμπαρδώνης

Η καλύτερή μου στιγμή και ανάμνηση που έχω ζήσει στο Δημοτικό είναι τώρα στη Στ τάξη και θεωρώ ότι ήταν η καλύτερη από τις 6 χρονιές διότι δεν είχαμε αρκετό διάβασμα. Οι καλύτερες αναμνήσεις μου είναι όταν παίζουμε ποδόσφαιρο στο προαύλιο του σχολείου, αλλά και η φετινή Τσικνοπέμπτη γιατί συμμετείχαμε σε διάφορους χορούς τους οποίους παρουσιάσαμε στο προαύλιο. Ο αγαπημένος μου χορός ήταν το γαϊτανάκι, αλλά και οι υπόλοιποι μου άρεσαν αρκετά.

Στο σχολείο μας καθ” όλο το μήνα Απρίλιο πραγματοποιήθηκαν διάφορες δράσεις για να «γιορτάσουμε» το παιδικό βιβλίο.

Με οδηγό και εμπνευστή το παιδικό βιβλίο στα άρθρα αυτού του τεύχους θα γνωρίσετε μεγάλους παραμυθάδες, θα παρουσιάσουμε τα αγαπημένα μας βιβλία, θα δείτε πώς περάσαμε τη μέρα μας μαζί με μία συγγραφέα και άλλα πολλά.

Καλή ανάγνωση!

και το σχολείο δεν θα μπορούσε να απέχει από τη μεγάλη γιορτή της πόλης μας.

Ξεφυλλίστε την εφημεριδούλα μας για να δείτε πώς γιορτάσαμε στο σχολείο το καρναβάλι.

Καλή Σαρακοστή σε όλους.

Ο πρώτος αποκριάτικος χορός έγινε το 1829 στο σπίτι του εμπόρου Μωρέττη ο οποίος προσκάλεσε αξιωματικούς των Γαλλικών δυνάμεων του στρατηγού Nicolas-Joseph Maison (Μαιζώνος) που στάθμευαν στην πόλη μετά την απελευθέρωση από τους Τούρκους το 1828. Στο χορό είχαν προσκληθεί 15 αστοί Πατρινοί, ενώ από τις κυρίες μόνον 7 γνώριζαν ευρωπαϊκούς χορούς.
Το 1850 αρχίζουν τα πρώτα μασκαρέματα, ενώ μέχρι το 1860 το έθιμο εξαπλώνεται στην σύνθεση της κοσμοπολίτικης αστικής τάξης,
Το 1864 πλέον οι αποκριάτικες διασκεδάσεις μεταφέρονται και σε ταβέρνες και καφενεία κι έτσι επεκτείνονται στα πιο λαϊκά στρώματα.
Το 1870 εμφανίζονται για πρώτη φορά και καρναβαλικά άρματα, κατασκευές ιδιωτών και ξεκινούν και οι πρώτες παρελάσεις.
Το 1880 ανήμερα του Αγίου Αντωνίου (17 Ιανουαρίου) εμφανίζονται στους δρόμους οι πρώτες μπούλες, δηλαδή ομάδες μεταμφιεσμένων που τριγύριζαν στις γειτονιές και έκαναν πλάκα σε γνωστούς και αγνώστους.
Το 1892 ιδρύεται η Φιλαρμονική Εταιρεία, ενώ στα επόμενα δύο έτη καθιερώνονται οι πιερότοι με ψηλά, μυτερά καπέλα και πολύχρωμες στολές με ρόμβους, οι οποίοι συμμετείχαν στην παρέλαση με ποδήλατα και χαρτοπόλεμο.
Το 1899 σχηματίζεται με ιδιωτική πρωτοβουλία η πρώτη επιτροπή (κομιτάτο) και συγκέντρωνε εισφορές. Την ίδια χρονιά ξεκινά το έθιμο του σοκολατοπόλεμο. Στις αρχές του 1900 το Πατρινό Καρναβάλι αν και στην ακμή του, διακόπτεται με τους Βαλκανικούς πολέμους έως την Μικρασιατική καταστροφή.